Absolwentki
Halo? Gdzie są wszyscy?
Halo!
Hej, Teresa.
To będzie najgorszy kac w twoim życiu, maleńka.
Sandy, proszę. Ryczysz od paru godzin.
Patrzcie, kogo znalazłam.
Zawsze pierwsza zasypiała na piżamówkach.
Co wy, u licha, robicie?
Widziałam prawdziwą fokę na boisku do siatkówki.
Foka, komando foki.
Jak w tym filmie.
Muszę zadzwonić do męża i wracać do Brisbane.
To się dzieje również w Brisbane. Dlaczego nie panikujecie?
Panikowałyśmy o czwartej rano. Przegapiłaś.
Przepraszamy. Następnym razem cię zawołamy.
- Dobrze. - W porządku?
Nikt nie wie, co się teraz dzieje.
Nie ma zasilania ani zasięgu.
Zjedz naleśnika, odetchnij
i coś zaplanujemy, tak?
Niektóre z nas wiedziały, co się dzieje.
Pojawiły się drobne problemy w komunikacji.
Można to tak nazwać.
Naleśniki się skończyły.
Nie wiem, jak w ogóle możecie jeść.
Teresa, podziel się z Zoe naleśnikiem Sandy.
- Ona nie je. - Nie!
Teresa, wystarczy, że ukradłaś mi okulary w 12. klasie.
A teraz chcesz naleśnika? Jaka przyjaciółka tak robi?
Wybacz, Sandy, ale od kiedy to jesteśmy przyjaciółkami?
Przyjaźniłam się z Saskią.
Nie, Zoe była jej najlepszą przyjaciółką.
Nie, Amelia była przyjaciółką Zoe.
Nie, Amelia, a później ją rzuciła dla Saskii.
Byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami.
Nieważne. Dawaj naleśnika.
Chcesz go? To...
sobie weź!
Drogie panie, jaki mamy plan?
Bo jako reprezentantka szkoły...
- Zastępczyni reprezentantki. - Nieważne.
Chętnie pokieruję interwencją kryzysową.
Tak, Sas?
Jaki jest plan?
Nie musimy nominować liderki.
Będziemy dorzucać swoje i wymieniać się pomysłami.
Ale dobrze by było, żeby jedna osoba...
Poszukam zasięgu.
Ekipa wioślarska może wypłynąć i się rozejrzeć.
- Tak. - Więc ja i ty.
Amelia, tak?
A ja poszukam jakichś apteczek i czegoś.
Tak, a ja...
- Poszukasz ptaka, żeby ci nasrał do ust? - Wpadniesz do zapadliska?
Albo odpieprzysz się i zdechniesz?
Zoe, za karę możesz pozmywać.
A ja zgromadzę jedzenie.
Ale w międzyczasie niczego nie jedzcie i nie używajcie wody.
Nie wiemy, jak długo tu będziemy. Kodeks honorowy.
Siostrzana umowa, że nie jemy, chyba że razem.
Dobra? Świetnie.
Jak lepiej poprawić sobie nastrój niż poprzez przyśpiewkę?
Nie rób tego.
Kobiety z Ridge Height są tak dumne
Bo stanowią mądrą grupę.
- Meals, możemy pogadać? - Nie trzeba.
Przykro mi, że cię rozczarowałam.
Dobrze, dziewczyny.
Skupcie się. Patrzymy przed siebie.
W rytmie.
Dalej, dziewczęta. W rytmie.
Dobrze. Przestańcie wiosłować.
Amelia, chcesz być w osadzie, która wygra mistrzostwa stanu?
Zadałam pytanie, wsiuro.
Chcesz być w tej osadzie?
Nie bardzo.
To wypad z mojej łodzi.
Słyszałaś. Wynoś się.
Już! Wysiadaj z pieprzonej łodzi, Amelia.
Może trochę przyśpieszysz, Collins.
A może ty się odpieprzysz, Saskia.
Co?
Chwila. Amelia, co ty robisz?
Stój! Amelia!
Co ona...
Amelia!
Dziewczyny, szukamy mojej torebki!
Musi gdzieś tu być.
Nie przestaniemy szukać, aż znajdziemy.
Sandy, to ta?
Żartujesz sobie? Już stąd czuję tanią podróbę.
- Czuję się urażona, Lauro. - Skąd je masz?
Nie miałyśmy jeść razem?
Miałyśmy.
Nie dostałam rano naleśnika i dotąd nie znalazłam torebki.
To D'Amiré, Pepé. Limitowana edycja D'Amiré!
Marnujemy naszą kobiecą siłę na poszukiwania torebki, Sandy.
Potrzebujemy świec i latarek.
I czegoś do łowienia ibisów w akcie desperacji.
Hej!
Delektowałam się tym chipsem.
To sprawa życia i śmierci.
Czego nie rozumiesz?
To ma być sprawa życia i śmierci!
- No chodź! - Precz ode mnie!
Czy wszystkie coś robimy?
Może lepiej tylko stwarzać takie pozory
aby uszanować siostrzaną umowę.
Tak.
- Nie. - Potrzebna nam podkładka do pisania.
Tak.
Chrzanić to.
O Boże, co ja robię?
Co ja robię?
Amelio, jak... w czym mogę ci pomóc?
Działają! Zdecydowanie działają.
Włączyłam, żeby sprawdzić.
Co słychać?
Teraz ty mów, proszę.
Możesz mi podać prolexoft?
Prolexoft. To... Tak.
Oczywiście. Prolexoft.
Świetnie.
W szkole dla 800 dziewcząt
nietrudno chyba znaleźć antydepresanty.
Tak.
Sukom odbija.
Nie. Przepraszam. Nie...
Dobrze się czujesz?
Tak.
Już tak.
Chwila. Coś się stało?
- Jakieś wieści o ratunku? - Nie. Tylko...
- Tu jest najbezpieczniej. - Tak.
Ale niech Prolexoft zostanie między nami, okej?
Tak. Tajemnica lekarska.
- Tak, to... - Tak.
Prolexoft, wiem.
Wrzuciłaś cegłę przez okno radiowęzła?
Może.
Czemu jesteś mokra? O co chodzi z tą szczoteczką?
Uruchomisz radio? Pamiętasz jeszcze?
Tak, ale nie bez zasilania.
Dobrze. Skombinujmy je.
Ratowanie nas trochę mnie wkręciło.
Wypalę w trawie wielgachne słowo „pomocy”.
Za moment litery będą widoczne i zobaczą je ratownicy ze śmigłowca.
A potem odlecimy. Nie ma za co.
Nie zobaczą.
Niby dlaczego?
Bo to nie jest herbicyd.
To benzyna.
Drugie przewinienie.
A co było pierwszym?
Tak.
Kumam.
Zaczekaj!
Szlag!
Wszystko gra? Termin mnie goni.
Goni ją termin. To ty masz termin?
- Tak. - To kwestia życia i śmierci.
Zostaniemy tu bardzo długo
i ten „termin” może sprawić, że za miesiąc nie będzie nic do jedzenia.
Zdajesz sobie sprawę, jak niestabilny jest rynek?
Nie ma rynku, giełdy, zer ani jedynek.
Jesteśmy uwięzione bezterminowo.
Walutą stały się jedzenie, woda, baterie i tampony.
Rozumiesz?
Strasznie dramatyzujesz, wiesz?
Wyjdziesz na skończoną kretynkę,
jak jutro się stąd wyrwiemy.
Wybaczcie, idę szukać zasięgu.
DANNY I AMELIA
Pieprzone terminy i torebki.
- Zoe, przestań. - Przepraszam.
Chciałam powiedzieć, że podoba mi się twoja fryzura.
Próbuję tylko zagaić.
Gdy chodzi o ważne sprawy, milczysz jak zaklęta.
Ale o mojej fryzurze chętnie pogawędzisz.
Wiesz, że nic mu nie będzie.
Nie mów o Dannym, dobrze?
Ani o farmie orzeszków, ani o innych nieistotnych sprawach,
w których nie sprostałam twoim oczekiwaniom.
Nie masz pojęcia o moim życiu.
Dodałam parę przykuwających uwagę zawijasów.
Narysowałaś fiuta z jajami?
Fiuta z jajami, okrutne uproszczenie.
Kobiecych zawijasów.
Feminizm nie zasili generatora, Zoe.
A teraz wyprostuj nogi.
Nie. Zbyt profesjonalna.
Taka podkładka zachęca do pytań.
Masz rację. Ta suka jest zbyt kompetentna.
Jest mentorką. Interesuje ją, gdzie widzisz siebie za pięć lat.
Nie chcemy na nią patrzeć.
Nara, suko.
Imponująca.
Czarna. Prosta.
Mówi: „Jestem konkretna,
„ale nie na tyle, by mnie szczegółowo wypytywać”.
PRZEDMIOTY SKONFISKOWANE
Laska, chodź tu.
Będzie z nami dobrze, Tegan.
Będzie dobrze.
Tak!
W porządku.
- Mamy sygnał. - Widać inne sygnały?
Nie, to zbyt prymitywne, ale nie zaszkodzi nadać wiadomości.
Słuchacie Zo-Zo FM, gdzie tajnym słowem dnia jest Poco.
Dla słuchaczy z zagranicy:
nasza australijska spikerka nazwała tak apokalipsę.
Dzwońcie z najzabawniejszymi historiami o przeżyciu Poco...
A tak poważnie, mayday!
- Trzecie przewinienie? - Tak.
Tak.
Sandy, proszę, przestań.
Sandy, przestań jeść. Od tego zależy nasze przetrwanie.
Pieprzyć to, Pepé. Lepiej zginąć.
Chcesz zdechnąć, walcząc o okruchy naleśników?
Sandy, skoro nie dla nas, to pomyśl o glutenie.
Nienawidzę biszkoptów w czekoladzie!
- Tandetne australijskie ciastka! - Sandy, nie!
Bijesz się, hodowczyni orzeszków? No chodź!
I nie zaczynajcie o vegemite.
Co do cholery, pieprzone świruski?
Odpuść sobie!
Odpuść sobie.
Nie!
Jak śmiałaś?
To nasze jedyne źródło witaminy B!
- To słoik soli, Pepé. - Nie waż się.
Widzisz, Amelio? Dlatego potrzebujemy liderki. Bez niej jest chaos.
Nie dotykaj mnie!
Hej.
Przepraszam.
Wiem, że to głupie,
ale ciągle myślę o in vitro, które mam za dwa tygodnie.
To nie jest głupie. To całkowicie normalne.
Wiem, że źle to wygląda,
ale musimy być dobrej myśli. Zachowajmy optymizm.
Jesteśmy tak wysoko, ale to jest wszędzie. A jeśli wszystko...
Tak. Hej. W porządku.
Wiesz czego nauczyły mnie startupy?
Znoszenie porażek.
Jakiś czas temu, trzy lata temu,
miałam puste konto,
a inwestorzy w ogóle nie dzwonili.
Usiedliśmy z pracownikami i daliśmy im wybór.
Albo przetrwacie, albo szukajcie innej pracy.
Teresa, wszyscy zostali.
A wiesz dlaczego?
Bo porażkę trzeba najpierw ogłosić.
Wiem z autopsji, że nadzieja umiera, gdy postanowisz przegrać.
Dobrze.
Mam w torbie zastrzyki z hormonami tylko na parę dni.
- Powinnam je brać, prawda? - Oczywiście.
Wrócisz do domu, Teresa.
Prawda?
Wciąż potrafię.
- Ja właśnie... - My właśnie...
- Rozdzielamy łóżka. - Tak.
Tak, świetne sprężyny, jak na swoiste łoże czystości.
Przydziel mi 11F.
Przydzielacie pokoje? Dostanę tę dużą, idealną sypialnię?
Nie. Nie.
Wykluczone, Renee. 2F jest dla mnie.
Chwila, Sandy, ty brałaś... prysznic?
Tak. Wzięłam pieprzony prysznic.
Byłam cała w glutenie i vegemite.
Myślałam, że mamy nie korzystać z wody.
Renee, gdybyś była mądra, a nie jesteś,
zajęłabyś łóżko i wykąpała się przed innymi.
Bo, wierz mi, one to zrobią.
Dla waszej wiadomości ciśnienie jest do bani.
2F, laski.
Wszystko, byle nie łóżko piętrowe. Dzięki.
- Zapisałaś wszystko? - Tak.
Czad.
To lody?
Któraś złamała siostrzaną umowę,
więc zostały tylko mrożonki.
Spróbuj szukać limitowanej torebki z pustym żołądkiem.
Groszku?
Znalazłam zapas Prolexoftu na parę miesięcy.
Między innymi.
Dzięki, Renee.
Na pewno uciekniemy, zanim ci się skończy.
Tak.
Ja, Amelia, 2F.
Nie musisz się tym przejmować.
Zoe zadba, żeby nikt ci nie odebrał twojego starego pokoju w internacie.
Przecież nam mówiła.
Po prostu nie słuchałyśmy.
Tak.
Wiem.
Daj spokój, Sandy.
Dość mamy zasranych kłopotów z wodą
i bez ciebie, prawda, dziewczyny?
Jeszcze nie pozmywałaś, Zoe.
- Lauren... - Trzy...
Hydraulika jest spieprzona.
Żryj gówno, Zoe. Dosłownie.
Potrzebowałam tego.
To karma.
Wiedziałam. Mamy przesrane.
I jeśli mamy zdechnąć w tej dziurze,
odpieprzcie się od 2F, bo nie ma opcji,
żebym spała na łóżku piętrowym jak jakaś suka w pierdlu.
- Sandy. - Zwłaszcza ty, Gówniana Zoe Miller.
Sandy, uspokój się.
Tegan i Megan przydzieliły sypialnie.
Każda ma łóżko.
Prawda, Niewidzialna Lauro?
Tak. Dały mi podkładkę. Zgodziłam się.
O mój Boże. Kłócą się o 2F.
- Pieprzyć to! - To jest system.
Ani się waż!
Zoe, złaź!
Potrzebuję łóżka.
Nie sądziłam, że cię jeszcze zobaczę.
Dzięki.
To był burzliwy dzień.
Nie będę cię zanudzać szczegółami, ale pokrótce...
Skończyło się świeże jedzenie i woda.
Jest nas kilkanaście, a możemy tu spędzić miesiące.
Widzę, że trzymasz rękę na pulsie.
Nie boją się mnie.
Wiem, że cię zraniłam, Amelio.
I...
po prostu uznaj, że jest mi przykro.
Ale ten autorytet, którego ode mnie oczekujecie, został narzucony,
nie prosiłam o to.
Nie przekombinuj.
Potrzebujemy zdziry.
Już taka nie jestem.
Rzecz w tym, Saskia, że gdy byłaś kapitanem, zawsze wygrywałyśmy.
Suka!
To moja poduszka!
Dziewczyny! Pomyślcie o siostrzanej umowie.
Sandy! Możesz się już przymknąć?
Sandy, proszę, możesz płakać ciszej?
Muszę się skupić. Mitch mi to zwykle wstrzykuje.
I po co tyle zachodu?
Już po wszystkim. Po twoich zarodkach też.
Sandy!
Może poszukamy twojej torebki?
Nareszcie.
Rusz się. Saskia pomoże mi szukać torebki.
Leniwe suki.
Dobrze. Gotowa?
Proszę.
Gotowe.
Dzięki, Sask.
POMOCY
Szlag!
Czemu, do cholery, moja torebka miałaby tu być?
Może ją tu zostawiłaś, gdy zbierałyśmy piłki.
Hej, jak się macie?
Jezu, Zoe. Nie rób tak, proszę.
To nie jest moja zasrana torebka.
To tylko głupia Zoe, mieszkająca w szopie, jak wyrzutek.
Chodź, dziewczyno. Pomożesz nam szukać zafajdanej torebki?
Chyba tak.
I bardzo dobrze.
Jest w leju krasowym.
Wiedziałam.
Sandro Dee, jutro spróbujemy znów, dobrze?
Chcę wrócić do domu.
Żałuję, że tu jestem.
Wiem.
Nie cierpiałam tego miejsca.
Poważnie?
Ja je uwielbiałam.
Ale trudno się tego pozbyć, prawda?
Czuję, jakbym zawsze była życiowym przegrywem.
Zo-zo, próbowałaś nas ostrzec.
Ale trudno było w to uwierzyć.
Jak długo można przeżyć na morzu w czymś takim?
Może ze dwa, trzy dni. Jak myślisz?
Wszystko jest możliwe, dopóki się nie poddamy.
Ja nigdy się nie poddawałam.
- Wstawaj. - Co? Tak.
Dobrze? Chodź.
- Weźmiesz moje buty? - Sas?
- Tak.
Sas, czekaj. Co mu, do chuja, zrobiłyśmy?
Musimy wracać.
To był twój pomysł, żeby wypchnąć Sandy, dopóki się nie uspokoi.
Co? Nie. To nie było...
Nie chciałam jej wypchnąć.
Jeśli nas nie ocalą, może trzeba będzie uciekać łodzią.
- Nie o to... - Tak.
Widzisz, wszystko nam się pokićkało.
Saskia, stój!
Zoe, nie przeżyjemy, jeśli ona wróci na noc.
- Przeżyjemy. - Ona jest jak wirus, Zo.
Jeśli zarazi pozostałe dziewczyny rozpaczą,
już się nie pozbieramy.
Poza tym wiatr południowy, czy jakiś tam
przywieje ją rano, a trochę strachu jej nie zaszkodzi. Chodź.
Dzięki, że zajęłaś mi pokój.
No to wyłaź.
Wyłaź. Wyłaź. Dziękuję.
Zamknij drzwi, Zo-Zo.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski