SERIAL NETFLIX
Nie.
Mogę go zobaczyć?
Tym razem napytałem sobie biedy.
- Przepraszam. - Nie trzeba.
Już dobrze.
Usiądź.
Bo musimy…
Muszę…
My…
Nie wiem, jak zacząć.
Jak się ma babcia?
W porządku.
Pozdrawia.
Dobrze.
Dałeś radę naprawić klimatyzację?
Nie wiem, co powiedzieć.
Spoko.
Ja też nie.
Nie wiedziałem, że jesteś aż tak chory.
Potrzebujesz pomocy.
- No tak. - Mam na myśli…
Profesjonalną pomoc.
Ponieważ myślę, że to uleczalne.
Wiesz co? Ja…
Muszę wierzyć, że wydobrzejesz.
Po prostu…
Zachodzę w głowę, jak do tego doszło.
Inaczej cię wychowałem.
- Tak. - Więc dlaczego?
Czemu to zrobiłeś?
Nie wiem.
Dobra. To nie wystarczy.
- Przepraszam. - Jeff…
Mnie nie musisz przepraszać.
Chcę wiedzieć dlaczego.
Trzeba wziąć jakąś odpowiedzialność.
Za to, co zrobiłeś rodzinie, babci, Shari i mnie.
Czy ty…
Możesz powiedzieć, jak to się zaczęło?
Nie wiem.
Chociaż myślałem o tym.
Sporo.
Wiesz?
Kiedyś…
Cóż…
Pamiętasz, jak szukaliśmy padliny,
a później ją kroiliśmy?
O nie.
Nie zrzucisz tego na mnie.
Dobrze.
To nie moja wina. Nie ja to zrobiłem.
- Byłem dobrym ojcem. - Wiem.
Ja…
Co?
Troszczyłem się o syna, który w końcu czymś się zainteresował.
W porządku, tato.
Nie nauczyłem cię tego, co zrobiłeś.
- Przestań. - Słyszysz?
Dobra.
To nie ja to zrobiłem.
To Joyce Dahmer!
- Szybko. - To ona!
Pani Dahmer!
Możemy pomówić o synu, Jeffreyu?
Co pani myśli o jego zbrodniach?
- Zostawcie mnie. - Dlaczego jadł ludzi?
Czemu wybierał czarnych i Latynosów?
Dajcie mi spokój!
Nie nazywam się Dahmer!
Dziękuję.
- Isaac Richards? - Tak?
Jestem Joyce Flint.
Mam wynik testu na obecność wirusa HIV.
Negatywny.
Jezu.
Czemu pani płacze?
Po prostu…
Cieszę się, że nie przekaże pan matce złych wieści.
Kochanie?
- Lionel, co robisz? - Wcześnie wstałem.
Nawet się nie położyłeś.
Przepraszam, co mówiłaś?
Skarbie…
Powinniśmy pomówić.
Musisz spać. To nie jest zdrowe.
Mam rozregulowaną dobę.
O tej porze powinieneś odpoczywać.
Nie jestem w stanie.
To pójdziemy do lekarza po tabletki nasenne.
Pięć bezsennych nocy to nic dobrego.
Jasne, wystarczą tabletki. Właśnie tego potrzebuje ta rodzina.
Wiesz, że wszystko zaczęło się przez pigułki.
Uspokój się.
Ile pigułek łykała, gdy była z nim w ciąży? Tysiące.
Nasenne, uspokajające, przeciwpadaczkowe.
Nie dała mu szansy.
Nie możesz winić za to Joyce.
Mogę, do kurwy nędzy!
Bo to jej wina!
Nie była matką!
Nigdy nie brała go na ręce!
- Nie krzycz! - Przerażała go!
A potem odeszła!
Wsiadła do auta i odjechała.
Zostawiła chłopaka samego na całe lato.
A gdzie ty wtedy byłeś?
Boże, przepraszam. Nie chciałam.
Przetrwamy to razem.
Powinienem się nim zainteresować.
Ale nie wiedziałeś!
Ma moje geny, Shari. Połowa tego chłopca to ja.
A ja…
chyba miewałem podobne myśli.
Kiedyś.
Próbowałem robić materiały wybuchowe.
Przywiązywałem żołnierzyka do fajerwerków.
Kiedyś zabrałem do szkoły bombę domowej roboty.
Wyrzuciłem ją przez okno, na litość boską.
Kochanie, to nie to samo.
Nie. Posłuchaj.
Miałem podobne fantazje.
W okolicy mieszkała pewna dziewczyna.
Próbowałem ją zahipnotyzować, bo…
sam nie wiem.
Żeby zrobiła, co zechcę.
Gdy siedziałem w kościele,
zastanawiałem się, jak to jest kogoś zabić.
Przez pewien czas miałem koszmary.
Nie śniłem o tym,
jak kogoś zabijam, tylko o tym, co było po fakcie.
Wiedziałem, że kogoś zabiłem i nie wiedziałem, co zrobić.
Nikogo nie zabiłeś.
Twoje geny są w porządku.
Spójrz na Davida.
Ma połowę twoich genów i jest normalnym chłopcem.
Prawda?
- Tak. - Tak.
- No tak. - Właśnie.
Zakaz wstępu. Nie może pan tam wejść!
Jeff! Pewnie śpi na górze. Jest jeszcze wcześnie.
- Spokojnie. - Proszę wyjść.
- To moja matka. - Zabrać go.
- Straszycie ją. Tak nie wolno. - To miejsce zbrodni.
Pański syn zabijał w tym domu.
- Jasne? - Nie możecie…
Wie pan, że ona współpracuje z nami?
Cierpi na demencję, może mieć załamanie nerwowe.
Jeff! Zejdź na dół!
- Proszę pana. - Zaprowadzę ją do pokoju.
Nie będziemy przeszkadzać. Proszę. Chodźmy, mamo.
Jest i królowa.
Lionelu?
No tak.
Dobrze.
Twój ruch.
Dziś miasto Milwaukee cierpi.
Ohydne zbrodnie Jeffreya Dahmera nie tylko zszokowały cały naród.
Zadały też bolesne
i druzgocące rany tej społeczności.
ŻĄDAMY SPRAWIEDLIWOŚCI DAHMER TO DIABEŁ
Niektórzy pytali mnie,
dlaczego jadę do Milwaukee.
„Dahmera złapano”.
„Nie pogłębiasz podziałów?”
Odpowiem tak:
Nie przyjechałem tu, by namawiać do podziałów,
ale żeby wezwać do rozliczenia odpowiedzialnych.
Zbrodniom Dahmera sprzyjały okoliczności.
Wielu, w tym stróże prawa, przymykało oko.
Dlatego tak długo pozostawał bezkarny.
Ale na szczęście macie silnego przywódcę,
komendanta Arreolę.
Zapewnił mnie, że zamierza wszcząć śledztwo.
Wyjaśni, co poszło nie tak.
Zwłaszcza jeśli chodzi o incydent z chłopcem,
Konerakiem Sinthasomphone’em.
Wyrażę się jasno.
Nie zadowolą nas jedynie słowa,
- słowa pocieszenia. - Właśnie tak!
„Uzdrowienie”,
„ochłonięcie”,
„zjednoczenie się”.
Te słowa oznaczają dokładnie to samo.
„Zamiećmy sprawę pod dywan”.
To nas nie zadowoli.
Nie spoczniemy, póki nie znikną warunki,
które umożliwiają komuś pokroju Jeffreya Dahmera
zamordowanie 17 młodzieńców, w tym wielu czarnych i śniadych.
Nie spoczniemy, póki nie zapanuje sprawiedliwość
dla wszystkich mieszkańców miasta.
Nie spoczniemy, póki pustych słów nie zastąpią zdecydowane działania!
Nie spoczniemy!
To niesprawiedliwe. Nie może pan nas zawiesić.
Nie zawiniliśmy.
Nie zawiniliście?
Przekazaliście nieletniego chłopca seryjnemu mordercy, który go zabił.
Nie sprawdziliście tożsamości ani wieku.
Olaliście świadków. Nie sprawdziliście Dahmera.
Nie było potrzeby go sprawdzać.
Dahmer był na warunkowym za molestowanie.
Dzieciak wyglądał jak dorosły. Myśleliśmy, że to kłótnia kochanków.
Dlatego musieliście się potem odwszawiać?
Mamy nagranie z dyspozytorni.
To był żart.
Jest też Glenda Cleveland, sąsiadka Dahmera.
Wydzwaniała w jego sprawie, ale zignorowaliście ją.
- Po czyjej pan jest stronie? - Spieprzyliście sprawę.
Wszyscy na mnie naciskają.
Burmistrz, mieszkańcy, Jesse Jackson. Cały kraj patrzy mi na ręce.
- Muszę coś zrobić. - Powinien pan nas chronić.
Będziecie na płatnym urlopie do czasu zakończenia śledztwa.
Dopiero wtedy zdecydujemy.
Nasi związkowcy będą walczyć.
Nie może pan nas zwolnić.
Zostaniemy tu znacznie dłużej niż pan.
Myślałeś, że Jeffrey Dahmer zamierza cię zjeść?
Tak.
NIEDOSZŁA OFIARA DAHMERA
Zgadza się.
Mówił, że zje moje serce.
Wstrząsające.
Nazywa się Tracy Edwards.
Omal nie stał się ofiarą Jeffreya Dahmera.
Dziękuję, że opowiedziałeś tę historię.
Kolejnym gościem jest przyjaciel Jeffreya,
który zgodził się wystąpić anonimowo.
Podzieli się swoją historią tylko z nami.
Nazwiemy go Nick.
Dziękujemy za przybycie.
Dziękuję za zaproszenie.
Z Jeffreyem Dahmerem utrzymywałeś kontakty seksualne.
Jak się poznaliście?
- Redagowaliśmy kronikę szkolną. - Jeffa tam nie było.
Gdzie odbywały się wasze schadzki?
W jego domu.
Poznałeś jego rodzinę?
Miał okropną macochę,
z piekła rodem. Cały czas na niego krzyczała.
Same kłamstwa.
To druga żona Lionela Dahmera, Shari.
Powiedział mi,
zwierzył mi się,
że ojciec molestował go seksualnie.
Nie będę tego oglądał.
Jeffrey Dahmer powiedział…
To nieprawda.
Oczywiście, że nie!
- Ale co poradzisz? - Nie wiem.
Muszę coś zrobić.
Co?
MAKABRA W MILWAUKEE
Jesteś na okładce Newsweeka i People.
Rany.
No dobra.
Mogę je zabrać, żeby poczytać?
Nie możesz.
Co napisali?
Nic dobrego, Jeff.
Nazywają cię kanibalem z Milwaukee.
Ludzie chcą twojej śmierci.
W porządku. Też tego chcę.
Nic podobnego.
W Wisconsin nie ma kary śmierci.
Ale przeze mnie chcą ją przywrócić, tak?
Nie, Jeff, zapomnij o tym.
Posłuchaj.
Nikomu to nie pomoże,
jeśli resztę życia spędzisz w więzieniu.
Wymagasz leczenia.
Jest na to tylko jeden sposób.
Zgadza się.
Jeśli masz otrzymać pomoc, musisz coś zrozumieć.
Trzeba przekonać sędziego, że zwariowałeś.
Ale nie zwariowałem.
Chociaż na czas zabójstw.
- Wtedy też nie. - Daj spokój, Jeff.
Zabijałeś ludzi, ćwiartowałeś ciała. Uprawiałeś z nimi seks.
W trakcie ćwiartowania masturbowałeś się nad ciałami.
Nie zwariowałem. Po prostu czułem taki przymus.
Niech będzie wewnętrzny przymus.
Nie potrafiłeś się powstrzymać.
Otóż to, Jeff.
Mówiłeś o demonach, o opętaniu.
Mówiłeś, że się budziłeś i nie pamiętałeś, co zrobiłeś.
Bo upijałem się na umór, tato.
Dlatego mam luki w pamięci.
Ale wiedziałem, co robię.
Nie chciałem, ale…
nie mogłem się pohamować.
Nie jestem wariatem.
Nie, Jeff.
Nie powiesz tego w sądzie. Nie możesz.
Ponieważ…
mamy pewien plan.
Miał miejsce precedens.
Była już sprawa bardzo podobna do twojej.
Niedaleko stąd.
Tamten facet zrobił coś podobnego.
Choć to było dawno temu, gdy byłem dzieckiem.
W Plainfield.
- 12 listopada… - 1957.
Zniknęła właścicielka sklepu.
Nikt jej nie widział.
Syn powiedział policjantom, że niejaki Ed Gein
był w sklepie poprzedniego wieczoru.
Pojechali do niego.
Nie zastali go.
Na tyłach posesji zauważyli szopę.
- O cholera… - Jezu Chryste.
Pocięte ciało kobiety
rozciągnięte na belkach.
Aresztowali go.
Nic nie powiedział.
Milczał przez 30 godzin.
W końcu się odezwał.
Chciałbym szarlotkę
i kawałek sera.
Zaczął gadać.
Przeszukali dom.
Znaleźli głowę kobiety w jutowym worku.
Wszędzie były fragmenty ciał.
Miseczki z ludzkich czaszek.
Ozdobił czaszkami łóżko.
Obił krzesła ludzką skórą.
Oraz podobnie jak ty…
Mówiłeś, że…
próbowałeś wykopać ciało.
Tylko raz.
Tamten gość zrobił to ze 30–40 razy.
O rany.
Trumny były puste.
Wpadał w szał, gdy to robił.
Gdy dochodził do siebie, nie pamiętał, co się stało.
Uprawiał seks z wykopanymi zwłokami?
Posłuchaj, Jeff. Ed Gein…
Chodzi o to, że też zabił wiele osób.
Nie da się ukryć.
Ale z powodu niepoczytalności nie został skazany.
Nie spędził życia w więzieniu.
Resztę życia spędził w szpitalu,
gdzie korzystał z pomocy psychiatrycznej.
Rozumiesz?
To samo możemy załatwić tobie.
- Brzmi znajomo. - Co?
Czytałem o nim.
Czytałem o nim chyba w komiksie.
Powiedziałeś, że w komiksie?
Tak, to była seria Dziwnych opowieści.
Takie horrory.
Chyba pamiętam okładkę.
Pieprzony komiks.
Teraz wiemy, że zawiniła kultura.
Kto tworzy taki komiksy? To coś…
Panie Dahmer. Musi pan zrozumieć,
jakie to wyzwanie reprezentować Jeffa.
Musimy się skupić.
Trzymamy się linii niepoczytalności.
Musimy przejść cały proces?
Powinniśmy dobrze się przygotować.
Nie twierdzimy, że morderstwa nie są makabryczne.
To ułatwia nam sprawę.
Ława przysięgłych uznała,
że pan Dahmer był zdrowy na umyśle,
nie działał jako niepoczytalny.
Przyznał się do popełnienia wszystkich 15 morderstw pierwszego stopnia,
To oznacza, że rodziny ofiar mogą być pewne,
że trafi do więzienia.
Sąd wznowi posiedzenie w poniedziałek.
Rodziny ofiar będą mogły wygłosić mowy przed sądem.
Oskarżony będzie mógł wygłosić mowę przed wydaniem wyroku.
Posiedzenie wznowimy w piątek o 9.00.
To tyle? Znikasz?
Co mam powiedzieć?
Chociaż weź część odpowiedzialności.
Lionelu.
- Odpowiedzialności? Co to znaczy? - Dobrze wiesz.
Więc to moja wina?
Wcale nie.
Cała wina spadła na mnie.
Czytałaś, co o mnie piszą?
Niczego nie sprostowałaś,
żadnego kłamstwa na mój temat.
Nie wiem, co z nim robiłeś, gdy mnie nie było.
- Doprawdy? - Niby ja mu to zrobiłam?
To nie moja wina, sukinsynu!
To niczyja wina.
To ty rozcinałeś z nim potrącone zwierzęta
w jebanym garażu!
Odejdź, Joyce. Jak odeszłaś od syna.
Lionelu.
Nadal bierzesz leki? Ile, kurwa, łykasz?
Przestań! Dosyć tego.
Przepraszam. Boże, wybacz mi.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Wybacz.
Mogę pomóc?
Pani Straughter?
Słucham?
- Joyce Flint. - Wiem, kim pani jest.
Czy zastałam pani córkę Dorothy, matkę Curtisa?
Nie. Czego pani chce?
Chcę powiedzieć, że bardzo mi przykro
z powodu tego, co się stało.
Tego, co mój syn…
zrobił pani wnukowi, Curtisowi.
Wiem, że słowa nie wystarczą.
To niewybaczalne.
Czego pani chce?
Przyjechałam,
żeby porozmawiać z panią albo pani córką
jako matka.
Zapytać, czy…
któraś z was zechce powiedzieć coś jutro w sądzie
dla dobra Jeffa.
Dla dobra Jeffa?
Sędzia może rozważy wysłanie go do szpitala psychiatrycznego
zamiast do więzienia.
Mamy wybaczyć pani synowi?
- Poprosić sędziego, by mu odpuścił? - Nie.
Współczuję pani. Naprawdę.
Jako matka chce pani dla niego jak najlepiej. Rozumiem.
Ale pora wysłuchać, jak to wygląda z drugiej strony.
Rozumie pani?
Wysłuchajmy pierwszej mowy.
Przypłynąłem z rodziną do tego kraju statkiem.
Byliśmy biedni, ale pełni nadziei.
- Amerykański sen. - Wierzyliśmy w amerykański sen.
Ale nasze życie stało się koszmarem.
Wszystko przez Jeffreya Dahmera.
Odebrał nam syna, Koneraka.
Odebrał nam nasze marzenia.
Nazywam się Shirley Hughes, jestem matką Tony’ego Hughesa.
Chcę powiedzieć Jeffreyowi Dahmerowi,
że nie ma pojęcia, ile bólu, cierpienia,
straty i rozpaczy sprowadził na naszą rodzinę.
Chcę przeczytać wiersz dobrego przyjaciela mojego syna.
„Czemu mnie atakujesz, Jeffrey?
Miałem cię za przyjaciela.
Czemu jestem ofiarą w twoim okrutnym i złym świecie?
Spójrz na łzy spływające mi po twarzy.
Każda z nich to wołanie o pomoc. Zrozum, że pragnę żyć.
Co ci zrobiłem,
że stałeś się szaleńcem i diabłem?”
Dlaczego to spotkało Eddiego?
Dawał tak wiele, nie prosząc o wiele.
Pragnął tylko być sobą.
Gdy zabiłeś mojego brata,
zabiłeś też moją matkę i ojca.
Błagam Wysoki Sąd,
żeby ten człowiek nigdy nie wyszedł na ulice i na światło dzienne.
Dzień dobry, Wysoki Sądzie. Jestem Donald Bradehoft.
Jestem tu w imieniu rodziny Bradehoftów.
To bardzo kochająca, zżyta rodzina.
Moja matka urodziła pięcioro pięknych dzieci.
Straciliśmy…
Pozbawił rodzinę dziecka.
Obyś trafił do piekła!
Kocham ten świat.
Świetnie się spisaliście.
Z całego serca dziękuję Bogu.
Jestem pełen sił.
Dziękuję wszystkim.
Boże, błogosław Amerykę.
Już nigdy nie powiem mu, że go kocham.
Odebrałeś mojej mamie najstarszego wnuka.
Nigdy ci tego nie wybaczę.
„Mamo, nie ma mnie.
Wiem, że smok przeszywa twoje serce dzień i noc.
Ale nie jestem daleko.
Dwa palce i jeden kciuk oznaczają
»kocham cię« w języku migowym.
Kiedy płaczesz, mamo,
uroń jedną łzę za parapet,
a gdy będę przechodził, wymienię ją na swoją.
Zawsze będę z tobą.
Dwa palce i jeden kciuk. Twój syn, Tony”.
Nazywam się Rita Isbell
i jestem najstarszą siostrą Errola Lindsaya.
Jakiekolwiek nosisz imię, Szatanie.
Jestem wściekła!
Tak się zachowujesz, gdy wpadasz w szał?!
Nie chcę, żeby moja matka znów przez to przechodziła!
Nigdy, Jeffrey!
Nienawidzę cię, skurwielu!
Nienawidzę cię! Tak wygląda szał!
Nie wkurwiaj mnie! Zabiję cię!
Spójrz na mnie, skurwielu!
Panie Dahmer, czy zanim wydam wyrok,
chciałby pan przeczytać oświadczenie?
Tak, Wysoki Sądzie.
Wysoki Sądzie, już po wszystkim.
Nie próbowałem odzyskać wolności.
Nigdy nie chciałem wolności.
Tak naprawdę chciałem śmierci.
Chcę powiedzieć światu,
że nie zrobiłem tego z nienawiści.
Nie żywiłem jej do nikogo.
Wiedziałem, że jestem chory lub zły.
Teraz sądzę, że byłem chory.
Lekarze powiedzieli mi o mojej chorobie i zaznałem nieco spokoju.
Wiem, ile krzywdy wyrządziłem.
Po aresztowaniu starałem się zadośćuczynić.
Ale co bym nie zrobił,
nie cofnę krzywd, które wyrządziłem.
Próbowałem zidentyfikować zwłoki. To najlepsze, co mogłem zrobić.
Ale to nadal niewiele.
Gryzie mnie sumienie, skrzywdziłem te rodziny.
Rozumiem ich słuszny gniew.
Wiem, że resztę życia spędzę w więzieniu…
Jesteśmy przed sądem hrabstwa Milwaukee,
gdzie przed chwilą sędzia Laurence Gram
skazał mordercę, Jeffreya Dahmera, na piętnastokrotne dożywocie.
Dożywocie za każdą ofiarę.
W porządku, mamo?
Tak.
Załatwiliśmy tego drania. Na amen.
Nigdy nie wyjdzie na wolność.
Doigrałem się.
Synu.
W porządku, tato. Staraliśmy się.
Mamy tylko kilka minut, więc muszę ci coś powiedzieć.
Szukałem wszędzie, by znaleźć tego, kto za to odpowiada.
Obwiniałem wszystkich oprócz siebie.
Ale to ja. To moja wina.
- Nie mów tak. - Skarbie…
Zamknij się, Jeff. Wysłuchaj mnie, proszę.
To ja. Ja ci to zrobiłem.
Nie powinienem pokazywać ci martwych zwierząt.
Nie powinienem cię tego uczyć.
Fantazjowałeś o zabijaniu ludzi.
Powinienem sprawić, żebyś mówił mi o takich rzeczach.
Rozumiesz?
Bo miałem te same odczucia.
Przekazałem ci tę część siebie.
Nie okazałem ci odpowiedniej pomocy, gdy jej potrzebowałeś.
Gdy byłeś w więzieniu, napisałem do sędziego
z prośbą o pomoc dla ciebie.
I tylko tyle, a to było za mało.
Nie byłem dobrym ojcem.
Nie byłem też dobrym mężem.
Nie czułeś się bezpiecznie.
Zostawiłem cię samego. Nie wierzę, że to zrobiłem.
Przepraszam, że cię zostawiłem.
- Czas na nas. - Nigdy sobie nie wybaczę.
Już cię nie zostawię.
Obiecuję, synu. Wynagrodzę ci to.
Będę cię odwiedzał co tydzień, będę dzwonił.
Przeczuwałam to od dawna.
Mam tyle do powiedzenia.
Ale nie potrafię ująć tego w słowa.
To zbyt okropne.
Słowa nie wyrażą mojego smutku.
Gdy próbuję przyjąć swoją część odpowiedzialności,
zbyt wielki ból mi na to nie pozwala.
Ale nie mogę twierdzić,
że nie miałam na to wpływu.
To byłaby nieprawda.
Zawiodłam cię, Jeff.
Przepraszam, że nie byłam taką matką, jakiej potrzebowałeś.
Nie chcę dłużej żyć z poczuciem winy.
Do wszystkich ofiar Jeffa.
Nie potrafię wyrazić ogromu mojego żalu.
Nie zamierzam nawet próbować.
Do mojego syna, Davida. Wybacz mi, proszę.
Byłeś w stanie znieść to wszystko.
Przykro mi, że ja nie podołałam.
Kocham ciebie i twojego brata.
Dałam z siebie wszystko.
Kochanie…
Chwila. Jestem w środku rozdziału.
Gdy Jeff był… Pamiętasz święta, zanim poszedł do wojska?
- Tak, ale… - Chwileczkę.
Sam nie wiem, dlaczego tak długo zwlekałem z pisaniem książki.
Chyba mam smykałkę.
Właśnie rozmawiałam z Davidem.
Nic jej nie jest.
Ale ponoć Joyce próbowała się zabić.
Jezu.
Chryste.
Wyjdzie z tego?
- Tak. - To dobrze.
Zadzwonię do niego.
Dziękujemy.
Cieszymy się z powrotu.
Dziękujemy za wsparcie.
Wiele dla nas znaczy.
Miło wiedzieć, że ktoś nas ubezpiecza.
- Dziękuję. - Dzięki.
Dobrze pana widzieć.
Dziękuję za telefon, panie burmistrzu.
Ja również.
Co się stało?
Dwaj gliniarze, którzy przekazali Koneraka Dahmerowi,
właśnie wrócili do służby.
Co?
Skończyło się na reprymendzie?
Burmistrz odwoła się od tej decyzji.
A jeśli to nic nie da?
Wtedy…
podejmiemy kolejną walkę.
I następną.
I tak dalej.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk