Ostatni odcinek to 29 minut przystępnych informacji o tym,
jak przez ciąg przełomów ludzkość ukształtowała współczesny świat
i stworzyła wystarczająco potężną broń, by obrócić wszystko w popiół.
Ale to była tylko część historii. Zaczyna się następna część.
Jest rok 1945.
Właśnie zrzucono bombę atomową. Świat leży w gruzach.
Klonowanie Hitlera już się rozpoczęło.
Z każdą minutą zbliżała się niepewna przyszłość,
tak jak zawsze.
Będzie to przyszłość inna od tej, jaką świat już widział,
z ludźmi na księżycu, gwiazdami rocka, wielkim biznesem, wolną miłością,
komputerami i Internetem.
I zabójczym robotem wysłanym, by zabić Sarę Connor.
Chociaż to było tylko w filmie.
W nowoczesnej cywilizacji zderzenie światopoglądów znaczyło,
że groźba totalnego konfliktu zawsze była blisko.
Czy nowe formy komunikacji masowej pomogą się nam dogadać?
Czy wręcz przeciwnie?
Czy powinny istnieć dwa social media:
dla tych, co mają rację i dla tych, co się mylą?
Znam wielu ludzi, którzy byliby w drugiej grupie. Kretyni.
Dołączcie do mnie w ostatniej części ludzkiej egzystencji,
gdy dowiem się, jak doszliśmy do obecnego miejsca
i gdzie będziemy jutro - w momencie kręcenia programu jest to środa.
Przyszłość zawsze będzie mieć miejsce tu,
na kruchej bombce, którą znamy jako ziemia.
Moje włosy wyglądają zajebiście.
ŚWIAT OCZAMI CUNK
ODCINEK 5: WOJNA/WOJNY ŚWIATA/ŚWIATÓW?
Rosja. Rozległa kraina na wschodzie.
Pierwszy raz wspominam o niej w tej serii,
ale ona cały czas istniała.
Na początku XX wieku Rosja była rozległym imperium,
tak jak dzisiaj Marvel Cinematic Universe.
Przeciętny Rosjanin był chłopem, ale marzył o byciu człowiekiem.
Najlepiej zamożnym.
Podczas gdy rosyjscy chłopi żyli w biedzie,
bogaci mieszkali w Petersburgu.
Czołowy Rosjanin nazywał się car Mikołaj, co po rosyjsku oznacza król Mikołaj.
Rządził krajem jak dyktator.
Doradzono mi powiedzieć, że nie tak działa dzisiejsza Rosja.
Świat taki jak ten, w którym masy harują za grosze
a malutka elita się bogaci,
wydaje się nam dziś niesprawiedliwy i nie do pomyślenia,
że trudno nam sobie wyobrazić, jak to musiało wyglądać.
Jeden człowiek myślał, że to było Scheise.
Był to niemiecki myśliciel, Karol Marks.
Jeśli przyjrzycie się uważnie tej fotografii,
być może zauważycie, że nosił brodę.
Marks miał też wizję,
którą opisał w książce Manifest komunistyczny.
Dziś mówią o niej intelektualiści, ale nikt jej nie czyta.
Tak to bywa z książkami.
Ale wtedy to był hit,
szczególnie popularny wśród antykapitalistycznej grupy demograficznej
w wieku od 18 do 35 lat.
Na zdjęciu widać Rosjanina, który właśnie czyta tę książkę.
To Władimir Iljicz John Lennon.
Lenin wyobrażał sobie świat bez własności.
Ciekawe, czy to możliwe. Nie byłoby po co żyć ani zabijać.
Braterstwo ludzkości.
Zdecydował, że dokona tego gwałtownym powstaniem.
Szansa przyszła w roku 1917.
Z powodu niedoborów żywności ludzie zaczęli się buntować o chleb.
Lenin i jego zwolennicy wdarli się do Pałacu Zimowego
i stworzyli komunistyczny rząd.
Rosja zmieniła nazwę na ZSRR, czasami CCCP.
Czym był Związek Zdradziecki?
Myślę, że to jakieś nieporozumienie
i ma pani na myśli Związek Radziecki.
Nie, zdradziecki. Widziałem to gdzieś napisane.
Albo źle napisali, albo nie umie pani dobrze czytać.
W kategoriach historycznych ma pani na myśli
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich.
Nie chcę być niegrzeczna, ale chyba pan przesadza.
- Porozmawiajmy o Związku Zdradzieckim. - Dobrze.
Czym dokładnie był?
To nic strasznego, jeśli pan nie wie.
Jeśli tak mocno trzyma się pani tego zdradzieckiego kraju, proszę bardzo.
To był wielce rolniczy kraj.
Rosło tam dużo cebuli, ziemniaków i innych roślin.
- Rzepę też uprawiali? - Tak myślę.
Tania, łatwa w uprawie, odporna, świetna do gulaszu.
Skąd wie pan tyle o warzywach?
Ma pan działkę?
W 1924 roku Lenin opuścił zespół,
by skupić się na życiu pozagrobowym, w które nie wierzył.
Jego miejsce zajął Józef Stalin.
Rządził on bezwzględnie.
Zabił, zagłodził i wygnał miliony ludzi.
Chociaż na plus miał przyjazne wąsy.
Komunizm i kapitalizm to naturalni wrogowie,
jak mężczyźni i kobiety, psy i koty.
Ale Rosja i Ameryka odłożyły na bok różnice,
bo miały wspólny interes: wygrać drugą wojnę światową
Jej koniec doprowadził do wielu uroczystości w czerni i bieli,
gdy ludzie zostawili za sobą lata konfliktów i niedoli.
Ale za tymi przestarzałymi uroczystościami kryły się kłopoty.
Wschód i Zachód nie miały już do kogo strzelać,
dlatego nabrały podejrzeń względem siebie.
Był to początek zupełnie nowego konfliktu:
zimnej wojny światowej.
Zimna wojna jest dość skomplikowana, prawda?
Trzeba o niej mówić w tym programie,
czy też można ją pominąć?
Określa większość drugiej połowy XX wieku,
- więc trzeba o niej powiedzieć. - No tak, racja.
W miarę rozszerzania się ZSRR
pogłębiały się animozje między Wschodem i Zachodem.
Symbolem tego podziału stała się budowa Muru Berlińskiego,
taki rodzaj rozwodu z cegieł.
Panowała straszna atmosfera nieufności,
tak jak z moim byłym, gdy zobaczyłam 28 nieodebranych połączeń
od kogoś wpisanego jako „Klaudia Cyc”.
Twierdził, że to tylko znajoma z siłowni i naprawdę tak się nazywa.
Przykro mi, Sean. Nie kupiłam tego wtedy, nie kupuję teraz.
Pozdrów ode mnie mamę.
Wkrótce paranoja między Wschodem i Zachodem
doprowadziła do wzajemnego szpiegowania, gromadzenia broni nuklearnej,
i toczenia serii wojen zastępczych.
Rosja i Ameryka wykorzystywały inne kraje w wojnach zastępczych?
Czy to trochę jak wybieranie postaci do walki w Street Fighter II?
W całej historii ludzkość miała tendencję do próbowania użycia innych sił,
wojowników z innych krajów do pomocy w walce.
Racja. Czyli dokładnie tak, jak w Street Fighterze.
Gdyby to był Street Fighter II i Amerykanie wybraliby postać Kena,
czy Rosjanie wybraliby Zangiefa, bo jest ze Związku Radzieckiego?
Może woleliby kogoś takiego jak Dhalsim?
To oczywiście lepszy wybór. Umie nurkować i pokonać ogniste kule Kena.
Nie wiem. Musiałaby pani poprosić prezydenta Putina
o ostateczną odpowiedź w tej sprawie.
Przypuszczam, że wybraliby tych, którzy mieli duże szanse pokonać Kena.
Wschód i Zachód rywalizowały też o to,
by jako pierwsze zbadać gwiazdy.
Rywalizacja ta stała się znana jako wyścig kosmiczny,
bo się rymuje, choć pewnie nie po rosyjsku.
Powinniśmy byli się dowiedzieć, jak Rosjanie to nazwali.
Pierwsze starty uważano wówczas za kompletną katastrofę,
ale teraz wiemy, że oglądanie ich przy lekkim jazzie jest kojące.
PIERWSZY SATELITA
Mamy na niebie nowy księżyc.
Rosjanie umieścili na orbicie metalową kulę.
W roku 1957 Rosjanie jako pierwsi dokonali udanego wystrzelenia.
Dlaczego Rosjanie wystrzelili spermę na orbitę?
Przede wszystkim po rosyjsku
pierwszego satelitę nazwano Sputnikiem 1.
Czy to po rosyjsku „sperma”?
Nie, to po rosyjsku „podróżnik”.
Sperma na orbicie chyba unosiłaby się w kuleczkach,
tak jak w wannie.
Przepraszam, mam zmienić temat?
Ta radziecka kosmiczna suczka, Łajka, deptała Sputnikowi po piętach.
Wystrzelono ją w kosmos w listopadzie 1957 roku.
Co się stało z Łajką?
Pewnie dali jej kość i posmyrali w brzuszek.
Niestety Łajka nigdy nie wróciła na ziemię.
Kilka godzin po starcie przegrzała się i zdechła tragicznie.
Chyba pan, kurwa, żartuje!
Chciałbym, ale to prawda.
Wzięła udział w locie praktycznie w jedną stronę.
W kosmosie jest martwy pies!
Gdzieś w kadrze każdego filmu nakręconego w kosmosie,
takiego jak Gwiezdne wojny, jest martwy pies?
- Nie… - W Gwiezdnych wojnach są martwe psy!
To nieakceptowalne.
Satelita Łajki ostatecznie spłonął w ziemskiej atmosferze,
ale ona już wtedy nie żyła.
Jak mówiłem, zdechła kilka godzin po wystrzeleniu satelity.
Przepraszam, możemy uczcić Łajkę minutą ciszy?
W porządku.
W kosmosie jest martwy pies.
Z dala od wyścigu kosmicznego zwykli Rosjanie wiedli ciężkie życie,
zaś Amerykanie wydawali się cieszyć życiem beztroskiego luksusu i kapeluszy.
Czy lata 50. XX wieku były prawdziwe?
Tak, z całą pewnością.
Na pewno? Wyglądają na wymyślone, gdy im się przyjrzysz.
To mężczyźni w kapeluszach i gospodynie uśmiechające się w kuchniach.
Ci ludzie byli prawdziwi, to wszystko działo się naprawdę?
Wiele z tego widzi pani w reklamach.
Chevrolet 55 jest niższy, szerszy, wygląda na dłuższy.
Najpopularniejszym serialem telewizyjnym w latach 50. były reklamy.
Opowiadały historię ludzi, którzy czegoś chcieli,
a potem to kupili i byli szczęśliwi.
Pierwszy w historii przykład narracji w trzech aktach.
- To niesamowite! - Zgadza się!
Reklamy były tak wpływowe,
że widzowie chcieli być ludźmi, którzy też coś kupują.
Ciężko pracowali, by zdobyć pieniądze na auto,
by jeździć do sklepów i kupować więcej rzeczy,
a potem wracali do pracy, by za nie zapłacić. Byli nieszczęśliwi.
Pocieszali się więc, kupując więcej rzeczy
i musieli pracować, by za nie zapłacić.
- To niesamowite! - Zgadza się!
Nie pracowali i nie kupowali tylko wtedy, gdy oglądali telewizję.
Właśnie na tych falach narodził się nowy rodzaj kultury:
kultura popularna, przeciwieństwo tej normalnej: obrazów i Beethovena.
Ludziom naprawdę się to podobało.
Przez dziesięciolecia czarnoskórzy pionierzy-artyści wspierali się wzajemnie,
by opracować ekscytującą formę muzyczną, którą biali mogliby uznać za swoją.
Dlaczego ludzie mówią, że Elvis Presley przywłaszczył sobie białą muzykę?
Nie mówią tak, ale raczej, że przywłaszczył sobie czarną muzykę.
Był białym człowiekiem, który śpiewał muzykę czarnego pochodzenia.
Czy musiał przepraszać w social mediach?
Nie, bo wtedy ich nie było.
- Czemu Elvis nie przeprosi teraz? - Bo nie żyje.
Więc teraz przywłaszczył sobie styl życia zmarłych? Pieprzony złodziej.
Pokonawszy biedę z dzieciństwa i wadę biodra,
Elvis korzystał z środków masowego przekazu,
które transmitowały jego idealny obraz do milionów widzów.
Czemu pokazywanie Elvisa od pasa w dół było tak niebezpieczne?
Czy był od połowy nagi, jak zboczeniec podczas rozmowy na Zoomie?
Nie był nagi.
Dużo poruszał biodrami w bardzo seksualny sposób.
Panowała duża obawa,
że Elvis może zbytnio podniecać młode kobiety.
Wtedy ludzie byli pruderyjni, prawda?
Gdyby zobaczyli jego penisa, pewnie dostaliby wylewu.
To możliwe. Myślę, że nie byłoby to…
O Boże.
To nie jest żart. Co w tym takiego śmiesznego?
Jeśli zobaczyliby jego penisa, dostaliby wylewu.
Nie ma się co śmiać. Mówimy o ludzkim życiu.
Elvis był tak niebezpiecznie wybuchowy,
że przejęła go armia amerykańska dla celów wojskowych.
To dziwne, wziąwszy pod uwagę okoliczności.
Rosja jak i Ameryka gromadziły ogromne zapasy broni nuklearnej,
wystarczające do zniszczenia całej planety kilkukrotnie,
gdyby za pierwszym razem się nie udało.
Wydawało się, że planeta zmierza ku trzeciej wojnie światowej,
a na początku lat 60. balansowała na krawędzi przepaści
i zmierzała prosto w otchłań bez powrotu.
Kryzys!
Słowo to nagle złowrogo pojawia się
w gazetach w całej Ameryce.
W kryzysie Kubika i Pocisków,
co było bardziej niebezpieczne: kubiki czy pociski?
Mówi pani o kryzysie kubańskim, czyli chodzi o Kubę,
kraj u wybrzeży USA, dokładnie Florydy.
Kubik to okropny kształt pocisku. Prawie jak cegła.
W 1959 roku na Kubie wybuchła rewolucja komunistyczna.
Do władzy doszedł niejaki Fidel Castro i od razu zaprzyjaźnił się z Rosją.
W roku 1962 Ameryka odkryła, że Sowieci zamierzają wykorzystać Kubę
jako bazę dla pocisków nuklearnych,
a te pociski mogą dotrzeć na Florydę w zaledwie 20 minut,
jeśli wiatr będzie sprzyjający i znajdą parking.
Atrakcyjny amerykański prezydent, John F. Kennedy
zażądał od Rosjan usunięcia pocisków.
Inaczej wojna jest nieunikniona lub nawet gorzej - możliwa.
Na sześć dni świat wstrzymał oddech,
co oznaczało, że mógł się udusić, nim wybuchną bomby.
Ostatecznie radziecki cesarz, Nikita Chruszczow
wycofał się jak pieprzony kurczak,
a jego pociski wróciły do domu z ogonami między nogami.
Kennedy odniósł zwycięstwo.
John F. Kennedy wygrał w kryzysie kubańskim.
Czemu się potem zastrzelił?
Nie zrobił tego. Wynegocjował ugodę w tym kryzysie
z przywódcą radzieckim, Nikitą Chruszczowem,
a potem zastrzelono go w Dallas, w Teksasie, w roku 1963.
Ale nie zastrzelił się sam.
To ironia, że tak bardzo martwił się pociskami kubańskimi,
a powinien był przejmować się pistoletem w Teksasie.
Na pewno sobie to wyrzucał, gdy go postrzelono.
Uniknąwszy armagedonu, świat zapragnął zmian.
Powstało młode pokolenie, które chciało dać szansę pokojowi.
Ich bohaterami nie byli politycy,
ale muzycy z kontrkultury, których dzieła zdefiniowały tę epokę.
Rolling Stonesi byli potężni w latach 60. XX wieku.
Czy można by powiedzieć, że byli Beatlesami swoich czasów?
Grali w tym samym czasie.
Zawsze były przepychanki między Stonesami i Beatlesami.
Tak, ale Beatlesi już wtedy byli Elvisem swoich czasów.
Więc ktoś musiał naśladować ich.
Można powiedzieć, że to Rolling Stonesi, mimo że działali jednocześnie?
Myślę, że ludzie mają swoje preferencje.
Lubią albo styl Beatlesów, albo Stonesów.
Dobrze, to którzy z tych „Beatlesów tamtego dnia” byli lepsi:
Beatlesi jeden czy Beatlesi dwa?
Myślę, że preferowano Beatlesów jeden… Byli pierwsi.
Kolejne pytanie.
Ze wszystkich zespołów lat 60., który były perwersyjne?
Tymczasem wyścig kosmiczny wciąż trwał.
NASA wydała miliardy dolarów, by stworzyć silną rakietę, która dotrze na księżyc,
ale nie wybuchnie, gdy tam dotrze.
Na pokładzie byli Neil Armstrong, Alan Alda
i jeszcze jeden człowiek, który chciał zostać anonimowy.
20 lipca 1969 roku cały świat przyglądał się w telewizji,
czy księżyc wybuchnie.
Również dlatego, że nie było nic innego.
PIERWSZE ZDJĘCIA KSIĘŻYCA
Publiczność musiała być autentycznie zdumiona kiepską,
nawet jak na tamte czasy, jakością obrazu.
Spójrzcie na to.
Wygląda, jakby wlecieli w rozmazaną smugę, by ją przechwycić.
To mały krok dla człowieka,
lecz dla ludzkości - skok ogromny.
Jakość dźwięku też była okropna.
Powiedział, że to mały krok dla mężczyzny, ale bioniczny skok dla ludzkości.
Ogłosił, że księżyc należy do mężczyzn.
Dlatego do dziś kobietom odmawia się wstępu na księżyc.
Lądując na księżycu, człowiek osiągnął wielkość,
przekraczając ziemskie ograniczenia i badając niebiosa.
Zakładając, że to naprawdę się wydarzyło.
Wiele osób w Internecie twierdzi, że lądowanie na księżycu to fake.
Czy mają choć trochę racji?
Całkowicie się mylą.
Żaden historyk nigdy nie zakwestionował autentyczności Projektu Apollo,
gdyż ani jeden tak zwany dowód przedstawiony przez teoretyków spiskowych
nigdy nie został szczegółowo zweryfikowany.
Jasne, że to fake, bo jak mogli wylądować na księżycu,
skoro on nie jest prawdziwy?
Dlaczego pani tak myśli?
Bo nie jest. Nie wiem, czy przeprowadził pan własne badania,
ale mój kumpel Paul przysłał mi nagranie, które ujawnia całą prawdę.
Może pan udowodnić, że księżyc istnieje? Chyba nie bardzo.
Widzimy go na niebie.
Wysłaliśmy na księżyc statek kosmiczny, przywieźliśmy próbki na ziemię.
Nie. Proszę obejrzeć to nagranie. Otworzy pan oczy.
Pewnie wierzy też pan w noc?
Doświadczam jej, podobnie jak miliardy ludzi świecie.
Więc tak, wierzę w noc. Wierzę, że gdy Ziemia się obraca,
mamy okres ciemności, zwany nocą.
Proszę się obudzić. Wszystko jest na nagraniu.
Wmówili nam, że księżyc i noc są prawdziwe, byśmy byli posłuszni.
Proszę o tym pomyśleć.
Niemowlęta nie są zindoktrynowane, wiedzą, że nie ma nocy.
Dlatego budzą się z płaczem.
Idźmy dalej.
Wyścig kosmiczny dobiegł końca. Ameryka wygrała.
A nagrodą okazało się najgorsze w historii miejsce na wakacje,
przed którym nie można było ostrzec ludzi, bo TripAdvisor nie istniał.
Ale była nagroda pocieszenia:
najlepsze zdjęcie z wakacji, zrobione z Apollo 8, znane jako Wschód Ziemi.
Dzisiaj jest zbyt nudne, by przykuć waszą uwagę
na dłużej niż osiem sekund w tym przełomowym dokumencie.
Ale wtedy zmuszało ludzi do przemyśleń.
Nie małych, typu: „Ale ładne zdjęcie”, ale do poważnych.
Uświadomiło nam, że nasza planeta jest krucha.
Ruch ekologiczny zawsze był popularny wśród hippisów,
ale ludzie ignorowali ich przez ubiór
i dlatego, że byli zbyt naćpani, by spójnie przedstawić ich punkt widzenia.
Naukowcy też zaczęli się martwić o planetę.
Aby nikt nie wziął ich za hipisów,
ostrzegali nas w czystych białych fartuchach i okularach.
Ich też zignorowaliśmy, bo wyglądali jak kujony.
Problemem był postęp.
Wszystkie nowoczesne gadżety, od których tak się uzależniliśmy,
działają na prąd, który pochodzi z elektrowni, która spala paliwa kopalne,
co wytwarza gaz zwany CO2, który wylatuje z kominów
i zatrzymuje prawidłowe działanie nieba.
Jednym z rozwiązań wszystkich tych szkód środowiskowych
była budowa elektrowni jądrowych,
które nie emitują tyle szkodliwego materiału.
Chyba że wybuchną, co nigdy się nie dzieje.
Ale stało się tak w roku 1986 w Czarnobylu.
Promieniowanie z Czarnobyla zmieniło wielki teren w śmiertelną strefę.
Gorszą niż centrum miasta Reigate.
Promieniowanie rozeszło się na tysiące kilometrów
i nikt nie przewidział skutku ubocznego:
cegły Muru Berlińskiego stały się tak kruche,
że zaczął się on walić.
Zdesperowani miejscowi rzucili się na pomoc murowi,
próbując go naprawić młotami i pięściami.
Ale na próżno.
Wraz ze śmiercią muru zmarł komunizm. Kapitalizm wygrał.
Rynki finansowe ogarniały globalizację
przy dźwiękach belgijskiego hymnu techno "Pump Up the Jam".
ANAGRAM "PUMP UP THE JAM" TO "JAM UP THE PUMP".
PIOSENKĘ ZAGRANO PIĘĆ RAZY Z RZĘDU NA POGRZEBIE REŻYSERA STANLEYA KUBRICKA.
PLANETA TECHNOTRONIC, ZIEMIA, SKŁADA SIĘ W 70% Z WODY.
JEŚLI WYIZOLUJESZ Z UTWORU UDERZENIA PERKUSJI I ZROBISZ Z NICH OKRĄG,
ODBLOKUJESZ CHEAT MODE,
KTÓRY POZWOLI CI PRZENIKAĆ TWARDE POWIERZCHNIE.
Nagle wszyscy, oprócz biedaków, zarabiali tyle pieniędzy,
że brakło miejsca na przechowywanie monet.
Trzymano je w liczbach na ekranach otoczonych przez mężczyzn,
którzy krzyczeli, by zostały w środku.
By śledzić te pieniądze, świat potrzebował specjalnego rodzaju mega liczydła
i na szczęście takie miał: komputer.
Obecnie komputery są wszędzie, ale kiedyś były nieporęczną rzadkością.
W latach 50. i 60. jeden komputer zajmował cały pokój.
Ale w latach 70. inżynierzy dokonali zaskakującego odkrycia.
Gdyby pozbyć się tych migających świateł i obracających się taśm,
komputer byłyby dużo mniejszy.
Wystarczająco mały, by zmieścić się na opuszku palca.
Był to niesamowity mikrochip.
Dziękuję. Oddam panu to maleństwo.
Mikrochip był właściwie bezużyteczny,
póki nie włożono go do takiej dużej maszyny.
Jeśli chodzi o zajmowaną powierzchnię, był to duży krok naprzód.
Komputery były w sam raz, by z nami zamieszkać.
Dużo ludzi chciało je mieć.
Narodziła się Dolina Krzemowa.
Jest to centrum komputerowe, w którym rywalizowało dwóch mężczyzn:
Bill Gates i Steve Jobs.
Mieli nudne imiona, ale to, co mówili, było jeszcze nudniejsze.
Gates założył Microsoft
i osiągnął wielki sukces z zaskakującą, nieoficjalną kontynuacją Ms Pac-Mana
o nazwie MS-DOS.
W tym czasie Jobs stworzył Macintosha firmy Apple,
pierwszy zadowolony z siebie komputer.
Ich konkurencyjne systemy podzieliły użytkowników komputerów,
ale coś innego próbowało wszystkich połączyć:
www, czyli światowa sieć komputerowa.
Internet był tak nowoczesny i interesujący,
że wydawało się, iż ludzie już nigdy nie wstaną od biurka.
Wtedy w dramatycznej i doniosłej prezentacji
Steve Jobs ujawnił, że odkrył, jak umieścić Internet
w przenośnym prostokącie i na zawsze zmienił historię.
Nazwaliśmy to iPhonem.
Szybko pojawiły się inne smartfony, których używa twoja mama.
Wkrótce smartfony stały się tak wszechobecne,
że gdy to mówię, pewnie patrzysz na niego, nie na mnie.
Smartfony zrewolucjonizowały sposób ludzkiej interakcji,
stwarzając społecznie akceptowalny sposób olewania wszystkich.
Ale nie jesteśmy samotni.
Social media pozwalają szybciej i łatwiej nawiązać więź
przy czymś tak prostym, jak zdjęcie kota lub rytualne zawstydzenie nieznajomego.
Łatwo zrozumieć, dlaczego smartfon
to najpopularniejszy wynalazek tego stulecia.
Jest niesamowicie zaawansowany,
a jednocześnie tak prosty, że może robić go dziecko.
Nie jeden, ale około 50 takich na godzinę,
jeśli chce uniknąć kolejnej nocy w izolatce.
Niestety Steve Jobs zmarł, nim doświadczył sukcesu Apple'a,
nie licząc pierwszych kilkuset miliardów dolarów.
Na łożu śmierci kazał obiecać inżynierom Apple'a,
że będą zmieniać gniazdo iPhone'a co trzy lata,
a potem załadował się do chmury.
W tym czasie Gates marnował swoją fortunę, zwalczając malarię w Trzecim Świecie.
Mimo całkowitej porażki Apple'a i Microsoftu,
komputery wciąż przybierają na sile.
Niektórzy uważają, że zbliża się technologiczna osobliwość,
gdy sprytna sztuczna inteligencja zastąpi człowieka.
Inni uważają, że tak już jest,
a ludzka cywilizacja istnieje tylko w symulacji komputerowej.
Skąd wiemy, że nie jesteśmy w symulacji?
Nie wiemy.
Wielu mądrych ludzi uważa, że może żyjemy już w symulacji.
Jeśli to symulacja, dlaczego komputer każe mi o to pytać?
Z mojego punktu widzenia zadaje pani pytanie,
bym sobie wyobraził, że kontroluje panią komputer,
ale pani może czuć, że ma wolną wolę,
i sama zadaje te pytania.
Czemu w ogóle muszę to nagrywać?
Komputer mógłby to pokazać jako symulację w telewizji,
a może ja tu naprawdę jestem?
Czy ja w ogóle istnieję? Czemu to się dzieje?
Dlaczego nie mogę tylko siedzieć i wciąż jeść czekoladowego eklera?
Taki GIF. Chętnie się zamienię.
Czy ludzie w GIFach dali się złapać w symulację?
Czy właśnie to im się przydarzyło? Gdzie w symulacji jest miejsce dla os?
- Nie jestem pewien… - Przepraszam, za dużo do zastanawiania.
W tej serii zabraliśmy was od naszych prymitywnych początków
przez duchowe przebudzenia, eksplozje kulturowe
i główne przełomy naukowe.
W chwili obecnej ludzkość znajduje się na rozdrożu,
stojąc w obliczu niepewnej przyszłości.
Czy sprostamy wyzwaniu zmiany klimatu?
Czy wręcz przeciwnie?
Czy komputery nauczą się wymazywać nas?
Jeśli tak, jak wydostaniemy się z kosza?
Czy ludzkość może nauczyć się żyć w pokoju?
A może wszyscy przeżywamy teraz
ostatnie godziny, minuty i sekundy cywilizacji?
A może nie? Nie wiem tego.
Wy też nie wiecie.
Ale cokolwiek się stanie, stanie się to tu, na ziemi.
Wspaniale, mamy to.
- Tak? - Tak, dziękuję.
- To wszystko? - Tak.
- Czyli koniec? - Tak. Świetna robota.
Na pewno będzie to wyglądać tak, jakbym była w tych miejscach?
- Tak, nie martw się. - Serio?
Zrobimy to na komputerze. Są niesamowite.
Świetnie, zatem do zobaczenia.
Cięcie, panowie, do zobaczenia!
Chyba dobrze nam poszło.
Wspaniale, dziękuję.
Napisy: Sylwia Sadowska