Absolwentki
- Sandy! - Sandy!
Sandy, gdzie jesteś?
Jezu Chryste, Zoe. Dramatyzujesz. Trochę ciszej.
Przepraszam, że tak kiepsko gram przekonujące poszukiwania kogoś,
kogo, jak wiemy, tu nie ma.
Znalazłam coś!
Odchody. Ludzkie odchody.
Sandy musi się ukrywać gdzieś w szkole
i wychodzić tu na dwójeczkę.
Muszę cię oświecić, Pepé,
wszystkie stawiamy tu dwójeczki, odkąd kanalizacja nie działa.
Chwila. A ty dokąd chodziłaś?
O mój Boże. Nie chodziła.
- Chyba skończyłyśmy. - Zdecydowanie.
Słowami tej szkockiej matki z YouTube'a, ohyda!
Myślę, że kończymy poszukiwania Sandy. Są ważniejsze sprawy. Na przykład toalety.
Wykluczone.
Skoro chcemy się wyrzec człowieczeństwa i odpuścić jedną z nas,
równie dobrze możemy kogoś zjeść.
Co do chuja?
Ale Pepé, szukamy jej od tygodnia.
Słyszałaś Sandy. Nie znosiła tego miejsca.
Brakuje łódki.
Zniknęła jej torebka.
Nie odeszłaby bez chrzanionej torebki.
Wszystkie kupy są rozliczone.
- Ale musimy... - Musimy
uruchomić radio. Ustalić, które jagody można jeść.
Jakoś sobie wyjąć wkładki, zanim nam zgniją w macicach.
Musimy zacząć planować,
czyli znaleźć sposób na życie w tym miejscu.
Na stałe.
Hej! Jest dobrze. Martwimy się o Sandy, ale na pewno nic jej nie jest.
Jest w drodze do Constable'a.
Nie martwimy się o Sandy.
Martwimy się o naszą rodzinę
- i znajomych. - I o bonga.
Czy skupienie się teraz na przetrwaniu, nie oznacza rezygnacji?
Właśnie.
Dlatego nie przestanę szukać Sandy,
ponieważ nie mogę uwierzyć,
że nas też nikt nie szuka.
W sensie szukają nas.
Prawda?
To cholernie trudne. Rozumiem.
Nie powinnyśmy czuć się dobrze.
Dlatego, począwszy od teraz
wprowadzam obowiązkową godzinę uwalniania emocji.
KOZA
Róbcie, co niezbędne, żeby uporać się z bólem,
smutkami i zmartwieniami.
Bo nic nie mogło nas na to przygotować.
Żadna ilość medytacji, leków ani troski o siebie.
Wdech.
Więc proszę, pozwólcie sobie na rozklejenie się...
Wydech.
...przez jedną godzinę dziennie.
Zalecam płacz, szloch,
wycie do księżyca. Nieważne.
Weźmiemy się w garść.
Wykorzystamy wszystkie swoje atuty, aż opanujemy podstawy
pozyskiwania jedzenia, wody i energii elektrycznej.
Zajęte.
Ale nawet przez chwilę nie zapominajcie o bólu, który wywołuje to miejsce.
Nasze bolączki z lat młodzieńczych wypłynęły na powierzchnię
i utknęłyśmy z osobami, które miałyśmy znać już zawsze,
dopóki przeszkodą nie okazali się faceci, praca i trudne wybory.
KRÓLOWA AMELIA
Dla dobra nas wszystkich weźcie się w garść i wyrzućcie to z siebie,
bo w innym wypadku,
daję słowo, nie przeżyjemy tego.
Amelio, to bardzo trudna sytuacja.
Nie wyobrażam sobie, żebyś wróciła do szkoły.
Ojciec zorganizował ci powrót do domu, do posiadłości,
pociągiem o 15.
Pozwolę, żeby inna dziewczynka pomogła ci uprzątnąć sypialnię.
Może Zoe?
Mu już się raczej nie przyjaźnimy.
Które z twoich kwalifikacji mogą ułatwić nam przetrwanie?
Zaczynałam od pediatrii, gdyż uwielbiam dzieci.
Później przeszłam na ostry dyżur.
Cito. Czyli szybko.
Jak w: „Potrzebny mi lunch, na cito”.
Żartuję.
Poważnie. Kiedy będzie lunch?
- Byłaś prymuską, tak? - Tak.
Miałam też portfel inwestycyjny i 17 milionów w kryptowalutach.
A teraz, gdy ceny roślin strączkowych biją rekordy,
inkasuję, kotku. Do chuja.
- Latami pracowałam jako... - Teresa!
Mam wielką ochotę na herbatę. Mogłabyś mi przynieść?
Zastępczyni reprezentantki szkoły, przewodnicząca,
delegatka uczniów do komisji mundurkowej.
Gdyby nie ja, do szkoły nie wróciłyby berety zimowe.
Wydrukowałaś to i przywiozłaś na zlot?
W jakiej branży pracowałaś?
W marketingu.
Świetnie.
Piwnej. Żyłam z warzenia piwa.
Musisz się znać na chemii.
Wiem, że nie gazuje się piwa w butelce SodaStream,
chyba że ma wylecieć przez okno.
Jak mówiłam, pracowałam...
Za gorąca, Tereso. Za gorąca.
To się ma po 10 000 godzin.
Trzecie skrzypce w australijskiej orkiestrze i to wszystko?
Hoduję...
orzeszki ziemne.
Nie martw się, Amelia.
Mam wobec ciebie wielkie plany.
Dziewczyny, słuchajcie. Podzielono was na dwie grupy.
Po prawej jest dział innowacyjno-badawczy Amelii.
Mają jeszcze dziś znaleźć sposób na wytwarzanie elektryczności.
- Nie. - A na schodach mamy
zespół do spraw infrastruktury.
Będziecie kopać latryny.
Chrzań się.
Co? Podział na kujonki i lamuski.
Ja się dziś zasłużę, kopiąc latryny.
Teresa zajmuje się żywnością, a Zoe reprezentuje samorząd szkolny.
- Ma fory, jak zwykle. - Zdziry.
Jeśli macie pytania lub wątpliwości co do przydziału,
powtórzę: Zoe reprezentuje samorząd.
Pogadajcie z nią.
Tak. Uderzajcie do mnie.
Szybkie pytanko.
Jak to możliwe, że szkoła karmi 800 lasek dziennie,
a po tygodniu został tylko ryż?
No. Co do chuja? Na maksa to popieram.
- Kto jeszcze? - Tak!
Zoe, jak sprawisz, żeby 100% głodnych suk
nie umarło z głodu?
Czy to pytanie? Bo brzmi jak komentarz.
Dlaczego ona ma przywileje? Przez nią tu jesteśmy.
To twoja wina, że tydzień temu
zużyłaś generatory, ładując laptopa.
- Oferma. - Tegan, widziałam,
jak wczoraj wykradałaś ryż z miski Niejakiej Lisy.
To Niewidzialna Laura.
- Co? - I, Renee, wiem,
że masz kubeczek menstruacyjny. Każdej się przyda.
Przepraszam.
- Zoe... - Ja nie...
Chyba jest dobrze. Załapałyśmy wszystko.
Świetnie.
Wiem, że jesteście głodne, ale widzę wasze mocne strony.
I jeśli jakakolwiek grupa kobiet może przeżyć, my nią jesteśmy.
Więc do roboty, dobra?
Nie!
Nie.
Pod żadnym pozorem nie mogę uchodzić za lamuskę.
Nie będę kopała żadnych latryn.
Pieprzę twoje przydziały.
Będę szukać Sandy.
„Qui quaerit, invenit”.
„Kto szuka, ten znajdzie”.
Lobbowałam za „Która szuka, ta znajdzie”, ale kiepsko to brzmi.
Ktoś nie uwolnił sobie wczoraj emocji.
Co?
Po prostu się jeszcze nie wysrała.
Dobre.
Słuchaj. Historia Sandy potrzebuje finału.
Chcę, żebyś przekonała Genevieve,
że Sandy jest zaginiona i samotna bez swojego kundla.
Znalazła jej torebkę i spierdoliła. Koniec pieśni. Kumasz?
- Ale jak? -„Tak, Saskia, kumam”.
Dziękuję.
CASSANDRA „SANDY” COOPER-REID, LAT 17
„Drogie suki,
„wróciłam...
„do Stanów”.
Cześć, koleżanko.
Co robisz?
Pomóc ci z...
klasyfikacją biblioteczną?
Pod 612 znajdziesz zdjęcia penisów w podręcznikach do anatomii.
Nie pytaj, skąd to wiem.
Dziękuję, postoję.
Wracaj do udawania, że coś robisz.
Mam za zadanie ci pomagać, koleżanko.
Za wysoki poziom dla ciebie, co?
Spoko.
Jestem tu, gdybyś czegoś potrzebowała.
Jak w siatkówce.
Gdybyś potrzebowała skrzydłowej. Nigdy nie mamy piłki.
Dokąd idziesz?
Zoe.
Nie czekam niecierpliwie, aż mi pomożesz.
Chwila, co?
- Hej. - Hej.
Ja właśnie...
Któraś do sklepiku?
- Meals, idziesz? - Nie szkodzi.
Ale jeśli możecie chwilę zaczekać...
Zo-Zo, chodź.
Zoe, naprawdę muszę pogadać.
Zo-Zo, chodź.
Amelia, chodź, proszę.
Od wieków nie spędzamy czasu.
Nie. Idź beze mnie.
I tak muszę się spotkać z Dannym.
Widzisz? Nie ma dla ciebie czasu, Zoe.
Ludzie, pomóżcie.
Kiedyś zapamiętywałaś przez sen.
Migocz, migocz mała gwiazdko
żeby prąd rozhulał gniazdko
Natężenie do kwadratu razy rezystencja
Czy tam rezystancja albo inne gówno.
Nie mogę myśleć. Umieram z głodu.
Sorki.
Dziewczyny, ten szczur wygląda pysznie, prawda?
Wcięłabym teraz smażonego szczura.
Ja też.
Doktorku, co to jest to żółte?
Ja.
To... sok z ogórków.
Myślałam, że formaldehyd.
To częsty błąd.
Wycofali się z formaliny.
- Wszystko jest już organiczne. - Ludzie!
Pomóżcie mi to rozgryźć.
Jak mamy się skupić jedynie po odrobinie ryżu?
Umieram z głodu. Gdy zakuwałyśmy, to przynajmniej miałyśmy
energetyki i bułki.
- Nie gadajmy o nich. - Mie goreng.
Bułki z vegemite.
- Lody Icy Pole, te długie. - Tak.
Dobra. Rozumiem.
Znajdę nam jedzenie.
Tylko, proszę...
weźcie się do pracy.
Tak, księżniczki.
Dajecie czadu.
To jest standard. Niech każda z was się przyjrzy...
jej dziurze.
Sarah K., wiem, że stać cię na więcej.
Dobra robota, dziewczyny.
Ta zdzira będzie kopać czy tylko nosić łopatę i kadzić?
Kurczę, czemu tak świetnie wygląda?
Nie znalazłam w garderobie nic, co by na mnie pasowało.
Sandy!
Dziś chyba nie damy rady.
Leżymy z wiedzy teoretycznej,
a głód nie pozwala nam się skupić.
Dobra, bez pośpiechu.
Ale dopóki nie wytworzycie elektryczności twój zespół nic nie zje.
Co?
Saskia, ludzi nie motywuje się...
poprzez groźby i szantaż.
Taki mam styl przewodzenia, Amelia.
To ty bardzo chciałaś, żebym się podjęła tej roli.
Miałyśmy za dużo nie myśleć. Bo potrzebna nam jest zdzira.
Więc jestem.
Zarządzaj, jak chcesz,
ale ja nie będę groziła ekipie.
Amelia, czekaj.
Widzę, że bierzesz małe tabletki.
Nie wiem, co cię tak rozjebało,
ale mnie ta szkoła załatwiła tak, że nawet sobie tego nie wyobrażasz.
Nie zapomnę, że poprosiłaś mnie,
żebym znów była osobą, z którą chciałam zerwać.
- Saskia, to nie... - Kop, do cholery, Sarah K!
Rusz tę tłustą dupę!
Termin obowiązuje.
Kurwa.
Ja pierdolę.
Nie patrz tak na mnie.
Nie wiedziałam, co robię.
Sandy!
O nie.
O nie, nie.
Nie!
Poproszę mleko truskawkowe i ciasto z mięsem.
Poważnie.
Daj nam choć kawałek, kęsik, żebyśmy mogły się skupić.
Nie proś mnie, proszę. Nic nie dostaniecie.
- Rozkaz Saskii. - Daj spokój, Teresa.
Dała nam niewykonalne zadanie.
Nie, to ty nie rozumiesz.
Saskia rzuciła, że jak zażądasz
jedzenia, cała klasa, nie tylko kujonki,
nic nie dostanie, dopóki nie wytworzycie elektryczności.
Pieprzona zdzira.
Tak, więc...
Nie było cię tu. Tej rozmowy też nie było.
Tak.
Amelia.
Interesuje mnie tajny zapas
śmieciowego jedzenia, które miałyśmy ukryte na stryszku.
Według mojej młodszej kuzynki tradycja nie wygasła.
O cholera!
Pomóc ci tam?
Nie, w porządku.
W porządku.
W jak najlepszym.
Amelia, porozmawiamy o tym?
Ostatnim razem odpuściłaś mnie dla Danny'ego.
Nie. jest spoko. Tak.
Więc...
Możesz iść.
Super.
Supcio.
Kurwa.
O cholera.
Dobry Boże, wiem, że nie modliłam się od poprzednich wyborów
i mnie nie wysłuchałeś,
ale proszę, pozwól mi wysrać się w szkole.
Błagam cię.
Dziękuję ci, Boże.
Dziękuję.
Amen.
Nie. Musi być głębsza. Co najmniej na półtorej Tegan.
Jestem Megan, do cholery.
Zoe. Hej, Zoe.
Cieszę się, że jestem lamuską, ale przydam się
- bardziej kujonkom... - Nie mogę rozmawiać.
- Tak. - Co się dzieje?
Strategia PR została wdrożona, że tak powiem.
Gdy byłam w terenie, znalazłam najprawdziwszy komunikat.
Co chcesz powiedzieć?
Saskia, znalazłam złamane wiosło.
A skoro wiosło nie przeżyło, to Sandy też mogła zginąć?
- Zabiłyśmy ją. - To znaczy, ty ją zabiłaś?
Przestań robić ze mnie wariatkę. Obie wiemy, co zrobiłyśmy.
Daj spokój. Wiesz, że jesteś zbędna.
To się okazało, gdy omal nie wpadłaś do leja,
i nikt cię nie ratował.
Ani trochę nie szkoda ci Sandy?
Nawet nie wiesz.
Brawo, dziewczyny!
Wrzućcie ją do następnej. Z życiem!
Ukryj wiosło albo weź to na siebie,
bo beze mnie nie przeżyjemy.
Zamknij temat Sandy i mów każdej, która spyta,
że nie potrafisz pomóc.
Jasne?
Zoe, à propos przydziału prac...
Wracaj do roboty, Niewidzialna Lauro.
Dobra.
Ognisty ten sok z ogórków.
- Co wy robicie? - Szczura z grilla.
Będzie przepyszny.
Nie jedzcie tego.
O cholera!
Nie. Tylko nie brwi.
Nie płaczcie, proszę. Zostawcie to
na godzinę uwalniania emocji.
To jak ukrywanie książki w bibliotece.
Wiosło ma być przy łodzi.
Nic w tym dziwnego.
Cześć.
Ja... Na litość boską.
Potrzebuję pomocy.
Saskia głodzi frajerki. To niebezpieczne, więc...
Czy... możesz ją poprosić, żeby odpuściła?
Ja...
Przepraszam, nie mogę.
Dlaczego?
Ponieważ...
- Nie mogę. - Bo tak powiedziała Saskia.
Kurwa mać!
Naprawdę walnęłaś mnie w cycek?
Tak. W porządku? Bo myślisz tylko o sobie.
Pieprzona egoistka.
- Zawsze nią byłaś. - Egoistką?
Buduję wam pieprzoną łódź. Gdzie tu egoizm?
Nie prosiłam o łódź.
To oczywiste.
Nigdy o nic nie prosisz, prawda? Męczenniczko.
Biorę za siebie odpowiedzialność. Nie chowam się za innymi.
O mój Boże.
Tak, przyjaźniłam się z Saskią. Pogódź się z tym.
Ty byłaś przyklejona do Danny'ego.
Przepraszam, że zaprzyjaźniłam się z innymi,
by nie zawadzać tobie i twojemu ogrodnikowi.
Zoe, nie kumplowałyśmy się, gdy odeszłam.
Już wtedy mnie skreśliłaś.
O Boże. Brednie.
Codziennie po szkole
sprawdzałam, czy nie dzwoniłaś, ale nigdy nie było telefonu.
Próbowałam, Amelio, dobra?
Przestań w końcu mnie obwiniać o wszystko, co się z nami stało.
Nie ma żadnych nas, Zoe.
Nie ma nas. Ludzie się oddalają. Wyrastają z siebie.
Nie ma co winić się nawzajem za nieudaną przyjaźń.
Pewnie, bo ty nigdy się do niczego nie przywiązujesz, prawda?
Bo inaczej po prostu
powiedziałabyś mi, że Danny zmajstrował ci dziecko.
Tak? Albo, że twoi starzy zbankrutowali
i musieli cię zabrać ze szkoły. Czy co?
Wyrzucili cię za plagiat albo za seks z nauczycielem?
Co to było, do cholery?
Dobra. Słuchaj. Dopóki nie przełkniesz swojej zafajdanej dumy
i nie powiesz mi, co niby takiego zrobiłam źle dziesięć lat temu,
przyjmę, że nie było to nic istotnego.
Właściwie, znając ciebie, to pewnie jakiś bzdet.
Pieprzyć to.
Trzymajmy się z dala od siebie, dobra?
- Tak. Dobra. - I uwolnij się od Saskii,
dla dobra wszystkich.
Ja pierdolę.
Chcesz mieć łukowate czy bardziej klasyczne?
Wydałam fortunę na brwi, więc lepiej zachowaj ich naturalny kształt.
Jasne, kumam.
Gdzie jest Tegan?
Nie wiem. Powiedziała, że tęskni za Megan i się zmyła.
Przyjaźń jest dziwna.
Masz coś?
KFC? Sushi?
A może bliskowschodnie przekąski?
Jestem pewna, że nic nie ma.
Możemy to zrobić?
- Jestem głodna. - Wiem. Ja też.
Chcę tego szczura.
Smażonego szczura.
Amelia?
Wszystko gra?
Przepraszam. Po prostu...
Saskia postawiła nam ultimatum.
Nie zjemy, dopóki nie wytworzymy prądu.
Nie chciałam was ponaglać jebanymi groźbami, ale...
Szukałam wszędzie, ale nigdzie nie ma jedzenia.
Dobra.
- Okej. - Zacznę tutaj.
Damy radę. Nie martw się.
Pamiętaj, że moc równa się I kwadrat razy R, więc...
- Tak. - Tak.
Niech stanie się światłość.
Brawa dla zespołu innowacyjno-badawczego.
Brawo!
Wiedziałam, że podołacie.
I dla naszych lamusek.
Dla zespołu do spraw infrastruktury.
Zdołałyśmy wykopać w pytę latryn.
Koniec z łażeniem w krzaki.
Stworzyłyśmy dziś elektryczność.
Nie walimy kupy w krzakach.
Ohyda.
Ludzie, mamy tu sytuację stygmatyczną.
Byłyśmy nad wodą
- i szukałyśmy grzybów, żeby... - Na żywność.
- Pewnie. - Pewnie.
Ale natknęłyśmy się na tę Matkę Boską z karteczką dla nas.
To miejsce jest nawiedzone.
Jesteśmy pewne, że widziałyśmy ducha siostry Bicky,
która uprawiała kalistenikę.
Tak, bo na pewno nie znalazłyśmy grzybów.
Pokażcie mi to.
„Drogie zdziry”.
To niegrzeczne.
„Nie wkurzajcie się. Odeszłam.
Pojęłam, że nie mogę żyć bez Constable'a.
A gdy znalazłam swoją D'Amiré, postanowiłam opuścić tę dziurę
i spróbować wrócić do Stanów.
Zabrałam łódź wiosłową.
Wybaczcie. Potrzebowałam jej bardziej niż wy. Sandy”.
No to możemy przestać szukać.
Sandy odeszła.
O nie, tylko nie Sandy.
Zoe, dodasz coś jako przewodnicząca?
Tak. Tylko to...
że...
powiem w imieniu wszystkich:
„Zdrowie Sandy”.
Bezpiecznej podróży do domu.
- Zdrowie Sandy. - Na zdrowie!
I zdrowie siostry Bicky, która twierdziła, że nigdy do niczego nie dojdziemy.
Zatem z pełnym brakiem szacunku mówię: „Pierdol się, Bicky”!
Pierdol się, Bicky!
Hej.
Damy z Ridge Heights dumne są
Mądrość to ich mocna broń
Skrupulatne, kulturalne
Co chciałaś mi wcześniej powiedzieć?
- Tylko to, że pracuję jako... - Właściwie to chwileczkę.
Inżynier elektryk.
Wdech.
Wydech.
Zrozumiałam
Sama przyznałaś, Sas.
Sandy nigdzie by nie poszła bez torebki.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski