Elliot...
Beverly...
Non podo seguir con isto, Elliot.
Co que?
Cos partos.
Abriremos unha clínica de maternidade para facelo para sempre.
- Partos incesantes. - Xa sabes do que falo.
Será ó noso xeito, baixo o noso mando.
Unha clínica de maternidade.
E un laboratorio.
Vaia, vaia, un laboratorio. Carallo! Un laboratorio da hostia.
Ei.
Sodes completamente idénticas, rapazas.
Si? Non me diga?
Que tal a carne?
Encántame!
- Algunha vez...? - Algunha vez...?
- Entendedes? - Non.
Volas dúas cun mozo.
Facendo o que?
Entre vós.
Facéndoo entre nós?
Que tolería!
Que me dicides?
A ver, que che parece, Beverly?
Si, veña, imos! Encántanos foder entre nós.
Encántame meterlle a lingua na cona.
Encántame facelo.
Para darlle pracer a un home? Para darllo a vostede?
A ver, soa xenial.
Ideal.
Acabamos de sacar un feto dun útero. Pedíronolo.
Non foi porque si.
Pero o que me gustaría facer agora mesmo,
despois de rematar os ovos, é foder coa miña irmá diante de vostede.
Éche unha chistosa.
Que lle atrae exactamente? O número?
Ten tan pouca imaxinación que precisa ver xemelgas
para que se lle poña dura?
- Só... - Só que?
Só era unha broma. Non pretendía...
É o que se adoita dicir, non?
- Que se adoita dicir, Larry? - Non me chamo así.
Ten pinta de Larry,
así que xa lle quedou, porque sonche moi chistosa.
Que se adoita dicir, Larry?
Din que as xemelgas...
Fantasías con fodelas.
Pois non che sabía iso das xemelgas, ti si?
Non.
Fascinante. Entón, todo o mundo vai por aí
coa esperanza de foder con xemelgas, non?
Acabo de descubrir un superpoder.
Grazas, Larry.
CLÍNICA DE MATERNIDADE E CENTRO DE INVESTIGACIÓN MANTLE
INSEPARABLES
Ola.
- Vas coller escorbuto. - Pois como chícharos.
Tal cal unha meniña.
Perdín outro, Elly.
Estás segura? Estache a doer?
Tendes unha moeda?
Tes embrións.
Elly...
Síntoo.
Non esteas triste.
Ai, Beverly, miña irmanciña.
Aténdea ti. Dáme medo.
Vale, pois atende ti a esta, porque chora cada vez que vén.
- Trato. - Ola!
Boas, Megan.
Vaia para casa. Non está lista.
- Xa vén. - Ten contraccións?
Si, iso cremos. Pode que tivera dúas pola noite.
- Parece que xa vén. - Non vén.
Perdín o tapón.
- Elliot ensinoulle a foto? - Si. É un tapón mucoso moi bonito.
Parabéns por chegar sans e salvos. Volvan a casa. Aínda non toca.
Volvan a casa e tenten descansar.
- Pero... - Verémola en 12 horas, Megan.
- Respire, veña! Siga respirando. - Empurre.
- Empurre! - Xa o ten!
Por que me mete a man enteira na cona?
Para soster a cabeza do bebé.
Empurre! Un, dous...
- Hai que facer unha cesárea. - Que?
- Que pasa? - Empurre!
Cinco, seis, sete, oito.
Non quero unha cesárea.
Bo traballo! Moi ben.
Cando esperte, xa será mamá. Terá unha meniña.
- Ten que empurrar. Délle! - Aí estamos.
Falaches con Joseph? Chamoume 12 veces.
- Un empuxón máis. - Respire.
- Aquí está. Ben! Iso é! - Moi ben.
A que vén tanta obsesión con nós?
Parabéns, xa é mamá!
- Elliot, tentamos... - Cambiar a forma de parir das mulleres.
Parecedes un coro.
Dá tempo a botar un baile?
Non.
Mataría por unha copa.
- Como está a mamá? - Moi ben.
Patoloxía. 4101...
Estás ben?
Non. Largo.
Podo irme xa?
Dáme cinco minutos.
Elliot? Están a chamarnos, Elliot.
Joseph espéranos cun cafeciño e unhas pastas.
- Vamos! - Perdón.
- Voume. - Pero non rematei, Beverly.
Xa saio.
Si. Espera. Nós tamén.
- Xa estás? - Si.
Chámote logo. Queda pendente.
Temos unha clínica!
As mulleres están de parto. Hai vidas en camiño!
Enténdoo, Elliot, pero só é unha cea.
Se isto vai ben, pode ser grandioso.
Canto?
Coas Parkers dentro,
chegamos á contía. Financiamento e apoio total.
Din, din! Mañá abrimos a clínica.
Ás Parkers gústalles a rapidez.
- 19,8. - Fun rápida?
- Máis lenta. - Merda!
Para min foi rápido. Interésannos as Parkers?
Se queremos os seus cartos, si, Elliot.
Non digo que non me interese, pero...
Teño a Pollyanna en mente.
As Parkers non son unhas boas bichas?
Ela é un pouco agresiva e revirada, pero lista coma un allo.
- Vanlle as listas. - A quen non?
Homes e mulleres.
Ten un bo historial de inversións médicas.
Nós non somos unha gran farmacéutica, Joseph.
Entusiásmanlle a ciencia e a xente innovadora.
Foi responsable da crise do opiáceo de merda, Joseph.
É o mesmo demo que se forra cos cadáveres.
Só me cuestiono as apariencias. Ti que opinas?
Van 25,3.
Opino que quero abrir a clínica de maternidade.
As mulleres necesitan a clínica.
Si. O bebé vén do revés.
Vaia por Deus!
Nicki, gustaríame xirar o bebé. Parécelle ben?
Si, por suposto.
Nicki, parécelle ben?
Claro, non é o meu fillo.
Non, pero é o seu corpo.
Imos empregar terbutalina, un relaxante muscular.
É seguro para vostede e o bebé.
- E se non vai? - Volveremos intentalo.
Ten as cachas abaixo.
- Será o que queira. - Podemos probar coa analxesia.
- Ou coa estimulación acústica fetal. - Iso que cona é?
Tocar o óboe no seu ventre e probar sorte?
- Vou pedirlle que non me abafalle. - Vai pedirmo,
ou xa o está facendo?
Estou facéndoo, exacto.
Nicki, vou comezar a facerlle presión no abdome.
Pode ser un pouco molesto, e pode pedirme que pare,
vale?
Que decida Lara cando parar.
- Non é o corpo de Lara. - Pero é o seu bebé.
Vai ben?
Vai ben, Lara, pero quizais nos leve máis tempo.
Nicki e máis eu queriamos falar con vostedes.
Dóelle?
O meu marido e máis eu queremos un bebé tras o outro.
Sacamos este antes?
- Gústame así. - Claro.
Nicki, está a facelo de marabilla. O bebé colabora con nós.
Co seguinte embarazo...
Agora non podo falar con vostede!
Nicki, vou empezar a presionar máis o abdome.
Quero falalo agora.
Necesito concentrarme nela.
A paciente son eu.
Vólvolle pedir que non me abafalle...
- Vai... - Vólvollo repetir.
Lara, existen regulamentos, e Nicki subrogou
ós seus cinco fillos.
- Por iso mesmo. - Dóelle?
A ver, francamente, estou da súa parte.
Que?
Se Nicki é feliz e Lara é feliz...
Nicki, dille o feliz que es ás Doutoras Mentais!
- Moito. - É a súa elección.
Elliot, podes saír?
Ningunha clínica lle permitirá utilizar...
ou "traballar" con Nicki para o sexto embarazo, e moito menos xa.
E na súa clínica de maternidade?
Cun laboratorio,
unha clínica de fertilidade e toda esa trapallada xunta.
Fago doazóns para iso!
Non lles dou os meus cartos con propósitos altruístas,
de nada, senón para saltar a fila.
Non lle estou a abafallar!
Só abafallo en xeral.
Teño dereitos! Que estrés.
Preocúpame o estrés da paciente.
- Vou ben. - Esa son eu.
Ese é o plan.
Agora non, máis adiante.
- Non. - Si.
Non! Que non, hostia.
Aínda que o fose, non é para que xente coma vostede
compre mulleres e faga o que queira.
Quere os seus órganos?
Que lle saque os dentes mentres fago isto?
Pódolle pedir que saia un momento, Lara?
Non. Non pode.
Síntoo moito.
Vale, imos facer unha ecografía.
Perdón.
A cabeza está abaixo.
Bo traballo.
Encántame cando perdes a cabeza.
- En parte, estou con ela. - Si, xa o sei.
Si, outro aborto espontáneo de merda. Síntoo.
Non se che fai aburrido?
Queren ter fillos, e nós podemos facelos.
Queres un neno en vez dunha nena? Claro! Por que non?
Non é comida precociñada, Elliot.
Queres que o teu bebé naza un mércores. Quérelo cos ollos azuis.
Queres que nunca se poña enfermo.
Queres ter xemelgos, trixemelgos, cuadrixemelgos.
Queres que cese a menopausa. Queres que os homes dean o peito.
Queres esperma femenino.
Queres que che faga un bebé da nada.
Queres que che aprete a vaxina
mentres che saco un bebé do embigo?
Ben, adiante!
Investiguemos para que sexa posible!
Nós non facemos iso, Elliot.
Non o facemos, pero farei algo diso
se a xente o quere.
Falas dunha estrutura individualista que a xente quere
e que non comparto.
Liches o Manifesto do Partido Comunista?
Queres contarllo a todos
porque che preocupa que non saiban de que vai?
Tan malo é o capitalismo?
Só creo no que intentamos facer.
En cambiar a forma de parir e a estructura das cousas a nivel mundial.
O radicalismo sempre comeza con algo pequeno.
Es incriblemente perfecta. De onde saes?
Pero non o son, verdade?
Isto segue sen funcionar.
O meu organismo séguea a cagar.
Beverly, Beverly, irmanciña.
Levarei isto ó laboratorio.
Vou analizalo. Intentarémolo de novo.
Fareino posible.
Terás un bebé. Prométoche que o vou solucionar.
Onde carallo estabas?
Ola.
- Botámoste de menos. - Xa vexo. Teñen mal aspecto.
Parvadas! Ela é un belezón de 13 días.
- Non trouxen regalo. - Perdoarémosche.
Caos en menos de tres horas.
Vaste pór celoso cando teña o meu laboratorio,
enxendre embrións en fetos, fetos en bebés
e resolva todos os problemas de fertilidade?
Irei visitarte ó cárcere.
Nun laboratorio privado financiado.
Claro! Iso significa que podes facer o que che veña en gana.
Que temos aquí?
- Vaia! Un raspado de Beverly. - Boca calada.
Non podes preñala a ela,
pero crearás un bebé nun tubo de ensaio?
E se puidésemos mantelo 8, 9 ou 10 semanas e logo introducilo?
Isto sáese un pouco do científico.
A túa nai non che colgaba os debuxos?
Por que non tes imaxinación ningunha?
Sempre culpan á nai, Elliot.
- Tomas algo despois? - Non podo. Teño unha reunión.
Ai, si!
Tes unha cea coa muller máis corrupta do mundo!
Ides facer bo caldo.
Abofé que si!
- Vai haber comida? - Non estás invitado.
Non, só iría un intre.
- Fai anos que non vexo a Bev. - Porque lle caes mal.
Levas lentes de esquiar?
Si, son cómodas e Beverly quéreme ben.
Tomaredes petisquiños?
Ós ricos encántanlle.
Nin se che ocorra vir.
Dás vergonza. Ninguén quere que veñas.
Síntoo, Lenka.
Xa, só tiñas seis semanas.
Perdín un ás 12 semanas, outro ás 14 e outro ás 16.
É inevitable. É culpa miña. O meu corpo mata os bebés.
Non é bo culparse. Iso non é así.
Si que o é.
Pensou en ir a terapia?
Teño que marchar.
O meu marido vén comer a casa os mércores.
Voulle facer un bisté.
Therese, todo vai ben.
Pero ten unha candidiase. Dóelle?
Non me doe en si, só me incomoda. O normal.
A dor non debería ser normal.
Iso ten solución.
Perdón, teño que ouriñar.
Outra vez.
Volvo agora.
Como está, Max?
Como leva a paternidade inminente?
Certo.
A ver, si. Supérame.
Abofé. Ten razón.
A xente olvídase dos pais.
É importante que se expresen.
Si, é que...
Hai algo que me queira amosar?
Algo que pense que me gustaría ver?
Porque hai unha cousa que me encantaría ver
e diría que ten 30 segundos para amosarma.
- Pode facelo por min? - Isto...?
- Mimadriña, refírese a...? - Si.
- Refírese...? A isto que...? - Apetéceme moito.
- Hostia. - Si.
Moitas grazas, Max.
Tremenda decepción acabo de levar!
Entón, Therese,
voulle receitar clotrimazol.
É seguro para vostede e o bebé e actúa de inmediato.
- Ola. - Parabéns.
Grazas.
Atópase ben?
É a miña muller. Ten dor e respira entrecortadamente.
Unha médica dixo que lle botaría un ollo, pero hai un par de horas diso.
Entendo.
- Ola...? - Sandra.
Que hai, Sandra?
- Parabéns. - Grazas.
Pode dicirme onde lle doe?
No abdome.
E pode describir como é esa dor?
- É... - Ola. Perdón.
Perdón, Sr. Russell. Xa estou aquí, Sra. Russell.
Grazas, Beverly.
A señora Russell ten dor abdominal.
Practicáronlle unha cesárea.
Xa me practicaran unha antes. Esta é outra historia.
Vale. Xa me ocupo eu, Beverly.
- Grazas. - Fixéronlle unha tomografía, non?
Grazas, doutora Mantle.
Parabéns.
Genevieve, veu facer unha histerosalpingografía.
Facémola para ter unha imaxe máis visible do seu útero e as trompas de Falopio.
Vale?
Cando chegue o radiólogo e estea preparada,
introducireille un especulo na vaxina para situar o cérvix.
Está un pouco frío e pode resultar moi incómodo.
- Fixéronlle a citoloxía? - Si.
Cando atope o seu cérvix, insertarei un catéter
no colo do útero e pasarei unha chisca de líquido
a través del.
Pode experimentar unha dor parecida a da menstruación.
O líquido encherá o útero, pasará polas trompas de Falopio
e, entón, poderemos facer unha ecografía.
Entendido?
Si. Grazas. Quedou bastante claro.
Recóstese.
Ben.
Moi ben.
Quero ter un bebé.
Parécelle inapropiado que o diga?
Non.
No caso de que existise algún lugar para dicilo.
Atérrame.
- Atópase ben? - Si.
Discúlpame un...?
- Un momento. - Meu Deus.
Vai algo mal?
Aínda non a examinei, señorita Cotard.
É que...
Xa, se puidese... Vou buscar ó radiólogo
para que lle faga unha ecografía,
así que déme cinco ou, quizais, dez minutos.
Claro.
Merda.
INTERCAMBIO
Si?
Dáme dous minutos.
Ten 22. É fráxil, testuda e francamente antipática.
Cáeme moi ben. Solicita que a esterilicen.
- Que trauma ten? - Creo que ningún.
Ten depresión?
- Non parece. - Cal é o problema?
É persuasiva e leva anos solicitando a esterilización.
- Anos? - Si, anos!
É ridículo. Ten 22.
Lembra que me veu ver a min.
- Ti a quen tes? - A Genevieve Cotard. Derivada.
Cotard? A actriz?
Vén do Peterson, familia con fibromas, estudo de fertilidade.
Sae nese programa.
Encántame ese programa que che encanta a ti!
Intentándoo? Con quen?
Non, só veu a informarse.
A vida carece de sentido se non ten un fillo.
Chegaches a tocala?
Ata que punto?
Puxécheste vermella!
Era para tanto? Estaba coma un tren?
Quere ver se é fértil.
- Unha HSG. - Fixéchela?
- Non. - E o radiógrafo?
Está niso.
Reclinouse coas pernas abertas nos estribos?
- Ai, irmanciña... - Xa estás?
Desculpa.
- Vai todo...? - Xenial.
É a sexta xinecóloga que vexo.
A esterilización non é un proceso sinxelo.
E é moi nova.
Teño que cortar, pechar queimar e atar as trompas de Falopio.
Por que o di
coma se tivese que ter unha relación coas miñas trompas?
Viñen a vela porque ten boa reputación
en escoitar ás mulleres.
E escóitoa.
Non sinto que me escoite.
E sae nese programa?
- Si. - Debe de ser divertido.
Ten momentos.
Dóelle?
Pódemo describir?
Parece unha dor menstrual. Como unha cambra.
Ben, está a facelo bárbaro.
Vou tomar un par de fotos máis.
Estou ben.
Ai, irmanciña! Ten o útero máis marabilloso do mundo.
Ten un útero bicorne.
Ten forma de corazón, e non parece
que vaia afectar á súa fertilidade,
pero podería sufrir un parto prematuro ou un aborto espontáneo.
Se se fixa aquí, poderá ver
que as súas trompas bloqueáronse por ambas partes,
o cal, se hoxe intentase ter un bebé...
Non quero ter bebés agora.
Sería complicado. Pode que moi complicado.
Pero ten opcións.
Carallo.
Vale, ben. Grazas por todo.
Podo marchar?
Pero aínda non rematei.
- Pódense facer moitas cousas... - Non.
Ou sexa, grazas, pero non.
Gustaríame ter un momento para min antes de pasar ó "que facemos agora".
Vale. Quere que fagamos un seguimento?
Claro.
Está ben o bar da esquina?
Non.
- É horrible. - Gustarame, entón.
Ten opcións. Pódense facer moitas cousas.
Si, non me apetece falar disto agora.
Quero agarrar unha boa e sentirme triste polo deforme e estéril que son.
- Non é estéril. - Son deforme.
- Eu non dixen tal. - Certo, non.
Vale. Ben. Grazas.
Pois... Grazas, doutora Mantle.
De nada.
Pode que vaia con vostede.
- Axudareille a agarrar unha boa. - Sería moi inapropiado.
Si.
INTERCAMBIO
JOSEPH: QUE HAI, BEVERLY? TENDES ÁS PARKERS ENTUSIAMADAS
PREGUNTAN SE PODEMOS QUEDAR ÁS 20:00 EN LUGAR DAS 20:00.
De canto está?
- De case 45. - Corenta e cinco semanas.
Traes unha cadeira? Última revisión?
- Non hai. - Non tivo revisións médicas?
Dáballe medo vir.
Canto leva contraendo?
Tres días.
Chúfanse de min?
Quería parir na casa, un parto libre. Os hospitais son traumáticos.
- Como se chama? - Leonie.
Conseguirémoslle una padiola e examinarémola ben.
Céntrese na súa respiración.
Acende o monitor. Prepara a...
- Véselle a cabeza ó bebé. - Non detecto o ritmo cardíaco.
Leonie, vai ser un parto vaxinal.
- Vou usar o fórceps. - Xa o collo.
Empurra forte.
Por outra parte, aliviarémoslle a dor. Míreme, Leonie.
Respire, respire, respire. Ben, Leonie.
- Báixalle a presión. - Vamos.
- Deixémolo polo momento. - Empurre.
Precisamos unha incubadora.
Non se suxeita ó peito.
Pensou nalgún especialista en lactancia?
Quere que vaia mirar se alguén pode vir falar con vostede?
Parece unha boa idea, meu amor.
- Xa nos dan de alta. - Quero marchar.
- Dixeron que necesitan a padiola e... - Xa. Ten dor, Alexa?
- Non pegou ollo. - Quero marchar.
Está...
Sínteste un pouco rara ó coller o bebé no colo, non?
Dr. Howard, chame á farmacia.
Dr. Margaret...
Gustaríalle collelo?
Síntoo. Síntoo moito.
A súa muller sufriu unha hemorraxia interna.
Seino.
Pediron una tomografía, pero non se chegou a facer.
Seino.
Señor Russell.
Sinto moitísimo a súa perda.
Puta merda, hostia.
Odio isto.
Dáballe medo o lugar no que debería sentirse máis segura.
Que tal ti coa actriz?
Deberías marchar. Descansar. O que necesites.
Xa recollo eu todo.
Esa rapaza gústache.
Queres que cha consiga?
Tes os tenis na 12.
Podo conseguircha.
Queres que o faga?
Sae a pasalo ben, Elly.
Que tal... o día? Ben?
Non. Levo un puto día de merda!
Vale, tranquila. Perdoa.
Que che dean polo cu por preguntar.
- Vale, moza. - En serio. Vai tomar polo cu!
Pois toma ti tamén polo cu.
Que tome polo cu? Toma ti.
- Nin falar. - Que tomes polo cu!
Sempre quixeches ser actriz?
Penso que si. Non sei exactamente por que. Ninguén da miña familia é artista.
De onde cres que vén iso?
Mudábamonos constantemente.
Nas entrevistas, sempre dicía que era para crear
un mundo interno, ser resistente, pero non creo que sexa verdade.
Somos unha familia moi unida.
Nunca me sentín baleira.
Só falo eu.
Por que vos mudabades?
Parece unha entrevista.
Pai militar.
Querías ser doutora?
Si. Viviches noutros países?
- Si. - Falas outros idiomas?
Se vou caneca.
Pois bebe. Podo tomar outra?
Sempre traballaches con bebés e vaxinas?
Claro.
Entón, cres que vas seguir no cine,
- queres facer outras cousas ou...? - Nin idea.
- Todos queremos variar, non? - Certo.
Moi certo.
Imos cear?
Podería cear como un bisté ou unha mariscada,
podemos ir en bote ou pasear en cabalo por Central Park.
Teño unha petiscada programada por temas de prensa.
Claro, sen problema. Poderiamos vernos noutro momento.
Isto non mo esperaba. Non mo esperaba de ti.
Debería marchar.
Non é... Non é que non te queira volver ver.
- Máis ben... - Claro.
Gustaríame volver a verte.
É no Beekman. Quedarei ata tarde.
Foi un pracer coñecerte hoxe, Genevieve.
É boa sinal que quede con nós e non mande un...
Subordinado.
- Representante. - Un cromañón.
Céntrate.
Pinta moi divertido.
Pero virán ela e a súa muller, Susan Parker.
- Susan é a súa... décimoprimeira muller? - A cuarta.
Cagou no chan do Guggenheim?
- Non. - Que pena.
Esa foi a segunda, a que morreu.
Meu Deus! A que saltou pola ventá.
Morra o conto. Que triste! Imos aceptar os seus cartos?
Queremos a clínica, Elliot.
Si, si, si. Queremos o laboratorio.
Biquei á actriz.
Quería conseguircha.
É unha paciente.
- Non podes fodela. - Vale.
Pois xa non foderei cos pacientes.
Ides volver quedar?
Ten un tema de prensa no Beekman ata tarde.
- Sabe que tes unha xemelga? - Nin o mecionou.
A xente adoita mencionalo.
Grazas.
Beverly?
- Dime. - Que sexa un canivete rápido.
Preocúpame que non che compraza.
Encántanme os bebés.
É un bo comezo.
Encántame todo sobre eles
e encántanme as mulleres.
Claro.
E lin algo do material que enviastes.
Grazas.
Deus santo, era moi conmovedor e tráxico.
Vaia cabreo agarrei.
- Verdade, Rebecca? - Abofé.
Dubido que colaboremos noutro proxecto mellor.
- Nin por asomo. - Que marabilla.
Abofé.
Encantaríanos saber a túa opinión, Rebecca.
Rebecca aborrece os bebés.
Non é que os aborreza.
Tiven uns cantos. Non eran meus, obviamente.
Claro, es nai e enténdelo.
Xa. Non sei a que te refires, Joe.
Que buscades nun inversor?
O ideal sería alguén que lle importe o proxecto.
- E sen idealizar? - Un cheque.
A vosa proposta non me resultou nada emocionante
cando a lin.
E agora resúltame menos convincente.
Gústame a ciencia. Gústame a medicina.
Iso é o que me interesa.
Era o que lle gustaba ó meu pai. É a miña comunidade.
Aí é onde invisto a pasta.
Vou ser directa. Sempre penso que é o mellor.
Tamén queredes a alguén que lle importe unha merda.
Coma min.
A ti impórtanche unha merda os golfiños, rehabilitar pedófilos e os xeados.
Quero unha clínica de maternidade.
Oxalá puidese dicir que me encanta a vosa paixón e habilidades, o proxecto...
Non sei se o percibo.
Non vas investir?
Non ten pinta.
Por non vendercho ben?
Pedides 16 millóns de dólares, o cal é unha merda,
pero esperábame máis que unha conversa triste e silenciosa.
Non vos vou pedir que vos poñades de xeonllos.
Está ben.
Hoxe morreu unha muller.
Catro horas despois de dar a luz.
E outra muller perdeu o seu bebé.
Non, iso non, non o perdeu. Morreu.
Tan mal se vos dá o voso?
Non.
Pode que non vos emocione tanto oílo.
Pero foi por culpa do sistema, porque está feito unha merda.
Está endemoñado.
A pesar de que cada un de nós chega así ó mundo,
que a muller
dea a luz dende que existe a humanidade,
é o mellor que nos pasou.
É un sistema que intimida, amedrenta,
aterroriza, humilla, apresura e degrada ás mulleres e ós seus corpos.
Logo, dalgunha maneira, contribuímos
a normalizar e necesitar este sistema,
a ser un subproduto do que pasa
cando unha muller está nunha posición na que o bebé necesita saír.
Seino, oxalá a nosa proposta fose máis interesante para vós.
Era unha revolución, un golpe de estado ou unha bomba no medio da cidade
que podería cambiar a forma de ver o mundo nun intre,
pero non funciona así.
Iso non é ningún cambio para as mulleres,
porque somos unha xenialidade da hostia.
Vale?
Somos extraordinarias.
Estamos o máis preto á perfección do que se pode chegar neste campo.
E non vos ando con gaitadas.
Este é o investimento máis importante das vosas vidas,
e non por tratarse de bebés doces, tenros, vulnerables,
e esperanzadores,
senón porque, se facemos isto ben, o mundo cambiará.
Cambiará o mundo.
Amodiño, pero dunha forma profunda,
permanente, significativa e moi real.
Pero ide á merda, se non o vedes. Ide á merda.
- Onde vas? - Non remataramos?
Non me mandes á merda se logo vas ti.
Senta.
- Foi un día moi complicado... - Cala, Joe.
Falaba sobre coller un meniño morto.
Colliches un meniño morto hoxe?
Entón, cala.
Ben.
Cando invisto en algo, teño que estar moi involucrada.
Moi preto.
Teño que observar todo que pasa, entendedes?
Trátase do meu apelido.
Do apelido da miña familia, o cal é importante para min.
Estou interesada, pero non o estou de todo.
Temos que coñecernos máis, ver se isto pode funcionar.
- Estás esquizofrénica. - Non pretendo selo.
Todo ben?
Estás ben?
Vas ben? Séguesme?
Seguro? Podes aguantar?
Sempre quixeches ser contable?
Hai algún neno que o queira ser?
Sempre fun moi detallista.
Entón, estás onde deberías.
Supoño.
Paréceme incrible.
Tes irmáns?
Dous irmáns e...
- Tiven unha irmá. - Tiveches?
Si, ela...
Morreu cando eu tiña...
- Interésache...? Isto é un pouco... - Síntoo.
Xa. A ver, non a coñecín.
Síntome mal polos meus pais
e algo culpable, supoño,
por non botala en falta.
Boto en falta a idea dela.
Síntoo, isto é...
Gústache a estabilidade, non é?
Ou foxes dela?
Tes unha cara moi bonita...
- Ryan. - Tes unha cara moi bonita, Ryan.
Grazas, Elliot. Ti tamén.
Obviamente.
Encántame.
A estabilidade.
A miña irmá di que son unha afameada. Gústanme os banquetes.
Pero só unha vez.
Empecei a soñar con bebés.
Con collelos no colo, co que pesan,
de forma constante, e é algo
que nunca pensei nin planifiquei. Nunca sentín
que ese tipo de vida familiar fose para min,
así que pensei que era algo do meu corpo, algo hormonal.
É o reloxo biolóxico. Tranquila.
Sé adulta e vai a unha revisión.
E agora síntome como se o meu corpo me tomara o pelo.
Manda todas esas hormonas tolas cando, en realidade,
non é posible.
Agradézocho. En realidade, non me apetece falar disto.
E ti que me contas? Non tes bebés?
Non, ningún.
- Non queres telos? - En realidade, si.
Só que aínda non se deu o caso.
Intentáchelo? Pola túa conta?
Si, claro, pero non agarran,
así que... pode que non sexa para min.
Se cadra debería darme por vencida. Semella que non podo.
Inténtalo activamente? Agora?
Si.
Paréceme admirable.
Que rostro tan celestial.
Vives aquí soa?
Coa miña irmá.
Vale, está ben.
Nunca mencionaches unha irmá.
Esquecín que existía.
Tes fame?
- É unha indirecta? - Non.
É que morro de fame.
Gústache todo iso da gratificación postergada.
Preparareiche algo.
Non tes que facelo.
Dixeches que non sabes cociñar, e eu cociño que dá gusto.
E teño a sensación...
de que vai haber varias opcións.
Pois si.
Irmanciña.
- Ola. - Bos días.
- Queres un zume? - Non es a súa irmá.
- Pois non. - Ordenáchelo todo?
Queres un zume?
Pensaba ordenar todo. Que vergonza.
Dobraches a miña roupa? Miña naiciña!
Es como a puta criada ou algo polo estilo?
Si. Son como a puta criada.
Pilláchesme.
Bos días.
Son Elliot.
Non.
Non sabía que tiñas unha irmá xemelga.
Non cho dixo?
É indignante.
Pero non sabes buscar en Google?
Debes de ser a única en Manhattan
que non coñece ás Mantle.
Elliot!
Vale. Non sabía que erades famosas.
Non. É obvio que non somos famosas.
Ti es famosa.
- Que? - Saes nese programa.
A Beverly encántalle.
Xa.
- Sorpréndeme que non mo dixeras. - Xa.
Certo, esquecinme por completo da súa existencia.
Pódoche preguntar algo horrible?
- Algo ofensivo? - Si.
Sempre fuches ti? Todo o tempo?
Acabo de estar contigo.
- É ofensivo. - Si.
Sempre fun eu.
Gústasme.
Entusiásmanche as Parkers?
A min gústanme moito.
Non sei por que teñen mala reputación.
Foi a responsable
de centos de miles de mortos.
Non sexas pesada, Beverly. Que pasou coa actriz?
Foi horrible? Anímote?
- Consígoche a outra? - Non. Graciñas, Elliot.
Que che parece esa? É guapa.
Delicada.
- Manexable. - Non.
- Consiguireicha. - Non.
Veña.
- E dálle! - Por que non?
Non volveredes quedar, non?
Beverly!
Era incrible, Elliot.
Por que o dis?
Non cho vou dicir.
Beverly.
Non che incumbe.
- A min todo me incumbe, carallo. - Isto non.
Estás ben?
Segura?
Beverly?
Queres contarnos a túa historia?
Estou aquí pola morte da miña irmá.
A miña xemelga.
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa: Natalia L. Prieto