Dziewczęta, kopiemy.
Wasze kapsuły czasu muszą tu być.
Tak, siostro Barbico.
Gdybyś walnęła ją trochę mocniej,
mogłybyśmy mieć ją z głowy.
Siostro, pytanko.
Czy na duchy katolickie działają egzorcyzmy buddyjskie?
Tak na przyszłość.
Czemu nie: „Co słychać, siostro Barbico?”.
Tak bardzo pochłonęły was wasze afery,
że nie zauważyłyście jeszcze jednej osoby.
Z całym szacunkiem siostro... Barbico,
mieszkasz poza szkołą, a stare nawyki nie umierają.
Gładka wymówka.
Dlatego tak długo was unikałam.
Kiedy woda się podniosła, modliłam się.
„Dobry Boże, tylko nie one”.
Przeżyłam 2012 i spinki w kształcie motyli,
1996 i infekcje po przekłuwaniu nosa,
przeżyłam nawet 2016,
kiedy nieustannie leciała ta smutaska Billie Eilish.
- Ale wy... - Co?
Byłyście największymi suczami, jakie uczyłam.
- Język. - Wasze wyzwiska.
- Ostra Siostra? - Wielokrotnie Przełożona?
Niepokalane Wzdęcie?
- Sralniki. - Bicky pije siki.
Siostrzyczka mała piczka.
Przełożona ma wymiona.
Wiecznie Niewydymana.
Przestańcie.
Przestańcie, proszę.
Wystarczy.
Cholera. Nauczycielka się popłakała.
Absolwentki
Co się stało z tą klasą?
Zawsze byłyście nieposłuszne,
ale golenie głów, odcinanie palców,
- zatajanie informacji o toaletach? - Właśnie, Genevieve.
W porównaniu z resztą to nic.
Byłaś cholernie samolubna.
Cisza!
Jeszcze tydzień,
a któraś z was by zginęła, gdyby nie ja.
Wybacz, siostro, ale wystarczył nam dzień.
Sandy nie żyje od kilku tygodni.
Co...
Fakt, Sandy była nie do zniesienia, ale...
to okrutne, nawet jak na was.
Poszukajcie listów do przyszłych siebie.
I zastanówcie się nad sobą.
Kto chce przeczytać na głos swój?
Ja.
Dobrze.
„Droga przyszła Phoebe, gratulacje.
Na pewno będziesz prymuską”. Zgadza się.
„Nie poszłaś na bal
i olałaś obóz, żeby wziąć dodatkowe lekcje.
W przeddzień skończenia szkoły nie masz przyjaciół.
Mam nadzieję, że było warto”.
Ostatnie miesiące były naprawdę popieprzone.
Ale tak naprawdę, co dziwne...
cieszę się, że was spotkałam, więc...
Tak.
„Droga Amelio”. Nigdy nie wykonywałam poleceń, co nie?
„Nie wiem, o chuj ci chodzi, ani dlaczego nie odbierasz telefonów,
ale chcę moją spódniczkę z powrotem”.
Wciąż czekam, suko.
„Droga przyszła Genevieve,
a może raczej trzecia premierko w historii?”
Co? Nawet nie druga.
„Na pewno masz już trzeci certyfikat kosmetyczny
i pracujesz jako stylistka paznokci”.
Życie.
Kto by się spodziewał, że zamiast mani będzie medycyna?
Nie ja.
To list miłosny do Mitcha,
pełno tu bazgrołów.
Jajca to nogi, a główka gra na skrzypcach.
Nie jest poprawny anatomicznie,
ale wciąż wiernie odzwierciedla moją przyszłość.
Co masz?
Waginę warzącą piwo, ale...
Ale rysunek nie jest za dobry.
Kto nam został?
- Amelia. - Nie mam listu.
Nie chodziłam już do szkoły.
Zapomniałam o twojej matce. Przykro mi, kochanie.
Cóż, dziewczęta,
czas na refleksję...
Amelio, o czym ona gada?
Amelio?
Moja mama zmarła.
Dlatego opuściłam szkołę.
Co?
- Idziemy do sklepu? - Meals, idziesz?
- Zaczekajcie. - Chodź, Zo-Zo.
Amelio, chodź.
- Zoe, muszę... - Zo-Zo.
Ona... popełniła samobójstwo.
Jezu, Zoe. Spokojnie. To było...
Chodź.
Zo-Zo.
Amelio, chodź.
Dawno nie spędzałyśmy razem czasu.
Nie. Idź beze mnie.
Muszę spotkać się z Dannym.
Przepraszam.
Brawo, Zoe, teraz chodzi o ciebie.
Standardzik.
Przepraszam. Myślałam, że wiedzą.
Nie, to...
W porządku.
Nie wiedziałam.
- Gdybym tylko... - To było dawno temu.
Dlaczego zawsze muszę wszystko spieprzyć?
Gdybym nie stchórzyła na spotkaniu, utknęłabyś tu,
a Saskia nie wywlokłaby traumy.
Genevieve nie miałaby zaparć. Ty nie musiałabyś
mówić o mamie, a ja...
nie żartowałabym sobie o spódniczkach.
Cały ten czas...
Cały czas myślałam, że to ty mnie wychujałaś.
Co jest? Mów. Zasługuję na to.
Chciałam pocieszyć cię z powodu czegoś, co przydarzyło się mnie
i nagle okazuje się,
że w ogóle cię nie znałam...
Zo, nie musimy tego robić.
Nie jesteśmy... przyjaciółkami.
Oczywiście, że jesteśmy.
- Choć bywało ciężko. - Powiedzmy, że utrzymałybyśmy kontakt.
Że widywałybyśmy się raz na parę miesięcy. O czym byśmy gadały?
O życiu.
Nie byłoby o czym.
Jesteśmy zupełnie inne, Zoe.
To by się nie udało,
- nawet gdybym została w szkole. - Amelio,
wiem, że spieprzyłam. Powinnam była dzwonić,
ale gdybym wiedziała, co się stało, nie doszłoby do tego.
Doszłoby.
Może nie od razu, ale... doszłoby.
Przepraszam za moją tajną toaletę.
To ja przepraszam, że was wykorzystałam.
Wybaczcie, że powiedziałam, że kredę z wodą to miso.
Smakowało wam...
Przepraszam was, nie jestem lekarzem. Jestem stylistką paznokci.
Co?
Nie jesteś lekarzem?
Nabrałaś mnie.
No nie?
W porządku, Renee. Wiedziałyśmy.
Co?
Kiedy powiedziałaś, że formaldehyd to sok z ogórków,
wszystko było jasne.
Albo, kiedy robiłaś nam badania
i nazwałaś wziernik „szpatułką”?
Niby do jakiego laboratorium dawałaś wymazy?
Na dodatek wszystko wymieszałaś.
To nie miało sensu.
Ja nabrałam podejrzeń, kiedy...
odcięłaś mi cały palec.
Tak, przepraszam.
Przepraszam, że skłamałam.
Tereso, tak mi przykro.
Też przepraszam.
Was wszystkie.
Wybaczcie, czy my...
Genevieve.
...unikamy tego tematu?
Zdaję sobie sprawę, że cię dręczyłam i podobało mi się to.
Była w tobie pewna desperacja
oraz naiwność, którymi gardziłam.
To przeprosiny, czy...
Tymczasem byłam po prostu zazdrosna.
Masz niesamowicie silny charakter.
Wiesz, kim jesteś.
Przepraszam, że próbowałam to zmienić.
Przeprosiny przyjęte.
Za dużo tu estrogenu.
Przewietrzmy tę salę i chodźmy coś zjeść.
No już.
A ty nie chcesz nas za nic przeprosić?
Dajcie spokój.
Kilka godzin w kozie i już jesteście gotowe mnie pozwać.
Dostawałaś kary za brak mundurka,
palenie pod aulą,
oddawanie prac domowych po terminie, nie mówiąc już o dręczeniu innych.
Co takiego?
Byłaś tyranką. I to patologiczną.
Nie, chodzi mi o palenie pod aulą.
Czasami,
dla dziewcząt takich jak ty,
szlabany są potrzebne. Zawsze miałam powód.
Już?
Co ty robisz?
Coś wielkiego.
Nie chcę być niegrzeczna, ale nie lepiej ją po prostu przeprosić?
Rada od dziewczyny, która nie miała przyjaciółek.
Zoe, to już nieważne. Teraz się lubimy.
Racja. Przepraszam.
Tereso, ta ryba... Jest naprawdę pyszna.
A dressing... aromatyczny.
Nie robiłam dziś dressingu.
Ale dzięki, Sas.
Wiem, że mamy myśleć pozytywnie i w ogóle,
ale czuję się dziwnie.
Już dobrze.
Boże.
O nie.
Mnie też niedobrze.
Nie chcę...
Nie patrzcie na siebie nawzajem.
Wytrzymajcie.
Wystarczy, że jedna zacznie.
Myślę, że to ta ryba.
Nie mów o rybie.
Spróbujmy.
Zjedzmy razem obiad,
zobaczymy jak będzie.
Zoe, proszę, przestań.
Musisz coś jeść, prawda?
Równie dobrze możesz zjeść ze mną.
Czerwone czy białe?
Serwetki, nie wino. Nie mam wina.
Uczepiłaś się tego,
bo utknęłyśmy tu razem i wydaje ci się to takie ważne.
W takim razie
powiedz mi, jeśli nasza przyjaźń nic dla ciebie nie znaczyła,
dlaczego przyjechałaś na zjazd?
Głównie dla przystawek.
Czy nie powinnaś wiedzieć najlepiej,
że znajomość nie zawsze trwają wiecznie?
W porządku, dotarło.
Chryste Panie!
Nie zostanę w tym magnesie na pioruny.
Nie, Zoe...
Nie chcesz się ze mną przyjaźnić, spoko.
Nie wiem tylko, po co wciągasz w to moich rodziców.
W porządku. Tylko nie dotykaj metalu.
Całe to miejsce jest pod napięciem!
Czerwone czy białe?
Morze jest pełne śmierci i chorób.
Kto normalny je ryby?
Czy to koniec świata, siostro? Wniebowzięcie?
Nie, matołku, zmiany klimatyczne i zatrucie pokarmowe.
Renee, kochanie.
Dziewczęta mają po 39 stopni. Co robić?
Nie jestem lekarzem, siostro.
Przepraszam. Dużo się działo.
Nie pamiętam już, kto nie jest lekarzem, kto zginął...
Oczywiście nikt mi nie uwierzył.
Nikt nie oczekiwał po mnie za wiele.
Dobroć stanowi najlepszy lek.
Może i nie masz papierów,
ale wiesz co?
Co?
Dzięki tobie ludzie czują się lepiej.
Jesteś dobrą przyjaciółką.
To jeszcze nie koniec?
Oby za 10 lat Megan nie była moją jedyną przyjaciółką
Jesteśmy pewne, że gumowe opony
ochronią nas przed wyładowaniem?
Minęło jakieś 20 minut,
pewnie możesz już dotykać metalu.
Możesz nawet sobie iść.
Przezorny zawsze ubezpieczony.
Byłabym spokojniejsza,
gdybyś wzięła chociaż gumiaka i rękawicę.
Nie?
W porządku.
Więc...
jak tam farma?
Dobre zbiory w tym roku?
Komu dostarczasz orzeszki?
Supermarketom czy lotniskom?
Fabrykom masła orzechowego.
Masło orzechowe jest z orzeszków.
Daję słowo, nigdy o tym nie myślałam.
Masakra.
Gdybyśmy były w kontakcie, wiedziałabym.
Zoe, nie udawaj, że cię to ciekawi.
Nie wyobrażam sobie, przez co przeszłaś.
Nie rozumiem tylko, czemu mi nie powiedziałaś.
Że masło orzechowe jest z orzeszków? Przepraszam.
Nikomu nie mówiliśmy.
Danny wciąż myśli, że miała atak serca.
Wiesz, co było nie tak?
Zdiagnozowali ją?
Przepraszam.
Po prostu chcę wiedzieć.
- To chyba przez tę rybę. - Nie mów o rybie.
Więc kim byłam? Zapchajdziurą?
Chciałam mieć więcej przyjaciół.
Macie zapasowe wiadro?
Nie możemy nawet podzielić się naszym.
Niektóre z nas wolą mieć jedno wiadro.
Nie zaczynaj.
Kiedy masz tylko jedno wiadro, szanujesz je bardziej.
O co chodzi?
Może jedno wiadro potrzebuje drugiego, by się narąbać.
Pogubiłam się. My jesteśmy wiadrem czy nasza przyjaźń?
Megan...
jesteś alkoholiczką.
Skąd ci to przyszło do głowy?
Wczoraj widziałam, jak zlizujesz wino z podłogi.
Od tygodni tylko próbujemy się narąbać, a ja...
Nie chcę już tego robić.
Niewidzialna Lauro, masz nową kumpelę od wiadra.
Uważaj. Przecieka.
Zoe, musisz iść.
Nie mogę, kiedy ty tu jesteś.
Co? Mam iść w środek Trzeciego Przyjścia?
Co?
Apokalipsa była drugim, więc to jest trzecie.
- Matematyka. - Nieważne. Ja pójdę.
- Co? Serio? - Tak.
Jestem jak zwierzę, które idzie do lasu, by umrzeć. Pozwól mi.
To niebezpieczne. Prąd cię porazi.
Boże, nie dramatyzuj.
O mój Boże.
Boże, nic ci nie jest?
Wszystko gra?
Mogę powiedzieć: „A nie mówiłam?”.
Zesrałaś się, prawda?
Stara...
Ja zesrałam się po 20 sekundach.
Chodź.
- To nie jest zabawne. - Jest.
Z obcą osobą byś tak nie mogła.
Saskia, skarbie, wracaj do bursy.
- Wiedziałaś. - Majaczysz.
Wróć. Będzie ci lepiej spać.
Wiedziałaś, co robi.
Nie wiem, o czym mówisz.
Przestań. Wiedziałaś, co mi robił.
Wiedziałaś o innych?
Tylko dzięki szlabanom mogłam trzymać go z dala od was.
Chuj z twoimi szlabanami, bo nic nie dały, a ty...
Saskia, Saskia.
Saskia.
Cholernie subtelne.
Saskia.
Na naszej kanapie...
na zawsze został cień mamy.
Był jak odcisk ciała na kanapie,
na której siedziała miesiącami.
Tak było.
Siedziała tam non stop.
Pewnego ranka budzisz się, a ona w nocy zebrała połowę orzeszków,
bo miała taki kaprys.
Kiedy dorastasz z kimś takim,
tylko czekasz. Czekasz i myślisz...
że to nieuniknione, że ja też to mam.
A kiedy w końcu do tego doszło...
Nie czułam smutku.
Raczej pustkę.
Teraz sama nie wiem, kim jestem bez antydepresantów.
Ale sama myśl o tym...
co się stanie, jeśli przestanę je brać?
Nie jesteś swoją mamą, Amelio.
Jestem jak ona.
Ale nie do końca.
Bo jestem tutaj.
Przykro mi, że spotkało cię to.
Żałuję, że musiałaś przejść przez to sama.
Dziękuję.
Czuję się lepiej.
Ja też.
Już mnie nie mdli.
Mam na myśli to, że się otworzyłam.
Czuję się dużo lepiej.
Koniec.
Żadnych tajemnic.
Kurwa.
Pozwól mi wyjaśnić.
Wiedziałam, że pisał do dziewcząt, by zapisały go
pod innym imieniem, więc skonfiskowałam telefony.
Wiedziałam, że spotyka się z nimi na granicy kampusu,
poza jurysdykcją szkoły,
więc karałam je za wychodzenie poza teren.
Obserwowałam jego... ulubienice jak jastrząb.
Szukałam wymówek, by dawać im szlabany,
i uniemożliwić spotkania.
By nie nawiązały z nim więzi, którą próbował budować.
To były niedoskonałe rozwiązania.
Nie oczekuję wybaczenia.
Wiem, że mogłam zrobić więcej.
Jesteście pieprzonymi gnidami.
Ty też.
Amen.
RIDGE HEIGHTS SZKOŁA DLA DZIEWCZĄT
GRANICA TERENU SZKOŁY
Niezła chata, siostro Barbico.
Cały ten czas mogłyśmy jeść jajka i pietruszkę.
Nie wspominając o opłatkach.
Miałam wam o wszystkim powiedzieć,
ale zajęłyście sklepik.
W ten sposób pokonałam strach przed sraniem w szkole.
Gdybyście miały napisać list
do swojej młodszej wersji, co byście napisały?
„Nie jedz ryby”.
Pytam poważnie, czego najbardziej żałujecie?
Żałuję, że byłam taką nudziarą.
Nigdy nawet nie zapaliłam.
Możemy temu zaradzić. Kto jeszcze?
To płytkie, ale żałuję, że nie miałam baby showeru.
Chciałam dostać te wszystkie rzeczy.
Baby shower, spoko. Kto następny?
Żałuję, że nie pozbyłam się Gerrarty'ego, kiedy mogłam.
Pozbądźmy się tego skurwysyna raz na zawsze.
Kto jeszcze?
Żałuję, że wzięłam moje wiadro za pewnik.
Teraz będę je napełniać wyłącznie wodą.
Nie rozumiem, ale da się zrobić.
- Renee? - Nie wydaje mi się...
Chyba niczego nie żałuję.
Po przeczytaniu mojego listu stwierdziłam,
że chciałam być stylistką paznokci i udało mi się.
Amelia?
Żałuję tego...
że nie nauczyłam się tekstu do One Week Barenaked Ladies.
Że co?
„Chickity China, the Chinese chicken”?
Tak.
Co to w ogóle za słowa?
Znamy coś jeszcze?
Zdejmuję koszulkę.
- Gubię koszulkę. - Tam było „gubię”.
Gubię...
Chrzanić tę piosenkę!
Zajebiście, że już koniec.
Brawo.
Dziś...
żegnamy się
z mężczyznami, którzy działali w szarej strefie,
którzy wykorzystywali wasz kredyt zaufania
i polegali na milczeniu innych.
Dziś mówimy im...
pierdolcie się.
Pierdolcie się!
Zoe.
Skończyły mi się antydepresanty.
Wszystko będzie dobrze.
Już moja w tym głowa.
Dobrze uporządkować swoje żale.
- Tak. - To prawda.
Teraz jest doskonale, prawda?
Naprawdę świetnie się z tym czuję.
Czy was, kurwa, pojebało?
Zapomniałyście o mnie.
Znowu.
Tak.
Jako że nie przyszłyście na mój niepogrzeb,
więc domagam się prawdziwego.
Chce usłyszeć, jak mówicie o mnie dobre rzeczy,
że macie mnie upamiętnić, a nie zapominać o mnie.
Chryste Panie, wy...
Co powiecie na pogrzeb jutro?
- Spoko. - Tak.
Załatwione.
Pomaluję wam paznokcie.
Ja chcę szarobeżowe.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Maciej Kowalski