UNHA SERIE DE NETFLIX
Axuda!
Intentou matarme!
Acudídeme!
Socorro!
Socorro! Axuda, por favor!
Chamade a policía!
Intentou matarme!
Socorro!
Ponte onde te vexa.
Dígolle que é quen os mata. Xúroo por Deus.
O que diga usarase na súa contra nun tribunal.
Que te fodan!
Debería estar morto polo que fixen.
Que fixo Jeff Dahmer? Ben sei que algo andaba a facer!
Despexen a zona. Abran paso! Imos!
Sabía que argallabas algo, Jeff Dahmer!
E chameivos!
Díxenvos un millón de veces que pasaba algo.
E sabedes que fixestes?
Non fixestes nada!
Nada!
Sabiádelo, fillos de puta?
- Sabiádelo? - Señor, calma.
Sabiades o deste cabrón?
Que atopastes?
E que ides facer con este mozo?
É evidente que precisa axuda!
Este é un asunto policial. Marche.
Pasei meses chamándovos!
Meses!
E vides agora?
Xa é tarde!
Vides tarde de máis!
Algúns veciños levaban case un ano queixándose do fedor,
mais nunca imaxinaron o que o estaba a causar.
A policía de Milwaukee veu a este edificio
despois de que a parase un home esposado…
Quince corpos humanos,
incluídas tres cabezas conservadas na neveira.
Señora, ten que saír do edificio.
Estamos a evacuar os residentes pola investigación e pola súa seguridade.
O que?
Un momento.
A onde se supón que vou ir?
O edificio é a escena do crime.
Hai tóxicos que poderían supoñer un risco.
Espere.
Cantos atoparon?
Cantos corpos?
Diríxase ao exterior. Corto.
Entendido.
Colla as súas cousas e evacúe o edificio, si?
Pasamos ás noticias. Anne?
Grazas, Brian.
Poñémonos serios. Esta mañá,
a policía de Wisconsin investiga un macabro descubrimento
nun piso de Milwaukee:
partes de cadáveres.
A policía atopou partes de até 15 corpos humanos no interior.
Foi alertada por un home
que afirmaba que o atacaran cun coitelo.
Estase interrogando o home de 31 anos que vive no piso.
Os xornais de Milwaukee informan de que…
De momento, identificamos 11 corpos.
Polo que dixo Dahmer, cremos que hai máis.
Cantos máis?
Non estou seguro. Se cadra, 16 ou 17.
Xesús.
Matou a primeira vítima en Ohio.
Sabemos a identidade dos corpos do apartamento?
Tendo en conta o estado dos cadáveres, levaranos un tempo,
pero non quedou só cos corpos.
Conservou os carnés.
Unha das vítimas tiña só 14 anos.
Señor, este caso non podería ir peor.
Que?
Di que unhas das vítimas logrou escapar
e dous dos seus axentes acompañárona de volta ao piso de Dahmer?
Iso parece.
O rapaz laosiano. Aínda o estamos investigando.
Parece que unha cidadá tentou intervir e salvalo,
pero ignorárona.
Glenda Cleveland.
- Non quero preguntar… É negra.
Cago na cona!
Ten pensado sancionar os dous axentes?
Antes quero cerrar a investigación interna.
Non pode suspendelos, ao menos, para que a xente
pense que fan algo ao respecto?
Debo andar con ollo.
Levo dous anos de xefe aquí,
pero aínda me consideran un intruso.
O sindicato protexe os seus.
Xa, pois eu recoméndolle que salve o seu cu e mais o meu
antes de que isto torne en máis que un caso dun asasino en serie.
Entendido.
Xa informou as familias das vítimas?
A iso iamos.
- Si? - Boa tarde. Son o detective Kennedy.
Este é o detective Murphy.
É parente de Errol Lindsey?
Si, Tony é o meu fillo.
Ola. Somos do Departamento de Policía de Milwaukee.
Que pasa?
Son policías.
Está morto?
É a policía!
Podemos falar cos seus pais?
- Papá? - É por Konerak?
Podemos pasar?
É por Konerak.
Está ben?
Señores Sinthasomphone,
sinto informalos de que o seu fillo está morto.
Atoparon o corpo de Errol con todos aqueles outros, non?
Parece que o matou un home chamado Jeffrey Dahmer.
Ese home abusou do meu irmán Somsack!
Tiña que estar no cárcere!
Sabiádelo!
- Non, non tal. - Non, descubrimos…
Konerak só tiña 14 anos!
Podemos pasar?
Non, non poden!
Glenda, podo falar contigo?
O señor Lively viu o artigo do xornal ao que lle concediches unha entrevista.
Sorpréndeme que o vise. Metérono ben agochado na páxina 27.
Molestoulle o artigo?
Pois si, si que lle molestou
Esta é unha empresa moi conservadora
cunha clientela moi conservadora.
E no artigo…
O que dixeches foi terríbel.
Cando a policía chegou ao lugar,
creron antes a Jeff que a miña filla e a miña sobriña, que chamaran.
Jeff díxolles que ese neno era o seu mozo de 19 anos
e crérono!
A pesar de que o neniño ía espido,
non daba pronunciado unha palabra e estaba claramente bébedo ou drogado.
Como te chamas, corazón?
Ningún adulto con dous dedos de fronte
vería ese neniño e pensaría que non estaba en perigo
e moito menos que era un home.
Non me podía sacar ese neno da cabeza.
Chamei a policía unha e outra vez
para saber do seu estado e asegurarme de que estaba ben.
Pero só me dixeron que xa se ocuparan.
Ao señor Lively preocúpalle a prensa.
Os clientes non apreciarán ese tipo de atención.
Glenda…
Si?
Recibimos algunhas queixas sobre ti
dalgunhas mulleres que traballan na túa mesma sección.
Ás veces, vente chorar no teu posto.
Intento non montar un número.
De verdade que o intento. Tes que entendelo.
Érgome e escúsome.
Cando me veñen eses sentimentos, vou ao baño un momento.
Estase a tornar nun problema.
Persoalmente, enténdote, en serio, pero…
Ti cres?
Perdoa, síntoo.
É que sinto…
Sinto presión pola situación.
Polo do teu veciño.
Que creou os zombis.
Ti viches os zombis?
É só curiosidade.
Temos novidades sobre o caso de Jeffrey Dahmer,
o sospeitoso de 31 anos implicado en varios asasinatos macabros
en Milwaukee.
Infórmannos de que Dahmer drogaba e asfixiaba…
Reverendo Jackson, confeso
que non sei se debería involucrarse neste caso.
Adiante, fillo. Di o que pensas.
Pois…
Rodney King,
Latasha Harlins,
os Cinco de Central Park…
Eses casos encaixan no noso programa de dereitos civís,
pero o Jeffrey Dahmer este?
Un asasino en serie ga que come xente?
Que, parece ser, elixía como vítimas sobre todo mozos negros e de cor.
Síntoo moitísimo polas vítimas e as súas familias,
pero esta non parece a nosa batalla.
Por que? Porque igual algunhas das vítimas eran gais?
Pediume a miña opinión.
Se cadra non o parece, pero o caso Dahmer é a nosa batalla.
Se queres matar un dragón, debes atacalo desde todos os ángulos.
E a inxustiza é unha besta da hostia.
Os crimes de Dahmer espantáronme, coma a todo o mundo.
Pero ao ir descubrindo máis datos do caso,
deime conta de que non era un mero espectáculo de terror.
É unha metáfora de todos os males sociais que asolan a nosa nación.
Malas actuacións policiais, zonas sen vixilancia,
o pouco valor que lles damos aos mozos negros e de cor,
sobre todo se son gais.
O feito de que as persoas negras e de cor aínda non teñamos voz
e que, cando protestamos, nos ignoren a maioría das veces.
Espero que, como líderes desta fermosa cidade,
tomen medidas rápidas,
inmediatas, para abordar e corrixir estas inxustizas.
Reverendo, entendemos que estea aquí,
pero, sinceramente,
preocúpanos que iso complique a investigación.
Como?
O caso Dahmer, é dicir, o que lles fixo a eses mozos
e a ese neno de 14 anos…
Todo o mundo está tenso
e facemos o posible para atender as preocupacións da comunidade.
Pero a situación é delicada.
Xa puxeron aos nosos axentes pingando.
Case hai unha revolta. O último que precisamos é…
O que?
Un líder dos dereitos civís que saque á luz a incompetencia da policía?
Un axitador que avive aínda máis as tensións raciais.
Con todo o respecto, xefe, creo que xa pasamos dese punto.
As persoas negras e de cor están furiosas coa policía
e esixen xustiza.
Toda a cidade está traumatizada por estes terríbeis crimes, si,
mais tamén por anos de pobreza, de desemprego,
de discriminación, de brutalidade policial.
Si, xefe, vin a Milwaukee para ser un axitador.
Para que asuman responsabilidades
e esixir o fin deste patrón de racismo e abandono.
Tamén vin para facer todo o que estea na miña man
como líder, como cristián,
para axudar esta comunidade a sandar.
Gústelles ou non, cabaleiros, non se han librar de min.
Ben, supoño que xa falaron con Glenda Cleveland.
Pois non, aínda non.
Polo menos díganme onde a podo atopar.
Señora Cleveland.
- Si? - Son…
Sei quen é, reverendo Jackson.
Votei por vostede. Dúas veces.
Podo pasar?
Claro.
Oín que traballa de gravadora de datos.
Efectivamente, reverendo.
Dedícome a iso desde que Sandra, a miña filla, era un bebé.
Que anos ten Sandra?
Acaba de facer os 18.
Custa crelo. Esa foi a idade á que a tiven eu a ela.
A miña nai tívome aos 16.
En Greenville, non?
Xa llo dixen. Voteino dúas veces.
Recórdame á miña nai: forte, resiliente.
Recoñezo unha moza do sur cando a oio.
De onde é?
De Mississippi.
Dunha pequena vila agrícola, Carthage,
pero, aínda que estaba moi ben,
quería algo mellor para Sandra,
así que, despois de tela, mudámonos a Milwaukee en 1973.
Desde aquela, estamos as dúas soas aquí.
Deus sabe que non sempre foi doado.
Lin a entrevista.
Tentou salvar ese rapaz laosiano.
Non está ben, reverendo.
E sabe? A policía aínda non chamou para falar comigo.
Seino. É intolerábel.
Están tocándome a gaita reporteiros de Francia.
De París, Francia!
E aos policías de aquí, de Milwaukee, non lles interesa o que teño que dicir.
É como se a nosa xente non contase.
Tanto ten o que fagamos ou canto berremos…
Nunca nos escoitan.
Eu si a escoito.
Pois…
Despois do incidente de Konerak,
as cousas puxéronse moi feas con Jeff.
Glenda, ola.
Jeff, sinto molestarte, pero hai un cheiro que vén do teu piso.
Un cheiro?
Vén polo conduto de ventilación un fedor tan forte que case devolvo.
Síntoo.
Igual foi a carne á grella.
Probaba a cociñala doutra forma.
Supoño que a deixei demasiado tempo.
Chega o cheiro ao teu piso?
Coma se fose no cuarto do lado.
Xa…
Prometo que a tirarei canto antes e que non a cociñarei de novo así.
- Síntoo. Boa noite. - Agarda, Jeff. Está…
- Axúdolle con iso? - Atrás!
Perdoe, non pretendía asustala.
Son Dean, acabo de mudarme ao 308.
Glenda, 215.
Perdoa por berrar.
É que… Neste barrio hai que andar con ollo.
Eu son bo rapaz. Palabriña de Deus.
Podo?
- Vale. - Ben.
E fecha sempre con chave.
Hai moitos roubos ultimamente.
Sobre todo son adictos buscando cartos para un xute.
O do crack está descontrolado.
A maioría dos veciños do edificio sonche xente decente,
pero hai algún personaxe turbio co que debes ter tino.
Andarei con coidado. Grazas, Glenda. Pase un bo día.
Igualmente, Dean.
Eh! Es o novo, non si?
Son, si. Son Dean.
Jeff.
Ola, Jeff.
Téñote visto aquí.
Ai, si?
Entón que che gusta facer, Dean?
A ver, pois gústame construír maquetas de monstros.
Maquetas de monstros?
Iso existe?
Que ben.
Se cadra podería levar unhas cerves ao teu piso
e construírmos unha xuntos.
Cerves?
Un pack de seis.
Claro! Apúntome.
É o 308.
- Dáme o teu número de teléfono. - Claro.
APARTAMENTOS OXFORD
- Ola. - Ola.
Ía pillar unha cervexa e un cacho de pizza en Sal's.
Queres vir?
A non ser que prefiras quedar aquí con Frankenstein.
Pode esperar. Déixame coller as chaves e demais.
- Claro. - Ben.
BRILLA NA ESCURIDADE
Non!
Non foron imaxinacións miñas.
Estou certa de que oín alguén berrar
e viña do apartamento de Jeff Dahmer.
E que quere que faga eu, señora?
O seu traballo! Xa chamei catro veces.
Quero que veña e mire que carallo está facendo.
Xa lle digo que, entre os ruídos e os cheiros,
algo está a pasar!
Podo darlle un aviso polo ruído e os cheiros,
pero Dahmer é bo inquilino.
Si, chamei para queixarme del antes.
Creo que falei cun tal axente Baznorak ou Bouziak ou…
Xa vexo o rexistro da conversa. Que problema hai, señora?
Hai uns minutos, oín berros no seu apartamento.
Berros? Como dunha discusión?
Non, berros coma de dor de alguén.
Aínda os oe?
Non, xa pararon.
Pero axente, non pode mandar alguén a botar un ollo?
Podo pedir que pase unha unidade polo seu piso mañá.
Mañá?
Señor, mañá podería ser demasiado tarde.
Síntoo, señora.
Se xa parou, non podo facer máis.
Sempre que vos chamo dicides o mesmo.
"Si, xa mando alguén mañá." Pero nunca aparece ninguén!
Podo axudarlle con algo máis, señora?
Grazas polo seu tempo.
- Señora Cleveland. - Temos que falar.
Son o xestor.
Vale, ve?
Esta carta ten selo de hai dúas semanas.
Foi máis ou menos cando o vin con Jeff.
Desde entón, non colleu o correo.
Señor Vaughn?
Vimos traerche o correo, Dean.
Ve? Abra a porta.
Glenda, non está aquí. Non pode entrar sen máis no seu piso.
Cheire, cheire.
A vostede chéiralle ben? - E non cociñou nada raro?
Non, dígolle que vén do piso do lado.
Vén por este conduto.
Si, vale.
E non para de pór escusas.
"Foi a carne que se me perdeu."
E non cambia nada.
Eu quéixome e ninguén fai nada.
E sei que non son a única que se queixa, señor!
Si, si, xa o sei. Ía…
Pamela Bass queixouse do cheiro.
Pat, do outro lado do corredor, fóiselle queixar, pero ninguén escoita.
Cheira tanto
que eu e a miña filla non aturamos durmir na nosa propia casa.
A maioría das noites, fede tanto que marcha durmir á do seu mozo.
Agora mesmo teño o ventilador posto e a fiestra aberta,
e apenas son quen de estar aquí.
Por iso lle pido,
señor Princewill,
que o desafiúce.
Señor Dahmer…
É un bo inquilino e paga o alugueiro a tempo…
Perdoe, que?
Pode saír un momento, por favor?
Síntoo, pero debo darlle isto.
Moi ben.
É unha orde de desafiuzamento. Síntoo.
Como?
De que me fala?
Non, veña.
É polo cheiro, Jeff. Non paran de chegarme queixas.
Por iso chamei o equipo de limpeza! Custoume 49 dólares.
Xa, vale, pero non importa.
Ten 30 días, de acordo? Síntoo.
Veña, ho. Despedíronme hoxe.
Laméntoo, Jeff.
A xente protesta.
Non é o único polo que teño que mirar.
Merda!
Ei, Sopa. Mira, síntoo. É que…
Non pretendía causar problemas. É só…
Síntoo, Jeff.
De verdade.
Foi Glenda, non si?
Foi ela a que se queixou!
Síntoo, Jeff.
Ola, Glenda.
Ola.
Escoita, só quería dicir que o sinto moito, vale?
Se retiras a queixa,
prometo non volver cociñar.
Non, Jeff. Xa está posta.
Entendido?
Agarda, espera.
Podo… podo pasar un momento?
Por que?
Porque trouxen un equipo de limpeza que me custou 49 dólares
que non teño porque me despediron.
Só quería comprobar se segue cheirando no teu piso.
Vale?
Vale.
Ves?
Ole ben.
Non cheiro nada.
Está a túa filla?
Que é iso?
Un agasallo para ti.
Que é?
Vas sentar ou vas quedar aí de pé?
Que?
Douche medo?
Non me dás medo.
Ben, pois senta, logo.
Veña, ho, que che trouxen un regalo.
Sentarei contigo, pero isto non vai cambiar nada.
Vante desafiuzar e non é problema meu.
Xa o sei, vale?
Só intento pór paz.
E desculparme.
Non vas abrir o agasallo?
É un sándwich.
Grazas. Cómoo despois.
Non, cómeo agora.
Antes era carniceiro.
Fíxeno especialmente para ti.
Adiante.
Non sei que leva iso.
É só carne.
Que tipo de carne?
Pois…
tiras de porco.
Non o vou comer.
Por que?
Es vexetariana?
Non, non son vexetariana,
pero non comerei un sándwich que fixo o veciño
cando o seu piso cheira a cu de mapache morto
e atufou a miña casa desde o día que se mudou.
Vale.
Moi ben.
Un intenta facer algo bo e mira…
Es igual que a miña nai.
E a miña avoa.
Acúsasme cando non fixen nada malo.
Eu non son a túa nai, Jeff.
Retira a queixa.
Xa che dixen que xa está posta.
Diso nada.
Nin sequera cheira xa.
Retira a queixa.
Prepareiche un sándwich.
Que fas alí? Eh?
- Onde? - Nese condenado piso.
Os cheiros, as… ferramentas funcionando a calquera hora da noite…
Estou construíndo unha cousa.
Xa, e que pasa cos berros?
Que berros?
Oio berros que veñen do teu apartamento.
Ás veces teño pesadelos.
E aquel rapaciño asiático?
Non sei.
Deixámolo.
E que me dis de Dean Vaughn?
Falaches con el no corredor e xa non o volvín ver.
Sabes que?
Se me dis onde está,
retiro a queixa.
Non sei onde foi.
Moi ben, entón.
Vaste mudar.
Come o sándwich. Fíxeno para ti.
Cómoo máis tarde.
Quero verte probalo para ver se che gusta.
Sae do meu piso.
Cómeo.
Sae da miña casa!
Máis che vale abrir!
De acordo.
Moi ben. Vamos alá.
Hai sete respostas no panel.
Preguntámoslles a cen casados…
Tranquilo.
Xa. Só digo que teño muller e fillos, vale?
Ah, non pasa nada.
Só son unhas fotos. Cousas artísticas.
Non nos ha levar moito.
Ademais, son cen dólares.
Non!
Para! Non! Doe!
Emerxencias.
Ola, son Glenda Cleveland.
Pode mandar un axente aos Apartamentos Oxford?
Cal é a emerxencia?
Creo que hai unha pelexa no piso do lado.
Están facéndolle dano ou matando alguén.
Pode comprobalo?
O que? Non, claro que non!
Creo que están matando alguén. Non vou ir ver!
Mandaremos alguén.
Agarde, non vai nin preguntar o número do apartamento?
Xa lle dixen que mandamos alguén.
Sempre din que mandan alguén, pero nunca aparece ninguén!
Chamei como 50 veces xa!
Ten que baixar a voz, de acordo?
Se chama todo o tempo,
como sabemos se é unha emerxencia?
O 911 é un recurso, si?
Dígolle que están matando alguén!
Entende?
Sabía que era un monstro.
Sabíao.
Pero ninguén me escoitou.
Eu escóitoa, Glenda.
Eu escóitoa e, por fin, outros escoitárona tamén.
Mañá, o xefe Arreola vai suspender os dous axentes
que non lle fixeron caso co do neno.
Voulle ser sincero.
Este é só o primeiro paso dun maratón.
É case imposíbel que a policía asuma responsabilidades,
pero este primeiro paso non ocorrería sen vostede, Glenda.
A súa voz vai cambiar as cousas.
Sólteo todo.
Así.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso