SERIAL NETFLIX
Zatrudnili cię na nocną zmianę?
Tak.
Tylko nie przynoś do domu czekolady. Dbam o linię.
Dobrze.
Co tak naprawdę tam robisz?
Nic.
Jednak za coś ci płacą.
Czemu nie chcesz o tym mówić?
Bo nie ma o czym. Całą noc mieszam czekoladę.
Dobrze, tylko pytam.
NEKROLOGI
Uważałeś, że jest piękny.
Poszedłeś na jego pogrzeb, chociaż go nie znałeś.
Tak.
Poszedłem też na stypę.
Wtedy postanowiłem go wykopać.
W jakim celu?
Chciałem z nim poleżeć.
Póki ciało było świeże, chciałem go…
DANIEL CICZEK, ŻYŁ 18 LAT
przytulić.
Ale… nie udało się.
W marcu ziemia była zbyt twarda i trwałoby to wieki.
Szkoda, że tego nie zrobiłem.
Może wtedy…
nie zrobiłbym innych rzeczy.
Mógłbym na tym poprzestać.
Jeff, pomóż nam to zrozumieć.
Co skłoniło cię do wykopania zwłok?
Większość ludzi by tego nie zrobiła.
Myślę, że…
Chyba po prostu…
miałem nadzieję,
że będzie kimś, kto lubi te same filmy co ja.
Chciałeś mieć nad nimi kontrolę?
Tak.
Chyba dlatego…
że zawsze mówiono mi, co mam robić.
Ojciec, babcia, szefowie.
Ci faceci byli…
jedynym, co mogłem kontrolować.
Dobrze, Jeff.
Wróćmy do Stevena Hicksa.
Mówiłeś, że to był wypadek.
- To był ten autostopowicz? - Tak.
Zazwyczaj nie znałem ich nazwisk.
A powinieneś. To ludzie, których zabiłeś.
Steven Hicks, autostopowicz.
To był wypadek.
A Steven Tuomi z hotelu w centrum?
Dwóch Steve’ów.
To też był wypadek?
Tak.
Nie zamierzałem go zabić.
Nie chciałem, ale to zrobiłem.
Tak, to był wypadek.
Naszprycowałem się przez pomyłkę.
Co się wtedy zmieniło?
Od tamtego momentu zacząłeś zabijać celowo.
Cóż…
Zacząłem pić jeszcze więcej.
Upijałem się w samotności.
Po prostu…
czułem się coraz bardziej…
samotny.
Gdy mieszkałem z babcią,
chadzałem do barów
i podrywałem facetów.
Zabierałem ich do domu.
Dosypywałem prochów.
A potem prowadziłem do piwnicy.
Dusiłem ich, gdy byli nieprzytomni.
Nie chciałem, by cierpieli.
Pamiętasz, ilu zabiłeś w domu babci?
Trzech?
Możesz ich opisać?
Jeden czarny,
kolejny był Latynosem,
a trzeci rdzennym Amerykaninem.
Wybierałem tych, których uważałem za pięknych.
Nie wierzę. Namierzałeś swoje ofiary.
Słucham?
Przeprowadziłeś się do budynku, w którymi mieszkali czarni.
Na to było mnie stać.
Do zaniedbanej okolicy, gdzie jest mniej policji.
Dobrze o tym wiedziałeś, tak?
Łatwiej uniknąć wpadki, łatwiej polować.
Brałeś ich do piwnicy. A dalej?
Trochę panikowałem,
że babcia ich znajdzie.
Ale bała się schodzić po schodach.
Wiedziałem, że raczej do tego nie dojdzie.
Ale zaczęła wyczuwać smród.
Jeff?
Znalazłem na to rozwiązanie.
Pakowałem części ciała w trzy worki.
Cześć, babciu.
Wyrzucałem do śmietnika.
Wygrywasz?
Nic nie było czuć.
Jeff, czy…
Eksperymentowałeś na zwłokach?
Tak.
Moczyłem je w kwasie
albo gotowałem, by oddzielić mięso od kości.
Wtedy już kontrolę nade mną przejął wewnętrzny przymus.
Nawet nie próbowałem się opanować.
Mogę od razu prosić o krzesło elektryczne?
Czy słyszałeś głosy w swojej głowie?
Nie.
Nie zwariowałem.
Problem w tym, że to stało się bardzo proste.
Dlatego się powtarzało.
Babcia niczego nie podejrzewała?
Coś podejrzewała, ale…
raczej nie to, co robiłem.
Mówiła, że raz usłyszała łomot.
Jeff?
Wracaj do łóżka.
Powiedziałem, że upadłem.
Chyba widziała, że sprowadzałem chłopaków.
Ale…
nie przyjmowała tego do wiadomości.
Że byłeś…
Myślę, że po prostu
nie chciała wiedzieć o moim…
stylu życia i tak dalej.
Ale wyczuła smród.
Tak.
W lipcu i sierpniu trochę się bałem, bo na dole zrobiło się wilgotno.
Brak klimatyzacji.
Jeff, coś okropnie śmierdzi w piwnicy.
To rzeczy do preparowania zwierząt. Już mówiłem.
Policja prosi o pomoc w odnalezieniu
osób odpowiedzialnych za podpalenie domu w Stafford.
Jeff, ten smród.
Tak. Sprawdziłem to.
To martwy szop pod werandą.
Nie dosięgnę go.
Nie martw się.
Trochę pośmierdzi i przestanie.
Zakładałeś, że nic nie zrobi?
Smród rozkładających się zwłok
jest bardzo charakterystyczny.
Z natury jest dla nas odpychający.
Nie dla wszystkich.
Ale sam nie wiem.
Chyba nie dopuszczała do siebie tej myśli.
Ale gdy znalazła mój ołtarz, wpadła w szał.
Uważaj na schodach!
Boże! Nie czujesz tego?
Nie.
Nic dziwnego, że jest zła.
Ja też.
To ma taki zapach, tato.
Zwłoki zwierząt. Preparowanie ich to moje hobby.
Otwórz to.
- Zostawiłem klucz w pracy. - Otwieraj.
Poszukam.
Jest.
Mam go.
Ty mnie tego nauczyłeś.
Teraz się wkurzasz.
Chwila.
Tą piłą ciąłeś padlinę?
Jest odpowiednio duża.
Do czaszki świstaka.
Mniejsza nie da rady.
A to co?
Co?
Co, u licha?
Co to, do cholery?
To tylko moje eksperymenty.
Używałem chemikaliów, żeby usunąć mięso i sierść.
To chyba był skunks.
Tak myślisz?
Nie mogłeś lepiej spłukać resztek skunksa?
Jezu, Jeff!
- Przepraszam, tato. - Boże.
Przestanę to robić.
Mówię poważnie.
Dobrze, przestanę. Już nie będę.
I pozbądź się tych komiksowych diabelskich rzeczy.
Mówiłeś, że to z filmu,
ale przerażają twoją babcię.
Przecież wiesz.
Dobrze, usunę je.
Obiecuję.
Czyli przestałeś.
Tak.
Na jakiś czas, na kilka miesięcy.
To zabawne.
Gdy przestałem, pojawiły się obawy.
Czekałem, aż mnie złapią.
Widząc radiowóz, myślałem, że jadą po mnie.
Ale do tego nie doszło.
Oglądałem wiadomości,
ale nie wspominali o żadnych zaginięciach.
Jak myślisz, dlaczego?
Wtedy zrozumiałem,
że mnie nie złapią,
jeśli będę ostrożny.
Tym trudniej było się oprzeć pokusie.
Ale próbowałem tego nie robić.
Przez…
długi czas.
Aż pewnego razu…
naprawdę przegiąłem.
Cholera.
Odpal.
Kurwa!
No dawaj.
- Ja pierdolę! - Spoko, nie jestem gliną.
Co?
Widziałem cię w knajpie.
Pomóc?
Nie, wszystko gra. Padł akumulator.
Nie wiem, jak to ogarniesz. Pozwól, że pomogę.
Dom mojej babci jest niedaleko.
Weźmiemy mój wóz, wrócimy i podepniemy klemy.
- Dobra, dzięki. - Luz.
Zaczekam tu.
Nie powinieneś.
To niebezpieczna okolica. Lepiej nie kusić losu.
Weźmy taryfę, zanim nas napadną.
- Wielkie dzięki. - Drobiazg.
- Jak ci na imię? - Jeff.
Dzięki. Jestem Ron.
- Zamknąłeś wóz? - Tak.
- Dobrze. - Mieszkasz w okolicy?
U mojej babci. Tymczasowo.
Wejdź.
Musimy być cicho.
Inaczej jędza się obudzi i zacznie zrzędzić.
Wejdź.
Rozgość się.
Poszukam kluczyków.
Boże.
Ej, chcesz zobaczyć piwnicę?
Piwnicę?
Stary, przyjechałem tu, bo mówiłeś, że mi pomożesz.
Jasne, że pomogę. Tylko znajdę kluczyki.
Usiądź. Napijesz się?
Nie, nie chcę. Rano mam robotę! Jeśli nie o to ci chodziło…
Ciszej, po prostu jestem uprzejmy.
Proponuję gościnę, gdy będziesz czekał.
Może kawy?
Dobra. Byle szybko.
Tak jest. Bezkofeinowa Sanka?
Może być. Dziękuję.
Szybko się zaparza.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Czy ktoś jest z tobą, Jeff?
Wszystko gra, to tylko mój kolega!
Już późno, Jeff!
Wiemy! Jezu.
Wiesz, że do niczego nie dojdzie, tak?
Wyraziłem się jasno.
Nie prześpimy się ze sobą.
Cóż…
przekonamy się.
Dobra, wal się. Spadam stąd.
Powodzenia.
Wszystko gra?
Tak, zakręciło mi się w głowie.
Jeff?
Chyba zwymiotuję.
Może usiądź na chwilę.
Rozluźnij się. Już dobrze.
Dosypałeś mi czegoś, tak?
Jeff!
Co?!
Twój kolega powinien już iść!
Właśnie wychodzimy.
Dobranoc.
Jesteś taki piękny.
Jeff!
Kto to jest?
To tylko kolega.
Nie wiedziałam, że masz czarnych kolegów.
- To już nie lata 20., babciu. - Wiem o tym.
- Co mu się stało? - Nic. Za dużo wypił.
- Próbuję go otrzeźwić. - Znowu piłeś.
Wcale nie.
- Zwymiotuje? - Wracaj do łóżka, babciu.
- Powinieneś zabrać go do szpitala. - Po co? Jest tylko trochę pijany.
Nie pozwolę, by ktoś obcy zmarł w moim domu!
Nic mu nie będzie! Niech się prześpi!
Nie!
Coś tu nie gra. Dzwonię do twojego ojca.
Nikt nie będzie dzwonił.
Wypił trochę za dużo. Odeśpi to.
Wracaj do łóżka.
Co robisz?
Przykryję młodzieńca kocem.
Zostanę tutaj i będę go pilnować, aż się obudzi.
Nie musisz tego robić!
Jeśli jest chory, zabiorę go do szpitala.
Rozumiesz?
Na pewno piłeś i Bóg wie co jeszcze.
- To, kurwa, niedorzeczne! - Nie przeklinaj, młodzieńcze!
Możesz iść do pokoju, ale ja tu zostaję!
Bądź pewien, że ojciec o tym usłyszy.
Skoro tak się o niego martwisz, dlaczego nie wezwiesz karetki?
Wiem dlaczego.
Cześć, kolego.
Odwiozę cię.
Upić się tak na umór?
Jeśli tak się zabawiasz, nie wróżę ci dobrze.
Potrzebuję pieniędzy.
Nic mu nie jest?
Wszystko gra.
Wracaj bezpiecznie.
Dokąd jedzie? Dopilnuje pan, by trafił do domu?
Gdzie mieszka?
Przy…
Przy uniwersytecie Marquette.
Ten autobus jedzie tylko do 27. Ulicy.
Tak, miałem na myśli 27.
Dzięki.
Kolego, koniec trasy.
Koniec trasy.
- Gdzie jestem? - Przedawkowałeś. Szczęście, że żyjesz.
Chwila.
Nie biorę narkotyków.
Wczoraj wziąłeś.
Nie.
Spotkałem w nocy dziwnego typa.
Pewnie dosypał mi coś do drinka.
Usiłował mnie zabić.
Powinieneś zgłosić to policji.
Twierdzisz, że facet cię odurzył. Jak to zrobił?
Dosypał mi czegoś do kawy.
Wypiłem jednego drinka w klubie, a potem dwa łyki jego kawy.
Zakręciło mi się w głowie, nie mogłem mówić.
Czyli to nie kofeina?
To była Sanka.
Następnego dnia obudziłem się w szpitalu.
Zginęło 200 dolarów i bransoletka.
Nie sądzę, że forsa i bransoletka…
Mniejsza o fanty. Typ odurza ludzi.
Widzi pan…
Pytałem w łaźniach.
Podobno znają tego Jeffa.
Jest blondynem.
Nie ma tam wstępu, bo odurza ludzi.
No dobrze.
Jak mówiłem, zbadamy sprawę.
Nie proszę o zbadanie sprawy, tylko o aresztowanie typa.
Rozumiem.
Ale takie sprawy trudno udowodnić.
Sprawdźcie jego dom.
Znajdziecie prochy, których używa.
- Wiesz, gdzie mieszka? - Tak. Myślałem, że tam wykituję.
To na 57.
Między Hayes a Lincoln. Wiem, gdzie jest.
Masz coś na swoje usprawiedliwienie?
Nie wiem, o czym on mówi.
Poznałem gościa w barze, akumulator mu padł.
Był porządnie pijany.
Zaprosiłem go tutaj,
żeby napił się kawy i wytrzeźwiał.
Wtedy zasnął na fotelu.
- Dobra. Twierdzisz, że był tylko pijany? - Tak.
A ty piłeś?
- Jedno piwo, czułem się dobrze. - Jeffrey Dahmer.
Co? Policjant mnie wypytuje. Mówię, jak było.
Chciałem tylko pomóc.
Facet był pijany i chciał prowadzić auto.
To przestępstwo.
Gdybym rozejrzał się w pańskim pokoju,
nie znalazłbym żadnych środków nasennych?
Nie. Nawet nie wiem, jak wyglądają.
Ale zapraszam, jeśli chce pan się przekonać.
- Twierdzi, że ukradł mu pan pieniądze. - Co?
- I bransoletkę. - Nic podobnego.
Babcia była obok cały czas. Grzebałem mu w portfelu?
Nie.
Nic z tych rzeczy. Byłam przy nim cały czas. To prawda.
Bransoletka?
Jezu.
Nie pamiętam żadnej bransoletki.
To jakiś absurd.
Rozumiem rozczarowanie, ale byliśmy u niego.
Rozmawiałem z nim i z jego babcią.
Zawsze są dwie wersje wydarzeń.
Jezu.
To dziwny gość, przyznaję.
Aresztowany kilka razy, ale…
Wiesz, jak to jest.
Aresztowanie nie oznacza winy.
- Nigdy nie byłem aresztowany. - Ale wiesz, o czym mówię.
Dobrze rozumiem?
Prędzej uwierzycie notowanemu białemu
niż czarnemu bez kartoteki?
To chce pan powiedzieć?
Mówię jasno, że typ usiłował mnie zabić.
I nic nie możecie zrobić?
Bez dowodów nic nie wskóramy.
- Za co go aresztowano? - Nie mogę ujawnić.
Dziękuję panu.
- Nie wsiadaj do taksówki! - Co jest?
Stul pysk, skurwielu.
Ten typ spróbuje cię zabić! To świr.
Wyluzuj.
Idziesz sobie?
Weź swoje 50 dolców.
Nie!
Daj spokój.
Gdzie byłeś?
Jest 22.00!
Masz szlaban!
Miałeś wracać o ustalonej porze.
Wtedy masz wracać!
Synu?
Zejdź tu!
Odłóż to.
Idziemy.
Proszę wstać.
Nie przyznaje się pan do zarzutu napaści na tle seksualnym.
Dlatego skazuję pana na rok pozbawienia wolności
w zakładzie karnym hrabstwa Milwaukee.
Panie Dahmer,
przypomina mi pan mojego wnuka.
Miał problem z alkoholem.
Ale wyszedł na prostą.
Teraz prowadzi myjnię samochodową.
Nie jest pan typem recydywisty.
Zasługuje pan na szansę.
Ma pan szczęście, bo dam ją panu.
Liczę, że dostał pan nauczkę
i wyjdzie pan na prostą.
Widzę, że ma pan stałe zatrudnienie.
Sąd zgodzi się na zwolnienie do pracy, 40 godzin tygodniowo.
Po pracy stawi się pan w zakładzie.
Sąd zawiadomi pracodawcę o tych ustaleniach.
Ale wyświadczę panu przysługę
i pominę szczegóły pańskiego występku.
Czy to brzmi uczciwie?
Tak. Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Dokąd jedziemy?
Do babci. Zjemy ostatnią rodzinną kolację.
Gdy wyjdziesz, znajdziesz sobie mieszkanie.
Bo już nie wiemy, co z tobą robić.
Mamy dość!
Pieczeń potrzebuje jeszcze dziesięciu minut.
Jeszcze jedno piwo, Jeff?
Poproszę.
To twoja babcia wpłaciła kaucję.
Rozumiesz? Dwa i pół tysiąca dolarów to spora suma.
Musisz ją spłacić.
Wrobili mnie. Tylko robiłem zdjęcia.
Ani słowa.
- Koniec z moim hobby. - Dość tego.
Gdzie to pudełko?
- Jakie pudełko? - Nie rżnij głupa.
Babcia ma pudełko z moimi rzeczami.
Zdjęcia, wstążki, moje osiągnięcia.
Chcę, żebyś je zwrócił.
Idź po nie.
- Nie, dała mi je. - Cholera, Jeff!
Przynieś.
Dobra.
- Idziesz za mną? - Owszem.
Otwórz.
Zgubiłem klucz.
- Jeff, nie kłam! - Nie kłamię. Nie wiem, gdzie jest.
Jasny szlag! Tam jest coś okropnego.
To pornografia?
Nie, tylko moje rzeczy.
Gejowska pornografia?
Przez wszystkie lata nie znalazłem Playboya pod twoim łóżkiem.
Idziesz siedzieć za molestowanie 13-latka.
Nie, trzymam tam swoje rzeczy, karty bejsbolowe!
Nie powiesz mi, tak? Rozpieprzę to.
Tato, co z tobą?
Otwórz jebane drzwi!
Nie rozwalaj pudełka. Znalazłem klucz. Proszę.
To tylko pornosy. Nie chciałem, żeby babcia znalazła.
Przepraszam.
Kolacja gotowa!
Zejdźmy na dół.
Wiem, że jesteś wkurzony.
Rozumiem.
To nie jest miła wiadomość, że syn idzie do więzienia.
Stale się zastanawiam.
Czy ja mu to zrobiłem?
- Mówię poważnie. - Kochanie.
Powinienem tkwić w tym jebanym małżeństwie?
Powinienem poświęcać mu więcej uwagi? Uwielbiał preparować zwierzęta.
Nie zadręczaj się.
Mogłem mocniej go przycisnąć.
Mogłem wydusić z niego, co się z nim dzieje.
Ale prawda jest taka, że czułem się przy nim nieswojo.
Nie chciałem wiedzieć…
Widziałem sygnały.
Boże.
Pytałem go za każdym razem.
Halo?
Wyleciałeś?
Co się stało?
Nie wiem. Chyba uznali, że dużo piłem.
Nie wyjaśnili.
Po co…
Po co ci był manekin?
Ukradłeś go?
To był zakład. Zwykły żart.
Co robiłeś na jarmarku? Obnażyłeś się?
Sikałem na zewnątrz. Nie wiedziałem, że ktoś mnie widział.
Dzięki za pomoc, tato.
Molestowałeś chłopaka?
Nie molestowałem.
- Robiłem zdjęcia. - Nie wciskaj mi kitu.
- Poważnie. Nie wiedziałem, ile ma lat. - Czemu dzieciak tak twierdzi?
Nie wiem. Zrobiłem tylko kilka zdjęć. Chciałem mu nawet zapłacić.
Wrobili mnie.
Ludzie chcą mi dopiec. Też tego nie rozumiem.
Ojciec tego dzieciaka…
Wciąż pamiętam jego spojrzenie.
Spojrzał na mnie.
Jeff Dahmer wiedział, że mój syn jest dzieckiem.
Gdy poznał mojego syna, spytał, w której jest klasie.
Gdyby mój syn nie był tak zdrowy,
narkotyk od tego mężczyzny by go zabił.
Panie Sinthasomphone, przepraszam…
Trudno mi pana zrozumieć.
Czy któreś z dzieci może nam pomóc?
Dziękuję.
Jesteśmy imigrantami.
Ciężko pracujemy.
Przyjmujemy każdą pracę.
Nie stać nas na drogiego prawnika.
Rodzina nie dojada i nie dosypia…
Dobrze.
Proszę przekazać ten list, dołączymy go do dowodów.
Panie Dahmer, proszę wstać.
Nie przyznaje się pan do zarzutu napaści na tle seksualnym.
Dlatego skazuję pana na rok pozbawienia wolności
w zakładzie karnym hrabstwa Milwaukee.
Wysoki Sądzie, jestem przekonany,
że mój syn, Jeffrey Dahmer, jest alkoholikiem.
Jeśli nie będzie leczony, obawiam się o jego zdrowie
po wyjściu na wolność.
Słyszałem o programie leczenia,
który sprawdza się w przypadku alkoholików.
Udział Jeffa w takim programie będzie kluczowy dla jego przyszłości.
To ty lubisz jebać dzieci, co?
Mam nadzieję, że Wysoki Sąd
może pomóc mojemu synowi, którego bardzo kocham.
Dla którego pragnę lepszego życia.
Czuję, że to nasza ostatnia szansa, by zaradzić problemowi.
W rękach Wysokiego Sądu spoczywa jego los.
Z poważaniem, Lionel Dahmer.
ROK PÓŹNIEJ
- Cześć, tato. - Czołem.
Miło cię widzieć.
Cześć. Wyglądasz świetnie.
Schudłeś.
Miło to słyszeć.
Tak. Sporo ćwiczyłem.
Dużo czytałem.
- Codzienne chodziłem do pracy. - Jasne.
Wszystko dobrze. Byłem grzeczny.
Świetnie. Bardzo dobrze.
Tydzień spędzisz u babci.
Musisz znaleźć sobie mieszkanie.
- Ale Shari i ja ci pomożemy. - Dobrze.
Gdy tam byłeś…
czy ktoś ci pomagał?
Jakiś psycholog? Rozmawiałeś z jakimś opiekunem?
- O czym? - O czymkolwiek.
Chociażby o alkoholu.
Czy, no wiesz, o tym, co czujesz.
Może dostałeś jakieś wskazówki, jak możesz…
być przydatny społeczeństwu.
Chyba nie zdołałem cię tego nauczyć.
Nie, zostawili mnie w spokoju.
Mogłem być sam. To było najlepsze.
Mówiłeś, że skoczymy na hamburgery.
No tak. Trzymaj.
Odpal auto. Zaparkowałem na końcu. Skoczę do klopa.
Dobrze.
To tutaj.
Przepraszam. Dopiero się uczę.
Czytaj z ruchu warg.
Mieszkam tu.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk