NIEBEZPIECZNIK
Cricket? Pobudka.
Wciąż walczymy o zatrzymanie wzrostu globalnych temperatur.
Niemalże przekroczyliśmy punkt krytyczny, więc wasza misja ma ogromne znaczenie.
- Dzień dobry. - Cześć, Robaczku.
Hej, Cricket.
Dalej twórzcie ekosystem tutaj.
Ziemia na was polega.
Jesteście naszą łodzią ratunkową. Walczmy o 1,5 stopnia.
Odmeldowuję się.
Czemu ludzie razem nie zatrzymają ocieplenia?
To nie takie proste.
Wiele krajów jest zależnych od ropy, a jej spalanie szkodzi Ziemi.
Ale robimy tu postępy.
Hodujemy rośliny, szukamy wody.
Powodzenie misji oznacza wizytę w domu.
Kocham was,
ale to już dwie Gwiazdki i jedno Halloween. Tęsknię.
Ja tęsknię za liśćmi i wonią jesieni.
Ja też.
Cieszycie się?
Na co?
Na pierwszą wizytę gości.
Rozmawiałam z rodzicami Caseya.
Będą tu jutro o 18.00.
Macie pojęcie, jak to jest widywać jedynie hologram najlepszego kumpla?
Chciałbym móc przybić mu piątkę. Taką prawdziwą.
Może upieczemy ciastka czekoladowe,
tak jak w domu?
Zapasy zrzucą za dziewięć miesięcy.
Naprawdę chcemy zużyć całą czekoladę?
- Tak. - No dobrze. Pora popracować.
Przetwarzanie odpadów.
PRZETWARZANIE ODPADÓW
Jeśli teraz zużyjemy całą czekoladę, nie zostanie jej na nic innego.
A batony z daktyli?
Mamo, nie jadłam ciastek od dziewięciu miesięcy.
Jest konserwacja i są głupotki.
Konserwacja jest ważna.
Czekolada też.
Cześć, mały. Schrupałbyś ciastko, co?
Zasłużył sobie, pracuje jak pszczółka.
Potrzebujemy prawdziwych pszczół.
- Bez pszczół… - Nie ma zapylania.
A bez zapylania zniknie jedna trzecia żywności.
Nawet najmniejsze rzeczy mogą mieć ogromny wpływ.
Szkoda, że ludzie nie widzą, co tu robimy.
Kiedyś zobaczą.
Wyobraź sobie więcej rodzin, które żyją jak nasza.
Łódź ratunkowa, która codziennie jest taka sama.
Ale nie jutro.
Nie jutro.
Fajnie będzie mieć gości.
Co założysz?
Pewnie to.
Nie? Może coś dla mnie wybierzesz?
Zdecydowanie.
- Dom naładowany. - Tlen?
Kontrola systemów.
- Atmosfera w porządku. - Poradzisz sobie?
Mam plan lotu, jestem gotowa.
Wysokość ustawiona na 300 m. Proszę o zgodę na start.
Udzielam zgody.
Startowanie.
Panele słoneczne czyste.
Siedlisko nienaruszone.
Cześć, mamo.
Wieża komunikacyjna działa.
Lądowanie zakończone.
Brawo, Maverick.
Że kto?
Miłego dnia w szkole. Kochamy cię.
Jak stąd do gwiazd.
Dekompresja rozpoczęta.
Uwaga. Otwieranie drzwi.
Cześć, Digby.
Kupcie mi cheeseburgera i frytki.
Jasne. Pościel łóżko.
Kontynuujemy lekcję. Thoreau bawi się w chowanego z…
Pohukującym nurem.
Ktoś wie? Nie sową, ale…
- Tak? - Pohukującym nurem.
Nie słyszą nas, to nagranie.
- Wiem, Casey. Nawyk. - Tak.
Opuszcza wielkie miasto, zamieszkuje w leśnej chatce
i żyje z wiewiórkami, kuropatwami i mrówkami w Walden.
- Ale miał mrówki. - I staw.
I przyrodę.
Co ja bym dał za kilka mrówek. Nawet pająka, a ich nie cierpię.
Poczekaj.
IDZIESZ NA URODZINY AELISH?
I znów ominie mnie impreza urodzinowa Aelish.
Puść dalej. Monitorują nasze lekcje.
Tak.
Gotowa na wizytę nieśmiałego ojca i rozentuzjazmowanej mamy?
Pewnie. Weź rękawicę bejsbolową, łyżworolki i sekwencer.
Musimy nagrać piosenkę.
Wpadniemy na krótko. Nie chcemy uszczuplać zapasów tlenu.
Wiem, ale wyciśniemy te cztery godziny na maksa. Będzie super.
Nadchodzi zima
i Thoreau zamieszkuje w leśnej chatce, która chroni go przed złą pogodą.
Dokonałyśmy dziś przełomu.
Przekopałyście się do Ziemi?
Jesteśmy blisko potwierdzenia zasobów wody na Marsie.
Sonda dotarła kilometr w głąb.
Podziemne jezioro wszystko zmienia. To podstawa, której potrzebujemy.
Mikroorganizmy, woda – Mars będzie możliwy do zamieszkania.
Jak było w szkole?
Dobrze.
A co z tą piosenką, nad którą pracujecie?
Nagramy ją jutro, kiedy Casey tu będzie.
Chcecie widowni?
Nie.
- No weź. - Cricket.
Alarm pogodowy.
Łazik pogodowy wykrył burzę. Niewielką. Dotrze tu za 14 godzin.
Musimy przełożyć wizytę Caseya i jego rodziców
na czas po burzy.
Ocenimy stan siedliska i ustalimy nowy termin.
Na kiedy?
- To wszystko zależy… - Na kiedy?
Trzy tygodnie. Może dwa.
Chciałam się tylko zobaczyć z kolegą.
Czy to tak wiele?
Jesteśmy na innej planecie i pogoda wciąż psuje nam plany?
Poważnie?
- Przykro nam. - Tak.
No, mnie też.
Technicznie rzecz biorąc, to nie jest ich wina.
Spotykamy się tak od miesięcy. Dwa tygodnie to pestka.
Ludzie zawsze zakładają,
że ktoś coś robi w sprawie zmian klimatu.
My jesteśmy tym kimś.
Ale czasami nie chcę tym kimś być.
Rozumiem cię.
Przegapimy pokaz talentów za dwa dni.
Możemy ją nagrać osobno.
Że też ludzie zepsuli Ziemię.
- Jeszcze jest nadzieja. - Może.
Kombinowałam trochę ze zwrotką. Chcesz posłuchać?
Dajesz.
Na innej planecie Jak hologramy, jesteśmy łuną gwiazd
Stoisz tuż obok Chwyć mnie za dłoń
Chwyć za dłoń I pognamy razem w blask
Jak echa, nie, nie zwlekaj
Miliony świetlnych lat
Gwiezdnego pyłu ślad
Choć czasem Ziemi brak
Na superksiężyc gapimy się Mam tylko ciebie, a ty masz mnie
Odbity blask się po nas pnie
Złota pieszczota
Synu, idziesz?
Zaraz będę.
Umówiliśmy się na partię szachów.
Pamiętaj powiedzieć dobranoc.
Jasne.
CHUSTECZKI ODŚWIEŻAJĄCE
Dobranoc.
Dzięki za pomoc.
Spoko.
Zabezpieczymy odwiert i wrócimy przed burzą.
Wszystko gra?
Oczywiście.
- Nie zapomnij… - Pościelić łóżka, wiem.
Ta kanapka wygląda mega.
Wiem, że symulacja lunchu w szkole miała pomóc zwalczyć samotność,
ale im bardziej czuję się jak w domu, tym bardziej za nim tęsknię.
Mam żart, który cię rozweseli. Czaj to.
Czemu kosmici nie odwiedzają Układu Słonecznego?
Czytali opinie. Jedna gwiazdka.
Po pierwsze, „czaj to”?
Po drugie, jakim cudem 13-latek zna tylko żarty z wąsem?
- Śmiałaś się. - Z ciebie, a nie z tobą.
Ale dzięki.
Skąd u ciebie ten optymizm?
To kwestia wyboru.
Mogę o coś zapytać?
Jasne.
Masz czasem żal do rodziców?
- Cały czas. - Casey.
Sorki.
Masz do nich czasem żal, że nas tutaj sprowadzili?
Czasem czuję się jak bagaż.
Albo gadająca roślina.
Wiem, co tu robimy.
To ważne, ale tęsknię za świeżym powietrzem i bieganiem.
Za przyjaciółmi.
Masz mnie.
Wiem. Po prostu tęsknię za domem. I tyle.
Słuchaj, ja też chętnie bym już wrócił.
Ale jakie mamy wyjście?
Wiem, przepraszam.
Wiesz, co myślę?
Trzeba wycisnąć z tego, co się da.
Masz rację.
Wymyśliłam drugą część refrenu i potem możemy nagrywać.
Na superksiężyc gapimy się
Mam tylko ciebie, a ty masz mnie
Odbity blask się po nas pnie
Złota pieszczota
I Mleczną Drogą idziemy już
Pod nami wzbija się gwiezdny kurz
Blask dnia owija nas niczym bluszcz
Nieboskłon, a pod nim dom
Teraz razem od drugiej zwrotki.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Wśród gwiazdozbiorów
Kreślimy mapę swych najskrytszych snów
Choć rozmazana Dostrzeżesz na niej, gdy nadejdzie nów
Intencje, ambiwalencje
Poniesie nas prąd
Gdzieś daleko stąd Lecz odnajdziemy ląd
Na superksiężyc gapimy się Mam tylko ciebie, a ty masz mnie
Odbity blask się po nas pnie Złota pieszczota
I Mleczną Drogą idziemy już
Pod nami wzbija…
- Blask dnia… - Casey?
Nieboskłon, a pod nim dom
Casey!
Casey?
O nie.
Cricket, to potężna burza piaskowa!
Do głównej sali. Natychmiast!
- Zasłony okienne. - Już.
- Generator włączony. Zamknij śluzy. - Zamykam.
Zamykanie śluz.
Zamknięte.
Czemu łazik pogodowy nas nie ostrzegł?
Burza musiała go uszkodzić.
Woda, prąd, ekosystem – wszystko działa.
Wszystko szczelne.
Zbliża się zagrożenie.
Przygotuj się na uderzenie.
CENTRUM STEROWANIA
POŁĄCZENIE UTRACONE
Nie mamy łączności z Ziemią.
SYGNAŁ UTRACONY
Nie.
U Caseya jest ciemno. Musimy im pomóc.
Poczekaj. Sprawdzam ilość tlenu.
- Dron działa. - Możemy do nich pojechać?
Drzwi się zacięły, a my mamy wyciek tlenu.
I problem z wodą. Nie wiemy, czy łazik działa.
Musimy odblokować przepływ wody i odpalić maszynę produkującą tlen.
Inaczej będziemy miały kłopoty.
Najpierw musimy zadbać o siebie.
Najważniejszy jest dostęp do wody.
Rozwiążmy nasze problemy, a potem skupimy się na Caseyu.
Panel jest na zewnątrz. Nie wyjdziemy, drzwi się zacięły.
Przejdźmy tym tunelem i przełączmy przepływ wody na drugi kanał.
Jest za wąski dla nas.
Nie dla mnie. Będę jak myszka.
- Kurczę. - Cricket.
- Wyciągnijmy ją. - Poczekaj.
Nic mi nie jest.
PANEL DOSTĘPU
Uruchomiono przepływ wody.
Ciśnienie wody stabilne.
Nadal brak łączności.
A wyciek tlenu?
Uszczelniłyśmy śluzę w ogrodzie.
A jeśli rośliny padną?
To byłoby katastrofalne dla naszej pracy, ale nie dla nas.
Po prostu zaczniemy od nowa.
Zamówimy nowe rośliny. Zaczniemy nowy ekosystem.
- Na Ziemi nie mają tak łatwo. - Nie mają skąd zamawiać roślin.
A Casey?
Na pewno postępują zgodnie z protokołem.
Możemy się z nimi skontaktować?
Nie mamy łączności.
Dzień się kończy.
Dlatego musimy oszczędzać energię.
Jutro, Robaczku.
Dobranoc.
Hej.
Nie odpowiedział.
Zawsze odpowiada.
Casey pewnie teraz opowiada dowcipy i gra z tatą w szachy przy latarce.
Dzisiejszy dzień nam przeleciał. Jutro się tym zajmiemy, obiecuję.
Kocham cię, mamo.
Jak stąd do gwiazd?
Jak stąd do gwiazd.
Znalazłam i naprawiłam wyciek.
Rośliny żyją, drony je zapylają.
Nie możemy pojechać do drugiego siedliska. Przykro mi.
Drzwi odpuściły, ale łazik nie wchodzi w grę.
Nie widzę go. Musiało go zwiać.
Utknęłyśmy tu.
Wykryto wyciek tlenu.
W drugim siedlisku mają wycieki tlenu.
- Jest źle? - Jeszcze nie.
A dron?
Co z nim?
Możemy do nich podlecieć.
To nasz jedyny dron. Nie mamy innego.
- Musimy sprawdzić odwiert. - Może później?
Co, Max? Martwię się o nich.
Zajmę się tym.
Mamo, ja to zrobię.
To prosta droga.
- Cricket… - To mój kumpel.
Startowanie.
Brawo, Robaczku.
Prawie jesteś.
Uważaj na skały.
Uwaga na zasięg. Transmisja przerwana.
Stan krytyczny. Dron wyłączony.
Nie!
Nie mamy planu awaryjnego, Amahle. Dron przepadł.
To było nierozsądne. Przepraszam.
Utknęłyśmy tu przez uszkodzoną śluzę, a bez drona jesteśmy ślepe.
- Nie możemy ryzykować. - Musimy się skupić na nas.
Nie o to w tym chodzi.
Przez cały eksperyment powtarzałyście, że jesteśmy tu, by pomóc ludzkości.
By stworzyć łódź ratunkową.
Nawet najmniejszy gest ma znaczenie, tak?
- Tak. - Jasne.
Tam teraz są ludzie.
Casey nie odpowiada na sygnał. A jeśli zabrakło im tlenu?
Musimy im pomóc.
Cricket.
Serio? Nawet nie spróbujemy?
A jeśli chodziłoby o nas? O mnie?
Nie liczyłybyście na pomoc?
Robaczku, łazik nie działa.
Jesteśmy zamknięte, bo śluza się zacięła.
Jak mamy im pomóc?
Pójdziemy tam.
Pokładowy zapas tlenu.
Wystarczy na sześć i pół godziny.
Zdążymy. Ale tylko w jedną stronę.
Jeśli zdołamy otworzyć główną śluzę, powietrze ucieknie.
A jeśli nie damy rady jej zamknąć, nie mamy po co wracać.
Mamo, dasz radę.
My damy radę. Jestem tego pewna.
Rozpoczęto dekompresję.
Mamy?
Chyba sobie żartujecie.
Byłyśmy na Ziemi?
Wiedziałyście?
Nie!
Oczywiście, że nie.
Cricket.
Co tu się w ogóle dzieje?
Nic ci nie jest. Jesteś zły?
Ja chyba tak, ale nie wiem.
Czuję wszystko naraz.
Jestem zła, ale się cieszę.
Miło cię zobaczyć.
Miło, że jesteś cały.
Gdzie twoi rodzice?
Na sprawozdaniu. Też się dopiero dowiedzieliśmy.
Jeździłam łazikiem przez 14 miesięcy.
To była symulacja. Stacjonarna gra wideo z hydrauliką.
Chcieliśmy się upewnić, że rodzina zdoła przetrwać na Marsie.
I współpracować w kryzysie.
Chyba rozumiemy.
Trochę jestem zdezorientowana.
Wykazałyście się zaradnością i oddaniem w ratowaniu życia.
Doskonale sobie poradziłyście.
Właśnie takich rodzin potrzebujemy do zasiedlenia Marsa.
Może nie musimy tam lecieć?
Mars nie jest ratunkiem. Jest lekcją.
Od 14 miesięcy prowadziłyśmy bezodpadowe, neutralne węglowo życie.
Jedynym poświęceniem była samotność.
Czemu mamy tak żyć dopiero na Marsie?
Jeśli będziemy to robić na Ziemi, dosłownie połączymy dwa światy.
Razem możemy uratować planetę.
Twoje zachowanie z ostatniej doby jest lekcją dla nas wszystkich.
Jesteś liderką.
Ja?
Tak, ty.
Działaj na Ziemi.
A my będziemy kontynuować program.
Oby się nie przydał.
Jeszcze jedno, zanim zaczniemy.
- Która godzina? - Jest 15.00.
Zdążymy.
Casey, masz sekwencer?
No pewnie.
Lecz odnajdziemy ląd Na superksiężyc gapimy się
Mam tylko ciebie, a ty masz mnie Odbity blask się po nas pnie
Złota pieszczota
I Mleczną Drogą idziemy już
Pod nami wzbija się gwiezdny kurz Blask dnia owija nas niczym bluszcz
Nieboskłon, a pod nim dom
Superksiężyc
Nieboskłon, a pod nim dom
Napisy: Daria Okoniewska