SERIAL ANIME NETFLIX
Dyrektorze Evans.
O co chodzi? Czemu weszłaś bez pukania?
Przepraszam. Wołałam pana parę razy.
No dobrze, o co chodzi?
Czy mogłabym dziś wyjść wcześniej?
Bardzo przepraszam, ale mam na wieczór pewne plany.
Czyli co? Ja mam pilnować twojego grafiku?
Skąd, przepraszam…
Mój syn dostał się do akademii i chciałam to uczcić…
Gratulacje! Jeszcze zostanie gwiazdą Arasaki.
Niech ktoś przyniesie za ciebie próbkę UG2.
Ale o tej porze już nikogo nie ma…
To ja może sama pójdę po tę próbkę, a potem…
Miło z twojej strony.
Przynieś ją i idź do domu.
Dyrektorze Evans?
Nie…
Co tam się wydarzyło?
Nic nie słyszałem. Ktoś użył blokera?
Połączenie było stabilne.
Okej.
Ja pitolę, co za nuda.
Morderstwo na terenie Arasaki. Robią z nas głupców.
Napadli na laboratorium badań przeciwko Militechowi.
Ma to związek z runnerem, który zabił Jamiego i Marcusa?
Zginął dyrektor Evans.
Ale nie pozbyli się dowodów,
więc to chyba nie ten runner.
Musimy koniecznie złapać tego runnera. Oni też są niebezpieczni.
Nie znamy ani ich motywu, ani celu.
Nie możemy ich namierzyć.
To nie byle jaki runner.
Skoro przysporzyli tyle kłopotów Kontrwywiadowi…
Musimy chwilowo zmienić priorytety i namierzyć runnera.
Zbadamy sprawę Evansa?
Niby to odosobnione wypadki, ale może znajdziemy jakieś poszlaki.
Zmieńmy cel i skupmy się na fixerze, który to ogarnia.
Nietrudno będzie znaleźć kogoś powiązanego z Militechem.
Ale jeśli fixera łączy coś z tym runnerem,
to mogą sprzedać Militechowi informacje o produktach.
Zawód fixera w Night City wymaga przebiegłości i wyrachowania.
W końcu to tylko hieny, które zbierają ochłapy po korporacjach.
Musimy im uświadomić,
że przeżyją tylko sługusy korporacji, które rządzą miastem.
Jak chcesz to zrobić?
Tak jak to się robi w Night City.
Co…
Zabić wszystkich poza fixerem!
Granat!
Ruchy, ruchy!
Prawie zginąłem.
To nie znaczy, że to sprawka Arasaki.
Co ty bredzisz? Kto inny wziąłby mnie na cel?
Nie płacimy za twoje inne zobowiązania.
I nie gwarantujemy nietykalności.
To ma być żart?
Wiesz, jak ciężko było sprzątnąć po Tanace?
Nie masz nic do zaoferowania.
Jeśli mamy w ciebie zainwestować, to chcemy zobaczyć wyniki.
Sugerujesz, że to, co zrobiłem, to za mało?
Tego nie powiedziałem. Ale trwa to zdecydowanie za długo.
Ochrona Arasaki zwiększyła czujność.
To świadczy o tym, jak ważny jest dla nich egzoszkielet.
Tak trudno to pojąć?
Rozumiemy to i dlatego tyle inwestujemy.
Oczekujemy wyników.
Dostaniesz więcej, jeśli sobie zasłużysz. Koniec rozmowy.
Pieprzony korposzczur.
Fixer nawiązał kontakt.
I na to liczyliśmy.
Grzeczny piesek.
David?
Przepraszam.
Obudziłem cię?
Nie możesz zasnąć?
Jestem jakiś rozbudzony.
Wyłączę to.
Nie oglądasz?
Tak tylko włączyłem…
Na Księżyc za jedyne 250 tysięcy. Mniej niż myślałem.
Ale w jedną stronę?
No tak.
Pamiętałeś…
- Co? - Nic. Wracam do łóżka.
Dobranoc.
Największa korporacja świata robi szemrane interesy w takiej spelunie?
Postanowiliśmy zniżyć się do twojego poziomu.
Nieważne. Oczekuję odpowiedzi.
Egzoszkielet to delikatny projekt nawet wewnątrz Arasaki.
Pojawił się problem, bo Tanaka zebrał zbyt dużo danych.
- Jak dużo Militech już wie? - Informacje to moja karta przetargowa.
Nic nie powiem, póki nie dostanę gwarancji.
Słyszeliśmy, że nie ma lepszego fixera.
Zaakceptujemy wszystkie twoje wymogi, które odrzucił Militech.
Wybaczymy ci też porwanie Tanaki.
Cudownie.
Ale my też mamy swoje warunki.
Słucham.
Pozbądź się każdego, kto wie o egzoszkielecie.
Żaden problem.
I jeszcze jedno.
Co takiego?
Po śmierci Tanaki
pojawił się runner, który uniemożliwia nam odzyskanie uszkodzonych danych.
Wiesz coś na ten temat?
Nic mi nie wiadomo.
Rozumiem.
Bardzo ciekawi nas ta sprawa.
Nawet jeśli to Militech, to nie wiem, czemu mieliby to robić.
Wątpię, by ktokolwiek wiedział o tym, że Tanaka pracowała nad egzoszkieletem.
Ktoś z wewnątrz?
Nie ma szans, by poruszać się wewnątrz niezauważonym.
Bardziej prawdopodobne jest,
że to wprawny runner trzymający z punkami.
To chyba robota w sam raz dla fixera.
Czy to dodatkowe zlecenie?
Milion, jeśli dostaniemy ich żywych, a pół miliona za martwych.
Zgoda.
Jestem w szoku, że do mnie dzwonisz.
Minęło trochę czasu.
Coś się stało?
Nie, chciałam tylko o coś zapytać.
Co jest?
To nic takiego.
Zastanawiam się tylko, jak radzi sobie David.
Chyba dobrze.
Myślałam, że będę musiała prowadzić go za rączkę,
ale teraz jest prawdziwym przywódcą.
Dostaje nawet zlecenia od Faradaya.
Słyszałam.
Maine byłby w szoku, gdyby go teraz zobaczył.
No tak.
Coś ci chodzi po głowie?
Nie, nic. Ważne, że sobie radzi.
- Czemu nie chcesz z nim pracować? - Co?
David gotów jest na ciebie zaczekać.
Chociaż wolałby cię mieć już teraz.
Wiem…
Nadal nie dasz rady?
Jeszcze nie. Ale już niedługo.
No tak.
Nie będę naciskać.
Nie ufaj nikomu w Night City, bo jeśli cię zrani, to będzie twoja wina.
Tego cię uczyłam, prawda?
Zgadza się.
Czekam, aż do nas wrócisz.
David w ogóle mnie nie słucha.
Naprawdę?
Trzymaj się.
MASZ GOŚCIA
To ja.
Macie trochę mięska!
- Nie mam amunicji! - Dobra!
Co ty wyprawiasz?
Sorki, mój błąd.
Na razie, David.
Narka.
- Ja też wysiadam, Falco. - Co?
Kurna, to chyba skoczymy się napić we dwoje.
Ja też muszę coś załatwić.
Serio? Ale z was lamusy.
David!
Nie idziesz się napić?
Też mi frajda pić ze staruchami.
Nie obiecuję tutaj większej frajdy.
Nie doceniasz siebie!
Przejdziemy się?
Co? No dobra.
Tak!
Wszystko dobrze?
Co?
Co to miało być?
Ale co?
Przestań ściemniać.
To nic takiego.
To już nie pierwszy raz.
Myślałeś, że nie zauważyłam?
Nieważne.
Nie doceniasz dziewczyn.
Jakich dziewczyn?
Zabiję cię.
Tylko ciebie mam nieustannie na oku, wiesz?
Powiedz mi, co się dzieje, David.
Nic.
Nadal ściemniasz.
To nie twoja sprawa.
Właśnie, że moja, bo zawierzam ci swoje życie.
Przepraszam.
Tak sobie myślę…
Co?
Nie używaj wszczepów przez jakiś czas.
Będę ci pomagać.
Ty?
Mówię poważnie.
Pamiętasz psychola, który kropnął mojego brata?
Pamiętam.
Nie chcę, żebyś skończył jak on.
Dobra.
Nadal wysyłają runnerów?
Został tylko nasz cel.
Tak jak mówił informator.
Otwarte.
Droga wolna.
Co jest? Kim jesteś? Co się…
David, załatwiłeś sprawę? Nie był sam w budynku.
Ktoś idzie…
Nie…
David, słyszysz mnie?
Tak.
Dzwoniłam do ciebie. Ktoś szedł w twoją stronę.
Ogarnąłem to.
Już wychodzę.
David!
W końcu się obudziłeś.
Dok…
Objawy ustępują?
Tak…
Kiedy to się zaczęło?
Co?
Drżenie rąk, zawroty głowy, mdłości. Pojawiły się, prawda?
Mam je od jakiegoś czasu.
Czemu nie mówiłeś?
Myślałem, że to chwilowe.
W końcu dopadły cię skutki uboczne.
Choć i tak to niesamowite, jak długo wytrzymałeś.
Czemu teraz?
Odstaw chrom na jakiś czas.
Jesteś o krok od cyberpsychozy.
To daj mi mocniejsze leki!
Kurwa mać, całkiem już ci odbiło?
Nie istnieją takie cudowne leki…
Morda w kubeł i dawaj mi te leki.
Zależy ci na kasie, co nie?
David!
Proszę, ostatnia recepta. Dziewięciokrotna dawka na dziewięć dni.
Wystarczy, żeby posłać cię do diabła.
Wybacz, to się nie powtórzy.
Luzik.
Skoro potrzebujesz tych leków, to znak, że nie będziesz już przychodził.
Kiedyś sprzedawałeś czarne braindansy, a teraz…
Idź zapisać się na kartach historii czy co wy tam robicie.
Kolejna historia do opowiadania.
David, czekaj!
Co to miało być?
Nie mów reszcie.
Co się dzieje?
Hej!
Wiedziałeś, że odporność na wszczepy ma swoje granice.
Nie wystarczą ci zwykłe immunosupresanty.
Już chyba czas.
Nie mogę patrzeć, jak się wyniszczasz.
Pozbądź się wszczepów.
Nie mogę.
Dlaczego?
Mama i Maine… Oboje przed śmiercią dali mi zadanie.
Jeszcze ich nie wykonałem.
Ale nie możesz tak dłużej.
Poradzę sobie.
Jak możesz tak mówić? Naprawdę myślisz, że jesteś wyjątkowy?
Udźwignąłem Sandevistan. Nie jestem normalny.
Może i jesteś bardziej wytrzymały, ale nadal jesteś człowiekiem.
- Zastrzeliłem kobietę. - Co?
Była mniej więcej w wieku mojej mamy.
Też miała syna.
Nie przestępcę, a normalnego człowieka.
Straciłem rachubę, ile osób już zabiłem.
Nie mam już żadnych hamulców.
Może już mi odbiło.
David…
Nie jestem normalny.
Ty i ja się różnimy.
Wcale nie.
Tak!
Nie…
Nie zrozumiesz.
Odeszłaś z zespołu, kiedy zginął Maine.
Bo…
W porządku.
Czemu?
Nie chcę, żebyś skończyła jak ja.
David, ja…
Czyli chcesz wrócić?
Niech będzie jak dawniej, kiedy pracowaliśmy razem.
Jeszcze nie dam rady. Poczekaj jeszcze trochę.
Na co?
Najpierw muszę się czymś zająć.
Ale czym?
Nie mogę powiedzieć.
Dlaczego?
Wybacz.
Nawet mi nie powiesz?
Przepraszam.
- Dobrze, nie będę już pytał. - Okej.
Może powinniśmy się rozstać.
Nie! Nie to miałam na myśli!
Wybacz, David, ale muszę już iść.
Co? Dokąd?
Muszę iść…
Dobra.
Pogadamy, jak wrócę.
Czekaj na mnie.
Dane runnera takie jak wtedy.
Tutaj jesteś…
Nie sądziłem, że to będzie takie proste.
Ten mały prezent to nasza przepustka do Arasaki.
Dobra robota, Kiwi.
Napisy: Krzysztof Łuczak