-É do club no que traballo. - Está en Nova York.
Ven visitarme se pasas pola cidade.
Anteriormente, en Daisy Jones e The Six...
É a miña voz.
Creo que teño que marchar.
- Onde? - A Nova York.
Conteiche o que me dixo esa muller.
Esa muller?
E nun estalo, marchou.
Temos novo membro. Facede ruído para Daisy Jones.
Por que querías unirte á banda?
- Por ti. - Que teño?
Sinto que te coñezo.
- Non é o que cres, tío. - Moi ben.
Todas as cancións eran códigos de Billy a Daisy e de Daisy a Billy.
Mellóralo todo.
Dime que non hai nada entre nós.
Dime que estou tola.
Xuraría que estabades xuntos.
- Como sabes que non? - Contoumo Billy.
Puto mentireiro.
Non metas a miña filla na historia.
Dáme algo mellor.
Dixo que non sente nada por ti,
- que era pola música. - Busco a muller que vive aquí.
PASAPORTE ESTADOS UNIDOS DE AMÉRICA
Canto tempo pensa quedar en Grecia?
Nunca planeo con tanta antelación, sabe?
DAISY JONES E THE SIX
7/10: "ELA MARCHOU"
NOVA YORK
1975 (DOUS ANOS ANTES)
Síntoo, estamos cheos.
Busco a Bernie.
Son unha amiga, ou algo así.
Non creo que viñeses.
Dixeches que tiña que velo.
Non estabas de broma.
Era verdade.
Lembras a sorpresa prometida?
Non te entendo.
Engadinlle unhas pistas á voz que me enviaches.
O público alangrea.
Compróbao ti mesma.
Tes fans.
Non adoito espertar con xente.
Porque es fría, non?
Bótalas da cama ou que?
Non, é que...
Si.
Fíxate. Coñecen a letra todiña.
Sabes co que tolearían de verdade?
Benqueridos irmáns,
apreciadas irmás,
aquí temos, en carne e óso,
a Lady Simone.
Cando estaba no fondo Non podía ver
O mundo era un lugar inhóspito Pero ti me ensiñaches
A túa luz Como vivir a vida
Fixéchesme perder a cabeza
Agora teño que cantar Aínda que no queira
Non teño máis que dicir, pero
Non me digas que namoraches
Porque ben sabes que iso non basta
Podería cantar toda a noite.
O máis incrible é que me deixarían.
Outra máis?
Cantas veces o imos facer?
As que poidamos.
Só tes unha canción.
Temos que arranxar iso.
Pode que si.
Para.
A xente está a mirar.
Síntoo. Outra vez.
Porque ben sabes que iso non basta
É que prefiro levalo con discreción. Nada máis.
Pero de que tes tanto medo?
Non é obvio?
Mira.
Sempre vai haber sitios onde debamos ter coidado.
Pero no club, coa nosa xente, meu amor...
Se non podemos bailar alí, que nos queda?
Non quero esconder algo que me fai sentir tan ben.
Tiña razón.
Estaba escondida.
E non estaba lista para parar.
Canalizaba os meus sentimentos na música.
A xente di que son libre
Pero non me coñecedes
E, cando o fixen, esa canción...
simplemente...
funcionou.
A xente di que son libre
Pero non me coñecen
Así era daquela.
Tiñamos que facelo todo nós.
Lanzámolo cun pequeno selo
e démosllo a cada picadiscos que coñeciamos.
Que divertido foi!
De socato, Bernie e eu tiñamos catro concertos por noite.
Nos clubs de Midtown, onde se cortaba o bacallau.
Pero pronto descubrirás que estabas equivocada
Nas roller discos de Nova Jersey.
É a nosa última noite xuntas
Só tocabamos dúas cancións e a xente reloucaba.
Non preciso a ningún home
Que me leve a terra prometida
Pero sempre rematabamos as noites no Better Days.
Asi que dá a volta Di o que queiras
Eles si entendían ben de que ía a canción.
Chámame desviada a min e as miñas amigas
A miña condición
Non é a mesma que a miña misión
A miña misión
Son un diamante baixo presión
Pode que aínda non estivese cómoda bailando con ela.
Son un diamante baixo presión
Pero facer música xuntas e facer bailar a xente
tamén era algo único.
Diga?
Si, un segundo.
É para ti.
- Diga? - Ola, Simone.
Ola, Teddy.
Quen era esa?
A miña compañeira.
Como vai a miña mociña?
Segues queimando eses clubs?
Tres por noite, ás veces catro.
Estou orgulloso de ti.
Como vai en La la Land?
A verdade é que te chamo por iso.
Tes falado con Daisy ultimamente?
Non, desde hai semanas.
Por que? Vai todo ben?
Probablemente si.
Non apareceu na festa de lanzamento.
Moi típico dela.
Preguntábame se sabías algo.
Pois non.
Pero seguro que non é nada.
Non perdería a xira.
Cóntame se pescudas algo.
Claro que si.
Moi ben, ruliña.
Adeus.
"Só a miña compañeira."
Cala. Cala!
Falaba a miúdo con Daisy,
pero non tódolos días e...
Non pensaba moito niso.
Estaba ás miñas cousas.
Simone. Simone!
Simone.
Quen estará no Sahara?
Leslie, Lena, Alice...
Alice? Se nunca aparece.
- Grazas. - E...
Que? Por que pos esa cara?
Non sei se contarcho.
Veña, dime.
Bernie.
Grazas.
Dimo.
Veña, cóntamo.
Tamén irán algúns executivos do Salsoul.
Queren gravar o álbum.
Ai, meu Deus! Que emocionante!
- A que si? -É incrible.
- Srta. Jackson? - Si?
- Ten un telegrama. - Grazas, Chloe.
Que?
Que é?
NECESÍTOTE DAISY
Chámase Hidra ou Hedra. Unha illa de Grecia, ó parecer.
E vas ir así, sen máis?
Esta noite, de repente?
E que hai dos concertos?
Non ten a ninguén máis.
Pode que estea no cárcere, ou...
Pois non vas marchar a Grecia soa.
HIDRA
Ola, sabe se hai...?
Hai un taxi que poida levarnos?
Taxi. Taxi.
Taxi.
Ten que ser un destes.
- Ou esa porta... - Simone!
Ti dis?
Simone!
- Ai, Deus! - Ai, Deus! Viñeches.
- Si. - Non o podo crer!
- Ola... Bernie? - Ola. Si.
Son Daisy. Ola.
- Estás ben? - Claro que si. Por que o dis?
Desapareciches e ninguén sabe nada de ti,
e escribíchesme isto.
Trouxen a fianza.
Síntoo. Non quería...
Entendo que parecese unha emerxencia, pero...
Entón, vai todo ben?
Vai todo ben.
Vou casar.
Nicky?
Nicky!
Están aquí.
Nicky?
Simone, Bernie, este é o meu prometido.
Nicky Fitzpatrick.
Un pracer. Oín falar moito de vós.
Por favor, entrade.
Estades na casa. Vou por bebidas.
Estaba no hotel dándolle voltas á cachola,
e pensei que ben podería ir a Grecia.
Sei que cres que é unha tolada,
pero é unha persoa moi especial.
Vive no momento, é libre.
Díxenlle que non ía casar sen a miña dama de honra.
Por iso escribín.
A próxima vez poderías usar o teléfono.
Velaquí tedes uns entrantes.
Grazas.
Que pensas dos The Six, Nicky?
The Six? De que The Six?
Non coñeces a súa música?
Cría que eras poeta.
Os meus gustos musicais son un pouco limitados.
Pero escoiteina cantar e a súa voz é... preciosa.
É o máis rico que comín na miña vida.
Entón, vives aquí?
Dalgún xeito, si.
Paso aquí tanto tempo como podo.
Pero tamén teño casas en Roma
e en Irlanda, onde tamén teño obrigas.
A que te dedicas, Nicky?
Son estudante...
Estou co proxecto.
Pero esta casa é túa?
Si.
E tes casas en Roma e Irlanda?
Deberías contarllo xa.
A miña familia pertence á nobreza soberana non gobernante irlandesa.
Alto aí. Es un príncipe?
Por iso non adoito contalo.
A súa familia remóntase á Irlanda do século XIII, e teñen un castelo.
Si, teño un castelo. Un vello e amofado.
Non ten importancia. É unha aristocracia humilde.
Pola vosa voda.
- Saúde. - Saúde.
Saúde.
E a túa guitarra?
Tiña o alixo na guitarra e había moita policía,
así que a deixei.
Logo Nicky mercoume esta.
- Melloraches mentres gravabas. - Seino.
Non podo imaxinalo.
A súa alteza...
durmindo nun bus noxento cos teus compañeiros durante sete meses.
Oito meses.
- Non terá que facelo. - Por que non?
Porque non vou volver.
Daisy.
Viches isto?
Case choro. O do quiosco debeu pensar que estaba coma unha caldeireta vella.
Si, xa o vin.
E tamén o lin.
Por que volvería, Simone, cando aquí teño todo o que quero?
- Veña, non podes falar en serio. - Pois si.
Esta es ti...
na portada da Rolling Stone.
Non son tal.
DAISY JONES E THE SIX
Amor, luxuria e odio: a complexa relación da banda máis amada
"Xa tiñamos ese son... pero Daisy foi o peche de ouro."
Billy contoume: "O talento de Daisy está malgastado en alguén coma Daisy."
ADICTA
UN POUCO TOLA
EGOÍSTA
Ola.
Morro por casar contigo.
Nicky! Tarde, coma sempre.
Aínda teño o horario da illa.
Ei, amigo! Ven para aquí!
Xa coñeces este monstriño.
Evítao a todo custo.
- Este é Giorgios. - Ola.
Debuxa retratos preciosos con pan de ouro.
- Ola, encantado. - O mesmo digo.
E este é Petros.
O centro de atención.
Esta é merda de Malana, da mellor calidade.
Escribín 28 estrofas dun poema épico baixo a súa magnífica influenza.
Daisy tamén é poeta, así que vos ides levar moi ben.
- Xa veremos. - Sobre que escribes, Daisy?
Escribo... sobre o que me peta.
Sobre todo, sobre a soidade.
- E ti? - Sobre todo.
Amor, tolaría...
Sobre todo, amor e tolaría.
Gañou un relevante premio de poesía.
Ai, naiciña!
- Fai catro anos? - Si.
Logo, parou de escribir.
Por que paraches?
Non fixen tal. Só lles dixen que non ós peixes gordos.
Sigo escribindo acotío.
E como o le a xente?
Ven á nosa casa. A porta sempre está aberta.
Síntoo. Non entendo.
O obxectivo de crear cousas
non é que sexan vistas, escoitadas e... compartidas?
Non, non. O obxectivo é a creación, ruliña.
É onde está a delicia.
Debemos manternos nun estado de graza.
O demais son só aplausos.
Ten toda a razón.
Non deixes que a xente diga
se o teu traballo ten valor. Se non, serán os teus donos.
Agora escribo para min.
Para os meus amigos, para as ondas. É máis puro.
Nunca vin a Nicky tan feliz.
Si, eu penso o mesmo.
Semella estar sempre feliz.
Non?
Os seus pais morreron nun accidente.
Pechouse en banda durante moitos anos.
Ata hai ben pouco.
Tiñamos a sensación
de que vivía a través dun telescopio, desde moi lonxe.
Pero contigo parece que volveu á vida.
Non sabía que o ceo podía lucir así.
Como crecín na cidade...
Síntome coma noutro planeta.
Pois non andas descamiñada.
- Aquí ninguén nos coñece. - Non.
E podemos facer o que queiramos.
Non hai que preocuparse.
O problema é que temos que volver.
Podemos ter o mesmo na casa.
Ei, podo dicirche algo?
Estou namorada de ti.
Non tes por que responder.
Só quería que o soubeses.
Deixáchelos abraiados.
Claro que si.
- Sorpréndete? - Moito.
Non, foi xenial.
Son moi feliz.
Non me contaches o de teus pais.
Síntoo moito.
Non o sintas.
Estou aquí, contigo.
É o único que importa.
Non sei se é o único que importa.
Estiven triste moito tempo.
Logo a tristeza volveuse opcional.
Entón, que fas cando tes algún problema,
miras cara outro lado?
Penso no lado bo da vida.
Mírote, e o resto desaparece.
Como din os budistas,
"A dor é inevitable,
o sufrimento é opcional".
Tiñamos unha conexión...
artística e emocional.
Deixei que remexese na miña cabeza.
Creo que pensei que eramos algo así como almas xemelgas ou...
Eu crin atopar a miña alma xemelga.
Francesca. Pareciámonos moito.
Creo...
que é doado confundir a alma xemelga cun espello.
Pode ser.
Pode que o fose.
Esa conexión que tiñades...
xa non existe, non?
Pero veu aquí contigo. A min sóame serio.
- Pode ser. - Pero?
Non quero tocar sempre en clubs pequenos.
Quero o que tes ti.
Por que non as dúas?
Podo preguntarche algo?
Estás segura do que fas?
A última vez que falamos,
parecía que tiñas o corazón roto.
Parece que pasou hai unha vida.
Pero non é así.
Foi hai un mes.
Agora estou aquí.
Billy facíame desgraciada e Nicky faime feliz.
Só quero ser feliz.
Por unha vez, quero ser a que consegue ser feliz.
Enténdelo?
Si.
Os aneis, por favor.
- Ola. - Ola.
Que sexan o un para o outro,
con estes votos que están entre eles e os deuses.
Agora, que o ceo
e as ondas escoiten o seu son.
Na miña vida, fixen moitas parvadas.
Moitas. Cousas das que me arrepentirei ata que morra.
Pero non me arrepinto dese día.
Veña.
- Xa marchamos? - Non.
Ei.
Eu tamén te quero.
Non me digas.
Alégrome de que te deses conta.
- Parabéns. - Moitas grazas.
- Saúde. - Saúde.
- Cres que é de tolos, non? - Non, creo que non!
Creo que é repentino.
Si, iso é verdade.
O tolo sería quedar sempre aquí.
Non ir de xira coa banda coa que chegou ó número un.
Ninguén lle di a Daisy que facer.
Agora es o seu marido.
Podes facer que colla sentidiño.
Podería intentalo.
Pero quen decide iso?
Non tes idea do que está a renunciar.
Como desexaba isto, canto significa para ela.
Pode que Petros teña razón.
Non precisas do público para facer música.
Daisy non é coma Petros.
Non é un amigo teu escribindo sonetos por diversión.
Ela di que é feliz.
Non queres que sexa feliz?
Que está pasando?
Que me dis...
- se tomamos ácido... - Si?
e nadamos ata as rochas?
Non sei se é moi boa idea.
- Soa xenial. - Moi ben.
Non creo que Simone estea pasándoo ben.
Claro que non.
Por que o dis?
Nada, é que...
Non creo que lle caia ben.
Non creo que sexa iso. Creo que non te coñece.
Non é persoal, é que... Quérete só para ela.
De que falas?
Daisy...
Está namorada de ti.
Que parvada.
Dáste conta, non si?
Por como te mira e te segue...
Cruzou medio mundo nun estalo
porque llo pediches.
Eu faría o mesmo por ela.
Non a culpo, é dicir...
Quen non namoraría de ti?
Aínda non marchas, non?
Axiña.
Poderiamos almorzar.
Un último baño.
Ou unha idea mellor!
Queda unha semana máis.
Case non estivemos xuntas, Simone.
Non fomos ó outro lado da illa.
Outra semana. A Bernie encantaralle.
Teño que volver.
- Non tes que facer nada. - Teño, si.
Teño concertos pendentes,
facturas que pagar.
Responsabilidades.
Vou facer un té.
Adoitabas ser divertida. Que che pasou?
Pois...
Algunhas temos que traballar.
Traballar duramente só para conseguir a metade de cousas ca ti.
Non sei que che pasa.
A min?
Si.
Lembras cando nos coñecemos?
Eras unha rapaciña
deambulando co teu libro.
- Asustada de tocar a túa música. - Si.
- Que che dixen eu? - Que subise ó escenario.
E fíxeno.
E fun desgraciada.
E cres que serás feliz aquí?
Coñézote, Daisy.
Non escribes por escribir.
Precisas que te escoiten, conectar.
- Non vou volver. - Debes facelo.
- Non podo. - Tes unha canción número un. Un álbum...
Non me importa nada diso!
Si que che importa. Só tes medo de Billy Dunne!
Estás namorada de min?
É iso?
Simone.
Ei, intento...
Simone!
Síntoo.
Quérote, Daisy.
Direiche que é o amor, porque non tes nin puta idea.
É contar as verdades
que non se queren escoitar.
Quérote, por iso che digo a verdade.
Es unha lurpia egoísta.
Nunca me falaches disto.
Non sabía que eras tan famosa.
Oín o que dixo.
O de conectar.
É verdade?
Daisy,
pode que teña razón,
que teñas que volver.
Quero volver, pero...
non quero que me manquen.
Ei.
Desta vez non será o mesmo.
Non deixarei que ninguén che faga dano.
Continúa o quecemento, sen unha nube no ceo...
OS ÁNXELES
Pois non é tan diferente da casa.
Praias, palmeiras, montañas...
Arrepentiraste de min e arrepentireime de ti
Daisy?
Non che senta ben o licor e, ó parecer, tampouco a verdade
Esta es ti?
Son un fallo no sistema Estou lista para atacar
Ímolo descubrir agora.
Así que arrepíntete de min, pero eu non vou quedar calada
Subtítulos: Natalia L. Prieto
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños