NETFLIX PRZEDSTAWIA
Co widzisz?
Widzę je wszystkie.
Masz dziesięć sekund.
Dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem, sześć, pięć,
cztery, trzy, dwa, jeden.
Szef chce cię widzieć.
Po co?
Przestań pierdolić.
Ty tu nie zadajesz pytań.
Proszę, chodź ze mną.
Powiedz coś.
Chcę usłyszeć twój głos.
Chcę o coś poprosić.
W zamian za usunięcie bólu.
Znów przyniosłaś mi ulgę w bólu.
Jakbyś wyciągnęła gwoździe z mojego ciała.
Dowód wdzięczności.
Jest bardzo cenna. I bardzo stara.
Dziękuję za miły gest,
ale nie przyjmę prezentu.
Zależy mi tylko na jednym.
Zwróć Matce Huldzie córkę.
Wiele bym zrobił dla ciebie, Miu.
Oprócz tego jednego.
Poproś o coś innego.
Możemy się dogadać.
Proszę zwrócić dziecko, a zrobię, co pan chce.
Matka Hulda próbowała uciec z córką.
Uważasz, że głupota zasługuje na nagrodę?
Posłużę za gwarancję.
Dopilnuję, by Matka Hulda nie uciekła.
Jeśli to zrobi, dam się zabić.
Dziwna jesteś.
Myślisz, że jesteś wszechmocna?
Że słońce wzejdzie na twój rozkaz?
Niektóre sprawy są poza twoją kontrolą.
Proszę podać cenę.
Żadnej ceny. Żadnych negocjacji.
W takim razie znów wbiję w pana gwoździe.
Mogłabyś?
Możliwe.
Zaczekaj.
Spłać ten dług w tydzień, to może się dogadamy.
Przypieczętujemy to uściskiem dłoni?
Nie ma już teraz odwrotu, Miu.
Miu?
Pracujesz teraz dla pana Chianga?
Nie.
Ale wkrótce znów będzie dobrze.
Czytałoby się panu szybciej, gdybym panu ulżyła?
Biorąc pod uwagę zakres postawionych pani zarzutów,
jako pani adwokat,
radzę się przymknąć.
Jasne?
Przyszła jakaś dziewczyna. Chce się z tobą widzieć.
Każ jej przyjść jutro.
Nie ma czasu.
Wróć jutro.
Zaczekam tutaj.
Dobra.
Siemasz, stary.
Cześć, brachu.
…pistolety, kałasznikowy, granaty ręczne.
Czekam na ogromną dostawę.
Więc to nie problem.
Forsa też nie stanowi problemu. Mamy jej w bród.
Wiesz, w czym tkwi problem?
Znasz jakiś sposób,
jakikolwiek, by przelać pieniądze tak,
by wszystkim zapłacić?
- Duża ta dostawa? - Bardzo.
- Coś się wykombinuje. - Mogę na ciebie liczyć?
- Żaden problem. - Wiedziałem!
Eksport, import. Dostawy żywności.
Nie prosto tutaj, ale z przystankami. Przez Węgry.
Znasz moją zasadę. „I wilk syty, i owca cała”.
- No i? - I co jeszcze?
Owce też będą syte. Wszystkie nakarmimy. Nie tylko wilki!
Wypijmy za to.
Na zdrowie!
Gratulacje. Umowa stoi.
Usiądź na moment.
- Daje kopa, ja pierdolę. - Stevo.
Dobra!
Halo? Słuchaj uważnie.
Mamy gwarancję na forsę. Więc nie ma problemu.
Niech każdy robi, co mu każą.
Jak który coś zjebie, osobiście utnę my łeb.
Szefie?
Miroslav.
Miroslavie!
Co jest, kurwa?
Ta dziewczyna wciąż czeka.
Powiedz jej uprzejmie, żeby sobie poszła,
bo inaczej Dusan ją wywali.
- Dobrze. - Tak.
Kazała mi przekazać, że jest… Jak to było po duńsku?
Szczęśliwą monetą.
Co, kurwa? Trzeba było od razu tak mówić!
- Byłeś zajęty. - Szczęśliwa moneta, kurwa mać.
Miro, idę już do domu.
Zaczekaj na mnie.
Chwila. To źle, że ją wpuściłem?
- Co? Nie. - Pospieszmy się.
- Przyprowadź ją do kancelarii! - Dobra.
O co chodzi?
Ja pierdolę. Cholerna szczęśliwa moneta.
To ty.
Tak.
Myślałem, że nie żyjesz.
Miałeś nadzieję?
Nadzieję? Skądże.
Cieszę się, że cię widzę. I że dobrze wyglądasz.
Postarzałeś się.
Tak. Czas leci.
Jak mnie znalazłaś?
Nie zmieniłeś nazwiska.
Co mogę dla ciebie zrobić, Miu?
Potrzebuję pracy.
I mieszkania.
Przecież jesteś szczęśliwą monetą.
Już nie.
Jak można przestać być szczęśliwą monetą?
Jak można przestać być gangsterem?
Dobra. Znajdę ci robotę.
Ale nie mogę zaoferować ci mieszkania.
Nie mam dokąd pójść.
I masz u mnie dług.
Jaką chcesz robotę?
Lewą.
Dobrze płatną.
Dobrze.
Miu. Polixen, Bjarke. Moi kumple.
A ten? Co to za jeden?
Jestem…
Co ci mówiłem?
Mówisz po duńsku?
Powiedz coś.
Nie musisz dużo gadać, ale chociaż trochę.
Miło was poznać. Jestem Miu.
Znajdziemy ci coś. Żaden problem.
Super! Idealnie! To na razie.
Pa.
Będziesz w sprzedaży.
Ktoś od nas cię przeszkoli.
Kto się nada?
Może Danny?
Dobry pomysł. Łebski gość.
Nocna zmiana. Wyśpij się dobrze.
To praca jak każda inna.
Nasze chłopaki. To jest Miu.
Trzymaj telefon przy sobie. Zawsze odbieraj.
To twój najlepszy przyjaciel. Bez dyskusji, jasne?
Jak się dobrze postarasz, to będziemy ci płacić.
Jak mi zapłacicie?
Pogadaj z Dannym.
Obiecuję, że od nas dostaniesz więcej niż od państwa.
- Coś jeszcze? - Raczej nie.
Trzymaj komórkę przy sobie. Danny się odezwie.
Jeszcze jedno. Zrób nas w chuja, a pożałujesz.
Miroslav ci nie pomoże. Dorwiemy cię.
Halo?
Hej, Miu.
Jak się masz?
Jesteś umówiona z moim szefem.
Nie mam jeszcze forsy.
Przykro mi.
Ale spotkania z szefem raczej nie przełożysz.
Rozumiem.
Czas się kończy.
Siemasz. Jesteś Miu?
Tak.
Danny.
Jak znajdziesz klienta, dam ci kluczyki.
Przyjdziesz tutaj.
Bierzesz tylko tyle, ile potrzebujesz.
I idziesz do klienta. Jasne?
Pamiętaj, nie noś torebki przy sobie.
Idź na górę do Rebekki.
Powiedz jej, że jesteś od Danny'ego.
- Co jest w torebce? - Co?
Wiem, że to dla ciebie nowość, ale jesteś zupełnie zielona?
Tak.
Ruchałaś Polixena?
Nie.
Wybacz, głupie pytanie. Zadam inne. Szybko się uczysz?
Dobrze.
Emka, koka, keta, xanax.
Masz tu emkę dla Rebekki.
Jasne?
Jak to załatwisz, wróć do mnie.
Czyli dokąd?
Knajpa z shoarmą.
- Tam czekamy na następną rundę. - Dobrze.
Może nie muszę ci mówić, ale pamiętaj, najpierw bierzesz forsę.
Jestem od Danny'ego.
Skąd znasz Bjarkego i Polixena?
Mamy wspólnego prawnika.
Miroslava?
Obłęd. Ten facet to pieprzona legenda.
Twardy gość. Nie pierdoli się.
Oddałbym za niego życie.
Mam gdzieś, co mówią o Bałkańczykach.
Ważne, co ktoś ma w środku, kapujesz?
A Miroslav jest mi jak brat.
Czaisz?
Muszę coś załatwić. Zaraz wracam.
Weź telefon. Pilnuj interesu. Na razie.
Jeszcze to.
Coś nie tak?
Myśli. Galopujące myśli.
Też cię prześladują?
Rozpad jaźni.
Nie czuję siebie. Nie czuję.
Przestań.
Nie czuję siebie!
Przestań. Jestem tu z tobą. Twój przyjaciel Danny.
Twoje ciało domaga się jedzenia i picia.
Nie chcę.
Powiedz, co widzisz.
Jeszcze…
Falafel!
Falafel z sosem czosnkowym.
Bez pomidorów.
Jak zwykle.
- Bez pomidorów. - Wiem.
- Cześć. - Hej.
Witaj.
Jestem od Danny'ego.
To ty doręczasz nasz towar?
Dobrze.
Ja pasuję.
- Pasujesz? - Tak.
Wcześniej powiedziałeś:
„Będzie dziś biba jak w latach 90.”.
Mówiłeś tak, jak przyszedłeś.
Nieprawda.
Nic nie zamawiałeś?
Nie.
To nie w moim stylu.
Twoja sprawa. To nie dla mnie.
Najpierw forsa.
Najpierw forsa, naturalnie. Ty ją masz.
Co?
Wybrałeś gotówkę, nie?
Tak.
I proszę bardzo, to był jego pomysł.
Tak.
Sam chciał. Przeliczmy.
Ile tu mamy?
Proszę, 3000. Nie musisz liczyć.
A to dla mnie. Dziękuję.
Wiesz co?
Zaczekaj, aż sprawdzimy, co tu mamy.
Otworzysz torebkę?
Raczej nie. Właśnie obciąłem paznokcie.
Co takiego?
Dopiero co je obciąłem i są za krótkie.
Nie otworzę tego.
Kurwa.
Sten, do kurwy nędzy.
O Boże! Uderza prosto w kuśkę.
Gdzie byłaś?
Czad. Masz telefon?
Kluczyki?
Dobra robota, Miu. Tak trzymaj, a daleko zajdziesz.
Też tak zaczynałem.
A teraz sam zlecam robotę.
Niedługo będę w Centrali. A potem jeszcze wyżej.
Nie zamierzam wiecznie dilować na ulicy.
Lubię myśleć perspektywicznie.
Kiedyś powiesz: „To on?
Ten sam Danny, który mnie szkolił?”.
Pomyślisz: „Kiedyś był tam,
a nagle jest tutaj”.
Czaisz? Myślę naprzód.
Zajdziemy wysoko. Tylko tak trzymaj. Dobra robota.
Ciało Nicklasa jest zdeformowane.
Wygląda jak ofiara wojny. To okropne.
Najgorsze, że jego penis przepadł. Zeżarły go świnie.
Rozważyliśmy wszelkie sposoby.
Będzie wymagał protezy.
Ale nie może prokreować. A to jest najważniejsze.
Zamroził spermę?
Nie wiem. To sprawa jego matki.
Ale spytam ją, skoro o tym wspomniałeś.
W tych czasach nadajemy nowy sens esencji życia.
Sztuczna biologiczna rewolucja to pole niewyobrażalnych możliwości.
Każdy marzy o tym, by zdefiniować się na nowo.
Dlatego was wezwałem.
By mając to na względzie, stworzyć protezę dla Nicklasa.
Skoro odtwarzamy jego penis, czemu go nie ulepszyć?
Będzie twardszy, silniejszy, większy.
Bardziej wydajny i wyszukany.
To bardzo konkretny projekt.
Niezwykle radykalny.
W naszych projektach wykazujesz szczególne zainteresowanie ptaszkiem.
- Tak sądzisz? - Tak.
Wspomniałeś kilka razy,
że chciałbyś odbyć rozmowę ze swoim ptaszkiem.
Nigdy tak nie mówiłem.
Mówiłeś.
Nieprawda.
Dobra, dajmy spokój.
Myślałem, że to ciekawe w tym kontekście.
Często mówisz ludziom, że chcę rozmawiać z penisem?
Nie ma się czego wstydzić.
To brzmi kreatywnie.
Zamknijcie wszyscy oczy.
- Teraz? - Tak. Zamknijcie oczy.
Wyobraźcie sobie, że odtwarzacie coś ogromnego.
Skupcie cielesną energię i poślijcie ją w dolne rejony.
I powiedzcie…
Co widzicie? Co potraficie stworzyć?
Możemy odtworzyć
relikwię dla Nicklasa. I dla całego świata.
To będzie szczytowa rezurekcja.
Napisy: Ewa Nowicka