Anteriormente en Daisy Jones e The Six...
Que emisora é?
Ai, Deusiño!
Ai, Deusiño.
THE SIX (CON DAISY JONES)
Invitáronnos ó festival Diamond Head.
Unha ovación para The Six!
Por suposto, non só nos querían a nós no cartel.
Daisy! Daisy! Daisy!
A primeira canción foi número un.
Como ides continuar?
Foi cousa dunha vez.
Es un cabrón do carallo.
Creo que es incrible.
Nunca vai pasar, non?
Estás na banda?
- Son Caroline. - Graham.
Precisas a Daisy para chegar a onde queres.
Xa o sei.
Queres que me una á túa banda?
DAISY JONES E THE SIX
Bos días, señorita Jones. Esta é a chamada que solicitou.
Que hora é?
Hora de marchar, chuliño.
- Papi! - Ei.
Bos días, preciosa.
Ola, bos días.
Queres almorzar?
Non. Teño que ducharme e marchar.
Cando cres que vas volver?
Se as cousas van ben, pode que para a cea.
E se non?
Se non, será unha noite moi longa.
- Moi ben. - Moi ben.
5/10 "FOGO"
9 DE NOVEMBRO DE 1975
- Ola. - Ola.
Ten unha lente que pode facer zoom de 9 a 36.
Fixen o almorzo.
Non sabiamos que esperar.
KAREN SIRKO TECLISTA
- Outra vez ensinando perna, tío. - Xa che digo, meu.
- Sonche moito de pernas. - Ola, Daisy.
É así a cousa.
Ola.
E esas pernas distráenme un pouco, é o que digo.
Warren, non?
Si.
Sabes que non é tarefa miña entoarte, non?
Agora xa o sei.
Alégrome.
Xentiña, quero dicir un par de cousas antes de comezar.
Primeiro, temos un novo membro na banda.
Facede moito ruído para Daisy Jones.
- Dálle aí! - Marabilloso.
Benvida.
Grazas por estar aquí e por facer isto con nós.
Grazas a vós.
Canto tempo pasou? Catro semanas?
Escribín algo.
Escribín 20 cancións que quero tocarvos, de feito.
Perdoa, non quería interrumpirte.
- Só estou emocionada e... - Moi ben.
Que?
As cancións xa estaban escritas e listas.
BILLY DUNNE VOCALISTA E COMPOSITOR
Verás, Daisy. As boas novas son
que xa temos as 13 cancións do álbum. Así que... pois iso.
Por que non tocamos algunhas? Escóitaas,
pensa no que che fan sentir, e se queres engadir algo...
Podedes crelo?
Non puiden ser máis simpático.
Podemos tocarlle a nova a Daisy.
Si.
Creo que che vai gustar moito.
Deixa que adiviñe. Vai sobre a túa muller na choiva.
WARREN ROJAS BATERÍA
Ai, Deus!
EDDIE ROUNDTREE BAIXO
Creo que se chamaba "Ela é a tormenta".
En serio.
É gracioso? Perdoa, querías decir algo?
Non estou aquí para facer os coros nas cancións sobre a túa muller.
Se estamos nunha banda, o álbum ten que ser tan meu
como teu, de Karen, Graham, Warren
e dese.
Entendes?
Eu levaba dicindo o mesmo desde o 69.
Non deberiamos polo menos falar do rumbo?
Pensaches nun concepto máis amplo, unha idea para o álbum, ou...?
Estou de acordo.
Creo que é un debate interesante.
- Sabes que penso? - Ai, cona.
Debe ser un álbum de rock and roll.
Grazas pola túa aportación, Eddie.
Falo en serio.
Por suposto que será rock and roll. Que hostias?
Éo?
Porque moitas cancións soan como... pois cancións pop.
Coma as de Sonny and Cher. Agora somos unha banda de pop ou que?
No rock and roll debería haber pasión, dor, enfado.
Deitarte con mozas descoñecidas, non lle facer o amor á túa muller.
- Non te ofendas. -É o que quería dicir eu.
- E uns tambores africanos? - Que boa idea.
E unha con só voz e piano.
Quero compoñer a miña parte do baixo.
- Fabuloso. - Que idea tan terrible.
Cal é a mala idea?
Invitáchesme ti.
Pode que fose un erro, Daisy.
Terminastes?
Si ou non?
Meu Deus, actuades como uns nenos de gardaría.
Vós os dous, marchade e resolvede as vosas diferenzas. Que vos parece?
Xa sabedes, aí tedes a porta.
Así que liscade de aquí, porque teño cousas que facer.
Marchade, hostia!
Veña.
E que hai de nós?
Impórtame un carallo.
- Onde imos? -Ó Apple Pan.
- Que? - Teño fame.
- Son as 10 da mañá. - Non podo traballar con fame.
- Impórtache? -É moi boa.
-É o meu coche, cona! - Ai, Deus.
Bos días. Que queredes?
Dúas hamburguesas de vacún douradiñas e dúas de patatas.
Non preciso que pidas por min.
Mellor, porque non o fixen.
Pois eu tomarei o mesmo.
Agora volas traio.
Mira, non vai saír nada bo se pelexamos todo o tempo.
E como o sabes?
Que?
Que sabes ti de pelexas? Ninguén che fai cara.
Podo facer unha pregunta?
- Claro. - Por que estás obsesionado con Camila?
- Que? -É marabillosa,
pero por que non fas outra cousa?
Tes medo de que te deixe, de non ser o suficientemente bo?
- Que é o que...? - Daisy.
- Fixeches algo mal? - Daisy.
Non quero falar diso agora, si?
- Ben. - Ben.
Dúas hamburguesas de vacún para cada un.
As patacas.
- Bo proveito. - Grazas.
Un tropezo co sublime
Gústache esta canción?
"Un tropezo co sublime"?
- Si, coma a todo o mundo. - Escribina eu.
- Que dis, ho? - Escribina eu.
- Como "Panal"? - Algo así.
- Moi ben. - Escribín a letra.
Algo da melodía, case toda.
Escóitaa. Cres que Wyatt Stone escribiría algo así?
É unha canción caralluda, Daisy.
Pois si, tío.
Así que, agora, xa podes deixar de ser tan cabrón.
Seguro que non queres vir?
Xa a vin.
Si, unha vez.
É o número de veces axeitado para ver Rollerball.
Non se aprecias a arte, meu.
É unha obra mestra do cine.
Gozade da segunda rolda, cabaleiros.
Desde logo.
- Que ides facer? - Ir ó cine.
Ai, Rollerball?
-É unha obra de arte. - Ei.
Estaba pensando en baixar hoxe á praia contigo.
Por que non?
Non teño máis que facer.
Moi ben.
Graham.
Todo ben entre nós?
Claro que si.
Estamos xenial, si?
Si.
- Vou coller as miñas cousas. - Ben.
- Ola. - Que tal?
- Ben, e ti? - Axúdote? Estou ben.
Todo ben.
- Perfecto. - Vés?
Por que non ides marchando?
Estás ben?
Non sabía que isto era...
Ai, non. Non pasa nada! Sube.
Ves? Non sexas tímida.
Vamos.
Xenial.
- De quen é a casa? - Nunca estiveches aquí?
Diría que non.
- Pois... - Daisy?
Que?
A chave...
- Que fas? - Buscar unha chave, Billy.
- Deus... - Daisy?
Por que sinto que estamos infrinxindo a lei?
- Non soas moi rocanroleiro. - Xa.
Moi ben.
Isto é de tolos.
Que é iso?
Algo no que traballaba o meu irmán.
- Como vai funcionar isto? - Que queres dicir?
- Cal é o teu proceso? - O meu proceso?
Si, para compoñer.
Estás vendo para el.
Camila dixo que xa non bebes.
Impórtache?
Non.
Non sei como compoñer con alguén.
Eu tampouco, a verdade.
Que imos facer?
Polo menos, bótalle un ollo.
Non son todas da miña muller.
Escolle outra.
Mira, dáme iso. Tanto ten.
Comezaremos algo novo.
Moi ben.
Que?
Que te amola agora, carallo?
Nada. É que...
Que?
Non comungo con esa leria da natureza e as metáforas.
Moi ben.
Pode que lle funcione á xente, pero a min non.
E dis que isto son letras?
Si, son letras.
Ideas, fragmentos... cousas que se me ocorren.
-"Papaventos na tormenta"? -É metafórico.
- Que quere dicir? - Desconexión, ir á deriva.
Pois dío sen rodeos.
- Podes dicir as cousas sen máis. - Xa o fago.
- Ai, si? - Si.
Creo que es un cimprón. Que che parece?
Pois mellor, a verdade.
Toca de novo o riff do teu irmán.
Moi ben.
-É a hora do descanso? - Non.
Estamos compoñendo.
Creo que é total que esteas nunha banda.
Sendo unha mulller e iso. Non é común.
É triste, pero certo.
Que clase de música che gusta?
Un pouco de todo, supoño.
Especialmente, Barry Manilow.
Es moi guapa.
Fun Miss Arizona Adolescente no 73.
- Parabéns. - Grazas.
E que fas agora?
Estudo na uni de Santa Bárbara.
Medicina.
Vas ser doutora?
Psiquiatra.
E gústache Graham?
Si.
Dime a verdade. É porque é unha estrela do rock?
Gústanche os guitarristas?
Non é iso.
Que é, entón?
É moi bo rapaz.
Ademais, é que...
- Que? -É sexy de carallo.
Ti dis?
De que falades?
- De nada. - De nada.
Quen quere aprender a facer surf?
Estás tolo? Non me meto nese charco de mexo nin morta.
- Veña. - Eu quero.
- Si? - Si.
Moi ben. Non te me afogues, Sirko. Precisamos dunha teclista.
Divertídevos.
Moi ben. Volvemos agora.
É o primeiro álbum que comprei eu soa.
Deixa que adiviñe. O teu era máis fachendoso,
como o dos Everly Brothers.
Fats Domino?
Non.
Little Richard?
- Non. - Cal era, entón?
"(How Much Is) That Doggie in the Window?"
Pero se llo contas a alguén, negareino.
Queres escoller un?
Claro.
Aí vamos.
- Veña. - Cal é?
É a primeira canción que...
Que?
O meu primeiro amor.
Que emocionante.
Hai un mundo ó que podo ir
E contarlle os meus segredos
No meu cuarto
- Coñeces a canción? - Coñezo a canción.
No meu cuarto
Neste mundo, eu...
- Move os ombreiros. - Está ben.
Só tes que facer un paso. Un. Aí falamos!
- Move o corpo. - Está ben.
Non temos que ser amigos.
Pero se imos compoñer xuntos, non podemos ser estraños.
Pregúntame algo.
Calquera cousa.
Contarasme a verdade?
Si. Xúrocho polo maimiño.
Moi ben.
Cantas pastillas tomas ó día?
Esa é a pregunta, en serio?
- Contesta. - Non sei.
Tes que responder.
Non sei, non as conto.
Iso non é un problema?
Por que? Prescríbeas un doutor.
-É un problema se non podes parar. - Podo.
Podo tiralas ó váter sen capelexar.
Non cho creo moito.
Que máis queres saber?
Por que querías unirte á banda?
Por ti.
E iso por que?
É coma se te coñecese.
Coma se nos coñecésemos de sempre.
Non sei explicar por que me resultas tan familiar.
Pásache a miúdo?
Non.
Unha máis e tócame.
Ben.
Dime que che pasou na man.
Xa cho dixen.
- Foi ó entrar na casa dos teus pais? - Si.
Dicíalo en serio?
Non entendo.
Tiña o maior éxito do país, e quería que eles o soubesen.
Pero non estaban alí.
Non.
- Mudáranse. - Que?
Mudáronse
sen contarcho.
Meu Deus. Pode que sexa o máis triste que escoitei.
Pois, Billy, sinto dicircho, pero a vida está chea de cousas tristes.
Cando estou triste, tomo pastillas. Que fas ti?
Non sei.
Era o que adoitaba facer eu.
Pero creo que...
Que?
Supoño que agora só
o sinto.
É o máis triste que escoitei nunca.
- Xa vexo. - O que?
Escribes sobre quen che gustaría ser, non sobre quen es.
E se non fas iso?
E se escribes sobre o rapaz que non é tan bo todo o tempo,
o rapaz que decepciona a xente e quere cousas que non debería?
Quen querería escoitar algo así?
Eu mesma.
E penso que todos.
- Ei, con calma, si? - Non sei calmarme.
- Son inglesa. - Vas moi ben. Téñote agarrada.
Parece boa rapaza.
Pois si.
E tamén moi guapa.
Eu diría que si.
De que falades?
- Karen? - Que?
- Estás a chamala parva? - Non. Non!
Déronlle unha bolsa Rhodes!
Só pregunto se tedes cousas en común.
Si, penso que si.
Porque antes falei con ela e é moi fan de Barry Manilow.
Non me amoles!
Só saímos unhas tres ou catro veces,
e non é que falemos moito, a dicir verdade, xa me entendes.
- Si, creo que si. - Pois iso.
Non hai moito parrafeo.
- Entendo. - Polo sexo.
Grazas, Graham. Xa o pillo.
- Meu Deus. - Aquí vén unha onda. Lista?
- Non. - Xa é tarde, veña.
- Boca abaixo. - Ai, Deus!
- Boca abaixo. Rema. - Ai, Deus bendito!
Rema! Vamos, vamos!
Meu Deus!
- Lista? - Para que?
- Queres meterte? - Non, non!
Lista? Vamos.
- Gústache? - Si, pero onde pode ir?
O bo do que facía eu é que encaixa ben.
Creo que isto lle queda mellor ó verso que escribiches.
- Pode ser. - Próbao.
Moi ben.
Estivemos horas tocando,
cambiando acordes, melodías, probando isto e aquilo...
Volve ó do.
É impactante cando funciona.
Se vas decepcionarme Faino con xentileza
Non deberiamos baixar os dous.
- Probemos. - Si.
Se vas deixarme agora
Aí estamos.
Si, pero el non escribiu a canción.
E que ten?
Pero, Caroline, a canción... chámase "Escribo cancións".
Como non ves o problema?
-É unha boa canción, tanto ten. - Axúdasme?
Exactamente, que é o que che gusta?
Non sei. A letra? A voz?
Si, pero agora en serio.
Non hai respostas erróneas.
- Non penso o mesmo. -É apegadiza.
Faime feliz.
Non é a fin da música pop?
Non ten que cambiarche a vida, rapaces.
Vaia tolería!
- Que non hai respostas erróneas? - Vai ó carallo!
Barry Manilow.
Aínda non volveron?
Cantas veces podes ver Rollerball nun día?
- Podes acompañarme? - Que? Por que?
Non sei. E se hai alguén na casa?
- Como quen? - Non sei. Ladróns?
- Ladróns? - Si.
Hai moitos roubos ultimamente.
- Non escoitei de ningún. - Podes acompañarme á porta?
- Vai con ela e xa. - Moi ben.
Manda truco.
- Volvo nun segundo. - Moi ben.
Parece que non hai ninguén.
Debería...
ir buscar a miña táboa.
Podo velo saudando na distancia Como unha miraxe na area
Poderiamos ser nós compartindo segredos Que ninguén máis pode entender
Por que dicimos "velo"?
"Podo velo saudando." De que falamos?
- Do futuro. - E podes velo na distancia?
Por que non "ti" ou "nós"?
-"Nós" funciona. - Si.
- Gústame. - Encántame.
- Probémolo. - Probémonos.
Moi ben.
Podo vernos...
- Probémolo. - Moi ben.
Un, dous, tres, catro.
Podo vernos saudando na distancia Como unha miraxe na area
Poderiamos ser nós compartindo segredos Que ninguén máis pode entender
Encántame.
Téñote baixo a pel Por que o fas tan difícil?
Iso si que é unha canción!
Non me deixes roto. Non...
Non me deixes roto e libre Por que non me dis onde estás?
- Moi ben. - Esta parte precisa...
- Precisamos reescribila. - Por que?
É moi Disney, Billy.
- Non é Disney. - Si que é.
É optimista, chea de esperanza.
- Que ten de malo a esperanza? - Non falamos diso.
Falamos de por que facemos cousas malas para nós,
por que seguimos facéndoas aínda que non haxa esperanza.
Non estou de acordo.
Pois non tes razón, así que...
Alguén che fixo moito dano, non?
Que queres dicir?
Que?
Equivoqueime contigo, só iso.
- Non pensaba que estabas tan... - Que?
Rota.
Daisy.
Expliqueime mal. Daisy.
¡Daisy!
¡Síntoo, Daisy!
Ai, que lea.
Escoita,
síntoo.
O que quería dicir é que...
nos parecemos máis do que cría.
E iso?
O meu pai tamén marchou sen dicir onde ía.
Eu tiña oito anos.
Intento non pensar moito nel,
pero estou seguro de que o que fago é para facer que se arrepinta.
Non estou rota.
Eu tampouco.
Ai, merda.
Como cona entrastes na miña casa?
Pola porta.
Parrulos, estou na casa.
Ei, sabedes algo de Billy?
Non.
Ola?
Moi ben.
Si, non hai problema.
Imos agora.
Era Teddy.
Que dixo?
Non aguantaba máis. Literalmente, eu...
- Ola. - Ola.
Ei, Graham, sabes o riff que tocas sempre?
Si, fixestes algo con el?
Senta. Vas quedar abraiado.
A primeira canción que de verdade escribiron xuntos.
Unha das miñas favoritas.
Non significa que non poida crer Non significa que non o siga crendo
Tocámola algunhas veces.
As mentiras son sempre verdadeiras, amor É o emocionante
Non me decepciones...
Recordo sentir que nada volvería ser o mesmo.
Foi...
un día incrible.
E logo cambia a re maior?
Si, xa o sei. Pero funciona, confía en min.
Se queres darlle unha volta, adiante, tío.
-Debemos pór esta no álbum? - Si.
- Como se chamaba? -"Decepcióname con xentileza."
Atopeime perdida soñando de día
Levo moito esperta
Cos ollos abertos de par en par O meu corazón afoga
Máis fondo cada día
Non significa que non o crea
Non significa que non o siga crendo
As mentiras son sempre verdades, amor É o emocionante
Non me decepciones Con tanta facilidade
Se vas decepcionarme
Faino con xentileza
Se vas decepcionarme
Non marches e digas que me queres
Se vas marchar
Se vas decepcionarme Faino con xentileza
Se vas decepcionarme
Podo vernos saudando na distancia Como unha miraxe na area
Poderiamos ser nós compartindo segredos Que ninguén máis pode entender
Agora téñote baixo a pel
Por que o fas tan difícil?
Non me deixes roto e libre Por que non me dis onde estás?
O mellor é que todos puidemos contribuír.
Xa non era só o espectáculo de Billy.
Daisy conseguiuno.
Se vas decepcionarme Faino con xentileza
Se vas decepcionarme
Non marches e digas que me queres
Se vas deixarme agora
Se vas decepcionarme Faino con xentileza
Se vas decepcionarme
Faino con xentileza
Se vas decepcionarme
Obviamente, facíanse mellores o un ó outro.
Se vas decepcionarme
Non marches e digas que me queres
Se vas deixarme agora
Ata que cambiou a cousa.
Se vas decepcionarme
Ai, Deus.
Esta foi a mellor, non? Que pensades?
Son un xenio da hostia.
Esta vai por ti.
- Que hora é? - Tarde.
Síntoo. Foi un mal día?
Subtítulos: Natalia L. Prieto
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños