Witam drogie panie z Ridge Heights,
robotników z platformy, Szerpów
i ocalałych słuchaczy z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
Odkąd nas zalało, minęły 44 dni,
i nie chwaląc się, idzie świetnie.
Wcale mnie to nie dziwi. Jeśli byliście
na weekendzie panieńskim w domku na plaży,
to wiecie, że kobiety potrafią wszystko załatwić.
Wiadomo powszechnie, że kluczem
do udanego weekendu panieńskiego jest druhna,
a dla nas tą kobietą jest Saskia Van Der Beek.
Nasze motto? Jedź albo zgiń!
Jedź albo zgiń!
Czy jest wkurzająca? Owszem.
Ktoś chciałby ją zastąpić? Za cholerę.
Bo bez tej kobiety nie dostaniemy ani deski serów,
ani stolika z widokiem,
ani pasujących szlafroków, które założymy tylko raz.
Kubeczek menstruacyjny zajęty.
Ona zawsze ma długi okres.
A ponieważ kładzie nacisk na ćwiczenia, ograniczone racje żywnościowe
i skrupulatną pielęgnację włosów, wyglądamy lepiej niż kiedykolwiek.
Szybciej, mocniej!
Bez jazdy nie ma radia i ratunku. Jazda!
Ruchy!
Jazda!
Wiem, wiem. Kogo to obchodzi?
Nikt nas nie widzi.
Ale włosy stały się dla nas jedyną pozostałością po normalności.
I za cholerę nie odpuścimy.
Kończymy dzisiejszą transmisję.
Jeśli ktoś mnie słyszy, prosimy o łódź ratunkową.
Jesteśmy 34,4100 stopni na południe i 150,3037 stopni na wschód.
Bez odbioru.
Absolwentki
Spóźniłaś się.
Zdecydowanie naładowany.
Wiesz, że wystarczy podłączyć.
Jasne, ale tak jest zabawniej.
Słuchaj...
Nie wiem, który żałosny nauczyciel angielskiego
przekonał bibliotekę, żeby kupiła Prawo ulicy
jako materiał edukacyjny dla nastolatek, ale bardzo mu dziękuję.
Gdzie je znalazłaś?
W biurku Gerrarty'ego.
Dupek miał określone preferencje.
Przykro mi, że w tobie nikt nie dostrzegł potencjału,
ale skończyłaś?
To zależy, Sas.
Sandy wciąż jest martwa?
Mam nadzieję, że nie.
Bo minęły już 44 dni,
więc jest raczej supermartwa.
Wiesz kto jeszcze jest supermartwy?
Stringer Bell, sezon trzeci. Miłego oglądania.
Do chuja pana! Nie! Ty...
Tylko nie Stringer Bell. Ja pierdolę.
O nie.
Boże. Zabiłyśmy ją.
Wszystko gra?
Leczniczy plaskacz.
Nadal żyję.
Oszukali mnie.
Dobra, Niewidzialna Lauren żyje.
Wracać na rowery.
Serio?
Dajcie spokój.
- Mówisz poważnie? - Chcecie zostać tu na zawsze?
Bo tak będzie, jeśli każdego dnia nie wyślemy sygnału radiowego.
Bez jazdy nie ma radia i ratunku.
- Ale... - Na rowery!
To niebezpieczne.
Wykańczamy się, ładując baterie, ale po co?
Żeby zebrać się wokół laptopa i obejrzeć czwarty sezon Siódmego nieba?
W tym sezonie z blondyna robi się ciacho.
Dobra, Simon jest świetny.
Saskia, nie musimy marnować prądu
na prostownice i lokówki.
Sygnały radiowe, białko i odpoczynek powinny być najważniejsze.
Schludna fryzura jest jak praca z domu i ścielenie łóżka.
Wyznacza standard.
A ten standard?
Oddycha, prawda?
Jak na kogoś, kto poświęcił życie równości menstruacyjnej,
okazujesz sporo mizoginii,
obłudna szefowo.
Zabolało.
Nie nienawidzę kobiet, Pepé.
Nienawidzę ciebie.
A następnym razem
nie chcę widzieć na twojej głowie ani jednego niesfornego kosmyka.
Rozumiemy się?
Podnieś ją.
Nasze motto?
Jedź albo zgiń!
Jedź albo zgiń.
Jedź albo...
Zgiń.
Zgiń!
Pewna część mnie myśli sobie,
że widziałam jej upadek i nic nie czułam...
Ale to nie jest normalne, bo powinnam czuć...
wyrzuty sumienia.
Ale słyszę też jego głos,
który mówi...
Mówi: „Podjęłaś dobrą decyzję.
„Jeśli przestaniecie jeździć, nie przetrwacie”.
I...
Mówi do mnie w ten sposób od lat.
Gdy firma weszła na giełdę,
od razu pomyślałam: „Boże, Ryan...
„Ryan byłby ze mnie bardzo dumny”.
Nie wiem, co z tym robić, bo nie...
Nie rozumiem jak to możliwe...
że osoba, która tak mnie zniszczyła,
może motywować mnie w głowie do dalszego działania.
Rozumiesz?
To żenujące.
Myślałam, że dawno temu rozwiązałam to z terapeutką,
ale jak widać nie.
Sas?
Podłoga jest cholernie brudna.
Boże, jesteś zajęta.
- Wrócę później. - Nie.
Mopujesz dywan, Sas.
O co chodzi, Teresa?
Wadłam sprawdzić, jak się czujesz.
Dałaś popalić Pepé.
I co?
I...
Może ma rację.
Jeździmy do upadłego i jemy za mało, żeby to wytrzymać.
Tak, masz rację.
Ona się nie myli.
- Potrzebujemy białka. - Tak.
A to ty odpowiadasz za jedzenie.
Więc gdzie jest to białko?
Jasne.
Masz rację.
Zajmę się tym.
Sas, wiesz, że zawsze możemy pogadać?
O wszystkim.
Właśnie gadałyśmy.
Bardzo przepraszam.
Phoebs, dasz nam coś na krechę?
Mam nogi jak z waty, muszę odsapnąć.
O mój Boże.
Renee, możesz...
Dowiesz się, co ona robi?
A nie możecie pogadać?
Nie tak wyglądają kłótnie.
Spróbujesz wybadać, po co jej te akumulatory?
Chce zasilić skuter wodny?
To nie moja sprawa.
Masz rację.
Powiedz Zoe, że to też nie jej sprawa.
- Amelia mówi... - Przekaż Amelii,
że jako przedstawicielka samorządu uczniowskiego, dbam o dobro klasy.
- Jasne. - Renee,
przekaż Zoe, żeby zaczęła mieć obsesję na punkcie innej osoby.
- Pewnie. - Mam ci odpuścić? Nie schlebiaj sobie.
Mam wiele opcji.
Przeciętna Lola, zakumplujemy się?
Nie, dzięki.
Przekaż Amelii, że Niewidzialna Laura się nie liczy.
Powiedziała...
Bardzo dojrzałe.
Sudafed?
- Syrop na kaszel? - Nie.
Gałka muszkatołowa?
- Nie. - Co?
- Nie ma nawet gałki? - Nie ma.
Z tego, co zostało, możecie się spizgać
tylko Prolexoftem albo tabletką antykoncepcyjną.
Weźmiemy piguły szczęścia.
Chwila, tak dla jasności,
antydepresant nie zapewni wam haju.
Wpływa na procesy mózgowe dopiero po kilku tygodniach.
Najwyraźniej.
Nie gadasz z amatorkami.
Dodamy jakiegoś detergentu,
może odrobinę szamponu przeciwłupieżowego,
trochę kleju na dokładkę i...
Apokaliptyczny odlot.
Nieźle.
A może...
A może pogodzisz się z Zoe, żeby nie potrzebować antydepresantów.
- Nie tak działa depresja. - Szybciej.
Czas to akumulatory.
Kto dał ci bluzę, jak przez Kim Schneider wyglądałaś, jakbyś się zesrała?
- Co za suka. - Jak możesz o tym wspominać?
Wykorzystujesz to po tylu latach?
Dobra.
Zaryzykujemy zakrzepy i weźmiemy starą, nudną pigułę.
- Bardzo dziękuję. -Ćpunka.
Prolexoft, proszę.
Trzy akumulatory.
- Co? Czemu? - Widziałaś. Podaż i popyt.
Nie możesz zwiększyć ceny.
Mogę.
Takie są zasady gry.
Takie są zasady gry Takie są zasady gry
Spadaj, spadaj... Następna!
Tere Fere, co robisz?
Jasna Anielka!
Co z twoją maszynką do robienia kasy?
Przegrałam walkę z oposem, próbując zdobyć jedzenie,
więc teraz wędkuję.
Nie sądziłam, że przywyknę do tego widoku.
To głupie, ale wciąż wierzę, że ktoś nas uratuje.
Jeśli my przeżyłyśmy, na pewno są inni ocalali.
No jasne. To nawet nie jest najwyższy punkt w Australii,
a co dopiero na świecie.
W Wenecji pewnie mają przerąbane, ale w Brisbane? Wątpię.
Zapamiętaj moje słowa.
Brisbane jest niezniszczalne.
Nie musisz tego powtarzać tylko dlatego, że tam są moje embriony.
I Mitch! Cholera. Ciągle zapominam.
Ale fajnie.
Czemu wcześniej nie spędzałyśmy tak czasu?
Saskia.
Martwię się o nią.
Spotkałaś jej terapeutkę?
Boże, to o to chodziło?
Tak. Nakryłam ją jakiś czas temu.
Śpiewała karaoke do mopa.
„Runaway” Corrsów.
Trudno mi zgodzić się z Genevieve, ale ma rację.
Saskia ma tragiczne priorytety.
Moja kolej?
Co wyprawia Amelia?
Po co ładuje tyle akumulatorów?
Ja cię rybię!
- Nie wierzę! - Złowiłyśmy rybę.
Mamy rybę.
Dziko złowiona ryba w sosie z Vegemite.
Dajcie spokój!
Martha Stewart nie dorasta do pięt Teresie May.
Łowi, zbiera, gotuje.
W końcu zrobi z tego oposa swoją suczkę, co nie?
To nasz Teddy Bear Grylls.
Nie trzeba.
Brawo, Teresa.
Wcinajcie.
Zasłużyłyście.
Na zatrucie jadem kiełbasianym?
Wyluzuj. To nie jest kiełbasa.
Bo jad kiełbasiany!
Tak.
Świetnie się czuję.
Ale beznadziejnie wyglądasz. Mogę?
Dziękuję. To Pepé chciała białka.
Powinna dostać kawałek o największej wartości odżywczej.
Podaj jej gałki oczne.
- Sas, nie żartuj. - Chcesz zjeść odbyt?
Dwie gałki oczne...
w glazurze z Vegemite.
Masz wybór.
Uczesz się
albo jedz oczy.
Smakuje jak słone winogrono.
Było tak dobre, że zjem drugie.
- Pomóżcie jej. - Boże!
- Renee! - Cholera!
- Pomóż jej! Renee! - Zrób coś!
Brawo, Pepé.
Nie powinnaś tu być o tej porze. Idź już.
Jasne, przecież w wolnorynkowym modelu ekonomicznym
postindustrialne przetrwanie najsilniejszych samo się reguluje.
Nie! Co ty...
Idź już.
Wyglądasz na wykończoną, Sas.
Do pełna.
Paskudny nałóg, Phoebe.
Lucinda też nienawidziła fajek.
Kto?
Ładna, młoda dziewczyna, stażystka u mnie w pracy.
Nienawidziła palenia.
Nie mogła nawet być w pobliżu.
Ukończyła Ridge Heights trzy lata temu.
Biedactwo.
Gerrarty tak bardzo ją zauroczył,
że wytatuowała sobie jego imię na klatce piersiowej.
„Ryan”.
Kursywą. W tym miejscu.
Byli razem przez pół roku po ukończeniu szkoły,
zanim żona się dowiedziała.
- Dobrze się bawisz? - Tak.
Dzięki, że pytasz.
Uświadamiam najfajniejszą dziewczynę w szkole, że nie jest jedyna.
Świetne uczucie.
Dzięki za akumulator.
Pół roku? Po prostu...
Zaczęliśmy po egzaminach, a trzy tygodnie później ze mną skończył.
Dochodziłam do siebie latami.
Teraz jestem zazdrosna.
- Strajk rowerowy, suko. - Co?
Dopóki nie odpuścisz z włosami,
nie będę jeździć.
W porządku.
Nie potrzebujemy cię.
Rozumiesz?
Możesz nic nie robić.
Klasa sobie poradzi.
Będziesz w szoku, gdy zrozumiesz, jak mało dla nas znaczysz.
Nie będę się powtarzać.
Jeśli nie będziesz jeździć, wylecisz z grupy.
Jak z podręcznika dla wrednych lasek.
„Nie możesz z nami siedzieć”.
Nie możesz.
Bez akumulatorów nie ma jedzenia, posłania ani ciepłej wody.
Możesz siedzieć w wychodku, ale poza tym jesteś zdana na siebie.
Sas, przesadzasz.
Koza w wydaniu apokaliptycznym.
Co zamierzasz? Zmusisz mnie?
Nie.
Ale one tak.
Jeśli teraz nie pójdziesz do wychodka,
żadna nie dostanie akumulatora.
- Co? - Daj spokój.
Mam dziś dostać szczoteczkę elektryczną.
Genevieve, proszę, po prostu jedź.
Albo umyj włosy.
Bo nam zależy na tych akumulatorach.
Jak przestaniecie tchórzyć, przyjdźcie do sracza.
Niech żyje strajk rowerowy!
Sas, daj spokój...
Jest wkurzająca, ale nie możesz jej wygnać.
Ma trochę racji.
Mogłybyśmy jeździć nieco mniej
i dbać o włosy co drugi dzień. Prawda?
Dobry pomysł. Są trudne w utrzymaniu.
Zgadzasz się?
- Tak. - Dobra.
- Z powodu waszego wybuchu... - Co robisz?
- Nie przehandlujesz akumulatora. - To nie fair.
Nie zapominajcie, kurwa, że ja to wszystko stworzyłam.
Jeśli chcecie siedzieć w ciemności i srać w lesie
jak pieprzone świnie, proszę bardzo.
Jak macie narzekać, choć jest dobrze,
nie marnujcie mojego czasu!
Musimy stąd uciec, zanim Sas nas wymorduje, więc...
Wracasz do Brisvegas, Termosiku.
Co to jest?
Łódź.
- Jasne. - Twoja łódź.
Brakuje już tylko masztu.
Zawsze byłaś dobra w przekazywaniu prezentów.
- Nie... - Wszystko w porządku.
Podoba mi się. Dziękuję.
I dobrze. Zasługujesz na nią.
Amelia nie.
Najwyraźniej,
gdy mówi się, że będzie się czyjąś przyjaciółką,
znaczy to tylko:
„Polubię twoją fotkę na Insta raz na dwa lata”.
No nie?
W każdym razie, nawet gdybym chciała się z nią pogodzić,
jest zbyt zajęta ładowaniem pieprzonych akumulatorów,
żeby zasilić swój gigantyczny wibrator?
Nie widzę innego powodu.
Właśnie, Zo.
Amelia przy każdej kolacji bierze jakąś pigułkę.
Megan i Tegan narzekają,
że nie dostały szczęśliwych pigułek.
Więc...
Myślę, że Amelia bierze antydepresanty.
Co?
Kurwa!
Jest źle, prawda? Jest źle.
To tylko posiniaczony paznokieć.
Ale konieczna jest operacja.
To nie jest przedstawienie. Rozejść się!
Już!
Hej.
Nie odstąpię cię na krok, Terenówko.
Nie. Powinnaś mnie zostawić.
I pogodzić się z Amelią, zanim wydłubiesz komuś oko.
Dobra. Jasne.
Cholera, przepraszam.
Wybacz, po prostu...
Nie możesz jej tak po prostu zastąpić.
- Idź. - Już idę.
Renee, zostajesz.
Ty też, Phoebe.
No raczej! Pani doktor wraca.
- Co? - Masz coś na ból?
Niewiele.
Weź wszystko, co uśmierzy ból.
Renee, poradzisz sobie?
Jasne. Pewnie, że tak.
To nie różni się od pracy w Lekarzach bez Granic.
Te same warunki,
prawda?
Ile razy mam powtarzać? To paskudny nałóg.
- Czekaj, co mam... - Pozbądź się go.
Różnisz się od pozostałych dziewcząt.
Jesteś dojrzała.
Nie gniewaj się,
ale muszę obniżyć ci ocenę z wypracowania.
- Ale... - Wiem, że to kiepskie.
Ale ludzie nie mogą pomyśleć, że kogoś faworyzuję.
Choć jesteś moją ulubienicą.
Rozumiesz to, prawda?
Kurwa.
Trzy akumulatory.
Prolexoft.
Jeszcze dwa.
- Co? - Inflacja spowodowana nagłym wypadkiem.
Potrzebuję lekarstwa.
Tylko ten lek ratuje mnie przed totalnym dołem.
Jest apokalipsa. Wszystkie mamy depresję.
Odleciała. Do dzieła, 'Nee.
Dobra.
Może...
Policz do trzech.
Jasne.
Dobra. Raz, dwa, trzy.
Nie miałaś tylko usunąć paznokcia?
Sas powiedziała: „Pozbądź się go”.
- O Boże. - Ja pierdolę.
Nie chciałam kłamać!
Tak palnęłam na zjeździe. Każda tyle osiągnęła.
Gdy powiedziałam Sandy, że maluję paznokcie,
poklepała mnie po głowie i poczułam się dużo gorsza.
Samo mi się powiedziało, że jestem lekarzem, dobra?
I czułam się świetnie. Ale nadeszła apokalipsa
i wszystkie cieszyły się, że jest tu lekarz.
Co miałam zrobić?
Powiedzieć im, że umrą, bo...
To jasne, że nie jesteś lekarzem!
Ale nie mam czasu na bzdury.
Z jej palca tryska krew.
Więc zamknij się, mocno to podgrzej
i przypal jej palec, aż poczujesz teppanyaki.
Kto smaży stek?
Cześć, Teresa.
Operacja się powiodła.
Paliczek dużego palca u lewej stopy został usunięty
bez żadnych komplikacji.
Możesz odczuwać ból postamputacyjny,
- ale poza tym... - Chwileczkę.
Powiedziałaś „usunięty”?
Zgadza się. Nasza pani doktor
zrobiła to, co poleciła Saskia i usunęła palec.
- Dam ci go. - Musimy już iść.
Nie to...
Boże, kazałaś im odciąć mój palec?
- Nie. - Myślałam, że chodziło o paznokieć.
Źle mnie zrozumiały.
Czemu kazałaś odciąć palec?
Nie było tak źle. Nie musiały tego robić.
Co z tobą, Saskia?
Halo?
Chyba masz rację.
Nie radzę sobie.
Boże. Co?
Tak, po prostu... Wracają do mnie wspomnienia.
Popieprzonych rzeczy, które mnie tu spotkały.
- I zaczynam rozumieć... - Teraz chcesz o tym gadać?
Wiem. Przykro mi z powodu stopy.
- Naprawdę. - Może pogadaj
ze swoją terapeutką, ty szurnięta suko?
Kolacja za godzinę.
Dziewczyny chcą rybę.
Powinnaś się zbierać.
I to w podskokach.
To mój ulubiony bohater. Jest kochany
i bardzo inteligentny.
W dzieciństwie nie oglądałam telewizji...
Phoebe...
Właśnie odcięłam kobiecie palec u nogi.
Wiem.
A ty mnie kryłaś.
Czemu?
Bo cię rozumiem, Renee.
Ciężko harowałam, żeby się tu dostać.
Skończyłam z wyróżnieniem.
A to i tak jest gówno warte, bo patrzą na ciebie z góry,
jeśli nie jesteś córką jakiegoś nadętego prezesa.
Jeśli twierdzisz, że jesteś lekarzem...
Pieprzyć je, jesteś lekarzem.
Ale musisz dobrze udawać.
Jak powiedział Propostion Joe, którego poznasz...
„Trzeba wczuć się w rolę, skurwielu”.
- Co jest, kurwa? - Co to za pierdolone szarlataństwo?
Spróbuj tego, ty jebana debilko!
A ty co? Tylko na to czekałaś, prawda?
Żeby mnie poniosło!
Tak. Nie zapominaj, kto tu rządzi.
Jeśli nie przyniosłaś akumulatora,
- lepiej się uspokój! - Mam to w dupie!
Mam gdzieś twoją umowę!
On tu wciąż pracował.
Nikogo to nie rusza?
Naprawdę myślałaś, że pozwolę,
żeby jakaś chciwa stypendystka szantażowała mnie do końca życia?
To koniec, kurwa.
Już dobrze. Wszystko gra?
Ilu jeszcze potrzebujesz?
Dwóch.
Nie wierzę.
Suka dostanie za swoje.
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski