SERIAL NETFLIX
Pomocy!
Chciał mnie zabić!
Pomocy!
Na pomoc!
Ratunku! Błagam, pomóżcie!
Wezwijcie policję!
Chciał mnie zabić!
Pomocy!
Nie zbliżaj się.
Mówię wam, to on zabija. Bóg mi świadkiem.
Cokolwiek powiesz, będzie użyte przeciwko tobie.
Pierdol się!
Za to, co zrobiłem, powinienem umrzeć.
Co zrobił Jeff Dahmer? Wiem, że coś knuł.
Z drogi, zróbcie przejście.
Wiedziałam, że coś knujesz!
Dzwoniłam do was!
Powtarzałam milion razy,
że coś tu się dzieje. I co zrobiliście?
Zupełnie nic!
Nic!
Skurwiele, wiedzieliście?
- Wiedzieliście? - Spokojnie.
Wiedzieliście, że pojeb morduje?
Co znaleźliście?
Jak pomożecie temu chłopakowi?
- Trzeba się nim zająć! - To sprawa policji. Proszę do środka.
Wzywałam was od miesięcy.
Od miesięcy!
Teraz przyjechaliście?
Za późno.
Przybyliście za późno!
Sąsiedzi skarżyli się na smród od blisko roku.
Ale nie podejrzewali, co mogło być przyczyną.
Policjanci weszli do mieszkania w tym budynku,
bo zaalarmował ich skuty kajdankami mężczyzna.
Piętnaście ludzkich ciał,
w tym trzy głowy trzymane w lodówce.
Musi pani opuścić mieszkanie.
Ewakuujemy mieszkańców z powodu śledztwa i dla bezpieczeństwa.
Co?
Chwila.
Dokąd mam iść?
Cały budynek to miejsce zbrodni.
Znaleziono toksyczne chemikalia.
Zaraz.
Ile znaleźliście?
Ciał.
Wyjdź na zewnątrz.
Przyjąłem.
Proszę się spakować i opuścić budynek.
- Oddaję głos. Anne? - Dzięki, Brian.
W dzisiejszych wiadomościach:
Policja bada makabryczne odkrycie w mieszkaniu w Milwaukee.
Znaleziono liczne części zwłok.
Policjanci doliczyli się co najmniej 15 ciał.
Wezwał ich mężczyzna, który twierdził, że został zaatakowany nożem.
Policja przesłuchuje 31-letniego mieszkańca budynku.
Prasa z Milwaukee donosi, że ten mężczyzna…
Na razie zidentyfikowaliśmy 11 ciał.
Według zeznań Dahmera będzie ich więcej.
Ile?
Nie wiemy. Jakieś 16, może 17.
Jezu.
Pierwszą ofiarę zabił w Ohio.
Udało się ustalić tożsamości ciał w mieszkaniu?
Biorąc pod uwagę stan zwłok, to może potrwać,
ale Dahmer zachował coś więcej.
Dowody osobiste.
Jedna z ofiar miała zaledwie 14 lat.
Chryste. Może być jeszcze gorzej?
Co?
Mówisz, że jedna ofiara zdołała mu uciec,
a dwóch twoich funkcjonariuszy odstawiło ją do Dahmera?
Na to wygląda.
To był Laotańczyk. Wciąż badamy tę sprawę.
Zaniepokojona obywatelka próbowała uratować chłopaka,
ale ją zignorowano.
Glenda Cleveland.
- Boję się spytać… - Jest czarna.
Niech to szlag.
Zamierzasz ukarać tych funkcjonariuszy?
Najpierw dokończę dochodzenie wewnętrzne.
Możesz ich chociaż zawiesić, żeby ludzie uznali,
że coś z tym robisz?
Muszę działać ostrożnie.
Jestem komendantem od dwóch lat, ale gliniarze traktują mnie jak obcego.
Związek zawodowy zareaguje.
Radzę ci chronić swój i mój tyłek,
zanim ta sprawa seryjnego mordercy eskaluje.
- Rozumiem. - Powiadomiłeś rodziny ofiar?
Właśnie to robimy.
Tak?
Dzień dobry. Detektyw Kennedy i detektyw Murphy.
Jest pani krewną Errola Lindseya?
Tak, Tony to mój syn.
Jesteśmy z policji Milwaukee.
Co się dzieje?
Panowie są z policji.
Czy on… nie żyje?
To policja!
Możemy pomówić z rodzicami?
- Tato? - Chodzi o Koneraka?
- Możemy wejść? - Co?
Chodzi o Koneraka.
Nic mu nie jest?
Państwo Sinthasomphone,
z przykrością informujemy, że syn nie żyje.
Znaleźliście wśród nich ciało Errola?
Został zamordowany przez Jeffreya Dahmera.
On molestował mojego brata Somsacka!
Powinien być w więzieniu!
- Wiedzieliście o nim! - Właśnie się dowiedzieliśmy.
Konerak miał 14 lat!
- Możemy wejść? - Nie!
Glendo, możemy pomówić?
Pan Lively czytał artykuł w gazecie, której udzieliłaś wywiadu.
Dziwne, że znalazł. Umieścili to na 27 stronie.
Artykuł go zdenerwował?
Owszem.
To bardzo konserwatywny biznes z bardzo konserwatywną klientelą.
W artykule…
Twoje słowa były bardzo przykre.
Gdy policjanci przyjechali na miejsce,
uwierzyli Jeffowi zamiast mojej córce i siostrzenicy, które ich wezwały.
Jeff twierdził, że ten dzieciak to jego 19-letni kochanek.
Uwierzyli mu.
Chłopak był półnagi, nie mógł sklecić zdania.
Był wyraźnie pijany i naćpany.
Jak się nazywasz?
Nie wiem, kto przy zdrowych zmysłach mógł uznać,
że ten chłopiec był bezpieczny.
Nawet gdyby to był dorosły.
Nie mogłam zapomnieć tego dzieciaka.
Wiele razy wydzwaniałam na policję,
by się dowiedzieć, czy wszystko z nim w porządku.
Mówili mi, że zajęli się tą sprawą.
Pan Lively martwi się o prasę.
Nasi klienci nie chcą takiego rozgłosu.
Glendo…
Tak?
Były na ciebie skargi.
Od kobiet z twojego działu.
Widziały, że czasem płaczesz przy biurku.
Staram się nie robić scen.
Naprawdę się staram. Proszę zrozumieć.
Wychodzę i przepraszam.
Idę do toalety, gdy emocje wzbierają.
Sprawie przygląda się dział kadr.
- Choć osobiście to rozumiem… - Czyżby?
Przepraszam. Bardzo przepraszam.
Czuję…
Czuję presję sytuacji.
Ten sąsiad…
robił z nich zombie.
Widziałaś tych zombie?
Jestem ciekawa.
Świeże informacje w sprawie Jeffreya Dahmera,
31-letniego podejrzanego o serię makabrycznych morderstw
w Milwaukee.
Dahmer odurzał swoje ofiary…
Pastorze, muszę coś wyznać.
Wolałbym, żeby pastor nie angażował się w tę sprawę.
Śmiało, mów otwarcie.
Cóż…
Rodney King.
Latasha Harlins.
Piątka z Central Parku.
Te sprawy pasują do naszej walki o prawa obywatelskie.
Ale ten Jeffrey Dahmer?
Gejowski seryjny morderca, który zjadał ludzi?
Okazuje się, że atakował głównie młodych czarnych i śniadych mężczyzn.
Oczywiście bardzo współczuję rodzinom ofiar,
ale to nie nasza walka.
Dlaczego? Bo ofiary mogły być gejami?
Miałem mówić otwarcie.
Może na to nie wygląda, ale sprawa Dahmera to nasza walka.
Jeśli chcesz zabić smoka, musisz atakować ze wszystkich stron.
A niesprawiedliwość to potężna bestia.
Jak wszyscy byłem zszokowany morderstwami Dahmera.
Ale gdy dowiedziałem się więcej,
zrozumiałem, że to nie tylko makabryczny horror.
To metafora problemów społecznych, które nękają nasz naród.
Niekompetencja policji, zaniedbane społeczności,
lekceważenie młodych czarnych i śniadych mężczyzn,
zwłaszcza gejów.
Czarni i śniadzi nadal nie mają głosu.
A gdy wyrażamy swoje zdanie, jesteśmy ignorowani.
Mam nadzieję,
że jako włodarze tego wspaniałego miasta
obaj podejmiecie natychmiastowe działania,
by to zmienić i naprawić krzywdy.
Pastorze Jackson, rozumiemy pańskie powody,
ale szczerze mówiąc,
pańska obecność może utrudnić nam pracę.
Dlaczego?
Sprawa Dahmera, to, co zrobił tym młodzieńcom
i temu czternastolatkowi…
Miasto jest wzburzone.
Robimy co w naszej mocy,
by uspokoić nastroje mieszkańców. Ale to delikatna sytuacja.
Funkcjonariusze są obrzucani kamieniami. Prawie wybuchły zamieszki.
- Nie potrzebujemy teraz… - Czego?
Obrońcy praw obywatelskich, który podkreśla niekompetencję policji?
Agitatora z zewnątrz, który podsyca napięcia rasowe.
Z całym szacunkiem, mleko już się rozlało.
Czarni i śniadzi są wściekli na policję.
Chcą sprawiedliwości.
Owszem, miasto jest zdruzgotane tymi strasznymi morderstwami.
Ale mamy też lata biedy, wysokie bezrobocie,
dyskryminację, brutalność policji.
Tak, komendancie, przyjechałem do Milwaukee, by agitować,
pociągnąć was do odpowiedzialności
i żądać rozwiązania problemu rasizmu oraz zaniedbań.
Przybyłem też, by zrobić wszystko co w mojej mocy
jako przywódca i chrześcijanin,
by pomóc tej zdruzgotanej społeczności.
Dlatego też, panowie, nie pozbędziecie się mnie.
Zakładam, że rozmawialiście z Glendą Cleveland.
Jeszcze nie.
Powiecie mi chociaż, gdzie ją znajdę?
Pani Cleveland.
- Tak? - Jestem…
Wiem, kim pan jest, pastorze Jackson.
Głosowałam na pana. Dwa razy.
Mogę wejść?
Tak.
Ponoć pracujesz w biurze.
Zgadza się, pastorze. Robię to,
odkąd moja córka Sandra była malutka.
Ile ma lat?
Właśnie skończyła 18.
Niesamowite. Byłam w jej wieku, gdy ją urodziłam.
Moja mama urodziła w wieku 16 lat.
W Greenville?
Mówiłam, głosowałam na pana dwukrotnie.
Przypominasz mi moją matkę. Silną, niestrudzoną.
Poznaję południowy akcent.
Skąd pochodzisz?
Z Missisipi.
Z małego rolniczego miasteczka Carthage.
Nie było tam źle, ale dla Sandry chciałam lepszego życia.
Gdy urodziłam, przenieśliśmy się do Milwaukee w 1973 roku.
Od tamtej pory jesteśmy same.
Bóg mi świadkiem, nie zawsze było łatwo.
Czytałem wywiad.
Próbowałaś uratować Laotańczyka.
To skandal, pastorze.
Policja nadal nie chce ze mną rozmawiać.
Wiem. To niewybaczalne.
Nagabują mnie dziennikarze z Francji.
Z Paryża!
A policja z Milwaukee ma gdzieś, co mam do powiedzenia.
Jakby nasi ludzie się nie liczyli.
Cokolwiek robimy, jak głośno nie krzyczymy…
nigdy nie słuchają.
Ja wysłucham.
Cóż…
Po incydencie z Konerakiem
relacja z Jeffem się pogorszyła.
Cześć, Glendo.
Wybacz, że przeszkadzam, ale z twojego mieszkania zalatuje zapach.
Zapach?
Smród tak ostry, że omal nie zwymiotowałam.
Przepraszam.
Może to mięso.
Próbowałem nowego sposobu gotowania.
Chyba za długo leżało.
Czujesz to przez wentylację?
Jak z pokoju obok.
Cóż…
Obiecuję, że wyrzucę mięso i nie będę już gotował.
- Bardzo mi przykro. Dobranoc. - Czy wszystko…
- Wziąć je? - Spadaj!
Przepraszam, nie chciałem wystraszyć.
Jestem Dean, wprowadziłem się do 308.
Glenda, 215.
Wybacz te nerwy.
W tej okolicy trzeba uważać.
Jestem w porządku. Słowo skauta.
Mogę?
Dobrze.
Zamykaj drzwi na klucz.
Ostatnio mieliśmy kilka napadów.
Głównie narkomani, którzy chcieli zdobyć kasę.
Crack to prawdziwa plaga.
Większość mieszkańców budynku jest dobra i porządna.
Ale trzeba uważać na kilku podejrzanych typów.
Będę ostrożny. Dzięki, Glendo. Miłego dnia.
Wzajemnie, Dean.
Jesteś tu nowy, prawda?
Tak, Dean.
Jeff.
Czołem.
Widziałem cię już.
Serio?
Dean, czym się interesujesz?
Cóż, lubię składać modele potworów.
Modele potworów?
Jest takie hobby?
Fajnie.
Może wpadnę do ciebie z browcami.
Moglibyśmy złożyć coś razem.
Z browcami?
Z sześciopakiem.
Jasne, chętnie.
308.
- Podaj numer telefonu. - Pewnie.
- Cześć. - Cześć.
Idę na piwo i pizzę do Sala.
Może chcesz dołączyć.
Chyba że wolisz zostać z Frankensteinem.
Może zaczekać. Wezmę klucze.
- Jasne. - Fajnie.
Nie!
Wyobraźnia nie płata mi figli.
Wyraźnie słyszałam krzyki.
Dobiegały z mieszkania Jeffa Dahmera.
Czego pani oczekuje?
Reakcji. Zgłaszam to czwarty raz.
Proszę tam pójść i sprawdzić, co się dzieje.
Mówiłam już, że czuję smród i słyszę hałasy.
Coś tu nie gra.
Mogę przekazać, że były skargi na hałasy i smród.
Pan Dahmer to dobry lokator.
Już dzwoniłam ze skargą.
Rozmawiałam z funkcjonariuszem Baznorakiem czy Bauziakiem…
Tak, widzę to zgłoszenie. W czym problem?
Kilka minut temu słyszałam krzyki z jego mieszkania.
Krzyki? Kłótnię?
Nie, jakby komuś działa się krzywda.
Nadal pani słyszy?
Nie, ucichły.
Może pan kogoś przysłać?
Mogę wysłać do niego patrol jutro.
Jutro?
Jutro może być za późno.
Przykro mi.
Jeśli teraz nic się nie dzieje, nic nie poradzę.
Zawsze mówicie to samo.
„Wyślę kogoś jutro”. Ale nikt nie przyjeżdża!
Mogę pomóc w czymś jeszcze?
Dziękuję za rozmowę.
- Pani Cleveland. - Musimy pomówić.
Zarządca budynku.
Widzi pan?
Ten list wysłano dwa tygodnie temu.
Wtedy widziałam, jak rozmawiał z Jeffem.
Od tamtej pory nie odebrał poczty.
Panie Vaughn?
Mamy twoją pocztę, Dean.
Widzi pan? Proszę otworzyć.
Nie ma go w mieszkaniu. Nie mogę pani wpuścić.
Niech pan sam powącha.
- Czy to normalny zapach? - Nie gotowała pani czegoś?
Nie, to z mieszkania obok.
Cuchnie z wentylacji.
Dobra, czuję.
Ciągle szuka wymówek.
„To mięso, które się zepsuło”.
Nic się nie zmienia.
Gdy narzekam, nikt nie reaguje.
Wiem, że nie tylko ja się skarżę.
Tak, wiem. Zamierzałem…
Pamela Bass narzekała na smród.
Pat z końca korytarza też się skarżyła,
ale nikt nas nie słucha.
Cuchnie tak potwornie,
że córka i ja nie możemy spać we własnym mieszkaniu.
Musi nocować u swojego chłopaka.
W tej chwili chodzi wiatrak, mam otwarte okna
i z trudem tu wytrzymuję.
Błagam, panie Princewill,
proszę go eksmitować.
Panie Dahmer…
Jest pan dobrym lokatorem, płaci pan czynsz na czas.
Słucham?
Może pan wyjść na zewnątrz?
Przykro mi, muszę to wręczyć.
Dobra.
To nakaz eksmisji. Przykro mi.
Co?
Co ty gadasz?
Mówię poważnie.
Chodzi o smród. Ciągle dostaję skargi.
Ściągnąłem ekipę sprzątającą. Wybuliłem 49 dolców.
Dobrze, ale to już bez znaczenia.
Ma pan 30 dni. Przykro mi.
Daj spokój, stary. Dziś wylali mnie z pracy.
Przykro mi. Ludzie się skarżą.
Muszę dbać o innych lokatorów.
Kurwa!
Sopa, przepraszam. Posłuchaj…
Nie chciałem sprawiać kłopotów.
Przykro mi, Jeff.
Naprawdę.
To sprawka Glendy, tak?
To ona narzekała!
Przykro mi.
Cześć, Glendo.
Cześć.
Chciałem cię bardzo przeprosić.
Jeśli wycofasz skargę,
obiecuję już nie gotować.
Nie, Jeff. Temat jest zamknięty.
- Jasne? - Zaczekaj.
Mogę wejść na chwilę?
Po co?
Wynająłem ekipę sprzątającą za 49 dolców, których nie mam, bo właśnie mnie zwolnili.
Chciałem sprawdzić, czy nadal tu śmierdzi.
W porządku?
No dobrze.
No proszę.
Ładnie pachnie.
Niczego nie czuję.
Jest twoja córka?
A to co?
Prezent dla ciebie.
Co to jest?
Usiądziesz czy będziesz tak stała?
O co chodzi?
Boisz się mnie?
Nie boję się ciebie.
To usiądź.
Jezu. Coś ci przyniosłem.
Usiądę z tobą, ale to niczego nie zmieni.
Eksmitują cię, to nie mój problem.
Wiem o tym.
Chcę tylko się pojednać.
I przeprosić.
Otworzysz prezent?
To kanapka.
Dziękuję. Zjem później.
Nie, zjedz teraz.
Byłem masarzem.
Zrobiłem specjalnie dla ciebie.
Śmiało.
- Nie wiem, co w niej jest. - Tylko mięso.
Jakie mięso?
To jak…
szarpana wieprzowina.
Nie zjem tego.
Dlaczego?
Jesteś wegetarianką?
Nie jestem wegetarianką,
ale nie zjem kanapki od sąsiada,
w którego mieszkaniu cuchnęło zdechłym skunksem
i który zatruwa mi życie, odkąd się wprowadził.
No dobrze.
W porządku.
To miał być miły gest.
Jesteś jak moja mama.
I moja babcia.
Obwiniasz mnie, choć nie zrobiłem nic złego.
Nie jestem twoją mamą.
Wycofaj skargę.
Mówiłam, że to koniec.
Wcale nie.
Tu wcale nie śmierdzi.
Wycofaj skargę. Zrobiłem ci kanapkę.
Co ty tam robisz?
- Gdzie? - W swoim mieszkaniu.
Smród, hałas narzędzi elektrycznych przez całą noc.
Majsterkuję.
A te krzyki?
Jakie krzyki?
Słyszę krzyki z twojego mieszkania.
Czasem miewam koszmary.
A co z tym małym Azjatą?
Nie wiem.
- Zerwaliśmy. - A co z Deanem Vaughnem?
Gadaliście na korytarzu, a potem już go nie widziałam.
Mam propozycję.
Powiedz mi, gdzie jest,
to wycofam skargę.
Nie wiem, dokąd wyjechał.
Dobrze. Wyprowadzasz się.
Zjedz kanapkę. Zrobiłem dla ciebie.
Zjem później.
Chcę zobaczyć, jak próbujesz. Czy ci smakuje.
Wyjdź z mojego mieszkania.
Jedz.
Wynocha z mojego domu!
Lepiej otwórz!
Dobra.
Zaczynamy.
Siedem odpowiedzi na tablicy.
Spytaliśmy stu mężów…
Spokojnie.
Mówię tylko, że mam żonę i dzieci.
To nic takiego.
Chodzi tylko o zdjęcia. Jakby artystyczne.
To nie potrwa długo.
Poza tym daję sto dolców.
Nie!
Przestań! Nie! To boli!
- Numer alarmowy. - Mówi Glenda Cleveland.
Możecie przysłać policję do Oxford Apartments?
Co się dzieje?
Myślę, że u sąsiada trwa bójka.
Ktoś jest bity albo mordowany.
- Może pani sprawdzić? Co? Nie mogę!
Mówię, że kogoś mordują. Nie pójdę tam!
Wyślemy radiowóz.
Chwila, nie spyta pan o numer mieszkania?
Powiedziałem, że kogoś wyślemy.
Zawsze tak mówicie, a nikt się nie zjawia!
Dzwoniłam już z 50 razy!
Proszę nie krzyczeć.
Jeśli stale pani wydzwania,
jaką mamy pewność, że naprawdę coś się dzieje?
To numer alarmowy.
Mówię, że ktoś jest właśnie mordowany!
Dociera?!
Wiedziałaś, że to potwór.
Wiedziałam.
Ale nikt nie słuchał.
Ja słucham, Glendo.
Słucham cię i inni też w końcu zaczną.
Jutro komendant Arreola zawiesi dwóch funkcjonariuszy,
którzy zignorowali cię w sprawie chłopca.
Będę szczery. To pierwszy krok w maratonie.
Pociągnięcie glin do odpowiedzialności graniczy z cudem.
Bez ciebie ten krok nie byłby możliwy.
Twój głos wiele zmieni.
Wypłacz się.
Tak.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk