SERIAL NETFLIX
Z naszego śledztwa wynika,
że podejrzany był zamieszany w inne zabójstwa.
Pobraliśmy dowody do analizy.
Policja wynosi pudła z częściami ciał.
Wszystko wskazuje na psychopatyczny masowy mord.
Policja przesłuchuje podejrzanego.
Wiadomo jedynie, że mężczyzna był notowany
za molestowanie nastolatka.
Nikt nie spodziewał się makabrycznego odkrycia.
Pozostaje zidentyfikować ofiary.
Nazwisko?
Jeffrey Lionel Dahmer.
Data urodzenia?
21 maja 1960 roku.
Zabezpieczono też beczkę z kwasem.
Policja nie chce podać przypuszczalnej liczby ofiar.
Sąsiedzi twierdzą, że był dziwny.
Nikt nie podejrzewał takiej liczby zwłok.
Kieszenie.
Na tę chwilę…
Zegarek.
…wiemy, że to liczne zabójstwa.
Proszę się rozebrać.
Czekamy na ustalenie tożsamości ofiar.
- Lewa dłoń. - To sami mężczyźni.
Prokurator okręgowy szuka potencjalnych świadków.
Zagryźć.
Jest wiele niewiadomych.
Kim były ofiary tego masowego morderstwa?
Nie wiadomo, jak doszło do tych makabrycznych zbrodni.
Mieszkańcy Milwaukee zastanawiają się, jak umknęło to policji,
skoro Dahmer był wcześniej skazany za przestępstwo seksualne.
Teraz przodem.
Czy mamy kogoś zawiadomić?
Mojego tatę.
Pamiętasz o prawie do obecności adwokata?
Tak.
Zrzekam się tego prawa.
Będę szczery i wszystko opowiem.
Najważniejsze, by to zakończyć.
Świetnie.
Mogę spytać, dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego ich zabiłeś?
Po co zachowałeś ciała?
Co się stało? W końcu to zrobiła? Zabiła się?
- Odsunąć się. - Trafi do szpitala.
- Udaje. Już to robiła. - Proszę się uspokoić.
Brawo, Joyce! Świetna aktorka.
- Pańska żona przedawkowała. - Kto wezwał karetkę?
Pański syn.
Cholera jasna.
Dobrze, że wezwałaś karetkę.
- W porządku. - Wezmę go.
Chodź tu.
Panie Dahmer, sądzimy, że to była prawdziwa próba samobójcza.
Żona tylko szuka atencji. Nie pierwszy raz.
- Dokąd uciekasz? - Nie uciekam.
Masz czas na wszystko poza rodziną.
Nieprawda.
Jesteś beznadziejnym ojcem.
Niby dlaczego? Bo chodzę do pracy?
Żebyś wiedział. Nie spędzasz z nim czasu.
Bzdura. A ty, Joyce?
Łykasz prochy i beczysz cały dzień.
Jeb się. Nie jesteś lekarzem!
Nie będziesz mi ustawiał leków!
- Prochów. - Jeb się.
- Jeb się! - Won!
- Chętnie. - Wynocha!
- To będą idealne trzy dni! - Wynoś się!
Chryste!
Tato, proszę, nie odchodź.
Wyjeżdżam tylko na trzy dni.
Służbowo. Mówiłem ci.
Dziękuję, Michaelu.
Dziękuję, Debbie. To bardzo miłe.
Jeff, co to jest?
Kijanki.
Na lekcję z przyrody?
Są dla pani.
A więc dziękuję, Jeff. To miłe.
Drogie dzieci, wyjmijcie podręczniki.
Strona 32. Poćwiczymy pisanie kursywą.
Pamiętajcie o wypracowaniach na poniedziałek.
Jeśli nie macie maszyny do pisania, może być odręcznie.
Dlaczego je pani dał?
Naprawdę nie wiem.
Jest dziwny.
Kevin, bądź dla niego miły.
Myślę, że ma problemy w domu. Przydałby mu się przyjaciel.
Co pani z nimi zrobi?
Chcesz je?
Ale super.
To żaby, tak?
Małe żabki.
Dziwny koleś.
To nie twoje.
Były dla niej.
Teraz są moje. Dała mi je.
Nie.
Nie!
Czubek.
Mamo, wróciłem!
Czujecie to?
Co takiego?
Śmierdzi, jakby coś zdechło.
Jak martwe zwierzę.
Sprawdzę jutro. Mam więcej czasu w weekend.
Chciałem się odprężyć, ale mogę to zrobić.
O rany.
Oto i on.
Spójrz.
Co to?
Szczur?
Za duży na szczura.
To opos.
Mają podobną budowę do szczurów, ale są torbaczami.
Jedyne torbacze Ameryki Północnej.
Nie, Jeff.
Chociaż ciekawość to dobra cecha. Tylko później umyj ręce.
Jak umarł?
Nie wiem. Sprawdźmy.
Mógł zwyczajnie umrzeć.
Chyba nic go nie pogryzło.
Chwileczkę. Spójrz na to.
Ma dziurę w głowie. Tutaj.
Coś go ugryzło. Może jakiś kojot. Jest zmiażdżona.
Pewnie uciekł i ukrył się tutaj.
Kojot go nie dopadł.
Uciekł ze zmiażdżoną głową?
Z dziurą?
To niesamowite, co potrafi mózg.
Sporo zniesie.
Mój profesor przeprowadził eksperyment.
Rozciął żabie głowę.
Usunął większość mózgu, zostawił tylko pień.
Mogła oddychać, serce nadal biło.
Ale nie mogła myśleć.
I nic nie czuła.
Ale to nie koniec.
Profesor zanurzył wacik w kwasie,
a potem włożył w miejsce mózgu. I wiesz co?
Co?
Żaba próbowała usunąć wacik łapkami.
Nie powinna być do tego zdolna.
Nie miała mózgu, żeby to zrobić.
Mózg jest fascynujący.
Przypominają bierki.
Chodźmy umyć ręce.
Mowy nie ma! To ohydne i niehigieniczne!
Wreszcie czymś się zainteresował.
Po operacji żyje w swoim świecie.
To nie moja wina!
Łyknij kolejną pigułę.
Wynoś się z domu! Wypierdalaj!
Nóż? Zabijesz mnie? Nie jestem zmorą z twojego koszmaru.
Pierdol się!
Cholera jasna!
Wiesz, co cię uspokoi? Jebana lobotomia.
- Tam jest! - Gdzie?
- O tam. - Masz rację.
Ten jest świeży.
Dobra robota.
Oby zawartość się nie rozlała.
O rany!
Ludzkie jelito cienkie ma sześć metrów.
Są wszystkożerne, jak my. Ciekawe, jak długie ma jelito.
Nie chcemy go ciąć.
Spróbuj je wyciągnąć i odłóż tutaj.
Dobrze, Jeff.
Tu jest.
Serce.
Niezłe, co?
Tato. Zostawisz nas?
Nie. Zaraz zjemy kolację.
Nie. Pytam, czy rozwiedziesz się z mamą.
Ej, Dahmer. Skończyłeś 20 minut temu.
Nie szkodzi. Lubię to.
ALKOHOL, DELIKATESY
Pewnie tęsknisz za wojskiem.
Miałeś uporządkowane życie.
Być może.
Masz dziewczynę? Spotykasz się z dziewczynami?
Nie, nie bardzo.
Jesteś pijany?
Zawsze bełkoczesz, gdy dzwonię w niedzielę.
Pijesz teraz?
Nie. Jest weekend.
Nie mam nic do roboty.
Jestem sam.
Mówiłeś, że po służbie przeniesiesz się do Miami.
A ty namawiałeś mnie, żebym ruszył w świat.
Nie podoba mi się to.
Nie mam pieniędzy.
Tato, mogę wrócić do domu?
Tato?
Proszę, mogę wrócić do domu?
Oczekuję odpowiedniej postawy.
Taki jest warunek.
Wiem.
Masz szanować babcię. Jej dom, jej zasady.
Żadnego upijania się. Masz znaleźć pracę.
Takie są warunki.
Dobrze.
Spójrz, padlina.
Spokojnie, nie tak ostro. Z takimi trzeba ostrożnie.
Pan Roper!
Co za postać.
Z jakimi?
Wie pan.
Miło, że tu jesteś, Jeff.
Nie musisz codziennie jeść ze mną kolacji.
To nic wielkiego.
Wiem, skarbie.
Ale powinieneś wychodzić, poznać kogoś.
Umówić się z panną.
Do kościoła przychodzi miła dziewczyna. Chyba z nikim się nie spotyka.
Jak jej na imię?
Chyba Barb.
Barb Novak.
Przyjdź do kościoła, zapoznam was.
Urocza chrześcijanka.
Chyba pracuje w przedszkolu.
Dobrze.
Jeff?
Jeff!
Co to za koszulka?
Ta?
Zwykła.
Zapomnij.
Nawet na zapleczu nosimy kołnierzyk.
Dobra. Wybacz, Wally.
Wszystko w porządku?
Należy się 13 dolarów.
Dziękuję.
Proszę.
Dobrej nocy.
- Dobranoc, Len. - Dobranoc.
Powiedz Phyllis, że chcę ten przepis.
Jasne.
Nie wiem, czy mogę.
Chcesz?
Jeff.
Dzięki, babciu.
Zostaw pościel pod drzwiami.
Lubię sam ścielić łóżko.
Dzięki, babciu.
Niech zgadnę.
Fałszywy dowód nie zadziałał.
Ile macie lat?
Co ci do tego?
Tylko pytam. Ile macie lat?
Ja 21.
Akurat.
Kupić ci coś? Co chcesz?
Cokolwiek, kurwa. Winiaka?
Winiaka.
Słaby łeb.
A ty dokąd?
Idziesz?
Dokąd?
Do mnie. Ostro poimprezujemy.
Dobrze ci zapłacę.
No chodź.
No i fajnie.
Lubisz sport?
ZAGINĄŁ CURTIS DURRELL STRAUGHTER
Masz. Do dna.
Wiem, że nie masz 21 lat.
Więc ile?
Spoko, nikomu nie powiem.
Mam 14 lat.
Luzik.
Nikomu nie powiem.
Gdy chodziłem do szkoły,
popijałem browca w trakcie lekcji.
- Serio? - Jasne.
Zwisało mi.
Nawet nie miałem kłopotów.
Co?
Nie wiesz, kim jestem, co?
Chyba nie…
Znałeś mojego brata, Somsacka.
Nie sądzę.
Aresztowali cię za to, typie.
Robiłeś mu fotki.
I inne rzeczy.
Skoro jestem taki zły…
to co tu robisz?
Rodzina potrzebuje forsy.
Mówiłeś, że dasz mi sto dolców.
„I inne rzeczy”. Co on pierdoli?
Gówno prawda.
Tak pieprzą gliniarze i nauczyciele.
Po prostu…
Jakby…
Wszyscy się na mnie uwzięli, od początku.
Stwierdzą, że jesteś zły, i nic nie poradzisz.
Oni już mnie osądzili.
Twojemu bratu też chciałem dać stówę,
a on uciekł i naściemniał glinom.
Niech się wali.
Mam to gdzieś.
Skumaj to.
Kupiłem ci winiaka.
Dam ci forsę.
Chcę tylko zrobić kilka fotek.
No dobra.
Dawaj forsę.
Najpierw pstrykniemy fotki.
Nie, zapłać teraz.
Mam tu 23 dolce.
Daję ci zaliczkę.
Resztę dostaniesz, gdy skończymy.
Inaczej uciekniesz jak brachol.
Gliny będą wymyślać czego to nie zrobiłem.
Dobra.
Śmiało, napij się.
Kupiłem ci, a nawet nie pijesz.
Nie lubisz tego?
Nie, wolę jabłkowe. Ten jest inny.
Co ty chrzanisz? Pij, co masz.
Chwila.
Ten jest truskawkowy.
Mogłeś powiedzieć.
Wychylę browca,
a ty łykaj winiaka.
- Dobra. - Zdrówko.
Nie, do dna.
Jedziemy.
Dobrze.
Dobrze, że się nie przekręciłeś.
Teraz możemy się zabawić.
Zaczekaj.
Wszystko gra. Połóż się i wyluzuj.
Nim się nie przejmuj.
Tak.
Właśnie tak.
Obejrzymy film.
Widziałeś to?
Powrót Jedi.
Imperator jest zajebisty.
Mam takie szkła kontaktowe.
Jak oczy Imperatora.
Kupiłem w sklepie kostiumowym w Kenoshy.
Mogę…
je zdjąć, jeśli się boisz.
No dobrze.
Zdejmę je.
Zostań tu.
Mam dość, że wszyscy mnie opuszczają.
Będziesz moim zombie.
Dobrze? Nie będzie bolało.
Mózg nie jest unerwiony.
To tylko gorąca woda z kwasem.
Tak?
To jak lobotomia.
Zrobię tak, że spodoba ci się tutaj.
Możesz ze mną mieszkać.
Grać w piłkę.
Co z nim?
Co tu robisz, młody? Nie masz ciuchów.
Boże. Leć po matkę.
No już. Szybciej!
Jak ci na imię?
Jak ci na imię, złotko?
Imię?
Wreszcie. Długo wam to zajęło.
Spokojnie, proszę się nie unosić.
Proszę wyjaśnić, o co chodzi.
Sądzimy, że ten chłopak…
W sumie to nie wiemy, co zaszło. Ale coś tu nie gra.
- Co się stało? - Zna go pan?
Tak, to mój chłopak.
Chłopak?
Wyszedł z jego mieszkania i bełkotał.
Jest nagi i nie wie, co się dzieje.
Jak pan się nazywa?
Jeff Dahmer.
Synu, znasz go?
- On krwawi. - Upił się i przewrócił.
- Krew mu leci! - Dosyć. Zajmiemy się tym.
Dobra, ale chłopak krwawi.
- Zrobicie coś? - Mówiłem, że się przewrócił.
Mocno się upija.
Po prostu…
zaatakował mnie.
Kazał mi przynieść więcej alkoholu, więc poszedłem do sklepu.
Synu, ile masz lat?
- Słyszysz? - Upił się.
Nie odpowie.
Ma 19 lat.
To mój chłopak.
Mogę zabrać go do środka?
Wyziębi się. To naprawdę żenujące.
Ma dowód w mieszkaniu?
Nie, zgubił.
Poważnie?
Proszę się nie unosić.
Nie wiem, co wam powiedzieć.
Gość mieszka ze mną.
Możecie wejść. Udowodnię to.
Mam jego zdjęcia i takie tam.
Dobra. Które to mieszkanie?
Chwila. Pozwolicie mu zabrać dziecko do środka?
Mówi, że tu mieszkają. Zabierzemy go do środka.
Może sprawdzicie, ile młody ma lat?
Mówi, że to jego chłopak.
- Zajmiemy się tym. - Przepraszam za zamieszanie.
Dlaczego mieszkasz akurat tutaj?
Nie rozumiem.
Tę dzielnicę nazywają Narkusowem.
Same meliny.
Jest tanio.
Zajebiście tanio.
Jeśli walicie crack, lepiej powiedz od razu.
- Pomożemy. - Nie, nie bierzemy dragów.
A twój kolega?
Nie, po prostu się upił. Chodź.
Synu, porobiłeś się, co?
Ciągle mu powtarzam, ale nie zna umiaru.
A ty piłeś?
Nie, jestem trzeźwy.
Chwila.
Masz tam coś… dziwacznego?
W sensie gejowskiego?
Nie chciałem…
- Nie. - Nie chcemy niczego złapać.
Bez obaw. Słowo.
Poleż sobie na kanapie, skarbie.
Dobra.
Możecie wejść.
Umyję go i ubiorę.
Co tak cuchnie?
Lodówka wysiadła.
Sporo mięsa się zepsuło.
- Jutro ma przyjść fachowiec. - Dobrze.
On tu mieszka?
Tak. To jego zdjęcia.
Proszę.
Jak mówiłem, jesteśmy parą.
Ale czasem…
robi się trochę wybuchowo, sami wiecie.
Nie wiemy.
Wybuchowo, bo jest Azjatą?
Tak.
No dobra.
Możemy się rozejrzeć?
Śmiało.
No dobra. Chyba już…
Spadajmy stąd.
W porządku. Posłuchajcie.
Cokolwiek robicie, uważajcie.
Oczywiście.
Dzięki, panowie. Jeszcze raz przepraszam.
Teraz musimy wziąć prysznic. Rozumiesz?
Tak, przykro mi.
Miłego wieczoru.
Potwierdzam. Wciąż sprawdzamy zgłoszenie na zachodniej części ulicy Wanda…
Do jednostek przy Locust i Palmer,
zgłoszenie włamania.
Pijany Azjata odprowadzony do jego trzeźwego chłopaka,
a my jesteśmy wolni.
Do 68, kolejne zatrzymanie. Róg Jedenastej i Kilbourn.
Przyjąłem, muszą zaczekać.
Mój partner musi się odwszawić na komisariacie.
Do 125-D, sprawdźcie to włamanie.
NAGRANIE ROZMOWY Z 27 MAJA 1991 ROKU, GODZ. 2.25
Funkcjonariusz Balcerzak, oddzwaniam.
Był tu radiowóz numer 68 wezwany do zdarzenia.
Kwadrans temu.
To my.
Co się stało? Co zrobiono z tą sytuacją?
Mamy podać nazwiska, informacje?
Nie, nie trzeba.
Nie?
To było tylko upojenie alkoholowe i kłótnia kochanków.
Ile lat miało to dziecko?
To nie było dziecko, tylko dorosły.
Jesteście pewni?
Moja córka widziała go na ulicy,
jak łapał dżdżownice.
Nie, on jest… Sprawa załatwiona, proszę pani.
Na pewno?
Jaśniej nie potrafię. Wszystko załatwione.
Jest ze swoim chłopakiem w jego mieszkaniu.
A jeśli to dziecko, a nie dorosły?
Jesteście pewni, że to dorosły?
Jak mówiłem, wszystko załatwione.
Jesteśmy zupełnie pewni.
Nie zmienię cudzej orientacji seksualnej.
Nie o tym mówię.
Wygląda na dziecko.
Tym się martwię.
Nie jest dzieckiem.
To sprawa między nimi.
Mają wspólne zdjęcia i tak dalej.
Rozumiem.
W porządku?
Po prostu odniosłam wrażenie, że to dziecko.
To mnie zaniepokoiło.
Rozumiem, ale tak nie jest.
No dobrze. Dziękuję.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk