UNHA SERIE DE NETFLIX
CHICAGO, ILLINOIS 1977
Nunca traballaches de albanel, logo?
Non, só fixen algunha chapuza pola casa para axudar a miña nai.
Tranquilo, non ten moito misterio. Tes boa constitución para isto.
Vaia, grazas.
Pasas e contéstasme unhas preguntas.
Nin sequera é unha entrevista de traballo.
A que cheira?
Ah, ha de ser un mapache morto ou algo abaixo, na cámara.
- Velaquí tes. - Que é?
Que demo cres que…?
Un refresco RC Cola. Que raio tes?
Perdón.
- Grazas. - Nada.
Entón que buscabas? Traballo a tempo completo ou parcial?
Ah, pois tantas horas como me poidas dar.
Depende do traballo.
P. D. M. significa "Pintura, deseño e mantemento",
así que hai moitos tipos de traballos que facer.
Vas moito por ese bar?
Porque nunca te vira por alí.
Mira.
Quero ensinarche unha cousa.
Es católico?
Este é o único nó que lembro de cando estaba nos Boy Scouts.
O nó de torniquete.
Aperta moito, verdade?
Se cho deixo, poráseche a man morada.
Ei, mírame.
Quero ensinarche un truco.
Veña, ho.
Non te resistas.
Non queres verme anoxado.
Creme.
Por Deus, non! Non! Por favor!
Deus non che pode axudar.
Deus son eu.
As autoridades de Illinois prepáranse para executar
un dos máis célebres asasinos dos EUA.
Un xuíz federal ditaminou o mércores que a execución
de John Wayne Gacy pode proceder.
Recibirá a inxección letal o 10 de maio,
o que lle dá ao asasino só dous meses de vida
tras unha batalla legal que dura xa máis de 14 anos.
Frank Currier ofrécenos máis datos.
Corría o ano 1978.
O mundo vía as primeiras terríbeis imaxes
das bolsas cos corpos saíndo da casa de John Wayne Gacy, en Chicago.
E de Gacy, despois declarado culpable do asasinato e tortura
de 33 mozos e condenado a pena de morte…
Por fin mandarán ese tipo ao nicho.
Quen fai algo así non merece vivir.
Xa está tardando en arder no inferno.
Non hai ser peor ca el.
Si hai.
Quen é peor ca el?
O meu veciño.
Ti cheiraches un cadáver, Linda?
- Non. - Pois eu si.
Jeff cociñábaos no piso do lado.
O cheiro viña polo conduto directo á miña casa.
Non o saco do nariz.
Ese cheiro.
Pero que cona…?
Perdoa. O meu amigo está aí sentado.
Puto tolo cabrón!
Tranquilo.
Ocúpate dese imbécil.
Becho raro do carallo!
Cincuenta dólares polo teu autógrafo? Diso nada.
Veña, ho. Ten que valer polo menos… Canto?
Cen dólares?
Vai ser un obxecto de coleccionista. Déixocho rebaixado.
Ei, métoche tamén fotos porno das que me mandan as rapazas.
Eu non as quero.
Fotos porno?
Coa cona fóra e todo.
De acordo, J. D.
Tío, isto é unha merda!
Síntoo, colegas.
Non vos anoxedes só porque vaia ver o sol hoxe.
Por que el pode estar só no patio?
Cabrón!
Xa chega de faltas de respecto.
De que falas?
Xogas coa comida, as bromas de enfermo,
vendes autógrafos coma se foses un famoso ou algo así…
Isto non é un xogo.
Non estamos aquí para entreterte.
Eh, tío, non pretendía faltarvos ao respecto.
Só intento pasar o tempo, igual ca ti.
Ti non es coma min. Eu expiei os meus pecados.
Non sei que fixeches, pero está claro que non te arrepintes.
Son cristián e o teu comportamento oféndeme.
Vale.
Deixa de ser un cabrón e de xogar.
Scarver! Vamos dar unha volta.
Xesús.
E por que investiga o señor Dahmer exactamente?
Non o investigo. Só quería saber que fixo para acabar aquí
e que é o que ten de especial.
Só quero poñerme ao día despois de estar en réxime de illamento.
Segundo o sistema, por mor do seu trastorno psiquiátrico
ten restrinxidos certos materiais visuais.
Mire, como lle dixen aos doutores,
hai comidas que me provocan crises psicóticas.
O pan, o azucre refinado… Toda esa merda artificial.
Desde que cambiei de dieta e atopei o Señor…
estou ben.
Veña, señora G. Por favor.
CANIBALISMO
O TOLO QUE MATOU 17 E OS COMEU
AS VÍTIMAS, "ZOMBIS"
A TENDA DOS HORRORES
CANÍBAL. THE JOURNAL A TENDA DOS HORRORES
A POLICÍA DEVOLVEULLE O ADOLESCENTE LAOSIANO A DAHMER
LOGROU ESCAPAR
O RAPAZ, ESPIDO E SANGRANDO POLA CABEZA
A POLICÍA DEVOLVEULLO
O CADÁVER DO NENO
ÁCIDO CLORHÍDRICO.
14 ANOS
…el bebía moito e, cando bebía moito,
si, poñíase violento.
Se cadra foi entón cando John Gacy perdeu o control.
Non o sabe nin parece que lle importe.
El pérdese nas súas pinturas.
El é todas as cousas para toda a xente.
Teme enfrontarse a Deus?
Non, estou bastante cómodo con el.
Nas misas católicas, levo sendo acólito do cura
os últimos dez anos.
E non me dá reparo facelo.
Confeseime, recibín a comuñón…
Estou en paz comigo mesmo.
Agora John Gacy enfróntase á morte por inxección letal.
Mañá oiremos como el é a vítima por ser declarado culpábel.
Ei.
Podemos falar un momento?
Por suposto.
Por que cre que somos tantos agora?
Reclusos, dis?
Non, tipos coma min.
Os que lle chaman…
asasinos en serie.
Non sei se alguén ten a resposta a esa pregunta.
Hai quen di que é polas autoestradas,
un invento relativamente novo neste país.
Un pode matar alguén, desaparecer axiña e tirar o cadáver a centos de quilómetros.
Ou se cadra foi a Segunda Guerra Mundial ou Vietnam.
Os pais volven traumatizados da guerra.
Non o falan. Están ausentes, póñense violentos.
Crían fillos conflitivos.
Tamén está o auxe e facilidade de acceso á pornografía,
cousa que non ocorría antes dos anos 70.
Cre que se pode simplemente…
ser malo?
Como imaxinarás, si, créoo.
Cando era rapaz, ía á igrexa.
Unha vez, disfraceime do demo por Halloween.
Sentinme ben.
Cando era algo máis maior…
fíxenlle un altar.
Ao demo.
Tiña pensado facer un a tamaño real.
Para iso gardaba moitas das partes de corpos.
Mesmo nas películas, como Star Wars…
Sempre me gustan máis os malos, sabe?
A min tamén me pasaba.
É que están mellor escritos.
Si.
Que me querías preguntar, Jeff?
Pois…
Estaba vendo o de John Wayne Gacy no telexornal.
A xente di que somos iguais porque os dous fixemos cousas terríbeis.
Pero…
Eu penso que somos diferentes.
Eu admitino todo. Todo.
Gacy segue a dicir que non o fixo.
Eu quería a pena de morte.
El anda a dicir que non lle dá medo morrer
porque fixo as paces con Deus.
Di que vai ir ao ceo.
Supoño que a miña pregunta é…
se pensa que Deus o perdoou por todo o que fixo.
Pregúntalo por el ou por ti, Jeff?
Creo que eu non merezo o perdón polo que fixen.
Non é cuestión de merecelo, Jeff.
Así é a graza de Deus.
Aínda que non a merecemos, obtémola.
Xesús non estaba só cando estaba a morrer na cruz.
Había dous delincuentes máis crucificados.
Un deles díxolle a Xesús, como para mofarse del:
"Eh, se es o fillo de Deus, por que non te salvas a ti mesmo?
E xa que estás, tamén a nós."
Pero o outro fíxoo calar e dixo: "Agarda.
Ti e mais eu eramos delincuentes. Temos o que merecemos.
Pero este tipo, Xesús, non fixo nada malo."
Logo díxolle a Xesús: "Lémbrate de min cando esteas no teu reino."
Entón, Xesús mirouno.
E sabes que lle dixo?
"Hoxe estarás comigo no paraíso."
El non lle preguntou por que o crucificaban
ou se se arrepentía.
Todo o que tiña que facer para salvarse
era crer que Xesús era o fillo de Deus.
Señor, non deixes que esquezamos
que es un Deus bondadoso, misericordioso e xusto.
Pedímosche poder practicar a misericordia e o perdón nas nosas vidas
do mesmo xeito que ti os practicas con nós.
No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo.
Amén.
E Sandra?
Está ben. Xa logo vai ter o seu segundo fillo.
Louvado sexa o Señor. Neno ou nena?
Aínda non o sabemos. Saberémolo a semana que vén.
- Dálle recordos cando a vexas. - Claro.
Para que querías verme, logo?
Verá, pastor…
O que dixo na súa oración de clausura de hoxe sobre o perdón,
a misericordia…
Sei que, como cristiáns, é o que debemos facer.
Todos fallamos ás veces e,
nun momento ou outro, todos merecemos a graza de Deus.
Pero no que respecta a Jeff Dahmer,
non podo perdoalo.
A pesar de que, se cadra, ten algún problema no cerebro
e non foi quen de se controlar…
Non podo.
O meu corazón está cheo de odio.
De vinganza.
Pensei que se pasaba o resto da súa vida na cadea sería suficiente.
Pero non o é.
Quero velo sufrir.
Até teño pesadelos sobre iso.
Véxome a min mesma facéndolle dano.
Provocándolle dor,
obrigándoo a pedir clemencia.
Teño medo, pastor.
Teño tanto medo…
Só desexo superar estes sentimentos,
é dicir, poder…
vivir sen esta sede de vinganza.
Poder estar mellor.
Se cadra non chegar a perdoalo, pero achegarme, polo menos.
Porque se deixo que o odio e a ira me sigan consumindo…
xa non me vou recoñecer a min mesma.
Tes un gran corazón.
Iso pode ser ao tempo unha beizón e unha maldición.
Tes todo o dereito do mundo a sentirte así e a ter eses pensamentos.
Pero como podo paralos?
Non podes.
Só podes rezar para teres forza e pedirlle a Deus que te guíe todos os días.
E se cadra vir á igrexa máis a miúdo.
Xa.
Non será dun día para outro.
Leva tempo.
E entón, un día, pode que nun mes, pode que nun ano,
verás a cara de Jeffrey Dahmer
e non sentirás nada.
- Ola, papá. - Ola, Jeff.
Como andas?
- Alédame verte. - E a min.
- Véseche ben. - Grazas.
Pareces máis san.
- Si? - Si.
Igual é polas pastillas. Danme o Prozac ese.
- Ah, si? - Si.
E que, axúdache?
Si, creo que me axuda a estar equilibrado.
Aquí non hai alcohol. Creo que era boa parte do meu problema.
Si, eu tamén o penso.
Estrañas beber?
A todas horas, todos os días.
Xa.
Seguramente é boa cousa que non o poida conseguir.
Pensei en ti e en Shari.
Deberiades ir de vacacións co diñeiro do libro.
Ah, o libro, xa.
O libro non tivo moito éxito.
As críticas eran boas, pero… E entendo por que.
Creo que moita xente…
pensou que intentaba lucrarme á conta das vítimas e demais.
Non é verdade, pero que lle imos facer?
Estaba condenado desde o principio, así que…
Xa.
Debo dicirche unha cousa.
Algo que planeo facer.
Quero bautizarme.
Jeff, iso é marabilloso, fillo.
Imaxinei que te aledaría.
O único problema é que aquí non teñen pía
e aínda teño que atopar alguén que me bautice.
Isto é… Isto é estupendo.
É estupendo.
E tamén…
O bautismo consiste en limpar todos os pecados dun.
Que Deus te perdoe é unha cousa. Sei que pode, pero…
Supoño que o que quería preguntarche é…
se me poderás perdoar.
Claro.
Perdoareite, fillo.
Perdóote.
Xa te perdoei.
Es o meu fillo.
Si.
Que ben.
Grazas, papá.
Ola.
Glenda, grazas por vir.
Grazas por invitarme.
Os de Laos si que saben facer vodas.
Sente, por favor.
Whisky?
Non, estou ben.
É a tradición.
Vale, logo.
Que forte está.
Non lle mande moitos destes,
que igual nin lembra a voda do seu fillo.
Alégrome moito, Sounthone.
Vostede e a súa familia merecen isto,
especialmente despois de todo o que pasou.
Hoxe é un bo día.
Intento estar feliz pola familia.
Sorrío. Intento ser forte.
Sigo esperando a sentirme como me sentía antes.
Pero cada vez é peor.
Porque todas as mañás érgome
e lembro que Jeffrey Dahmer segue vivo.
Pero Konerak non.
O meu fillo non.
Enténdoo.
Se cadra o mellor que podemos facer é seguir finxindo que somos fortes.
E, ao final, algún día, quizais esquezamos que estabamos finxindo.
Veña, Sounthone.
Vamos á pista a ensinarlles como se baila.
De acordo.
"Dahmer contra Xesús?"
En serio?
É o último número da súa serie Jeffrey Dahmer.
Cando crías que non se podía caer máis baixo…
Isto é de enfermos. Están a convertelo nun superheroe.
- Liberdade de expresión… A cona. - Abofé.
Aínda que non sei se deberiamos estar máis ofendidas nós ou Xesús.
Que facemos, entón?
Eu digo poñermos outra demanda.
Pero perdemos a última. Non perderemos de novo?
Podería ser.
Entón merece a pena?
Dis que deberiamos esquecer e perdoar o que fixo Dahmer
e deixar que estes sigan lucrándose con el?
Por que imos gastar tanta enerxía en pór outra demanda
se ao final imos perder outra vez?
Porque manda unha mensaxe.
Recórdalles ás persoas que Jeff Dahmer non é un superheroe.
É un asasino en serie.
Tamén lles recorda que os nosos fillos non eran só as vítimas de Jeff Dahmer.
Eran persoas de verdade. Vivían.
Cantaban no coro,
adoraban bailar, metíanse coas súas irmás.
Eran mozos que tiñan esperanza e soños para o futuro.
E nais…
que os querían.
Aínda que perdamos o xuízo,
se damos transmitido esa mensaxe, gañaremos sen gañarmos.
Sei que non vou ler isto,
pero espero que Xesús lle dea unha boa tunda a Jeffrey Dahmer.
Non mire directamente.
Poña isto.
Grazas.
Fai difícil dubidar que exista Deus, non si?
Un eclipse total de Sol.
Á hora da execución de John W. Gacy.
O día no que bautizan a Jeffrey Dahmer.
Usamos isto para rehabilitacións e cousas así. Sérvelle?
Si, penso que si.
Precisa algo máis?
Estanme dando todo o que pido.
Crin que sería máis difícil.
A relixión dá paz.
Mire, alguacil. Falei con el e dígolle
o que lles dixen aos capeláns.
Dahmer quere a salvación. É de verdade.
John Wayne Gacy,
ten unhas últimas palabras?
Que vos parece…
Comédeme o carallo?
Parécevos ben?
Onde vas, J. D.?
Voume bautizar.
Ben por ti, Jeff.
Fixéroncho para ti?
Si. Está ben, verdade?
Unha señora de Oklahoma.
Que fillo de puta.
Jeff, eu bautízote
no nome do Pai…
do Fillo…
e do Espírito Santo
para o perdón dos pecados.
Non sei que facer.
Señor, Deus todopoderoso, tes que dicirmo!
Tes que dicirme que facer!
Hora oficial da morte: 12:58.
- Benvido á familia de Deus. - Si.
Parabéns, Jeff.
Estás salvado.
Grazas.
Fálame, Señor.
Dime que debo facer.
E fareino.
A SAGRADA BIBLIA ATOPARÁS FORZA PARA SEGUIRES
A traballar.
Entón, J. D.,
que farás cos teus 25 centavos á hora?
Fundilos en porno ou cigarros?
Non sei.
Seguramente dareillos á Igrexa.
Pois que merda.
Enganáchesme.
Só estou de broma, home.
A traballar.
Ei, rapaces. Hoxe tedes axuda.
Claro.
Por min ben.
Vou limpar os vestiarios. Bótasme unha man?
Vale.
Jesse?
Que lle fixeches?
Non chores por el.
Matou a muller.
Apuñalouna na cara cinco veces e intentou culpar dous negros.
Incríbel, non si?
Pero non é nada comparado co teu, Dahmer.
Ti non só os asasinaches.
Ti profanaches os corpos.
Comiches a súa carne.
Respóndeme, Dahmer!
De verdade os comiches?
Comín, si.
E ese neno de 14 anos…
- Si. - Pero que carallo…?
Por que o fixeches?
Gozáchelo?
Estaba perdido.
Afasteime de Deus.
Entón cres en Deus?
Creo, si.
Volvín a Deus.
Sinto…
que cambiei.
Eu tamén creo en Deus.
Pero o meu Deus é vingativo.
E El castiga o mal.
Leva niso moito tempo.
Cando non o dá feito el mesmo, manda navíos
a impor a súa xustiza.
O Señor faloume, Dahmer.
Pediume que te castigase
por todas as vidas inocentes que segaches e as familias que destruíches.
Podes convencerte a ti mesmo de que Deus te perdoou.
Mais nunca fuxirás da ira de Deus.
Sempre te acaba collendo.
Sempre.
Ves, Dahmer?
Eu son o seu navío.
Entendes?
Vale.
Prestábache ver homes sufrindo, non?
E ese neno de 14 anos,
ao lle faceres cousas horríbeis.
Non.
Drogábaos primeiro para que non sentisen nada.
Pois, Dahmer,
ti vas sentir cada segundo disto.
No nome do Pai…
do Fillo,
e do Espírito Santo.
Amén.
Diga?
Si, son eu.
Ai, non.
Vale, imos deseguida.
- Señor Dahmer… - Está ben?
Pois…
Teño malas noticias.
Non.
Xesús, Jeff. Síntoo.
Quérote.
Quíxente desde o día que naciches.
E querereite até o día que morra.
Que?
Non dixen nada, ou si?
Señor Dahmer, señora Flint?
Por favor.
Non entendo.
A Jeff incinerárono. Mandáronnos os restos a Shari e a min hai 2 semanas.
A metade dos restos.
A outra metade mandáronma a min, a súa nai.
Despois de que matasen o seu fillo,
fíxoselle a autopsia, naturalmente.
Cando se fai iso, o corpo… Xa sabe…
Disécase?
Lionel sábeo todo sobre iso.
El espertou o interese de Jeff polo tema.
Estás feita unha boa peza, Joyce.
Señores, poderiamos…?
O cerebro extraeuse para determinar a causa da morte.
A señora Flint pensa que agora temos unha oportunidade
de sacar algo bo de todo isto.
Os científicos da Universidade de Fresno queren estudar o cerebro de Jeff.
Agarde, non comprendo.
Onde estivo o cerebro todo este tempo? Onde está agora?
En Madison.
No laboratorio forense da Universidade de Wisconsin.
Non pode ser.
Lionel, por favor. Escoita por unha vez.
Fixo testamento.
Quería que o incinerasen canto antes. O corpo enteiro.
O cerebro é parte do corpo, non?
Nin cadaleito aberto nin enterro nin lápida.
Se tanto che importan os seus desexos,
por que lle fixeches un funeral?
Só viñeron uns amigos da familia.
Pero a súa nai non.
O cerebro incinérase. Debeuse queimar xa co resto do corpo.
Lionel, temos unha oportunidade de descubrir por que era como era.
Foi algo co que naceu?
Se cadra, tiña un tumor pequeno.
Penso que os dous temos unha idea de por que Jeff era como era, non?
Que pouca vergonza.
Mira, isto mesmo xa o fixeron
con ese tal John Wayne Gacy.
Sacáronlle o cerebro e cortárono en liscos e demais.
A que conclusión chegaron? Normal de todo.
Iso é o que van dicir do de Jeff.
Como o sabes?
A resposta é "non", Joyce.
Non vai pasar.
Creo que debemos tentar deixar isto atrás.
Deixa de estiralo e pasa páxina.
Señor Dahmer, a señora Flint levará isto aos tribunais.
Si, seguro que si.
Se te portas ben, ao chegarmos déixoche ver os debuxos, si?
Moi ben, a ver.
Teñen Oreo, Chips Ahoy e Kee…
Galletas!
Vale, cales queres?
Todas!
Vouche coller dúas. Sabes por que? Porque es un consentido.
E sabes por que es un consentido? Porque es o pillabán da avoa.
Veña, axúdame a meter as cousas.
Axúdasme coma un neno grande?
MORTE DUN TOLO OS XEFES DA MAFIA MATARON O CANÍBAL
Seguinte.
O tribunal recoñece que esta é unha situación algo inusual.
Nunca me atopei con algo así e seguramente non o volverei facer.
Os pais do falecido teñen intereses opostos.
Recoñezo a declaración de vontades de Jeffrey Dahmer.
Tamén me preocupa o tema de pechar este asunto.
Este é un capítulo terríbel da historia da humanidade, por así dicilo.
Creo que sería bo para a xente
e para todos os interesados dálo por pechado.
Que se resolva dunha vez por todas para podermos seguir adiante.
Polo tanto…
ordeno a destrución do cerebro.
Tamén debo dicir que me opoño á mesma natureza desta investigación.
Cando falamos dun individuo coma o falecido,
sempre hai a tentación de intentar saber,
de coñecer definitivamente
por que alguén coma Jeffrey Dahmer
é o que é.
Ou era.
Eu penso que iso é moi perigoso.
Con alguén coma el, non hai respostas simples.
DAHMER, JEFFREY 21/05/1960 - 28/11/1994
Nunca saberán por que fixo o que fixo.
É unha verdade incómoda, sen dúbida, pero deben aceptala.
Grazas por atenderme hoxe, señora Yang.
Grazas pola súa paciencia, señora Cleveland.
- Xa moveramos a cita. - Sete.
Desculpe?
Sete veces.
É o número de veces que cambiaron esta cita.
Pero está ben.
É como todas as veces que chamei a policía.
Estou afeita a ter que insistir.
En que a podo axudar, señora Cleveland?
Quería ver como vai o do parque.
O parque?
O parque homenaxe.
Dixéronme que a cidade ía transformar os Apartamentos Oxford de 25th Street
nun parque despois de demolelos.
Escribinlles unha carta na que dicía que debían facer que o parque
fose unha homenaxe ás vítimas.
Contestoume cunha carta moi bonita,
asinada e todo, na que dicía que o terían en conta.
Si, é certo.
Estou aquí en nome dalgunhas das familias das vítimas para que me poña ao día.
O outro día pasei por alí e segue sendo un soar baleiro.
Quero dicir, xa pasaron case dous anos.
Estou mirándoo no sistema
e parece que estamos pendentes de que se aproben uns permisos.
E canto van tardar?
Saberase cando Obras Públicas faga a inspección de seguridade,
que non pode empezar até que Urbanismo faga a súa inspección.
Señora Yang, o único que pedimos é un raio de parque.
Tan difícil non será.
Non pedimos que fagan o Taj Mahal.
Cómpre moita burocracia para construír calquera cousa na cidade.
Sei que é frustrante.
Podo ser sincera?
Aquí hai moita xente
que non quere facer nada nese soar.
Xa esqueceron o que pasou.
Non todos podemos esquecer.
Botaron abaixo o edificio, pero iso non borra o que pasou.
Só borra as vítimas.
Só pedimos que poñan algo nese sitio
para honrar a súa memoria.
É o correcto.
É o que se debe facer.
Por favor, pode discutilo co seu supervisor
ou con quen poida facer algo?
Por suposto.
Farei todo o que estea na miña man para acelerar o proceso.
Pero estas cousas adoitan tardar.
Coido que vostede e as familias deberán esperar algo máis.
Está ben, señora Yang.
Estou afeita a esperar.
Estou decidida a ver isto feito.
Polas vítimas.
Polas familias.
Non vou deixar que a xente só se lembre de Jeff Dahmer e da súa maldade.
Mentres teña alento, seguirei esperando.
Nunca se chegou a construír o parque para as vítimas
no lugar dos Apartamentos Oxford.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso