Dokąd to?
Dopadnę was, zdziry!
Mam krwiożercze orki!
Lepiej uważajcie, bo Tilikum już płynie!
- Dokąd one płyną? - A jak myślisz?
Szukać ludzi i jedzenia!
I partnerów seksualnych!
To cała klasa?
Sandy, czy one ukradły ci łódź?
Łódź, kajaki i martwą kurę.
Niezła impreza, Amelio.
Czekajcie!
Zaspałam!
Na litość boską, nie zostawiajcie mnie tu!
Absolwentki
Hej, stara.
18 DNI PÓŹNIEJ
Śniadanie gotowe.
Proszę, zjedz coś. Ugotowałyśmy ostatni but.
Lepiej go zjedz, bo następny będzie dywan.
Może zacznij prowadzić pozytywny dzienniczek?
To potrafi odmienić twój mózg.
A może... Może terapia śmiechem?
Spróbujesz?
Na początku będzie dziwnie, ale zrobię to z tobą. Gotowa?
Raz, dwa, trzy.
Nie próbuj mi pomóc. Nie będę z tym walczyć.
To zupełnie naturalna reakcja.
Ale tam są ludzie.
Zaczekamy, aż ktoś ściągnie pomoc.
Minęło 18 dni, Zoe.
To urocze, że myślisz, że wrócą.
Nie mają wielkiego jachtu.
- Trochę im to zajmie. - Albo już nie żyją.
To wszystko?
Wkładka jest najbardziej pożywna, a ja...
Jem za dwoje.
Niestety ma rację.
Nieważne. I tak niedługo odpływam.
Gdyby te zołzy nie ukradły mi łodzi, jadłabym sobie mewy,
a nie pieprzone obuwie.
I co?
Nic. Jest jak telefon bez sygnału.
Skąd mamy sól morską?
To łupież. Zawsze coś. Masz.
Spoko.
Znowu to samo.
Jeszcze nigdy nie leżała tak długo.
Nie marnuj tego.
Przestańcie!
Nadszedł czas.
Znów musimy to przedyskutować.
Nie!
- W życiu. - Nie ma takiej opcji, Renee.
Zaczekamy, aż pojawią się plony.
Sala muzyczna jest świeżo po remoncie, na dywanie prawie nikt nie siedział.
Dywan to nie jedzenie!
Nie przeżyjemy, jedząc dywan.
Straciłyśmy cały zapas glicerolu i ketonu,
a teraz nasze ciało pochłania białko z mięśni.
Ludzie potrafią przetrwać, nie jedząc praktycznie nic.
Jak Gandhi. Jak Gwyneth Paltrow.
Kosztem kluczowych organów.
Ciała już odmawiają nam posłuszeństwa.
Ten smród to nasze nerki.
Nasze płuca kurczą się.
Nasze serca w końcu się poddadzą.
Zazwyczaj wystarczy atak serca.
Albo infekcja.
Jak tam twoja rana, Zoe?
Prawie przestała ropieć.
Zawsze jest jakiś powód, by dalej żyć.
Właśnie.
Tak właśnie mamy żyć?
Mam już dość tej głodówki.
Bicky, na pewno są jakieś moralne konsekwencje.
Sama nie wiem.
Od tysiącleci spożywamy ciało Chrystusa.
To prawda.
Zoe ma rację. To niemoralne.
Boże. Za dużo myślicie.
Kiedy zjadłam ratownika z Gwatemali,
najpierw czułam się dziwnie, ale potem było zajebiście.
Jeśli mamy to zrobić,
musimy zrobić to teraz, kiedy mamy dość sił.
Spoko. Więc kogo jemy?
Tak myślałam.
Nie zjemy nikogo, bo kto niby miałby podjąć decyzję?
Rada plemienia?
Bez sensu.
Rada plemienia.
Dziewczęta, żartowałam.
Naprawdę.
Jakie to słodkie. Zakonnica, która lubi reality show.
Nie wyszło, co?
Czekajcie, idiotki!
Pieprzony opos.
Cześć.
Pomyślałam, że może chciałabyś porozmawiać z profesjonalistą.
Oczywiście będziesz musiała poradzić sobie
z tym nieożywionym przedmiotem, ale mnie pomogło.
Wiem, że sytuacja jest pojebana,
ale martwimy się o ciebie.
Słyszałaś?
Bo nie straciłaś słuchu, prawda?
Ale co? Głosy?
Zoe cię do tego namówiła?
Amelio, proszę.
Myślę, że najwyższy czas naładować baterię
i poddać cię elektrowstrząsom.
Wiecie co? Wezmę tego mopa.
Zamknij się i daj mi spać.
Zamknij się!
O ile jej terapeuta nie działa inaczej niż mój,
chyba nie mówi mu o swoich uczuciach.
Omawiacie strategię?
Nie głosujecie na mnie, prawda?
Nikt nie głosuje na nikogo.
Zamknij się!
Osobowość kontra budowa ciała, co myślicie?
Próbujecie ocenić, kto da nam najwięcej mięsa,
albo kto nam się już nie przyda?
Myślałam...
że możemy podzielić głosy.
Wtedy nikogo nie zjemy!
Idiotki.
Na głos Zoe nie możemy liczyć.
Jasna cholera, Sandy. Sama to zbudowałaś?
Moja łódź jest niesamowita.
Nauczyłam się co nieco na morzu.
Zresztą to już moja łódź.
A skoro mowa o morzu,
spędziłaś tam dużo czasu.
Nie dzięki tobie.
Tak, wciąż mi z tym źle.
Tak się zastanawiam.
Dostałabym gdzieś antydepresanty dla Amelii?
Musi być jakieś niesplądrowane miejsce.
Źle do tego podchodzisz.
Musisz znaleźć tych, którzy plądrują.
Scuba City.
Pływająca komuna
instruktorów nurkowania i ich łodzi.
Wszystkie opalone, wyluzowane gnojki
zebrały się razem
i plądrują wszystko pod wodą.
Czyli te jełopy, które zawaliły szkołę,
bo wolały plażować, teraz rozdają karty?
Mniej więcej. Wszystko jest pod wodą.
Masz ochotę na zupę z puszki? Sklep jest pod wodą.
Antydepresanty?
Nurkowanie do apteki to dla nich chleb powszedni.
To cudownie. Idealnie.
Cudownie. Idealnie. Nie chcesz płynąć do Scuba City.
Ci, którzy nie mieli czym zapłacić,
kończyli pod wodą.
Kurwa.
Więc czemu chcesz tam wracać?
Zoe, przeżyłam trzy miesiące, łykając łzy.
Moje słabości dały mi zajebistą siłę.
Chcę, by moje dziecko też tego zaznało.
Teresa również. O ile ją przekonam.
Dlatego zainstalowałaś drugi rower?
Przyjaźń, co?
- Mamy tylko to. - Tak.
Do czasu aż postanowicie kogoś zjeść.
Wszystko gra?
Dziewczęta! Zjedzcie mnie.
Ja to zrobię. Jestem najstarsza
i najprędzej trafię do nieba. A Stary Testament mówi
o rytualnej ofierze, więc można potraktować to
jako teologiczny kruczek pozwalający na morderstwo.
Co wy na to?
Daj nam chwilę, siostro.
Ja to powiem. Po co jeść barana, kiedy mamy jagnię?
To bardzo miłe, siostro, ale...
nie możemy zjeść zakonnicy.
Bóg się na nas pogniewa.
Sama rozumiesz.
Ale możesz poprowadzić radę plemienną.
Poniosłow was, to był żart.
- Chrzanić to. Niech będzie baran. - Nie, nie.
Dobrze, poprowadzę radę plemienia.
Dajcie mi chwilę.
Zoe, co myślisz o dzisiejszym głosowaniu?
Oczywiście, że stałam się celem.
Tylko ja uważam, że to zjebany pomysł.
Ostatni raz nie dajesz mi spać, gnido.
Gdzie jesteś?
Muszę myśleć jak opos.
Po podliczeniu głosów zapadnie ostateczna decyzja,
a osoba z największą ich ilością zostanie...
wyeliminowana.
Pierwszy głos.
Zoe.
Zero zaskoczenia.
Drugi głos.
Teresa.
Trzeci głos.
Megan.
Teresa.
Co?
Teresa.
Jaja se robicie?
Od miesięcy
wam gotuję i sprzątam, wy niewdzięczne zołzy.
I robię to wszystko bez palca u stopy. Tak mi dziękujecie?
Nie bierz tego do siebie.
Przez program in vitro traktowałaś swoje ciało jak świątynię.
- Jesteś zajebiście organiczna. - Pyszne ciałko.
Jeśli chcecie wykorzystać moje macierzyństwo przeciwko mnie,
ja wykorzystam je, by się uratować.
Co?
- Wychowam dziecko Sandy. - Co? Serio?
-Że co? - Zrobisz to dla mnie?
Tak, jeśli dzięki temu będzie bezpieczne.
Ale nie wychowamy go na morzu jak jacyś porąbani piraci.
No co ty?
Zostaniemy na lądzie i będziemy chodzić na kontrole do Renee.
Okej.
Czyli jestem uratowana?
- Tak? - Tak.
Matki są potrzebne, więc T jest bezpieczna.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Teresa. Nie liczy się.
- Zoe. - No nie.
Dwa głosy na Zoe.
Jeden głos na Megan.
Teresa. Nie liczy się.
Ostatni głos.
Megan.
Co, kurwa?
Dwa głosy na Zoe i dwa na Megan.
Mamy remis.
Podwójna porcja.
Nieźle.
Hej, malutki.
Amelio?
Nie!
Czego chcesz?
Ładnie wyglądasz.
Potrzebujemy cię
na radzie plemienia, bo mamy remis.
Nie. Robię to, o czym już mówiłam, zostaję i czekam na śmierć.
Też spróbujcie.
Amelio!
Naprawdę próbuję się nie denerwować.
Staram się być uprzejma.
Rozumiem, że inaczej do tego podchodzisz.
Ale to przez ciebie mamy ten problem.
Twoja impreza wszystko zrujnowała.
Proszę, chodź zagłosować,
bo reszta z nas nastawia się na przeżycie, mimo że masz inne zdanie.
Dobrze.
Było blisko...
by suka wróciła.
Ale dlaczego to mnie chcecie zarąbać?
Gra na skrzypcach nam się nie przyda.
Czyli sztuka się już nie liczy?
Ten kraj nigdy nie cenił sztuki. Czemu to zmieniać?
Amelio.
Wiem, że dużo nabroiłam.
Ale tam są ludzie, są inne sposoby na przetrwanie.
Nie chodzi nawet o mnie i Megan.
Chodzi o to, by nie wybierać.
- Tak, to ma sens. - Dziękuję.
Co to za życie?
To, że ludzie potrafią przetrwać, nie oznacza, że powinni.
Cierpienie nie musi mieć znaczenia.
Czasem to po prostu cierpienie.
Nieprawda. Nie o to mi chodziło.
Zawsze jest nadzieja.
- Przeżyłyśmy już tyle. - Nie.
To bez znaczenia. Nie rozumiesz.
Nic nie ma znaczenia.
To nieważne, czy wytworzyłyśmy prąd, hodujemy rośliny,
czy że są tam inni ludzie.
Ci ludzie się nie liczą. My się nie liczymy. Ty się nie liczysz.
Liczę się.
Liczę się, kurwa. Ze względu na mnie tu przyjechałaś.
Dzięki mnie wciąż żyjesz, więc wybierz mnie.
Proszę, uratuj mnie.
Och, Zoe.
Serio nie wiesz, że to ciebie się właśnie wybiera?
Znów jesteś zaskoczona,
że czekasz na eliminację.
Nie wybiorę cię.
Nie wybiorę też Megan.
Niedługo będzie po wszystkim.
Nie utrudniajmy sobie życia.
- Ma dobre argumenty. - Zoe dużo spieprzyła.
- Tak. - Nie słuchajcie jej. To wariatka.
Zoe uwięziła nas na zjeździe.
Widzicie, co ma na sobie? Jest walnięta.
Zoe zepchnęła Sandy do morza.
- Fakt. - A tylko Saskię oskarżono.
To przez Zoe obręcz spadła mi na palec.
To był wypadek.
Taki jak zabicie ostatniej kury?
- Dlatego teraz głodujemy. - Zawsze nazywała mnie Pepé.
Tylko ja umiem obsługiwać radiostację.
W sumie racja.
- Więc... - Właśnie.
To ważne tym bardziej, że wiemy, że tam są ludzie.
Ja mogę...
Nie mam nic do powiedzenia.
Megan.
Głosuję na Megan.
Ja też.
- Nie. - To ma sens.
Nie.
Zgadzam się.
- Wybacz, Megan. - Megan. To oczywisty wybór.
-Że co? - Megan.
Też głosuję na Megan. Nasze dziecko tak samo.
- Saskia. - Powiedz im coś.
Proszę, nie rób tego.
- Proszę. - Nie bierz tego do siebie.
Jeśli właśnie tego pragnie grupa,
niech będzie Megan. Przykro mi.
Dziewczęta, to zaszło za daleko, przykro mi,
-że brałam w tym udział. - Ogłoś to, siostro.
Dla większego dobra.
Nie.
Osobą z największą liczbą głosów została...
Megan.
Serio?
Jesteście pojebane!
Banda zdzir.
Idźcie sobie. Mam to gdzieś.
Walcie się! Zdrajczynie.
Megan też się liczy.
Przykro mi.
Witajcie, słuchacze.
Przed nami bardzo zły dzień.
Powtarzam, nasze współrzędne to 34,4100 stopni na południe
i 150,3037 stopni na wschód.
Wiemy, że tam jesteście.
Proszę...
uratujcie nas przed nami samymi.
Jak się czujemy?
Podekscytowana?
Wszystko gra? Okej.
Zobaczmy, co my tu mamy.
To oczywiście dziecko. Chyba że nie?
Żartowałam.
Nie, nie. Ja...
Wibrator, serio?
- Proszę. - Nie przejmuj się.
Może być nieco zimny.
Według moich szacunków jesteś w czwartym miesiącu.
Chcesz posłuchać bicia serca?
Brzmiałoby to mniej więcej tak.
Serio?
Jesteś z tego zadowolona?
Tak. Przepraszam.
Tylko tego zawsze chciałam.
Ale musiałam zrezygnować.
Myślałam, że już nie ma na to szans.
Zostało jakieś siedem miesięcy.
- Pięć. - Pięć.
Pięć.
Matma.
Dostaniesz dziecko, a ja odejdę.
Po tym jak zrobię... swoje,
odpłynę, a ty z nim zostaniesz.
Nikt nie każe ci odchodzić.
Proszę cię.
Nikt mnie tu nie chce.
W 12. klasie nie mogłaś się doczekać, aż odejdę.
Zoe i Saskia od razu zepchnęły mnie do morza.
Nawet kiedy próbowałam dołączyć do ratowników z Gwatemali,
ci mnie nie chcieli.
A nie wspominałaś, że jednego zjadłaś?
Dobra, mieli podstawy.
Ale teraz jestem samotnym wilkiem, a moim domem stało się morze.
Sandy,
jesteś... totalnie rąbnięta.
Dziękuję.
Ale chcemy cię tu.
Chcę wychować to dziecko z jedną osobą...
czyli moją przyjaciółką.
Co?
Kochane moje!
Spierdalaj, Renee!
Nie psuj nastroju.
OBIAD
O nie, nie, nie...
Tak, wiem.
Nie zagram na skrzypcach przy ognisku,
żebyśmy sobie pośpiewały.
Rozumiem. Bez urazy.
Nie zgadzam się.
The Corrs, Dave Matthews Band,
orkiestra w Thong Song, kultowy numer.
Ja to zrobię.
Zgłaszam się na ofiarę.
Naprawdę?
Tak. Mam dość.
Straciłam nadzieję.
Wy nie, więc...
Jeśli wam to pomoże, proszę bardzo.
Ja pierdolę!
- To było nieuprzejme. - Na pewno, Amelio?
Tak. Na pewno.
Tylko bez żadnego Pikniku pod Wiszącą Skałą.
Nie chcę widzieć...
Chcecie dać jej szansę stchórzyć?
Nie.
Albo teraz, albo nigdy.
Po tym, co mi powiedziała, już była dla mnie martwa.
Zajmę się tym, dobrze?
Dla nas.
Ale nie chcę słyszeć, że Zoe wszystko psuje.
Ani, że Zoe się nie liczy.
Przyda się ktoś od brudnej roboty, więc ja to zrobię, okej?
Nakryjcie do stołu.
Kurwa.
- Dzięki Bogu. - Co się dzieje?
Dzięki Bogu.
Już się bałam, że cię zabiłam.
Trudno ocenić,
musiałam walnąć cię na tyle mocno, by je przekonać,
ale na tyle lekko, żebyś przeżyła. Udało się idealnie.
Czemu jestem na rowerze na łodzi, Zoe?
Bo musisz stąd spadać.
Płyń do Scuba City, oni mogą wszystko skołować.
Zdobędziesz lekarstwa, a potem wrócisz do domu.
Jesteś strasznie wkurwiająca.
- Co? - Byłam gotowa odejść. Pogodzona z losem.
A ty odpierdoliłaś jakąś fałszywą ofiarę
i każesz mi uciekać,
żebym potem wróciła jak gdyby nigdy nic?
Tak.
Boże. Zoe, wiesz, czym ty jesteś?
Jesteś jak... Jak diagnoza.
Kiedy lekarz mówi ci,
że jakaś choroba stanowi teraz część twojego życia,
więc musisz z nią żyć.
Wiesz, jakie mamy szczęście, Amelio?
Wiesz, ilu ludzi nie ma nikogo?
Zabiliby za taką diagnozę,
ponieważ to, czego nie chcesz nazywać przyjaźnią,
bo to takie fuj,
jest ostatnim, co nam zostało.
Przykro mi, ale zawsze będę przy tobie,
będę cię wkurzać i walić tak,
żeby nikt cię nie zjadł,
mówić ci, że twoja grzywka wygląda super, choć wygląda... znośnie,
bo różnicą między życiem a przeżyciem
jest to, że możemy to z kimś dzielić.
To pieprzony przywilej.
Wiedziałam, że nie pasuje mi grzywka.
- Boże. - Czemu mi na to pozwoliłaś?
Właśnie tego żałujesz?
Kuźwa. Boże.
Jest dobrze. Żal oznacza, że coś czujesz.
Chcę coś czuć.
Dobrze. Wstań.
Idź. Nie myśl.
Uważaj na siebie.
I wróć do nas.
Dobrze by było posłuchać jakiejś mowy,
żebyśmy doceniły poświęcenie.
- To nie restauracja teatralna. - Nie o to mi chodzi.
Chcę uszanować życie Amelii
i to, że się dla nas poświęciła.
Czyli restauracja teatralna.
- Dziewczyny. - Chcę docenić to, co zrobiła,
jej życie, hobby, rodzinę i przyjaciół...
I co powiesz?
Powiem, że...
- Mogę to zrobić. - Dziewczyny!
Słuchaliśmy Zo-Zo FM.
Widzimy jakąś szkołę.
Właśnie minęliśmy... boiska do netballa.
Zbliżamy się do klifu.
To od zachodu.
To... To chłopaki.
Słyszycie nas?
Dziewczyny! Czekajcie.
Wiem, że się nie znamy, ale odwala mi,
bo wydaje mi się, że czoło mi śmierdzi. Możesz powąchać?
Powąchaj.
Sorki, to było naprawdę dziwne.
Sorki. To było dziwne.
Zoe, stój!
Wskakuj!
Zabiją cię, jeśli wrócisz beze mnie.
Najwyższy czas.
Stałam tu jak widły w gnoju,
licząc, że też mnie uratujesz.
Szczerze, ta łódź jest dwuosobowa,
więc mogę co najwyżej pływać w kółko.
To fakt.
Ruchy, matołku.
Wybacz.
Szybciej, siostro!
WIECZÓR KAWALERSKI BRENDONA
Czołem, dziewczyny.
Szukamy nowego domu.
I jesteśmy głodni, więc...
napalcie w piecu.
Co wy na to? Ugościcie nas?
Sześciu cudownych chłopaków!
- Twoja grzywka nie jest wcale zła. - Nie musimy o niej mówić.
Wiesz, co mówią,
tydzień dzieli gównianą fryzurę od udanej.
Płyń szybciej, bo zostaniesz Roszpunką.
W porządku. Mam krótkie nóżki.
Pedałuj, Zo-Zo.
Pedałuj.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski