UNHA SERIE DE NETFLIX
Entón puxéronte na quenda de noite?
Puxeron.
Non traias chocolate para a casa, que estou gardando a liña.
Moi ben.
E logo que che mandan facer?
Nada.
Non creo que che paguen por non facer nada.
Por que non queres falar diso?
Falar de que? Paso toda a noite a mesturar chocolate.
Vale, ho. Só preguntaba.
NECROLÓXICAS DANIEL CICZEK, 1969-1987
AÍNDA CANTA O BLUES CAMIÑA POLA PONTE
Entón pareceulle fermoso
e foi ao seu enterro a pesar de que non o coñecía de nada.
Correcto.
Fun ao velorio e todo.
Foi aí cando decidín que o ía desenterrar.
E que pensaba facer con el?
Só quería deitarme ao seu carón
mentres aínda estivese fresco e…
…abrazalo.
Pero… non fun capaz.
Era marzo. O chan estaba moi duro e non ía dar feito, así que…
Pero oxalá o conseguise.
Creo que se o lograse…
non faría o que fixen despois.
Pode que acabase todo aí.
Jeff, podería…?
Axúdenos a entender.
Que pensa que o levou a intentar exhumar un cadáver?
A maioría da xente nin pensaría en facer tal cousa.
Supoño…
Supoño que…
Esperaba que fose
unha persoa que quixese ver a mesma película ca min.
Quería controlar estes homes?
Quería.
Si, porque…
todo o mundo me dixo sempre o que tiña que facer.
O meu pai, a miña avoa, os meus xefes…
Eses rapaces eran…
o único que podía controlar na miña vida.
Vale, Jeff,
volvamos ao tema de Steven Hicks…
Dixo que foi un accidente.
Cal era ese? O autostopista?
Si.
Ah, é que á maioría non lles sabía o nome.
Pois debería. Son as persoas que matou.
Steven Hicks, o autostopista.
Foi un accidente.
E Steven Tuomi? Era o do hotel do centro.
Chamábanse igual.
Ese tamén foi un accidente?
Foi.
É dicir, non pretendía matalo.
Non quería matalo, pero vese que o fixen.
Así que si, foi accidental.
Tamén me droguei sen querer.
E que cambiou, logo?
Porque, desde entón, empezou a matar de forma deliberada.
Pois…
Comecei a beber máis.
Bebía moito só.
E entón…
empecei a sentirme cada vez máis…
só.
Cando vivía coa miña avoa,
ía aos bares,
seducía mozos
e traíaos á casa.
Despois drogábaos
e baixaba con eles á bodega.
Logo, ao quedaren inconscientes, estrangulábaos
porque non quería que sufrisen.
E lembra cantos matou na casa da súa avoa?
Tres?
Podería describilos?
Pois un dos mozos era negro,
outro era chicano
e outro, indio ou indio americano.
Só me fixaba en se eran fermosos.
Iso non o trago.
Elixía as súas vítimas.
Desculpe?
Mudouse deliberadamente a un piso situado nunha comunidade negra.
Era o que podía pagar.
Era unha zona con moi pouca presenza policial
e vostede sabíao, verdade?
Alí seríalle máis fácil zafarse e saír de caza.
Entón esganábaos. E logo que?
Nese momento entraba en pánico.
Tiña medo de que a miña avoa baixase e os atopase alí.
Pero non lle gustaba baixar pola escaleira,
así que sabía que estaba a salvo.
Pero logo empezou a reparar no cheiro.
Jeff?
Pero descubrín como solucionalo.
Só hai que meter as partes do corpo en tres bolsas…
Ola, avoa.
…botalas ao lixo…
Vai saíndo?
…e xa non cheira nada.
Jeff, entón…
Que facía? Experimentos cos cadáveres?
Si.
Metía algunhas partes en ácido.
Outras veces, fervíaas até que a carne se separaba do óso.
A…
A obsesión xa se apoderara de min
por completo nese momento.
Xa nin sequera intentaba parar.
Poderían condenarme á cadeira eléctrica?
Jeff, algunha vez oíu voces?
Non.
Non estou tolo.
O problema é que se me fixo moi fácil.
Por iso non paraba.
E a súa avoa nunca sospeitou nada?
Non, si que sospeitaba algo, pero…
non que estivese a facer iso, imaxino.
Dixo que un día oíu un golpe.
Jeff?
Volve para a cama.
Díxenlle que caera.
Creo que me viu traer mozos á casa.
Porén…
non quería aceptar o que implicaba.
Que vostede era…
Si, penso que
non quería saber do meu…
estilo de vida e demais.
Pero reparou no cheiro.
Si.
Xullo e agosto dábanme pavor porque había moitísima humidade.
Non tiñamos aire.
Jeff! Vén un fedor tremendo da bodega.
Son as cousas de taxidermia, xa cho dixen.
No informativo de hoxe, a policía pide axuda cidadá
para atopar os responsábeis dun incendio que queimou unha casa en Stafford.
Jeff, o fedor.
Si, xa sei de onde vén.
Hai un mapache morto debaixo do soportal.
Non lle chego.
Pero tranquila.
Cheirará un tempo, pero despois parará.
Por que cre que non fixo nada?
Quero dicir, o fedor da carne en descomposición
é un cheiro moi característico.
Resúltanos repugnante case por instinto.
Non a todos.
Pero si, non estou seguro.
Creo que…
Creo que, se cadra, ignorábao á mantenta.
Pero cando atopou o altar, púxose coma unha fera.
Coidado ao baixardes as escaleiras!
Señor! Ti non cheiras iso, Jeff?
Non.
Normal que a avoa estea mal.
Eu tamén o estou.
É que cheira así, papá.
O dos animais, a taxidermia. É a miña afección.
Ábrea, Jeff.
- Deixei a chave no traballo, creo. - Ábrea.
A ver.
Ah, si.
Si que estaba aquí.
Fuches ti quen me aprendeu, sabes?
E agora…
Agarda.
Usas esa serra para cortar os animais?
Si, ten suficiente tamaño.
Para o cranio de marmota.
Coa pequena non dou feito.
E iso que é?
O que?
Que carallo…?
Que?
Que demo é isto?
É só un dos meus experimentos.
Usei produtos químicos para tentar derreter a carne e a pel.
Era dunha mofeta, creo.
Ah, ti cres, Jeff?
E non podías limpar a sopa esta un pouco mellor?
Xesús, Jeff!
- Perdón, papá. - Meu Deus!
Non o farei máis.
Vai en serio.
Xa, xa dixen que non o volverei facer.
Si, e desfaite tamén das cousas satánicas esas.
Xa sei que dis que son dunha película,
pero é demasiado para a avoa.
Xa o sabes.
Moi ben, fareino.
Prométoo.
Entón si que parou.
Ah, si.
Un tempo, uns meses.
É curioso.
Foi ao parar cando empecei a asustarme.
Estaba esperando a que me collesen.
Se oía un coche de policía, pensaba que viñan por min.
Pero nunca viñeron.
Vía os informativos
e nunca dicían nada dos desaparecidos nin nada polo estilo.
E por que cre que era así?
Logo pensei
que non me ían pillar
se tiña coidado.
Iso púxome moi difícil non matar.
Pero si que intentei… non facelo.
Durante…
moito tempo.
Pero aquela vez…
fodina ben fodida.
Non, tío.
Veña.
Merda!
Vamos, ruliña.
- Que cona? Xesús! - Acouga, non son poli!
O que?
Vinte no bar.
Axúdote?
Non, estou ben. Só se me descargou a batería.
Pois non sei como o vas arranxar. Déixame axudarte.
A casa da miña avoa está aquí ao lado.
Collemos o meu coche, volvemos e fágoche unha ponte.
Vale, grazas.
Si.
Espérote aquí, entón.
Non, deberías vir comigo.
Esta zona é perigosa. Non deberías quedar aí sentado.
Collamos un taxi antes de que nos rouben.
Moitas grazas.
Nada, home.
Como te chamas?
Jeff.
Grazas, Jeff. Eu son Ron.
- Fechaches, Ron? - Si.
- Ben. - Entón vives por aquí?
Vivo, si, coa miña avoa. É temporal.
Entra.
Non podemos facer ruído.
Se non vai acordar a besta e vaime pór a andar.
Pasa.
Ti coma na túa casa.
A ver se atopo as chaves.
Mimá.
Ei, queres ver a bodega?
A bodega?
Non, tío. Mira, só vin porque me dixeches que me ías botar unha man, si?
Si, e voute axudar, só… Só teño que atopar as chaves.
Senta, anda. Queres beber algo?
Non. Teño que ir choiar mañá! Se non era o que tiñas en mente…
Baixa o volume! Só quería ser amábel.
Só preguntaba se querías algo
mentres agardas.
Queres un café ou algo?
Vale.
Pero apura.
Entendido. Váleche do instantáneo?
Váleme, si. Grazas.
Máis rápido imposíbel.
- Grazas. - De nada.
Hai alguén contigo, Jeff?
Estou ben, avoa! É só un amigo!
É moi tarde, Jeff!
Xa o sabemos!
Meu Deus.
Sabes que non vai pasar nada, verdade?
Quero dicir, deixeicho bastante claro.
Non nos imos deitar nin nada.
Xa,
xa veremos.
Vale, vai tomar polo cu. Eu marcho de aquí.
Boa sorte.
Estás ben?
Estou, é só
que me mareei bastante.
Jeff?
Creo que vou devolver.
Senta un momento.
Aí estamos. Ti reláxate.
Non pasa nada.
Botáchesme algo no café, non?
Jeff!
Que?
O teu amigo debería marchar para a casa!
Si, xa marchamos agora, vale?
Boa noite.
Que fermoso es.
Jeff!
Quen é ese?
É un amigo.
Non sabía que tiveses amigos negros, Jeff.
Isto non son os anos 20, avoa.
Si, iso xa o sei.
Que lle pasa?
Nada, só se pasou un pouco co alcol.
A ver se lle pasa a borracheira.
Ti tamén bebiches.
Non tal.
Vai vomitar?
Ti volve para a cama, avoa.
Deberías levar ese mozo ao hospital.
O que? Avoa, só está un chisco bébedo.
Non quero que morra ningún descoñecido na miña casa!
Non pasa nada! Deixa que durma a mona!
Non!
Aquí pasa algo. Vou chamar o teu pai.
Eh! Ninguén vai chamar a ninguén, estamos?
Bebeu de máis e vai durmir a mona.
Vai para a cama.
Que fas?
Voulle dar unha manta a este mozo.
E vou quedar aquí e vixialo até que acorde.
Non tes por que facer iso!
E se se pon mal, vouno levar ao hospital.
Entendiches?
Estabades bebendo e facendo Deus sabe que máis.
Isto é a hostia!
Esa boquiña, rapaz!
Ti vai para o teu cuarto se queres, eu quedo aquí!
E xa te vou informando de que llo vou contar ao teu pai.
Se tan preocupada estás por el, por que non chamas unha ambulancia?
Ah, xa sei por que.
Ola, amigo.
Lévote á casa.
…bebiches tanto que case te mata?
Se esa é a vosa idea de pasalo ben, eu xa non sei…
Preciso diñeiro, avoa.
Está ben?
Si, está.
Chega ben á casa.
Onde vai? Señor, pode ver que o mozo ese chegue ben á casa?
Onde vive?
Por…
Pola Universidade Marquette.
Este autobús chega até o final da rúa 27.
Iso, iso quería dicir, na 27.
Vale, grazas.
Oe, esta é a última parada.
É a última parada.
- Onde estou? - Tiveches unha sobredose. Case morres.
Agarde.
Eu non tomo drogas.
Pois onte á noite si.
Non, eu…
Señora, onte á noite coñecín un tipo moi raro.
Debeume de botar algo na bebida.
Intentou matarme.
Deberías falar coa policía.
Entón di que ese tipo o drogou. E como o fixo exactamente?
Botoume algo no café.
Tomei unha copa na discoteca, axente. Logo vou e doulle dous sorbos ao café
e empézame a dar voltas o cuarto e non podo falar.
E non foi a cafeína nin…?
Era descafeinado.
Espertei á tarde seguinte nunha cama de hospital.
Fáltanme 200 dólares e a pulseira.
Non creo que por 200 dólares e…
Iso é o de menos. Este tío está drogando xente.
Mire…
Pasei polas saunas.
Din que o coñecen, a Jeff.
É louro.
Prohibíronlle a entrada porque estaba drogando xente.
De acordo.
Como dixen, investigarémolo.
Non lle pido que o investigue, pídolle que o deteña.
Comprendo.
Pero este tipo de cousas son moi difíciles de probar.
Vaia á casa deste home.
O que sexa que use estará alí.
- Sabe onde vive? - Sei!
Pensei que morría no seu salón.
Vive na 57.
Entre Hayes e Lincoln. Sei exactamente onde está a casa.
Jeff, que tes que dicir sobre isto?
Sinceramente, non sei de que fala.
Coñecín este tío no bar. Precisaba que lle arrincase o coche
e estaba moi bébedo.
Díxenlle que viñera á casa
e tentase quitar a mona, que tomase un café.
Entón quedou durmido no sofá.
Vale, entón di que só estaba bébedo?
Exacto.
Vostede bebera algo?
- Unha cervexa, estaba ben. - Jeffrey Dahmer.
Que? O policía está preguntando que pasou e eu contéstolle!
Só intentaba facer o correcto.
O tío estaba peneco perdido e ía conducir.
Iso é ilegal.
Se boto unha ollada no seu dormitorio,
non vou atopar tranquilizantes nin nada diso, non?
Non. Nin sequera sei que aspecto teñen.
Pero bote un ollo, se quere. Está no piso de arriba.
Dixo que lle roubou diñeiro.
Como?
E unha pulseira.
Eu non fixen tal.
Ela estivo comigo todo o tempo. Avoa, collinlle a carteira?
Non.
Non o fixo e eu estiven con el todo o tempo.
Iso é verdade.
E a pulseira?
Uf.
Non recordo ningunha pulseira.
Ten que estar de broma.
Sei que é decepcionante, pero fomos á súa casa.
Falamos con el e coa súa avoa.
Pero xa sabe… Sempre hai dúas versións das cousas.
Señor.
O tipo é raro, iso non llo nego.
Arrestárono un par de veces…
Pero debería sabelo.
Que te arresten non implica ser culpable de todo.
Xamais me arrestaron.
Xa, pero sabe o que quero dicir.
A ver se entendín…
Vai crer a palabra dun branco con antecedentes
no canto da dun negro sen antecedentes.
Iso é o que me está a dicir, non?
Dígolle que ese home intentou matarme.
E vostede di que non pode facer nada?
Pois si, se non hai probas non podo facer nada.
- Por que o arrestaron? - Iso é confidencial.
Grazas polo seu tempo.
Eh!
- Non subas ao taxi! - Que carallo?
Ti cala a boca, fillo de puta!
Irmán, este tipo vai tentar matarte! É un puto tolo!
Veña, ho.
Que…? Vés e…?
Ei!
Toma os 50 dólares.
Non!
Veña, ho. Que…?
Onde andabas?
Son as dez da noite!
Estás castigado!
Mandámosche que volvas a unha hora.
E esa é a hora á que tes que volver!
Fillo?
Baixe!
Deixe iso no chan.
Veña connosco.
Señor Dahmer, en pé.
Para o cargo de agresión sexual en segundo grao,
non refuta os cargos.
Por conseguinte, condénoo a un ano baixo a custodia
do Correccional do Condado de Milwaukee.
Señor Dahmer,
estouno mirando agora e lémbrame moito ao meu neto.
El tiña un problema co alcol,
pero rehabilitouse.
Agora ten un lavado de coches e vaille moi ben.
Vostede non é a clase de persoa que debe estar nun correccional.
Precisa outra oportunidade.
Hoxe é o seu día de sorte e voulla dar.
Por outra banda, espero que aprendese a lección
e comece a comportarse.
Ben, vexo que ten un emprego estábel.
O tribunal concédelle até 40 horas de permiso de traballo por semana.
Ao saír do traballo, volverá dereito ao cárcere.
Se ben o tribunal está obrigado a informar o seu empregador deste acordo,
estou disposto a facerlle o favor
de omitir a natureza do delito cometido.
Parécelle xusto?
Paréceme. Grazas, señoría.
Onde imos?
Á casa da avoa.
Imos cear en familia por última vez.
Cando saias, buscarás un sitio onde vivir ti só
porque estamos desesperados contigo.
Desesperados!
Ao asado quédanlle uns dez minutos máis.
Queres outra cervexa, Jeff?
Quero, grazas.
Sabes que, Jeff? Foi a túa avoa quen pagou a fianza.
Vale? Vinte e cinco mil dólares é moito para ela.
Vasllos ter que devolver.
Todo isto foi unha trampa. Eu só tirei unhas fotos.
Cala.
Non vou poder ter afeccións.
Xa abonda.
Onde está a caixa?
Que caixa?
Sábelo ben.
A túa avoa ten unha caixa coas miñas cousas.
Fotos, premios… Todos os meus logros.
Quero que ma devolvas.
Vaina buscar.
Pero ela deuma.
A cona, Jeff!
Vai por ela.
Moi ben.
Vas vir comigo?
Vou, si.
Veña, ábrea.
Perdín a chave.
Jeff, non me mintas!
Non che minto. Extravieina.
Polo amor de…! Tes algo malo aí dentro, Jeff.
Que é, pornografía?
Non, son só cousas miñas.
É pornografía gay, Jeff?
Levo anos mirando debaixo da túa cama e nunca atopei unha Playboy.
Vas preso por abusar dun neno de 13 anos.
Non, son só cousas miñas, cromos de béisbol e así!
Non mo vas contar, non? Pois xa a abro eu a hostias!
Veña, papá! Que demo fas?
Abre a puta porta, Jeff!
Non rompas a caixa, papá. Xa atopei a chave. Está aquí.
É só porno.
Metino aí para que non o atopase a avoa.
Perdoa.
Xa está a cea!
É mellor que baixemos. Si.
Sei que estás triste.
Non pasa nada.
A ninguén lle gusta que o seu fillo vaia ao cárcere.
Non paro de preguntarme…
Fíxenlle eu isto?
- Quero dicir, fun…? - Meu amor.
Se cadra debín seguir casado?
Debemos facer máis cousas xuntos? A taxidermia encantáballe.
Non te podes facer isto.
Debín esforzarme máis en paralo.
Debín facer máis presión para descubrir o que pasaba.
Pero a verdade é que me incomodaba.
En realidade non quería saber…
Houbo tantos sinais.
Xesús.
E pregunteillo. Ti sabes que o fixen.
Diga?
Licenciáronte?
Que carallo pasou, Jeff?
Non sei. Supoño que pensaron que bebía de máis.
Non mo dixeron.
Entón que…?
Que raio facías cun manequín, Jeff?
Roubáchelo ou que?
Foi por unha aposta. Era todo unha broma.
Que facías na Feira Estatal, Jeff?
Exhibirte?
Só mexaba fóra. Non sabía que me estaban vendo.
Grazas por collerme, papá.
Por que abusaches do neno?
- Jeff? - Non abusei del.
Só lle tirei fotos.
Abonda de caralladas.
Nin sequera sabía que anos tiña.
E por que ía mentir o neno?
Pois non che sei. O único que fixen foi tirar fotos del.
Mesmo lle ía pagar.
Foi unha trampa.
Todos me teñen gana, papá. Eu tampouco o entendo.
O pai do rapaz…
Non me quito da cabeza a súa mirada.
Fitoume.
Jeff Dahmer sabía que o meu fillo era un neno.
Cando coñeceu o meu fillo, preguntoulle
en que curso estaba na escola.
Se o meu fillo non estivese tan san e en boa forma,
a droga que lle deu este home puido matalo.
Señor Sinthasomphone, desculpe. É que…
Cústame entender o seu acento.
Podería axudarnos algún dos seus fillos?
Grazas.
Somos inmigrantes.
Choiamos arreo.
Traballamos do que podemos.
Non temos diñeiro para un avogado caro.
Non podemos comer nin durmir…
De acordo.
Se cadra o seu pai pode entregarlle a carta ao alguacil
e xa a incluímos na acta.
Señor Dahmer, póñase en pé.
Para o cargo de agresión sexual en segundo grao non refuta os cargos.
Por conseguinte, condénoo a un ano baixo a custodia
do Correccional do Condado de Milwaukee.
Estimado xuíz Gardner:
Creo firmemente que o meu fillo, Jeffrey Dahmer, é alcólico.
Se non recibe tratamento, dubido moito
que vaia ter oportunidades cando saia.
Oín falar dun programa de tratamento
que ten funcionado moi ben para rehabilitar alcólicos.
Que Jeff se someta a ese programa
é vital para o seu futuro.
Ti es o que fode nos nenos, eh? Eh?
Espero que poida intervir dalgún xeito e axudar o meu fillo,
ao que quero moito…
e ao que lle desexo unha vida mellor.
Esta é a nosa última oportunidade de facer algo perdurable.
Está nas súas mans, señoría.
Atentamente, Lionel Dahmer.
UN ANO MÁIS TARDE
- Ola, papá. - Ola.
- Alégrome de verte. - Si.
- Ola, Jeff. Tes bo aspecto. - Ei.
Adelgazaches.
- Ah, alégrame oír iso. - Si.
Si.
Tiven moito tempo de facer pesos.
E de ler.
- E ir traballar todos os días axudoume. - Xa.
Pero si, iso, estou moi ben.
Estoume portando ben.
Que ben. Iso está xenial.
Vas quedar coa avoa unha semana e xa está.
Logo terás que buscar onde vivir.
- Pero Shari e eu axudarémoste. - Vale.
Jeff, cando estabas aí…
alguén te axudou?
Un psicólogo ou así.
Falaches con alguén, cun terapeuta?
De que?
De calquera cousa.
Do alcol, por exemplo, ou…
xa sabes, de como…
Do que che pasa por dentro.
Se cadra déronche unhas pautas para saber…
como… como contribuír á sociedade.
Non sei. Cousas que eu non fun quen de che aprender.
Non, aí dentro déixante só.
Estiven só case todo o tempo. Iso foi o mellor, en realidade.
Imos polas hamburguesas que dicías?
Si, toma.
Vai quentando o coche.
Está aparcado ao fondo. Eu vou ao baño.
Vale.
É aquí.
Perdoa.
Intento aprender.
Leme os beizos.
Vivo aquí.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso