UNHA SERIE DE NETFLIX
Non.
Podería velo?
Parece que desta vez armeina boa, eh?
- Perdóame, papá. - Está ben.
Non pasa nada. Veña.
Senta.
Porque temos que…
Teño que…
Temos…
Non sei como empezar.
Como está a avoa?
Está ben.
Mándache recordos.
Vale.
Deches amañado o aire acondicionado?
Non sei que dicir.
Vale.
Xa…
Eu tampouco.
Non sabía que estabas tan enfermo.
Precisas axuda.
Vale.
Non, quero dicir…
Xa sabes, dun profesional.
Porque
aínda creo que te poden tratar.
Sabes que? Eu…
Teño a esperanza de que podes mellorar.
Porque é que…
Estiven pensando en como puido pasar todo isto.
Porque non te criei para que acabases así.
Xa.
Por que pensas que…?
Por que o fixeches?
Non o sei.
Xa, pero mira, iso non abonda.
- Síntocho. - A ver, Jeff…
Non preciso que me pidas perdón.
Preciso o porqué.
Aquí hai que asumir responsabilidades
polo que lle fixeches á familia, á avoa, a Shari e a min.
Ou sexa, ti…?
Tes idea de como empezou todo isto?
Non o sei.
Quero dicir… estíveno pensando.
Moito tempo.
Sabes o que digo?
Antes…
En fin…
Lembras cando me levabas a buscar animais atropelados
e os abriamos?
Non.
Non me vas botar a culpa a min, diso nada.
Vale.
Non é culpa miña.
Eu non fixen isto.
- Eu fun un bo pai. - Xa o sei.
Eu…
Que?
Só me preocupaba polo meu fillo, que por fin se interesaba por algo.
Está ben, papá.
Eu non che aprendín a facer o que fixeches.
- Déixao. - Oíches?
Vale.
Eu non fixen isto!
É Joyce Dahmer!
- Bulide. - Velaí está.
Señora Dahmer!
Pode falar do seu fillo Jeffrey?
Que pensa dos crimes dos que o acusan?
- Déixenme. - Por que comía xente?
Por que ía a por gais negros e latinos?
Que me deixen en paz!
O meu apelido non é Dahmer!
Grazas.
Isaac Richards?
Si.
Son Joyce Flint.
Teño os resultados da túa proba do VIH.
É negativa.
Meu Deus.
Señora, por que chora?
É que o meu…
Alégrame moito que non teñas que darlle malas noticias á túa nai.
Meu amor?
Lionel, que fas?
Nada… Espertei cedo.
Non chegaches a deitarte.
Perdoa, que dicías?
Cariño…
Temos que falar.
Cariño, tes que durmir. Isto non é san.
Xa, teño os horarios cambiados.
Deberías aproveitar este momento para descansar.
Non podo descansar, Shari.
Pois haberá que ir ao médico e pedirlle somníferos,
porque pasar cinco noites seguidas sen durmir non é san.
Claro, máis pastillas. Éche xusto o que precisa esta familia.
Sabes que foron as pastillas as que empezaron isto, non?
Acouga.
Cantas cres que tomaba cando estaba preñada del? Milleiros.
Somníferos, sedantes, medicamentos para as convulsións.
Normal que saíse así.
Veña, non podes culpar disto a Joyce.
Que non? Carallo se podo!
É culpa súa!
Non foi unha nai!
Nin sequera o collía no colo!
- Para de berrar! - Aterrorizábao, hostia!
Logo marchou sen máis!
Subiu ao coche, marchou
e deixou o neno só na casa todo o verán.
E onde estabas ti ese verán, Lionel?
Ai, Señor… Non, perdoa. Non quería dicir iso.
Eh, estamos xuntos nisto.
Debín comprobar se estaba ben e non o fixen.
Non o sabías!
Ten os meus xenes, Shari. A metade dese rapaz son eu.
E creo…
que tiven pensamentos coma os del.
Hai tempo.
Antes
intentaba fabricar explosivos.
Collía fogos artificiais e atáballes un soldadiño.
Un día, levei unha bomba caseira á escola.
E tireina pola fiestra, polo amor de Deus.
Meu rei, non é o mesmo.
Non. Non, escoita.
Creo que tamén tiña fantasías coma as del.
Tiña unha veciña que vivía no mesmo edificio ca nós.
Intentei hipnotizala porque…
Non sei.
Para que fixese todo o que eu quixese.
Sentaba na igrexa…
e pensaba en como sería matar alguén, asasinalo.
Durante un tempo, tiven pesadelos con iso, si.
E non ían de como sería…
matar alguén, porque no pesadelo xa o fixera.
Ían de que matara alguén e non sabía que facer.
Pero non o fixeches.
Os teus xenes non teñen nada de malo, cariño.
É dicir, mira David.
Ten a metade do teu ADN e é un neno bo e normal.
Non cres?
- Si. - Claro.
- Si. - Si.
Señor, non pode estar aquí. Non pode pasar, señor!
Jeff! Ha de estar durmindo arriba. É moi cedo!
- Déixea. - Que fai aquí?
- É a miña nai. - Botádeo.
- Paren de asustala. - Isto é a escena dun crime.
O seu fillo matou xente nesta casa.
- Entende? - Non hai…
Sabe que el está a cooperar, non?
Ten demencia. Se seguen, terá unha crise nerviosa.
Jeff! Baixa.
- Señor? - Por favor, déixenme metela nun cuarto.
Así non os molestamos. Por favor. Vamos, mamá.
Velaquí está a raíña.
Lionel?
Ah, si.
A ver.
Vas ti, mamá.
Hoxe, a cidade de Milwaukee chora.
Os crueis crimes de Jeffrey Dahmer non só consternaron a nación,
senón que abriron unha ferida
dolorosa e devastadora nesta comunidade.
Hai quen me pregunta:
"Reverendo, por que vai ir a Milwaukee?
Xa colleron a Dahmer.
Non vai provocar aínda máis división?"
A esa xente dígolle o seguinte:
non vin hoxe aquí para sementar división,
senón para esixir responsabilidades.
Os crimes de Dahmer non ocorreron nun baleiro.
Moitas persoas, entre elas axentes da lei, miraron para outro lado,
de aí que fose quen de facer o que fixo durante tanto tempo.
Por sorte, contamos cun líder forte,
o xefe de policía Arreola.
O xefe díxome que ten pensado iniciar unha rigorosa investigación
para ver que fallou,
sobre todo no incidente daquel neno tan noviño,
Konerak Sinthasomphone.
Pero vou ser claro.
Non nos imos conformar só con escoitar palabras, verbas de consolo.
- Vale! - Si, aí falou!
Palabras como "sandar",
"serenarse",
"estar unidos".
Esas verbas son todas expresións en clave que significan exactamente o mesmo:
"Vamos varrer para debaixo da alfombra."
Iso non nos vai satisfacer.
Non descansaremos até facermos desaparecer as condicións
que permiten que alguén coma Jeffrey Dahmer
asasine 17 mozos, moitos deles negros e de cor.
Non descansaremos até que prevaleza a xustiza
para todos os habitantes desta cidade.
Non descansaremos até que se substitúan as verbas baleiras por accións decisivas!
Non descansaremos!
Non é xusto, xefe. Non pode suspendernos.
Non fixemos nada.
Non fixeron nada?
Entregaron un menor a un asasino en serie
que acabou matándoo.
Non verificaron a súa identidade nin a idade.
Nin revisaron os antecedentes de Dahmer.
Non vimos necesidade de facelo.
Pois estaba en liberdade condicional por abuso a menores.
O rapaz parecía adulto, de acordo?
Cremos que era un asunto de mozos.
Por iso tiñan que "despiollarse" despois, imaxino.
Dixéronllo á central. Está gravado.
Era unha broma.
E logo está Glenda Cleveland, a veciña de Dahmer.
Di que chamou en múltiples ocasións,
pero que a ignoraron.
De que bando está?
Non é cuestión de bandos. Cagárona.
Teño moita presión.
Teño o alcalde, o pobo, a Jesse Jackson
e o país enteiro enriba de min.
- Debo facer algo. - É o noso xefe.
Debería mirar por nós.
Estarán de permiso retribuído mentres o comité investiga.
Logo tomaremos a decisión definitiva.
Sabe? Os representantes do sindicato van loitar contra isto.
Non pode despedirnos, créame.
Habemos estar aquí moito máis tempo que vostede.
Pensaba que Jeffrey Dahmer ía comelo?
Si.
Pensaba, si.
Quería comerme o corazón.
Terrorífico.
Este home é Tracy Edwards.
Estivo a piques de ser a última vítima de Dahmer.
Grazas por contar a súa historia, Tracy.
O seguinte invitado era amigo da infancia
de Dahmer e aceptou vir a cambio de manter o seu anonimato.
Ten unha historia exclusiva para o noso programa.
Chamarémolo Nick.
Grazas por vir ao programa.
É un pracer estar aquí.
Como o coñeceu?
- Encargabámonos do anuario. Jeff non fixo o anuario.
E onde tivo lugar esa actividade sexual?
Na súa casa.
Coñeceu a súa familia?
Ah, si. Tiña unha madrasta que era…
Era como se saíse do mesmo inferno. Berráballe todo o tempo…
Todo mentiras.
A segunda muller de Lionel, Shari.
Díxome…
Contoume que…
o seu pai abusara del.
Xa me chegou disto.
Nick, Jeffrey Dahmer dixo…
Iso non é verdade.
Non, claro que non! Nada diso é verdade!
Cariño, que lle vas facer?
Non sei.
Teño que facer algo.
O que?
Saes na portada de Newsweek e People.
HORROR EN MILWAUKEE ASASINO EN SERIE DESCUBERTO
Ostras.
Vale.
Podo levalas para lelas?
Non, non podes.
Que din?
Que que din? Pois nada bo, Jeff.
Din que es o Caníbal de Milwaukee.
A xente quere matarte. Quérente morto.
Que ben, pois igual ca min.
Non, non queres iso.
En Wisconsin non hai pena de morte.
Pero están falando de volvela instaurar por min, non si?
Non, Jeff. Saca iso da cabeza. Non.
Mira,
non beneficia a ninguén
que pases o resto da túa vida no cárcere.
De acordo? Precisas axuda.
E só hai unha forma de facermos iso.
Exacto, si.
Para poderes ter a axuda que precisas,
debemos convencer o xuíz de que estás tolo, Jeff.
Pero non estou tolo.
Pois no momento dos asasinatos, logo.
- Tampouco o estaba entón. - Xesús… Veña, Jeff.
Mataches persoas e abríchelas.
Fodíchelas.
Tiñas que parar de desmembralas para te masturbar.
Pero non estaba tolo. Era só como unha compulsión.
Vale, ben, tiñas unha compulsión,
o cal implica que non podías parar.
Si, Jeff. Veña.
Veña, falaches de demos. Dixeches que estabas posuído.
Dixeches que espertabas e que non lembrabas o que fixeras.
Estaba peneco perdido, papá.
Por iso non lembraba cousas.
Pero sabía o que facía.
Non quería, pero…
non podía evitalo.
Non estou tolo.
Non. Jeff, non.
Non vas dicir iso no xuízo. É que… Non o vas dicir.
Porque
agora temos algo, vale?
Hai un precedente xurídico.
Hai un caso dun home… É un caso moi parecido ao teu.
E non foi moi lonxe.
Este tipo fixo algo moi parecido ao teu.
Pasou hai xa tempo, cando eu era neno.
Foi en Plainfield.
- O 16 de novembro de 1957. - No 57.
A dona da ferraxaría desapareceu.
Ninguén sabía onde estaba.
O seu fillo díxolle á policía que un home chamado Ed Gein
estivera alí a tarde do día anterior.
Foron á súa casa.
Baleira.
Andaron até a parte de atrás e encontraron un caseto.
Meu Deus…
Xesús bendito.
Atoparon o corpo da muller,
todo cortado, pendurado das vigas.
Arrestárono.
Non dixo nin unha palabra.
Pasou 30 horas seguidas sentado alí.
Ao final, abriu a boca.
Quero unha empanada de mazá
e un lisco de queixo.
Empezou a falar.
Rexistraron a casa.
Atoparon unha cabeza de muller nun saco
e partes de corpos por todos os lados.
Había cuncas feitas con cranios.
Tiña cranios na cabeceira da cama.
Tapizara as cadeiras
con pel humana.
E igual ca ti,
Jeff… Dixeches que unha vez…
tentaches desenterrar un corpo.
Só unha vez.
Pois resulta que este tipo
desenterrou como 30 ou 40 cadáveres.
Ah, vaia.
Miraron nos cadaleitos. Baleiros.
E cando facía estas cousas estaba como atordado.
Logo é como se espertase e non lembraba o que pasara.
Fodía cos corpos que desenterraba?
Vale. Mira, Jeff, Ed Gein… Vale…
O tema é que tamén matou moita xente, si? Iso ninguén o nega.
Pero declarouse non culpábel
por alienación mental e non pasou toda a vida preso.
Pasou o resto da súa vida nun hospital,
recibindo a axuda psiquiátrica que precisaba.
Ves?
Podemos lograr o mesmo para ti, Jeff.
Si que me soa.
O que?
Lin sobre el.
Creo que era un cómic o que lin del.
Perdoa, dixeches un cómic?
Si, un da revista esa de historias raras, Weird Tales.
Cousas de medo.
Lembro a portada, creo.
Un puto cómic.
Xa sabemos quen ten a culpa. É toda a cultura.
- Si. - Quen fai un cómic así?
- Isto é… - Señor Dahmer.
Ten que entender o peso que ten
representar alguén coma Jeff.
Temos que centrarnos.
Debemos alegar alienación mental.
E haberá que pasar igual polo xuízo?
Si, e penso que debemos centrarnos niso.
Non cuestionamos que os asasinatos fosen horríbeis.
Iso favorécenos no caso.
O xurado determinou que o señor Dahmer estaba en pleno uso das súas facultades
e non sufría alienación mental
con respecto aos 15 cargos de asasinato
en primeiro grao que confesou.
O tribunal está en receso até o luns,
momento no que os familiares das vítimas
poderán declarar ante o tribunal.
E xa está? Marchas, eh?
Que queres que diga?
Igual podías asumir a túa responsabilidade.
Lionel.
- Responsabilidade? Que queres dicir? - O que dixen.
Insinúas que isto é culpa miña?
Non, non di iso.
Até agora, asumín eu a culpa disto.
Ti liches o que din de min?
Non che oín dicir unha palabra
sobre as mentiras que din de min.
Non sei que carallo lle facías cando non estaba.
Ai, si?
Dis que é culpa miña?
Pois non é culpa miña, fillo de puta!
Non é de ninguén.
Pensas que fun eu,
cando eras ti o que disecaba animais con el no puto garaxe, Lionel?
Así, Joyce, fuxe, igual que fuxiches do teu fillo.
Lionel.
Aínda tomas a merda das pastillas, non? Cantas son agora?
Lionel! Para!
Para.
Vale, síntoo. Ai, Deus, perdóame.
- Síntoo. - Non pasa nada.
Síntoo moito.
Podo axudala?
Señora Straughter?
Si.
- Son Joyce Flint. Son… - Sei quen é.
Está a súa filla Dorothy, a nai de Curtis?
Non. Que é o que quere, señora Flint?
Antes de nada, déixeme…
desculparme de corazón polo que pasou.
Polo que lle fixo
o meu fillo ao seu neto Curtis.
Sei que non hai nada que poida dicir.
É imperdoábel.
Por que está aquí, señora Flint?
Vin aquí porque
esperaba poder falar con vostede ou coa súa filla,
como nai.
Quería preguntar se…
se algunha das dúas estaría disposta
a dicir algo no xuízo mañá
a favor de Jeff.
A favor de Jeff?
Para que o xuíz considere mandalo a un centro psiquiátrico
e non ao cárcere.
Quere que lle perdoemos ao seu fillo?
Que llo pidamos ao xuíz?
Non.
Síntoo por vostede.
De verdade.
Quere que se escoite a súa verdade como nai, enténdoo.
Pero se cadra é hora de que escoite a verdade doutros.
Comprende?
Escoitemos a primeira declaración.
A miña familia e mais eu chegamos a este país en barco.
Eramos pobres, pero tiñamos esperanza.
O soño americano.
Criamos no soño americano.
Pero agora estamos vivindo un pesadelo.
E todo por culpa de Jeffrey Dahmer.
Arrebatounos o noso fillo, Konerak.
Arrebatounos o noso soño.
Chámome Shirley Hughes e son a nai de Tony Hughes.
Gustaríame dicirlle a Jeffrey Dahmer
que non coñece a dor, o sufrimento, a perda
e o estado mental que inflixiu na nosa familia.
Gustaríame ler un poema que escribiu un bo amigo do meu fillo.
"Por que me atacas, Jeffrey?
Pensei que eramos amigos.
Por que son unha vítima do teu mundo cruel e malvado?
Mira as bágoas que me caen pola cara.
Repara en que cada unha delas é un berro de auxilio e que quero vivir.
Que che fixen eu a ti
para que te converteses nun maniático, nun demo?"
Por que lle pasou isto a alguén coma Eddie?
Daba tanto e pedía tan pouco…
Só quería unha oportunidade de ser el mesmo.
Ao matar o meu irmán
mataches
a miña nai e o meu pai.
Señoría, rógolle
que non permita que este home volva pisar unha rúa ou ver a luz do sol.
Bo día, señoría.
Chámome Donald Bradehoft.
Son o…
Da familia Bradehoft.
No que respecta ao amor na miña familia,
a miña nai tivo cinco fillos fermosos.
Perdemos…
El destruíu o bebé da familia.
Oxalá acabes no inferno!
Amo este mundo.
Fixestes un traballo estupendo.
Grazas de corazón. Louvado sexa Deus.
Teño moita forza.
Grazas a todos.
Deus bendiga os EUA.
Nunca vou poder dicirlle outra vez que o quería.
Arrebatácheslle á miña nai o seu neto máis vello.
Nunca cho poderei perdoar.
"Mamá, xa non estou.
Sei que hai un dragón que che perfora o corazón día e noite por isto,
pero non estou lonxe.
Maimiño, índice e polgar.
Significa 'quérote' en lingua de signos.
Cando chores, mamá,
deixa unha bágoa na repisa da fiestra,
que cando pase por alí cambiareina por unha miña.
Así estarei sempre contigo.
Maimiño, índice e polgar.
O teu fillo, Tony."
Chámome Rita Isbell
e son a irmá máis vella de Errol Lindsay.
Je… Como sexa que te chames, Satán.
Estou cabreada!
Así é como actúas cando perdes o control?
Non quero volver ver a miña nai pasar por isto nunca máis!
Nunca, Jeffrey!
Jeffrey, ódiote, fillo de mil putas!
Ódiote!
Isto é perder o control!
Non me toques os collóns, porque te mato!
Mírame! Mira para min, cacho cabrón!
Señor Dahmer, antes de que dite sentenza,
ten unha declaración para ler, non si?
Teño, señoría.
"Señoría, xa rematou todo.
Este nunca foi un caso no que tentase saír libre.
Nunca quixen a liberdade.
Sinceramente, desexaba a morte.
Este era un caso para dicirlle ao mundo que fixen o que fixen
non por razóns de odio.
Non odiaba ninguén.
Sabía que estaba enfermo, que era malo ou ambas cousas.
Creo que estaba enfermo.
Os doutores faláronme da miña enfermidade
e agora teño algo de paz.
Ben sei canto dano causei
e despois do arresto intentei facer todo o posíbel por emendalo,
mais, faga o que faga,
non podo desfacer a terríbel dor que causei.
Axudar a identificar os restos era o mínimo que podía facer
e, mesmo así, non foi nada.
Sinto moito o que lle fixen a esas pobres familias
e entendo a súa máis que xusta ira.
Sei que pasarei o resto da miña vida preso…"
Estamos no Pazo de Xustiza de Milwaukee,
onde, hai só uns segundos, o xuíz Laurence Gram
sentenciou a Jeffrey Dahmer a 15 cadeas perpetuas consecutivas,
unha por cada persoa que matou.
Estás ben, mamá?
Si, estou ben.
Encerramos ese cabrón. Encerrámolo.
E non vai saír nunca.
Supoño que levei o meu merecido, eh?
Ai, fillo.
- Está ben, papá. - Si.
Intentámolo.
Escoita, sei que só temos uns minutos, así que teño que dicirche unha cousa.
Estiven mirando por todas partes
para atopar o responsábel disto,
culpando a todo o mundo menos a min mesmo.
Pero fun eu. A culpa é miña.
- Non digas iso. - Meu rei…
Cala, Jeff. Ti escóitame.
Fun eu. Eu fíxenche isto.
Todo o tema dos animais mortos… Non o debín facer.
Non debín aprenderche a facelo.
E as túas fantasías de matar xente e así…
Debín facerche sentir que mo podías contar.
Entendes?
Porque eu tamén tiven eses sentimentos.
E transmitinche esa parte de min.
E nunca che axudei… o suficiente cando o precisabas.
Ao ires preso, escribín unha carta.
Dicíalle ao xuíz que precisabas axuda,
pero deixeino aí, e non foi suficiente, e…
Non fun un bo pai.
Non, tampouco fun un bo esposo.
E non te sentías seguro.
Abandoneite.
Non podo crer que te abandonase.
Ai… Perdóame por abandonarte.
É a hora.
Nunca mo vou perdoar.
Pero non te vou volver abandonar.
Prométoo, fillo. Compensareicho.
Visitareite todas as semanas e chamareite.
Sabía desde hai moito que isto ía pasar.
Hai tantas cousas que preciso dicir
que me resulta imposíbel atopar as palabras,
porque todo é horríbel.
Non hai verbas para expresar a miña pena.
Intento asumir a responsabilidade que tiven en todo isto,
mais facelo é demasiado doloroso.
Porén, negar que tiven algo que ver
é un consolo que non me podo permitir,
porque sei que non é verdade.
Falleiche, Jeff.
Sinto non ter sido a nai que precisabas.
Xa non estou disposta a seguir vivindo con esa culpa.
A todas as vítimas de Jeff,
non podo expresar a magnitude do meu arrepentimento,
así que é inútil intentalo sequera.
Ao meu fillo David, espero que me perdoes.
Fuches quen de estar por enriba de todo isto.
Sinto que non fose o meu caso.
Quérovos a ti e o teu irmán.
Fixen o que puiden.
Meu amor…
Agarda. Estou na metade do capítulo.
Cando Jeff era…
Lembras o Nadal antes do exército?
Si, pero…
Un segundiño.
Como non caín en que, desde o principio,
o que tiña que facer era escribir?
Creo que se me dá ben.
Lionel, acaba de chamar David.
Ela está ben,
pero díxome que Joyce intentou suicidarse.
Ai, Señor.
Pero está ben?
Está.
Vale.
Chamareino.
Grazas, rapaces.
É un pracer volver ao corpo.
Grazas polo voso apoio.
Significa moito e…
presta saber que alguén mira por ti.
- Si! - Si!
- Grazas. - Grazas.
- Que ben velo, señor. Como está? - Bobby!
Grazas por chamar, alcalde.
Si, eu tamén.
Que foi?
Os dous policías que deixaron que Konerak volvese ao piso de Jeffrey Dahmer
acaban de ser readmitidos.
Como?
Un tirón de orellas e xa está?
O alcalde di que recorrerá a decisión.
E se iso non funciona que?
Nese caso…
a pola seguinte batalla.
E a pola seguinte.
E a seguinte.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso