- To klub, w którym pracuję. - To adres w Nowym Jorku.
Oprowadzę cię, jak będziesz w mieście.
W poprzednich odcinkach...
To mój głos.
Może muszę stąd wyjechać.
- Dokąd? - Do Nowego Jorku.
Mówiłam ci o tej kobiecie z imprezy.
O tej kobiecie?
I ot tak, wyjechała.
Mamy nowego członka zespołu. Oto Daisy Jones.
Czemu chciałaś dołączyć do zespołu?
- Przez ciebie. - Jak to?
Czuję, że cię znam.
To nie to, co myślisz.
Każda piosenka to zakodowana wiadomość między Billym a Daisy.
Wszystko ulepszasz.
Powiedz mi, że nic między nami nie ma.
Powiedz, czy zwariowałam.
Myślałem, że jesteście razem.
- Skąd wiesz, że nie? - Nie według Billy'ego.
Jesteś kłamcą.
Nie umieszczaj w artykule mojej córki.
Daj mi coś lepszego.
Nic do ciebie nie czuje.
- To tylko muzyka. - Szukam kobiety, która tu mieszka.
PASZPORT STANY ZJEDNOCZONE
Jak długo planuje pani zostać w Grecji?
Nigdy nie sięgam tak daleko w przyszłość.
ODCINEK SIÓDMY NIE MA JEJ
NOWY JORK
1975 (2 LATA WCZEŚNIEJ)
Wybacz, mamy komplet.
Szukam Bernie.
Jestem jej koleżanką.
Nie wierzę, że jesteś.
Mówiłaś, że muszę to zobaczyć...
Nie żartowałaś.
Mówiłaś poważnie.
Obiecałam ci niespodziankę, prawda?
Nie rozumiem.
Te wokale, które mi przysłałaś. Trochę przy nich pomajstrowałam.
Strasznie im się to podoba.
Zobacz.
Masz fanów.
Zwykle budzę się sama.
Taka jesteś nieczuła?
Od razu wyrzucasz ludzi z łóżka?
Nie, ja tylko...
Tak.
Posłuchaj. Znają wszystkie teksty.
Zróbmy coś, by naprawdę oszaleli.
Moi piękni bracia,
moje kochane siostry,
oto ona, we własnej osobie,
lady Simone.
Gdy byłam w rozpaczy Nic nie widziałam
A świat był ciemny Ale pokazałaś mi
Swój blask I jak przeżyć moje życie
Zwaliłaś mnie z nóg
Teraz muszę śpiewać Choć wcale nie chcę
Nic więcej nie mogę dodać
Ale nie mów, że mnie kochasz
Bo wiesz, że to za mało Wiesz, że to za mało
Mogłabym tam śpiewać całą noc.
A oni by mi pozwolili. To szaleństwo.
Jeszcze raz?
Ile jeszcze razy?
Tyle, ile się da.
Masz tylko jedną piosenkę.
Powinnyśmy nad tym popracować.
Powinnyśmy.
Przestań.
Ludzie patrzą.
Przepraszam. Jeszcze raz.
Bo wiesz, że to za mało Wiesz, że to za mało
Wolałabym być dyskretna. To wszystko.
Czego tak się boisz?
To nieoczywiste?
Posłuchaj.
Zawsze będą miejsca, w których trzeba uważać.
Ale w klubie, z naszymi ludźmi, kochanie...
Jeśli nie możemy tańczyć tam, to gdzie?
Nie chcę ciągle ukrywać czegoś, co tak mi się podoba.
Miała rację.
Ukrywałam się.
I nie byłam gotowa, by przestać.
Więc włożyłam wszystkie uczucia w muzykę.
Mówicie, że jestem wolna
Ale mnie nie znacie
A gdy to zrobiłam, ta piosenka...
była po prostu...
doskonała.
Mówicie, że jestem wolna
Ale mnie nie znacie
To znaczy, tak było wtedy.
Wszystko musiałyśmy robić same.
Wydałyśmy to w małej wytwórni.
Same zaniosłyśmy wszystkim DJ-om, których znałyśmy.
Rety, ale było fajnie.
Nagle grałyśmy z Bernie cztery koncerty co noc.
W klubach na Midtown, gdzie tańczyli mainstreamowcy.
Niedługo Zrozumiesz, że się myliłeś
W dyskotekach rolkarzy w New Jersey.
Bo to nasza ostatnia noc
Grałyśmy dwie piosenki i ludzie tracili rozum.
Niepotrzebny mi mężczyzna
Prowadź mnie do ziemi obiecanej
Ale kończyłyśmy zawsze w Better Days.
Ruszajmy tam Niech mówią, co chcą
Tu wiedzieli, o czym naprawdę jest ta piosenka.
Niech nazywają nas dewiantami
To, jaka jestem
Nie stanowi mojej misji
Mojej misji
Jestem diamentem pod presją
Nie czułam się na tyle komfortowo, by z nią tańczyć.
Jestem diamentem pod presją
Ale wspólne tworzenie muzyki, do której wszyscy tańczyli,
było prawie tak samo dobre.
Halo?
Tak, chwileczkę.
To dla ciebie.
- Halo? - Hej, Simone.
Hej, Teddy.
Kto to był?
Moja współlokatorka.
Co u ciebie?
Nadal dajesz czadu w klubach?
W trzech, czasem czterech jednego wieczoru.
Jestem z ciebie dumny.
Co słychać w LA?
Właściwie to dlatego do ciebie dzwonię.
Rozmawiałaś ostatnio z Daisy?
Nie, minęło kilka tygodni.
Czemu? Wszystko w porządku?
Prawdopodobnie.
Nie przyszła na imprezę z okazji wydania płyty.
To w jej stylu.
Zastanawiałem się, czy coś wiesz.
Nie, nie wiem.
Jestem pewna, że to nic takiego.
Nie przegapi trasy.
Dasz mi znać, jak się odezwie?
Oczywiście.
Dobrze, kochana.
Na razie.
„Moja współlokatorka”.
Zamknij się!
Utrzymywałam kontakt z Daisy,
ale nie rozmawiałyśmy codziennie i...
W ogóle mnie to nie zastanowiło.
Miałam własne sprawy.
Simone.
Kto będzie w Saharze?
Leslie, Lena, Alice.
Alice? Jej nigdy nie ma.
- Dziękuję. - Jeszcze...
Co? Skąd taka mina?
Nie wiem, czy powinnam ci mówić.
No dalej, gadaj.
Bernie.
Dziękuję.
Powiedz.
No dalej, powiedz.
Szefowie z Salsoul się z nami spotkają.
Chcą wydać płytę.
O mój Boże, to wspaniale!
- No nie? - Wspaniale.
- Pani Jackson? - Tak?
- Telegram dla pani. - Dziękuję, Chloe.
Co?
O co chodzi?
POTRZEBUJĘ CIĘ DAISY
Nazywa się Hydra, Heedra. To jakaś wyspa w Grecji.
Tak po prostu tam polecisz?
Dziś wieczorem? Ot tak?
A zaplanowane koncerty?
Ona nie ma nikogo innego.
Może być w więzieniu. Może...
Na pewno nie polecisz do Grecji sama.
Przepraszam...
Jakaś taksówka może nas tam zabrać?
Taxi.
To musi być jeden z tych.
- Może te drzwi... - Simone!
Tak myślisz?
Simone!
- O mój Boże. - O mój Boże, przyjechałaś.
- Tak. - Nie mogę uwierzyć.
- Cześć, Bernie. - Hej. Tak.
Daisy. Cześć.
- Nic ci nie jest? - Pewnie, że nie. Czemu?
Zniknęłaś, nie odzywasz się od tygodni
i napisałaś mi to.
Mam kasę na kaucję.
Przepraszam. Ja nie...
Widzę, że to może wydawać się niepokojące, ale ja...
I nie masz kłopotów?
Nie.
Wychodzę za mąż.
Nicky?
Nicky!
Przyjechały.
Nicky?
Simone, Bernie, to mój narzeczony.
Nicky Fitzpatrick.
Miło mi. Tyle o tobie słyszałam.
Proszę, wejdźcie.
Rozgośćcie się. Skoczę po drinki.
Siedziałam w pokoju hotelowym i wariowałam,
więc pomyślałam, że równie dobrze mogę polecieć do Grecji.
Wiem, że myślisz, że to szaleństwo,
ale nigdy nie spotkałam kogoś takiego.
Żyje chwilą i jest wolny.
Powiedziałam, że nie mogę go poślubić bez druhny.
Dlatego napisałam.
Może następnym razem zadzwonisz?
Proszę. To tylko przystawka.
Dziękujemy.
Co myślisz o The Six, Nicky?
Jakie The Six?
Nie słyszałeś jej muzyki?
Nie jesteś poetką?
Mój gust muzyczny jest trochę powściągliwy.
Ale słyszałem, jak śpiewa, a jej głos jest... piękny.
To chyba najlepsza rzecz, jaką jadłam.
Więc to twój dom?
W pewnym sensie tak.
Spędzam tu tyle czasu, ile mogę.
Ale mam też domy w Rzymie
i w Irlandii, gdzie mam kilka zobowiązań.
Czym się zajmujesz, Nicky?
Jestem studentem.
Piszę pracę dyplomową.
Ale to wciąż twój dom?
Tak.
I masz inne w Rzymie i Irlandii?
Powinieneś im powiedzieć.
Moja rodzina należy do irlandzkiej arystokracji.
Czekaj. Jesteś księciem?
Dlatego nie mówię ludziom.
Korzenie jego rodziny sięgają XIII wieku. Mają zamek.
Tak, mam zamek. Bardzo stary, zatęchły zamek.
To bez znaczenia. To taka mała arystokracja.
Za wasz ślub.
Na zdrowie.
A gdzie twoja gitara?
Miałam w niej zapasy, a wszędzie były gliny,
więc ją zostawiłam.
A potem Nicky kupił mi to.
- Zrobiłaś postępy podczas nagrywania. - Wiem.
Nie wyobrażam sobie tego.
Jego Wysokość...
ma spać przez siedem miesięcy w ciasnym autobusie z resztą zespołu?
Może osiem.
- Nie będzie musiał. - Dlaczego?
Bo nie wrócę.
Daisy.
Widziałaś to?
Prawie się popłakałam. Facet z kiosku musiał pomyśleć, że tracę rozum.
Tak. Widziałam.
I przeczytałam.
Dlaczego miałabym do tego wracać, skoro mam wszystko, czego chcę, tutaj?
- Chyba nie mówisz poważnie. - Mówię.
To ty...
na okładce Rolling Stone.
Nieprawda.
Miłość, pożądanie i nienawiść Trudny związek w nowym popularnym zespole
„Znaleźliśmy już brzmienie... Daisy była bardziej jak wisienka na torcie”.
Billy powiedział: „Talent taki jak Daisy marnuje się na kimś takim jak Daisy”.
uzależniona
wariatka
samolubna
Cześć.
Nie mogę się doczekać ślubu.
Nicky Nick. Jak zawsze spóźniony.
Na wyspie żyje się w innym czasie.
Hej, przyjacielu! Chodź tutaj!
Tego potwora już znasz.
Unikaj go za wszelką cenę.
- To Giorgios. - Cześć.
Robi piękne portrety w złocie.
- Cześć. Miło cię poznać. - Wzajemnie.
A to Petros.
Jak zwykle w centrum uwagi.
To z Malany. Najwyższa jakość.
Napisałem 28 strof poematu epickiego pod jego przemożnym wpływem.
Daisy też jest poetką, więc na pewno się polubicie.
- Zobaczymy. - O czym piszesz, Daisy?
Piszę o tym... o czym chcę.
Najczęściej o samotności.
- A ty? - O wszystkim.
O miłości, szaleństwie...
Głównie o tym.
Petros zdobył ważną nagrodę za poezję.
O rany!
- Cztery lata temu? - Tak.
Po tym przestał publikować.
Dlaczego przestałeś?
Nie przestałem. Po prostu odmawiam kolesiom z forsą.
Ale wciąż piszę codziennie.
Jak ludzie to czytają?
Odwiedź nas w domu. Drzwi są zawsze otwarte.
Wybacz. Nie rozumiem.
Czy nie chodzi o to,
by ludzie to widzieli, słyszeli? By się tym dzielić?
Nie. Chodzi o samo tworzenie, moja droga.
W tym cała radość.
Musimy pozostawać w stanie łaski.
Cała reszta to pusta atencja.
On ma rację.
Nie pozwólcie innym mówić,
czy wasza praca ma wartość, bo zostaniecie ich własnością.
Teraz piszę dla siebie.
Dla moich przyjaciół. Dla fali. Moje wiersze są nieskalane.
Nicky nigdy nie był tak szczęśliwy.
Mówiłam to samo.
Wygląda na kogoś, kto zawsze jest szczęśliwy.
Nie?
Jego rodzice zginęli w wypadku kilka lat temu.
Przez długi czas był zamknięty w sobie.
Jeszcze do niedawna.
Miałaś wrażenie,
że patrzy na swoje życie przez teleskop, z daleka.
Ale teraz, z tobą, w końcu znowu żyje.
Nie wiedziałam, że niebo może tak wyglądać.
Jestem dzieciakiem z miasta.
Jakbyśmy były na innej planecie.
W pewnym sensie jesteśmy.
- Nikt nas tu nie zna. - No.
I możemy robić, co chcemy.
Nie musimy się martwić.
Problem w tym, że będziemy musiały wrócić.
Wiesz, że możemy mieć to w domu?
Mogę ci coś powiedzieć?
Kocham cię.
Nie musisz nic odpowiadać.
Chcę tylko, byś wiedziała.
Wszyscy cię polubili.
No jasne.
- Dziwisz się? - Bardzo.
Było świetnie.
Jestem szczęśliwy.
Czemu nie powiedziałeś mi o rodzicach?
Tak mi przykro.
Niepotrzebnie.
Jestem tutaj, z tobą.
Tylko to się liczy.
Nie wiem, czy tylko to.
Długo byłem smutny,
ale potem mój smutek okazał się wyborem.
A co robisz, jeśli masz problem i coś jest nie tak?
Po prostu odwracasz wzrok?
Patrzę na dobre rzeczy w życiu.
Patrzę na ciebie, wtedy reszta znika.
Tak jak mówią buddyści:
„Ból jest nieunikniony,
cierpienie jest wyborem”.
Łączyła nas artystyczna...
i emocjonalna więź.
Otworzyłam się przed nim, a on namieszał mi w głowie.
Chyba myślałam, że byliśmy bratnimi duszami...
Raz też tak myślałem.
Francesca. Byliśmy bardzo podobni.
Chyba...
łatwo pomylić bratnią duszę z lustrem.
Może.
Może on był lustrem.
Ta więź, która was łączyła...
przeminęła, prawda?
Przyleciała tu z tobą. To brzmi jak coś poważnego.
- Może. - Ale?
Nie chcę wiecznie grać w małych klubach.
Chcę tego, co ty masz.
Czemu nie i to, i to?
Mogę cię o coś zapytać?
Na pewno wiesz, co robisz?
Jak ostatnio rozmawiałyśmy,
miałaś złamane serce.
Wydaje się, jakby to było całe wieki temu.
Ale tak nie jest.
Minął miesiąc.
A teraz jestem tu.
Przy Billym byłam smutna, Nicky daje mi szczęście.
A ja chcę być szczęśliwa.
Choć raz chcę być tą, która może być szczęśliwa.
Nie możesz tego zrozumieć?
Poproszę obrączki.
Cześć.
Niech złożą przysięgę
między sobą a bogami.
Niech niebo ją usłyszy,
a fale niech słuchają jej brzmienia
Zrobiłam w życiu wiele głupich rzeczy.
Naprawdę głupich. Których będę żałować do końca życia.
Ale tego dnia nie żałuję.
Chodź.
- Już wychodzimy? - Nie.
Ja też cię kocham.
Bez jaj.
Fajnie, że w końcu to rozgryzłaś.
- Gratulacje. - Dziękuję bardzo.
Zdrowie.
- Myślisz, że to szaleństwo, prawda? - Nie, skądże.
Myślę, że to nagłe.
Tak. To prawda.
Szaleństwem byłoby zostać tu na zawsze.
Nie pojechać w trasę z zespołem, z którym zdobyła szczyt.
Nikt nie mówi Daisy, co ma robić.
Jesteś teraz jej mężem.
Możesz przemówić jej do rozsądku.
Mógłbym spróbować.
Ale kto wie, co jest rozsądne?
Nie masz pojęcia, z czego rezygnuje.
Jak bardzo tego chciała. Ile to znaczy.
Może Petros miał rację.
Nie potrzebujesz... publiczności, by tworzyć muzykę...
Daisy nie jest jak Petros.
Nie pisze sonetów w weekendy dla zabawy.
Mówi, że jest szczęśliwa.
Nie chcesz, żeby była szczęśliwa?
Hej. Co tu się dzieje?
Co powiesz na to...
-żeby wziąć kwas... - Tak?
...i popłynąć do skał?
Nie wiem, czy to dobry pomysł...
- Brzmi świetnie. - Dobrze.
Simone chyba kiepsko się bawi.
No jasne.
Dlaczego tak mówisz?
Nic, po prostu...
Chyba mnie nie akceptuje.
Nie sądzę. Po prostu nie zna cię zbyt dobrze.
To nic osobistego, po prostu... chce cię tylko dla siebie.
O czym ty mówisz?
Daisy...
Jest w tobie zakochana.
To niedorzeczne.
Dostrzegasz to, prawda?
Jak na ciebie patrzy.
Przeleciała pół świata ot tak,
bo ją poprosiłaś.
Zrobiłbym to samo, gdyby do mnie napisała...
To nie jej wina. Nie winię jej.
Kto by się w tobie nie zakochał?
Chyba nie wyjeżdżasz, co?
Niedługo.
Może zjemy śniadanie?
Pójdziemy popływać?
Mam lepszy pomysł.
Zostaniesz jeszcze tydzień.
Prawie nie spędziłyśmy razem czasu.
Nie byłyśmy po drugiej stronie wyspy.
Jeszcze tydzień. Bernie się spodoba.
Naprawdę muszę wracać.
- Nic nie musisz. - Muszę.
Mam zaplanowane występy.
Rachunki do zapłacenia.
Obowiązki.
Zrobię herbatę.
Kiedyś lubiłaś zabawę. Nie wiem, co się stało.
Wiesz...
Niektórzy z nas muszą pracować.
Niektórzy muszą urabiać się po łokcie, by dostać taką szansę jak ty.
Nie wiem, co się z tobą dzieje.
Ze mną?
Tak.
Pamiętasz, jak się poznałyśmy?
Byłaś nieśmiałą dziewczynką,
wszędzie chodziłaś z książką.
- Bałaś się grać swoje piosenki. - Pamiętam.
- Co ci powiedziałam? -Że mam wejść na scenę.
Zrobiłam to.
I byłam smutna.
A tu będziesz szczęśliwa?
Daisy, znam cię.
Nie piszesz muzyki tylko, by pisać.
Potrzebujesz publiki, tej więzi.
- Nie wrócę. - Musisz.
- Nie mogę. - Singiel na szczycie przebojów. Płyta...
Nic mnie to nie obchodzi!
Nieprawda. Tylko boisz się Billy'ego Dunne'a.
Zakochałaś się we mnie?
O to tu chodzi?
Simone.
Próbuję tylko...
Simone!
Przepraszam.
Kocham cię, Daisy.
Powiem ci, czym jest miłość, bo ty nie masz pojęcia.
Gdy ktoś mówi ci prawdę,
nawet gdy nie chcesz słuchać.
Kocham cię, Daisy, więc powiem ci prawdę.
Jesteś samolubną suką.
Nie mówiłaś mi o tym.
Nie wiedziałem, że jesteś sławna.
Słyszałem ją.
Twoja potrzeba więzi.
To prawda?
Daisy,
może ona ma rację.
Może powinnaś wrócić.
Chcę wrócić. Po prostu...
nie chcę znowu być zraniona.
Tym razem nie będzie tak samo.
Nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić.
Bezchmurne niebo i coraz wyższe temperatury...
To nawet przypomina mi Grecję.
Plaże, palmy, góry.
Źałujesz mnie a ja ciebie
Daisy?
Miałeś słabą głowę i prawdę też źle znosisz
Czy to ty?
Stanowię dysonans w twoim systemie gotowa do ataku
Chyba zaraz się przekonamy.
Więc śmiało, żałuj mnie Ale ja nie przestanę śpiewać
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski