SERIAL ANIME NETFLIX
Pora naszprycować się chromem.
Wypad stąd. Chcesz sprzedać? Znasz moją propozycję.
Nie chcę sprzedawać. Masz mi to wszczepić.
To sprzęt wojskowy. Do tego trzeba być odpowiednio umięśnionym.
A ty nie jesteś, ziom.
Mówisz, jakby ci zależało na twoich klientach.
Złośliwiec. Nie stać cię na mnie.
Pierdol się.
Zaraz, czekaj.
Pieprzyć to. Zgoda.
Wszczepię ci to.
Ale jeśli potem wrócisz do mnie z płaczem,
bo Sandy rozwali ci mózg,
to biorę wszczep za darmo.
To jak, gotowy?
Frederic Lavabre próbował naciskać na Nagato Arasakę
środkami przewidzianymi w prawie celnym…
David Martinez. Odnotowałam twoje spóźnienie.
Patrzcie tylko na niego. On tak serio?
Naruszono zasady. Lekcja wstrzymana. Proszę opuścić…
Jesteśmy w szkole. Tu są kamery. Całkiem już cię powaliło?
Boisz się, że cię przyłapią?
Bo ja nie. No chodź.
No to jak?
Uszkodzenie mienia.
To bolało.
Cholera jasna, coś ty zrobił?
Co to za wszczep? Złamałeś mi nos!
Już po tobie, rozumiesz?
Wiesz, kim jest mój ojciec? Siedzi w zarządzie akademii.
Wylecisz na zbity pysk! Mogłeś odejść…
Wisi mi to.
On tak serio?
Wiesz, kim jest mój ojciec? Siedzi w zarządzie akademii.
Wylecisz na zbity pysk!
Marcus, po co podsuwasz mi nagranie, na którym atakują mojego syna?
To David Martinez, lat 17. Jest z Santo Domingo.
To wzorowy uczeń,
który uszkodził sprzęt akademii nielegalnym oprogramowaniem.
Nie ma ojca, a matka zginęła ostatnio w wypadku.
Ma spory dług, który…
Czy to istotne?
Widzi pan te ruchy?
To ewidentnie Sandevistan,
który miał James Norris, kiedy zginął.
Pamiętam. Uznano to za napad cyberpsychozy.
No właśnie.
Tyle że ten dzieciak nie wykazuje efektów ubocznych.
Z taką tolerancją cybernetyczną idealnie nadałby się do testów.
Rozumiem. Gdzie jest teraz?
Wyrzucono go.
Sprowadź go.
Zwab go obietnicą pomocy finansowej.
A co z pańskim synem?
Jako mój dziedzic musi w końcu zrozumieć,
co to znaczy służyć korporacji.
DYREKTOR DZWONI
Martinez. Dopełniliśmy formalność w związku z twoim wydaleniem.
Ale dzwonili rodzice Tanaki…
Jestem w czarnej dupie.
Pranie zakończone.
Hej, tutaj!
Co za bzdury.
- Chodź. - Co? Czekaj!
Co knujesz?
Knuję?
Wtrącasz mi się w robotę.
Robotę? Wyglądasz raczej na doliniarę.
A ty co? Glina?
Nie wierzę, jesteś złodziejką…
Znamy się?
Nie do końca, ja…
No proszę, masz kłopoty.
Sandevistan? Serio? Cholera, skąd go wytrzasnąłeś?
Dobra, ne będę dopytywać. W końcu to Night City.
Chyba zwariowałam, ale co powiesz na współpracę?
Mamy razem kraść?
W przypadku biznesmenów to żadna kradzież.
A czy ja wyglądam na korposzczura?
Wykryłam identyfikator Akademii Arasaka,
ale rzeczywiście nie wyglądasz.
Rzuciłem akademię.
No ładnie. Niegrzeczny chłopczyk.
Czyli polujesz na korposzczury?
To jak? Wchodzisz w to?
Złamiesz mamusi serce, wiesz o tym?
Lekcja pierwsza. Mniej oceniania, więcej uwagi.
Dobra, a ile na tym zarobię?
Dostaniesz swoje 20%.
Wal się! Potrzebny ci mój Sandevistan.
Mam zamiar kraść drzazgi.
A jeszcze trafił mi się świeżak.
Świeżak?
Serio, ostatnio kiepsko u mnie z kasą. Może chociaż 40%?
Dam 30%. Płatne zaraz po robocie. Pasi?
W porządku.
Umowa stoi.
Jestem Lucy.
David.
- Jak tam? Słyszysz mnie? - Czysto i wyraźnie.
- Ja też. Gdzie nasz cel? - Na trzeciej. Nie oglądaj się.
Widzę go.
To do dzieła.
Gotowy? No to zaczynamy.
Trzy, dwa, jeden, teraz!
Bułka z masłem.
Spokojnie, świeżaku. Dopiero się zacznie.
Dawaj!
Trzy rozgadane bizneswomen. Dajesz!
Goście z braindansami.
Łatwizna. Może coś trudniejszego?
No dobra. Gruba ryba, duży łup.
Brzmi czadowo… Co?
Nie wygląda jak z korpo.
Bo to tylko zwykły mięśniak. Gotowy? Trzy, dwa, jeden…
Zaraz, czekaj.
Bardzo dobrze. Wagon opróżniony.
Wysiadamy na stacji.
Zrozumiałem.
I jak mi poszło?
Zasłużyłeś na te 20%.
Miało być 30%!
Taki żarcik.
Działamy dalej?
Lepiej zmieńmy linię.
Ktoś już pewnie dał cynk glinom.
Co z nim?
Błąd nowicjusza.
Nie uważał na siebie po wszczepieniu.
Jaki immunosupresant bierze?
Jest ubezpieczony?
Nie mam pojęcia. Nie wydaje mi się.
Ma jakąś rodzinę lub opiekuna? Do kogo mogę zadzwonić?
Nie wiem. Pewnie do rodziców.
Uczył się w akademii.
W Arasace? Nie dziw, że było go stać…
Chwileczkę.
Jak tam? Jak się czujesz?
Zaraz zwymiotuję.
Jakie tabletki bierzesz?
Tabletki?
Rany, jesteś nienormalny.
Chyba przejechaliśmy…
Jezu.
Dobra, ziom. Dzieciak ma wszczep wart parę kafli.
Usiądź i zrelaksuj się…
A ty co? Robisz interesy z Kosiarzami?
Siadaj, bo z ciebie też wyciągnę chrom.
Przykro mi, Dave.
Zmiana planów. Wracamy do 20%.
Tak! Ale jazda!
Jak tam?
Hej, chyba nie umrzesz, co?
Dok…
Co?
Klinika Doka… Zabierz mnie…
Stary, wyglądasz jak pół dupy zza krzaka.
Dzięki.
Ile razy go włączałeś?
Sześć. Może osiem.
Jezu Chryste!
Dorosły facet by tyle nie udźwignął.
Godzinę temu było dobrze, ale potem dostałem krwotoku z nosa.
Nie brał immunosupresantów. Powiesz mi dlaczego?
Szczerze? Uznałem, że nie ma takiej potrzeby.
No to się pomyliłeś. Daj mu leki.
Ogólnodostępne leki nic nie dadzą. Nie ta liga. Stać cię na to?
Mam ci zapłacić?
No raczej! Nie działam charytatywnie.
Ile za to dostanę?
Zapas na dwa dni.
Tylko tyle?
Możesz iść do kogoś innego.
Tylko uważaj na Kosiarzy.
Pieprzony skąpiec.
Naprawdę nie chcesz się go pozbyć?
Nie.
Nadal nie wierzę. Osiem razy w ciągu dnia.
Jesteś masochistą albo…
Słuchaj. Daję ci dwa dni. Maksymalnie trzy.
Nawet jeśli ciało wytrzyma, to głowa na pewno nie.
Będziesz miał jajecznicę z mózgu.
Od jednego wszczepu zostanę cyberpsycholem?
Nie słyszałem o takim przypadku.
Oj, Davey…
To niebezpieczna zabawka.
Już po wszystkim?
Tak.
No to chyba tyle na dziś.
Mogę działać dalej.
Powaliło cię?
Nie będę niańczyć cyberpsychola.
Sandevistan niech zostanie na nagłe przypadki.
Są inne sposoby na zdobycie kasy.
Nadal chcesz ze mną pracować?
Myślałeś, że cię puszczę? Wisisz mi forsę.
No tak.
To dobrze, bo potrzebuję forsy.
I to rozumiem.
Czyli dzisiaj już odpuszczamy? Mam zaległy czynsz do opłacenia.
Dość na dziś. Nie naciskaj.
Dobra, dobra.
Chodź.
Wiedziałem, że się zdecydujesz!
Nie do pracy.
A gdzie?
To tutaj.
Mieszkasz sama?
No i?
Nic, nic.
Stresujesz się czymś?
Skąd.
Twój pierwszy raz?
Nie.
No już, cicho!
Siadaj sobie.
Mam tylko piwo. Pijesz?
Tak, pewnie.
Zdrówko.
Serio? Czyli to twoje pierwsze piwko.
Wcale nie, tylko…
Piwo i fajki mi nie służą.
No jasne, jak każdemu.
Mówię poważnie…
Na pewno. Po co ci te wdzianko?
Zdejmij to.
Po co?
No weź, zdejmij.
Hej!
Nie baw się tym!
Edgerunnerzy?
To inne określenie punków.
Chciałbyś być jednym z nich?
No pewnie, jestem fanem edgerunnerów.
Poważnie?
Żartuję.
Śmieszny ten plakat.
Jakiś problem?
Nie, nie, żaden.
Ale zawsze zadziwiało mnie, że w tych reklamach jest jak w raju.
Wielu ludzi zginęło, próbując ogarnąć życie na Księżycu.
To brzmi raczej jak więzienie, a nie raj.
Ktoś tu się przygotował.
Nie. Uczyli mnie tego w akademii.
No tak, wybacz, wykształciuchu.
Nie jestem taki.
Nie? Nigdy nie poznałam biedaka z akademii.
Nie!
Mama i ja… nie byliśmy bogaci.
Nigdy by mnie nie zaakceptowali.
Mama ciężko harowała, żebym mógł się tam uczyć.
Ale wiesz, co jest najlepsze?
Od początku wiedziałem, że to nie moje miejsce.
To czemu byłeś tam tak długo?
I to jest dobre pytanie.
Chyba dla mamy. Myślała, że dostanę pracę w Arasace
i będę na szczycie korporacji.
To było jej marzenie. Nasze marzenie. Chyba.
To mnie motywowało.
Ale to nie twoje marzenie, co?
Moje marzenie?
No tak. Ty i twoja mama się różnicie.
Czemu masz pracować na jej marzenie?
Chyba… nie ma w tym nic złego.
Musisz znaleźć własne.
A ty swoje znalazłaś?
NOWE ŻYCIE CZEKA NA CIEBIE!
Żartujesz?
Nazwałeś to więzieniem, ale dla mnie to miasto jest dużo gorsze.
To miasto?
Chcę wyjechać jak najdalej.
Chodź. Pokażę ci coś.
Jezu, co za rozdzielczość!
Normalnie czuję słońce!
Twoje łącze osobiste pozwala ci odczuwać ciepło.
Ale gdyby to była właściwa temperatura, spaliłoby cię.
Trochę ją zmniejszyłam.
Wracamy?
Nie, tu jest czadowo!
Śmiesznie wyglądasz.
Czad, co nie?
Ale odlot!
Prawda?
Chodź.
KWAS ANTYGRAWITACYJNY
Nikomu wcześniej tego nie pokazywałam.
Poważnie?
To czemu mi pokazałaś?
Nie wiem. Tak poczułam.
Mam przeczucie, że stworzymy zgrany zespół.
Też tak czuję.
Już po tobie, koleś.
Co?
Bardzo mi przykro, ale wszczep, który masz, jest mój.
Wezmę go sobie.
Napisy: Krzysztof Łuczak