Avergónzote?
Traballei moi duro para que só me coñezan como a moza dos The Six.
- Enténdelo? - Pois si.
Seguro que estás ben?
Había tantos segredos.
- Mantiveches o verso malo. - O resto era unha merda.
Non é o que parece.
Cría que estabades xuntos.
Como sabes que non?
Non, segundo Billy.
Di que todo é pola música.
Como se chamaba a clínica?
- Como o sabes? - Es unha estrela.
Perdeches o bautizo de Julia.
Por que o contaches?
- Dixeches que era finxido. - Si.
Bicáchesme só para que cantase.
Mereceu a pena, non cres?
Puto mentireiro.
Non metas a Julia nisto.
Entón, dáme algo mellor.
Simone, Bernie, este é Nicky Fitzpatrick.
Os aneis, por favor.
Pode que teña razón.
Pode que teñas que volver.
Non deixarei que ninguén che faga dano.
DAISY JONES E THE SIX
Mira, Jules, é papi!
DAISY JONES E THE SIX: AURORA CONCERTOS PRETO DE TI ESTE INVERNO
Que emoción! "Nunha cidade cercana este inverno!"
KAREN SIRKO TECLISTA
Non era verdade!
Non había rastro dela. Por ningures.
GRAHAM DUNNE GUITARRISTA
Non apareceu para as mesturas nin os ensaios.
WARREN ROJAS BATERÍA
Preguntabámonos se marchara para sempre.
E creo que un de nós...
EDDIE ROUNDTREE BAIXISTA
estaba desexándoo.
Estás de broma!
- Que? - Veña.
BILLY DUNNE VOCALISTA E COMPOSITOR
Intentaba mantelo á tona.
Imos con "Aurora" coa nova intro da que falamos.
Queres comezar con "Aurora"?
É o que decidimos, si.
Que interesante.
Warren, cando ti digas.
Isto é o que queredes cantar?
Así é.
E "Arrepíntete de min" ou "Míranos agora"?
O momento de decidir foi hai semanas,
cando comezamos a ensaiar.
Necesitades un descanso?
Non. Warren, dá o comezo.
Pois a verdade é que si.
- Que carallo che pasa? - Chamáchesme "peche".
Dixeches que estaba tola na Rolling Stone!
Ti contácheslles que perdín o nacemento de Julia.
- E que? - Conteicho en privado, Daisy,
confiaba en ti.
Non finxas que non fixeches nada.
De que falas?
"O seu talento está malgastado nela."
É o que dixeches.
Fixéchesme parecer débil,
coma se precisase de ti.
Os dous dixemos a verdade.
A xira será longa.
Senta un pouco se queres.
Sen min non hai xira, estúpido cabrón.
Tocaremos "Arrepíntete".
- Si. - E "Míranos agora".
- Non. - Si.
Que non, Daisy!
Warren, comeza xa, por Deus!
Que perdín?
Quen cona é este?
Xente, este é Nicky.
O meu marido.
Ola.
6/10 "PARECE QUE O CONSEGUIMOS"
É máis práctico co cambio de vestiario.
Poderiamos levar menos roupa.
Un camerino privado é básico.
- Pois eu quero un á parte. - Para que?
Para os que non nos drogamos antes dos concertos.
Entón, queres un cuarto privado só para ti?
Levar os The Six converteuse nunha ardua tarefa.
Billy non esquece o que fixen por el en 1971.
ROD REYES XEFE DE XIRA
Cando me chamou...
acudín coma un raio.
Estou casada,
así que preciso unha suite.
- Eu tamén estou casado. - A túa muller non vén.
Non sempre, pero eu tamén quero unha suite.
- Nun andar separado. - Mellor.
Por que non ides en dous buses tamén?
- Podemos facelo? -É posible?
No momento, parecía boa idea.
Tedes un álbum.
Estas caralladas pódense pedir se sodes Crosby, Stills Nash.
A discográfica non vai estar de acordo con nada disto.
Dixeron que si a todo.
DECEMBRO DE 1976
DAISY, QUERÉMOSTE
- Coidádevos moito. - Botareite de menos.
E eu a ti.
- Adeus. - Adeus.
Cóidate.
- Cantos abrazos para Julia! - Es tan linda.
Pode Graham darme un?
- Coida del, si? - Ven aquí.
Ata pronto.
Botarasme de menos?
Di adeus.
Non queredes vir?
Que divertido ir cunha nena pequena!
- Estrañareite. - E eu.
Billy!
Ei, tío.
- Que comece o espectáculo. - Vamos.
Marcha, estrela.
Moi ben.
A primeira noite foi en Albuquerque.
Non comezas en Nova York nin nos Ánxeles,
onde o público son críticos traxeados.
Comézase polo pequeno e modesto,
para manter a calma. Funciona de marabilla.
Rapaz, mataríate intentalo?
Podes repetilo, Daisy? Están comentándoo.
Deixa de moverte tanto.
O micro vólvese inestable cando o fas.
Entón, arranxémolo.
E como van iluminarte se non paras quieta?
Ei, perdoa!
Podes iluminarme se me movo?
Si, o que queirades, rapaces.
Fabuloso.
Ensaiemos a canción.
Si, claro.
Estabamos seguros de que Albuquerque sería un desastre.
Pero foi fantástico.
Se te sigo ata o río
Na sombra
Tan profundo
Se algunha vez te levo
Na sombra
No río
O teu reflexo
Pola promesa que non mantiveches
Ben o sei, ben o sei
Se te sigo
Se te sigo ata o río
Se te sigo ata alí
Tiñamos que traballar xuntos, non gustarnos.
DAISY JONES VOCALISTA E COMPOSITORA
E así era.
Grazas, Albuquerque!
Diga?
E a miña neniña? Estráñame?
Pasaron dous días, Billy.
Podes poñela ó teléfono?
É moi tarde. Leva horas durmida.
Podes escoitar os seus soños, si?
Ola, ruliña.
Son papi.
Vou durmir. Chámote mañá.
Quérote.
Sería diferente esta vez.
EN EMISIÓN
- Son Billy. - Eu, Daisy.
Estades escoitanto KACK AM 970 en Radio Tulsa.
KBOX, Dallas.
O rock de Forth Worth.
KFJZ.
Xenial, Mike. Grazas.
Grazas a todos.
Grazas a vós.
Ai, Deus.
Tributos ó templo de Daisy Jones.
No Nadal, tiñan o éxito número tres
e o número nove do país.
Chamáronos para saír en Bandstand
e Saturday Night Live.
Vendían todas as entradas.
Engadiamos novas datas.
BILLY, QUERÉMOSTE
Moi ben, tranquilos.
Non quero sacar a artillería.
O soño de calquera banda.
Vamos, Eddie. Xa a verás máis tarde.
Dille que a verás despois.
- Onde imos, Don? - Quero que vexas algo.
De cero a 60 en cinco segundos.
Velocidade máxima, 165.
Sabes quen máis conduce un?
O mesmísimo 007.
É moi bonito.
Gústache?
E por que non?
Perfecto. Porque é teu.
Adoitamos ter desacordos.
Pero estas cifras...
O teléfono soa sen parar.
Nomes importantes.
Algúns, ídolos meus.
Que precisas para quedar?
Moito máis que un Ferrari 308.
Pero iso xa o sabías,
non?
Ten.
Amodiño, que hai que traballar.
Ensínamo, volvereime cega para velo
Que é?
Que teño que facer?
Se cho conto Promete que o farás en serio
Déixame volver Volver á casa contigo
Ensínamo, volvereime cega para velo
Que é? Que teño que facer?
Se cho conto Promete que o farás en serio
Déixame volver Volver á casa contigo
Ensínamo, volvereime cega para velo
Que é? Que teño que facer?
Se cho conto Promete que o farás en serio
Que é? Que é o que debo facer?
Ensínamo, volvereime cega para velo
Déixame volver Volver á casa contigo
Dimo Promete que o farás en serio
- A túa cara está en billetes? - Non.
Entón, non es príncipe?
É complicado.
Tes terras? Poder?
Tes traballo?
Son estudante da vida.
Estudante da vida!
Estudante da vida.
Eu tamén, meu.
Gústame. Estudante da vida.
- Vai ó carallo. - Tes unha carreira?
Estás tolo?
Que...?
É coma ter un fillo favorito.
Adóroos a todos, tío.
Doo wop, boogie-woogie,
rockabilly, country, gospel, honky tonk,
big band, bebop, swing, jazz, folk, soul.
Calquera cousa, encántame.
A música é a miña vida.
Por que escollería se non un traballo coma este?
Gústame tanto que ata aturo os músicos, cona!
Direivos como é levar unha banda.
Conducimos ata o quinto inferno,
de cidade en cidade, os de mantemento, o equipo... Todos.
E nin unha soa persoa
pregunta por que sempre hai gasolina,
cervexa ou o té especial que bebe Daisy
e só se consegue en Tailandia.
Ninguén cho agradece, ninguén se dá conta.
Ata que algo vai mal.
Xa o sei.
Dixeches que non terías esa parte ata mañá.
Pero pregunto...
Gústache o rock?
O certo é que non.
Pero ós teus fillos si.
Se consegues ese cegoñal
en media hora,
podes ser o pai do ano, carallo!
Os días ábrense
No corazón da miña alegría
Os mozos son amantes invencibles
Implorando ser destruídos
Unha cousa é lidar cos locutores de radio,
pero Daisy e Billy
eran fariña doutra muiñada.
Se te sigo ata o río
Na sombra
Tan profundo
Se te sigo ata alí
Na sombra
Ata o río
O teu reflexo
É unha promesa que non mantiveches
Ben o sei, ben o sei
Se te sigo Se te sigo ata o río
Se te sigo ata alí
Ata o río O teu reflexo
Pola promesa que non mantiveches
Ben o sei, ben o sei Perdinte alí
Son o eco
Da túa sombra
Ben o sei, ben o sei
Perdinte alí
Ben o sei, ben o sei Perdinte alí
Grazas, Houston!
Que pasa?
Cando está presente,
non es ti mesma.
Dáste conta?
Sempre son eu mesma.
Impórtache o que pensa,
e iso faite menos "ti".
Quen deseñou o abrigo?
- Non sei. - E os zapatos?
Por que me preguntas iso?
Por que non lle preguntas a Billy pola súa camisa pegañenta?
De que vai "É máis divertido perdela"?
Veña, tío.
- Son cancións. -É verdade, Daisy?
Ningunha canción é só unha canción.
Ides preguntarnos algo a nós?
- Que pasa entre vós? - Eddie e mais eu?
Aínda pensas que Daisy é unha tola?
Non dixen iso.
Está aquí, entre comiñas.
Algunha pregunta máis? Si, señor.
Por que non tocades "Míranos agora"?
É unha gran canción, pero agora temos outro estilo.
Temos moitas desas,
temos que facer espazo.
Esa non é a razón.
Cal é, entón?
Carafio! Mira que hora é. Sentímolo, xentiña.
Imos ter que deixalo aquí.
Grazas.
Xa rematamos?
Ei!
Cando vas crecer dunha vez?
Espero que nunca. Cando vas parar de mentir?
Sobre que minto agora?
A túa vida é unha mentira, cona!
Escoitas a merda que che sae pola boca?
Escoitácheste aí dentro?
Coñézote. Sábelo. É o que che dá tanto medo.
- Cres que finxo? - Si.
- Eu, en serio? - Si.
- Que hai de ti e Nicky? - Que ten?
Queres que o crea?
- Que estás feliz? Namorada? - Estou feliz e namorada!
Veña.
Eu tamén te coñezo.
Non tes nin puta idea.
Sei como é alguén que está namorado.
Se te sigo ata alí
Ata o río O teu reflexo
Pola promesa que non mantiveches
Ben o sei, ben o sei
Perdinte alí Seguirte ata o río
Na sombra
Ben o sei, ben o sei
Perdinte alí
Grazas. Boas noites.
Cantas tomaches?
Estou tirándoas, non bebéndoas.
Queres que falemos?
Romper cousas?
Ola, señora Dunne.
Ola, señor Dunne.
Teñen un estilo xenial,
un son de rock surfeiro,
así que pensei en facerlles unha reportaxe en Zuma.
Xusto ó atardecer,
coa banda en fronte do océano,
e as ondas de fondo.
Terán sorte contigo.
Grazas.
Merécelo.
Quérote.
- Imos prepararnos. - Non podemos quedar na cama?
E non ir á festa?
Non ir a ningures, nunca.
Veña, Billy.
Vamos.
Vou, estou erguéndome.
Mira quen é!
Camila!
- Ola. - Ola.
Só ti consegues que veña Billy.
- Lembras a Nicky? - Si! Ola, Nicky!
- Como estás? - Ben.
- Alégrame verte. - Tomas algo?
Si, por favor. Grazas. Preciso beber algo.
Como vos estrañei, rapaces!
- Grazas. - Grazas.
Comezade polo principio.
Poñédeme ó día.
A moral da historia é non esconder as drogas
na funda da túa guitarra favorita.
Como a boto de menos!
Vou tomar o aire. Volvo nun intre.
Ei.
Ola.
- Ola. - Ola.
Podemos...
falar do tema?
- Por favor. - Non hai por que.
Sentaríame ben.
Eddie, é...
Pero por que?
Só intento entendelo.
Estaba confusa e ferida,
e estiveches aí para min.
- Sempre estás aí. - Podo volver a estalo.
Oe, alégrame que pasase.
De verdade.
Pero non vai volver pasar.
Non, dixen: "Non imos parar nunca".
Non me lembro. Cóntao ti.
- Segura? - Si.
Saltamos, e todo se volveu máis lento.
Mirei a Daisy e...
parecía que a lúa estivese nas súas mans,
que ela mesma a puxera no ceo.
Como din os italianos:
"Es a miña alma xemelga".
Entón tirámonos á auga, pensei que morriamos.
Iso é un pouco menos romántico.
Teño que marchar.
De verdade.
Quérote.
Ei.
Quérote.
Eu tamén.
- Ola. - Bos días.
Canta comida.
Deime conta de que onte non ceaches.
Nin almorzaches.
Grazas.
Tamén tes correo.
Vexo que che segue gustando ver.
Adiante, arrepíntete
Pero estouche gañando, rapaz
Arrepentiraste de min e arrepentireime de ti
Non aguantas o alcohol
E tampouco a verdade, ó parecer
Son un fallo no sistema
E estou listo para o ataque
Así que adiante, arrepíntete de min
Pero non penso quedar calada
Fun o único que me dei conta de que algo cambiara.
Arrepentiraste de min e arrepentireime de ti
Atópoo moi natural
Aquí estou, no meu coche
- Ei. - Ola, Graham.
Ola.
Estaba buscándote.
Síntoo.
É que...
Veña, dáme 20 pavos.
Era unha aposta?
Hai menciñas para arranxar esas cousas.
Ninguén vai coller unha venérea este ano.
Que pasa aquí? Vanche os tíos ou que?
Non teño nada que explicar.
Non pasa nada, meu. Seguimos queréndote.
Eu tamén. Pero... non dese xeito.
Non lle van os tíos.
E a súa pirola é...
perfecta.
Levamos fodendo desde a gravación.
No estudio, no coche...
- Karen... - Neste bus.
É difícil darse conta coa cabeza metida no cu.
Veña, estades de broma.
Non me credes?
Merda, que hora é?
Teño que marchar á proba de son.
- Daisy Jones non precisa ensaiar. - Si.
Teño que ir.
Ai, merda.
Non quero. Agora mesmo, non.
Veña.
Vamos. Non me fagas tomalas eu só.
Podo quedar, se queres.
Pero Karen está decida a ir no outro bus, así que...
Graham, podes durmir onde queiras. Dá igual.
Ei.
- Alégrome por vós. - Grazas.
E que non o ves?
Drógase nos concertos, mestura letras.
- Veña. - Non estou cego, Billy.
Que queres que lle faga?
Que fales con ela.
E que lle digo?
A verdade?
Falas en serio.
Teño moitas obrigas, Billy.
Pero dicir a verdade non é unha delas.
Dicir a verdade só consegue que te despidan.
Fala co seu marido.
Igual lle dá sentidiño.
Nunca consumira tanto como agora.
Coma se che importase.
De que hostia falas?
Queres que te necesite.
É o que che importa.
Pero non te necesita.
Debe ser moi duro, non?
Isto non vai sobre ti nin o teu matrimonio.
- Sae do medio. - Non me toques, hostia.
Ou que?
Ou che arranco os dentes.
- Moi ben. -É divertido?
- Si? -É divertido?
Cres que es alguén por ter camisas e zapatos elegantes?
Es un candongo, tío.
Non es ninguén.
Non es ninguén sen ela.
Pois xa somos dous, non?
Eu tamén lle tiña gana ó señorito.
- Ven aquí. - Estades tolos, cona?
Merda!
Que hostia vos pasa?
Calmádevos!
Temos concertos que dar.
Á merda.
Meu Deus!
Son un eco
Na túa sombra Na túa sombra
Estou nas profundidades do río
Pasaba algo raro.
Deulle un sopapo ó seu marido.
Había moi mal xorne. Tiñamos que superalo.
Ben o sei, ben o sei... Perdinte alí
Ben o sei, ben o sei... Perdinte alí, eu...
Que pasa, mireite mal?
Estás sangrando, Daisy.
Ti tamén.
Tes que ir ó médico.
Daisy! Daisy! Daisy!
Non vas saír, Daisy.
Abonda por hoxe.
Escóitalos?
Daisy! Daisy! Daisy!
Saberás cando teña suficiente.
Daisy! Daisy! Daisy!
Agora, onde estamos?
Meu ben, meu ben
Ninguén sabe quen es
E se este é o teu plan
Dime, dime por que
Choras na escuridade
Enredámonos hai moito tempo
Perdemos, non podiamos deixalo estar
Gustaríame que fose doado, pero non o é
Así que, meu ben
Podemos converter en malo algo bo
Non precisas da banda.
- Non os precisas. - Non os preciso!
- Non os precisas! -É verdade!
- Non precisas de ninguén. - Seino!
Veña, só é unha canción.
Non é unha canción, Rod.
É un puto motín.
- A tomar polo cu. - Onde vas?
Vou botala da banda.
Billy!
- Non podes despedir a Daisy. - Pois mira.
Polo menos, fala co resto da banda.
Vai á merda! Esta banda é miña!
Quero falar con ela.
Todo vai ben. Está ben. Marcha.
Marcha, por favor.
- Abre a porta, Nicky. - Non.
Abre a porta, hostia.
Daisy?
Daisy!
Daisy?
Non respira, Rod!
Daisy!
Vamos, vamos.
Tranquila. Estou aquí.
Preciso que lle envíe unha mensaxe ó doutor Jacoby de Trinity Road.
Daisy?
Dille que Rod Reyes ten dor de moas na habitación 1205.
- Saberá que facer. - Vamos.
Que carallo fas?
Síntoo, eu...
Non podo estar aquí... Síntoo.
Veña, queda comigo.
Esperta. Esperta.
Veña. Por favor, por favor.
Non, por favor!
Es ti.
Subtítulos: Natalia L. Prieto
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños