(โรงเรียนมัธยมต้นนิวตัน)
เฮ่ เดินช้าๆ หน่อย
คิดจะเข้าชมรมศิลปะเหรอ
ไม่ล่ะ เสียเวลา
(สำรวจ ฝัน พบ)
ดูสนุกดีออก วันนี้เธอโดนกักบริเวณนะ
รู้แล้ว ไม่ต้องเตือนฉันทุกครั้งก็ได้
ฉันต้องทำ เพราะฉันเป็น ผู้คุมการกักบริเวณ
แล้วเธอก็ชอบมาสาย
ครูฮอดจ์ หนูแค่อยากจะบอก
หนูคิดว่าไม่แฟร์ที่ครูจะสั่ง ทำโทษหนูเพราะเถียงเรื่องเกรด
เธอบอกครูหลายรอบแล้ว
และครูก็บอกว่าครูคิดว่ามันสมควร
โอเค แต่ถ้าครูรู้ว่าเกรดของหนู สำคัญแค่ไหน ครูจะเข้าใจ
ทำไมเธอไม่เอาพลังนี้ ไปทุ่มกับการเรียน
เพื่อสอบคราวหน้า แทนที่จะมาเถียงครูไม่จบ
แตะเพื่อลงชื่อเข้าใช้ แล้วเอามือถือใส่กล่อง
เธอจะได้คืนในอีก 60 นาที
(ลงชื่อเข้าใช้)
ใส่มือถือลงในกล่อง
รู้แล้ว ฉันเคยโดนมาก่อน ขอบใจ
(กฎการกักบริเวณ)
เธอโดนทำโทษเหรอ
ขอบคุณที่สนใจ
- มาครบแล้วฮะ - ขอบใจ เบน
วันนี้มีนักเรียนแค่สองคน ค่อยดีขึ้นหน่อย
การกักบริเวณไม่จำเป็นต้องแย่เสมอไป
เป็นโอกาสให้เราคิดว่าทำไมเราถึงโดนทำโทษ และจะปรับปรุงตัวอย่างไร
ยาสมิน ครูแปลกใจที่เห็นเธอที่นี่
"เถียงครู" งั้นเหรอ
ครูฮอดจ์ให้คะแนนเกรดบีกับหนู ทั้งที่หนูควรได้เอ
หนูควรประท้วงเรื่องเกรด ที่ไม่แฟร์ได้ไม่ใช่เหรอคะ
เขียนไว้ว่า "เถียงเสียงดัง ต่อหน้าห้องเรียน
ทำให้คนอื่นเสียเวลา"
เธอต้องรู้ว่านั่นเสียมารยาทมาก
หนูวาดรูปเล่นตอนที่คนอื่น เขียนเรียงความภาษาอังกฤษกัน
แมดิสัน ครูไม่เข้าใจเลย
ทำไมเธอถึงชอบทำท่า "ไม่แคร์อะไร"
เธอชอบโดนทำโทษเหรอ
หนูนั่งเฉยๆ ตรงนี้ และไม่ทำอะไรชั่วโมงนึงได้
เข้าใจได้ แต่ครูนึกเรื่องที่ดีกว่านี้ออก
เธอจะใช้เวลาทำโทษนี้ ทำความสะอาดถ้วยรางวัล
ถ้าเธอได้เห็นความสำเร็จของคนอื่น อาจเกิดแรงบันดาลใจก็ได้
นั่นใช้เวลามากกว่าชั่วโมงนึงนะคะ
หนูช่วยเองค่ะ
เริ่ดซะไม่มี
ห้องภารโรงอยู่ข้างหน้านี้ เธอไปเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดที่นั่นได้
ชั้นใต้ดินนี้ดูโบราณจัง กลิ่นก็เก่าเชียว
มันคือส่วนที่เก่าสุดของโรงเรียน ทุกอย่างข้างบนสร้างใหม่หมด
เฮ่ เบน ในเมื่อนี่เป็น ครั้งแรกที่ฉันโดนกักบริเวณ
เธอว่าฉันขอให้รองครูใหญ่ ไม่ลงในประวัติฉันได้มั้ย
มิน่าเธอถึงอาสาช่วย ครูจะได้ผ่อนผันให้เธอ
ถ้าเธอไม่อยากให้อยู่ในประวัติ เธอก็ไม่น่าหาเรื่องโดนทำโทษนะ
แต่นี่เป็นความผิดครั้งแรกของเธอ
เธอพาพ่อแม่มาคุยและขอร้องครูได้
ทำไมเธอถึงแคร์เรื่องคะแนนเกรด ตอนม.สองขนาดนี้
มันไม่มีผลอะไรนี่
มันมีผลกับฉัน
โดนกักบริเวณทำให้ฉันดูแย่ ส่วนเกรดบีก็ไม่ต่างจากเกรดเอฟ
ใช่ว่าเธอจะเข้าใจ
ช่างเถอะ
เข้าทางนี้
เชิญก่อนเลย
ทำไมกำแพงถึงเป็นโลหะล่ะ
ในทศวรรษที่ 1950 มันเคยเป็นที่หลบภัยฉุกเฉิน
ในฐานะผู้คุมการกักบริเวณ หน้าที่ฉันคือให้นักเรียนปลอดภัย
ฉันต้องจำแผนผังโรงเรียนและทางออกไว้
รวมถึงอ่านคู่มือด้วย
คู่มืออะไร
หลักการปฏิบัติเพื่อความปลอดภัย ของโรงเรียนมัธยมต้นนิวตัน
ฉันส่งอีเมลให้พวกเธอได้นะ
- ไม่ล่ะ ขอบใจ - ไม่เป็นไร
(เปิด)
เฮ่ เอาไอ้นั่นออกไปข้างนอก
มีขยะเต็มไปหมด
เขาคงไม่คิดใช้ในเรื่องฉุกเฉินแล้วมั้ง
โอเค
พอทำเสร็จ พวกเธอกลับไปที่ ห้องกักบริเวณ แล้วลงชื่อออก
เบน
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ทุกคนเหมือนโดนแช่แข็งกันหมด
ถ้าเกิดเรื่องฉุกเฉิน
เราจะต้องแจ้งครูที่อยู่ใกล้ที่สุด
- ฉันว่าเขาคงช่วยไม่ได้ - เลิกป่วนได้แล้ว
ทำไมล่ะ มันแปลกก็จริง แต่ก็เจ๋งดี
ตอนนี้เราทำอะไรก็ได้ในโรงเรียน
เราจะวิ่งตรงทางเดิน หรือเข้าไปดูห้องพักครูก็ได้
- นักเรียนห้ามทำแบบนั้น - เราต้องทำอะไรสักอย่าง
ทำไมเธอไม่กังวลเลย
เพราะฉันแน่ใจว่าต้องมีใครสักคนรู้วิธีแก้
แล้วพวกเขาก็คงแก้ไขอยู่ตอนนี้
คิดงั้นเหรอ
แล้วถ้าคนที่รู้วิธีแก้ไข ก็โดนแช่แข็งเหมือนกันล่ะ
รู้แล้ว
โอเค เรามาหาร่องรอยกัน ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
ฉันจะไปดูข้างนอกกับในหอประชุม
เดี๋ยว อย่าเพิ่งแยกกัน เราต้องใช้ระบบบัดดี้
ยาสมิน ฉันจะเป็นบัดดี้เธอเอง
ครูคงกำลังตะโกนใส่ใครอยู่
ดีขึ้นเยอะเลย
เราควรโทรหาหน่วยฉุกเฉิน
มันไม่ทำงาน
โทรศัพท์ก็หยุดนิ่งด้วย
เธอว่าเรื่องนี้เกิดทั่วเมืองหรือเปล่า
สวัสดี
มีใครอยู่มั้ย
เร็วเข้า
แจ๋ว มือถือก็ใช้ไม่ได้
3 โมง 34 นาที 59 วินาที
ถึงรู้ว่าเรื่องนี้เกิดเวลาไหนเป๊ะๆ ก็ใช่ว่าจะช่วยได้
เราออกไปไกลห้าช่วงตึก ไม่มีใครขยับเลยสักกะนิด
พิลึกสุดๆ
ฉันว่าเกินคำว่า "พิลึก" ไปแล้ว
- เจอร่องรอยอะไรมั้ย - ที่นี่ไม่มีเลย
- แล้วโรงยิมกับสระว่ายน้ำล่ะ - ยังไม่ได้ไป
เธอจะให้ฉันหาทุกซอกทุกมุมเลยเหรอ
แมดิสัน เรื่องนี้ร้ายแรงนะ
ไม่ใช่รายงานโรงเรียน ที่เธอจะเบี้ยวไม่ทำได้
- แหงล่ะ เรื่องนี้อีกแล้ว - เดี๋ยว เรื่องอะไร
ปีที่แล้ว เราได้อยู่กลุ่มรายงานเดียวกัน
แมดิสันไม่ยอมทำส่วนของตัวเอง
ยาสมิน สบายใจได้ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้
จะไม่มีใครมาให้คะแนนเรา
เราน่าจะโฟกัสเรื่องที่ว่า เกิดอะไรขึ้นกับทุกคนมากกว่า
- พวกเขาโดนแช่แข็ง - ไม่เชิง
พวกเขาไม่ได้เย็นเหมือนน้ำแข็ง
หรือทุกคนถูกใครสะกดจิตรึเปล่า
เราสะกดจิตนาฬิกาไม่ได้นะ
นาฬิกามันเดินต่อนี่
ก่อนหน้าคือ 3 โมง 34 นาที 59 วินาที ตอนนี้คือ 3 โมง 35 นาที 1 วินาที
เขาหลับตาอยู่ ก่อนหน้ายังลืมตา
เดี๋ยวนะ ถ้าเขาปิดตา
แล้วนาฬิกาเดินต่อสองวินาที หมายความว่า…
พวกเขาไม่ได้หยุดนิ่งซะทีเดียว แต่เคลื่อนไหวช้ามาก
- มีคนอยู่ที่นี่ - พวกเขาต้องรู้ว่าเกิดอะไร
เดี๋ยว อาจจะเป็นพวกนั้นก็ได้ "พวกนั้น" ที่ก่อเรื่องนี้
ชู่ว พวกเขามาแล้ว
- รู้สึกไม่ดีเลย - เบน
เธอเป็นอะไรมั้ย
เบน
เขาเป็นอะไรมั้ย
ครูฮอดจ์เหรอ
ก่อสร้างด้วยอิฐบล็อกกับฉนวนโลหะ
- ช่วยป้องกันได้ดี - จากอะไรคะ
แล้วทำไมครูสวมชุดแบบนั้น
มันคือชุดที่ทำจากวัสดุผสมตะกั่ว เพื่อความปลอดภัย เหมือนห้องหลบภัยนี้
เบนรู้สึกดีแล้ว
หนูเอาน้ำให้เขาดื่ม เขาต้องนอนพักอีกสักหน่อย
เอาล่ะ เกิดอะไรขึ้นคะ
ครูทำการทดลองเรื่อง การขยายตัวของเวลา
มันคือทฤษฎีที่ครูศึกษาอยู่
ตั้งแต่ตอนที่ครูเป็นนักฟิสิกส์ ในแล็บเมื่อ 12 ปีก่อน
โดยหลักแล้ว ครูเชื่อว่า ความเร็วของเวลาสามารถเปลี่ยนแปลงได้
ด้วยเหตุนั้น สถานที่สองแห่ง หรือคนสองคนอาจรับ
ประสบการณ์อัตราการไหล ของเวลาต่างกันได้
หนึ่งชั่วโมงของคนนึง อาจเป็น 36 วินาทีของอีกคน
เพื่อนร่วมงานครูไม่เชื่อว่าครูทำได้ แต่…
งั้นครูใช้ทุกคนเป็นหนูทดลองเหรอคะ
ไม่เชิง
ครูทำการทดลองภายใต้ พารามิเตอร์ที่ควบคุม
ครูตั้งใจจะให้มีผลแค่ผีเสื้อพวกนี้
ใช่ แต่เครื่องกำเนิดพลังสนามเวลา
ต้องใช้พลังงานไฟฟ้าจำนวนมหาศาล
ครูเลยใช้อุปกรณ์จ่ายไฟสำรองของโรงเรียน
แต่เกิดไฟกระชากโดยไม่คาดคิด
ส่งผลให้โหลดไฟฟ้าสูงเกินปกติ
เลยทำให้เกิดคลื่นเชิงเวลามหาศาล
และทำทุกคนให้อยู่ใน อัตราการไหลของเวลาที่ช้าลง
ครูพิสูจน์ทฤษฎีได้ละ
แล้วครูจะทำทุกอย่างกลับคืนยังไง
ครูมีสมการที่จะรัน โปรแกรมทั้งหมดย้อนกลับได้
แต่ไฟสำรองของโรงเรียนหมด
แล้วครูก็ไม่มีแหล่งไฟฟ้าอื่น
พูดสั้นๆ ก็คือครูแก้ไขไม่ได้
เราจะปล่อยให้คนอื่นๆ อยู่ในโหมดหอยทากไม่ได้นะ
- แล้วพวกเราล่ะ - ไม่มีใครถูกทอดทิ้งแน่
เพื่อนนักวิทย์ของครูบอกว่าครูทำไม่ได้
ครูก็น่าจะฟังพวกเขาแล้วเลิกซะ
- ฟังก่อน… - ถ้าครูซิงก์เวลาคืนไม่ได้
ชีวิตพวกเราพังแน่
- ครูเข้าใจมั้ย - ครูรู้
ครูนั่นล่ะที่ควรโดนกักบริเวณ แล้วก็ลงประวัติไว้ซะ
ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันเป็นลม ฉันคือผู้คุมการกักบริเวณ
ฉันควรจะช่วยเหลือในยามวิกฤติ ไม่ใช่ตระหนกจนหมดสติ
เพื่อน ใจเย็นน่า ไม่มีทางที่ คนเราจะทำพลาดไม่ได้เลย
- เธอก็พูดง่ายสิ โทษที - นอนลง
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูด เหมือนเธอทำพลาดมาเยอะแยะ
ไม่เป็นไร ว่าแต่นายมาทำหน้าที่นี้ได้ไง
พ่อแม่ฉันทำงานเลิกดึก
ฉันเลยต้องหาอะไรทำหลังเลิกเรียน จนกว่าพ่อแม่จะมารับ
- นายดูชอบนะ - ชอบสิ
โรงเรียนมัธยมคือช่วงที่ลำบากและสับสน
ฉันคิดว่ากฎระเบียบช่วย ให้เรารู้ว่าต้องทำอะไร
สำหรับฉันน่ะ
อื้อ ฉันพอเข้าใจ
ฉันอาจต้องหากิจกรรมทำ หลังเลิกเรียนเหมือนกัน
นอกจากโดนทำโทษน่ะ
ฉันเจอขนมในล็อกเกอร์ฉันน่ะ
ขอบใจ เธอโอเคใช่มั้ย
พวกเรามีใครโอเคงั้นเหรอ
ไม่ว่าเราจะวางแผนอะไรไว้ในอนาคต ก็หมดสิทธิ์แล้ว
เบน ดีที่เห็นเธอรู้สึกดีขึ้น
ครูหวังว่าพวกเธอคงโอเค
แหงล่ะว่าไม่
ฟังนะ ถึงยังไงครูก็ต้องขอโทษ ครูรับปากว่าจะแก้ไขให้ได้
แล้วคนพวกนั้นจะโอเคมั้ยคะ
แน่นอน สุขภาพไม่มีปัญหา
เท่าที่ครูรู้ พวกเขาก็ยังเดินอยู่
ไม่ก็ขับรถตามปกติ
พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไร
- รถยนต์ มันใช้ไฟฟ้านี่ - หือ
ในวิชาวิทย์ เราคุยเรื่องพลังงานไฟฟ้า
ครูบอกพวกเราว่ารถยนต์ใหม่ๆ สร้างขึ้น ด้วยแบตเตอรี่ซูเปอร์เซลล์ความจุสูง
เธอตั้งใจฟังตอนเรียนจริงๆ นะ
ครูบอกว่าครูต้องการแหล่งไฟฟ้าจำนวนมาก
ครูต้องใช้เพิ่มอีกมั้ยฮะ
อื้อ อีกหนึ่งคันจากรถตรงโน้น
ไอเดียของเธอดีมากเลยนะ
ฉันแค่นึกเรื่องที่ครูสอนได้
ไม่จริง ฉันว่าเธอฉลาด ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่พยายาม
- พูดเรื่องรายงานกลุ่มนั่นอีกแล้วเหรอ - เปล่า
ก็ใช่ส่วนนึง
ก็ได้ ฉันบอกให้ว่าทำไมฉันถึงไม่พยายาม เพราะมันไม่มีทางดีพอ
แล้วเธอ เอมิลี่ กับมาย่าคงโกรธ ถ้าเธอไม่ได้เกรดเอ
เราทำส่วนของเธอให้เธอ
แล้วเธอก็ได้เอ ฟังนะ ฉันไม่เก่งเรื่องพวกนี้
จำได้มั้ยตอนที่ฉันไปลองเล่นละคร แล้วทุกคนก็หัวเราะใส่
ฉันตั้งใจเรียนเต็มที่ ก็ยังได้เกรดซี มันเสียเวลาเปล่า
ฉันไม่คิดว่าเธอควรยอมแพ้นะ
ก็วันนี้เธอคือคนที่ช่วยทุกคนไว้
อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปสิ
นั่นคำพูดของคนที่เถียงเรื่องเกรดบีเหรอ
คือฉันเป็นคนแรกในครอบครัว ที่มีโอกาสได้เข้ามหาวิทยาลัย
ดีจังนะ แต่เธอต้องทำเกรดให้ดีมากๆ
หลังจากวันนี้ไป ห่วงเรื่องเกรดบีดูโง่ไปเลย
ฉันขอโทษนะตอนที่ทำรายงานกลุ่ม
ฉันทำเหมือนว่าเธอทำดีไม่พอ ทั้งที่เธอพยายามที่สุดแล้ว
เขาได้ครบแล้ว
การทดลองนี้มีไว้เพื่ออะไรคะ ครูฮอดจ์ ถ้ามันสำเร็จ
การเปลี่ยนเวลาภายในพารามิเตอร์ นำไปปรับใช้ได้หลายอย่างเลย
เช่นถ้ามีคนป่วยหรือบาดเจ็บ
เราสามารถหยุดนิ่งเวลาของพวกเขา เพื่อรอความช่วยเหลือทางการแพทย์
มันช่วยชีวิตคนได้
ใช่ หรือลองนึกถึงครอบน้ำแข็งที่ขั้วโลก
เราชะลออัตราการไหลของเวลา ทำให้น้ำแข็งละลายช้าลงได้
เข้าใจละค่ะว่าทำไมครูไม่ล้มเลิก
เราแปะโน๊ตไว้ที่รถที่เรายืมแบตเตอรี่มาใช้
ได้เวลาเริ่มแล้วใช่มั้ย
ถ้าได้ผล พวกเธอทุกคนได้เกรดเอ
(จำนวนแอมแปร์)
โอ ไม่นะ
- มันไม่ได้ผล - เกิดอะไรขึ้นฮะ
แบตเตอรี่ซูเปอร์เซลล์คงถ่ายโอน การแลกเปลี่ยนไอออนที่สูงขึ้น
ถ้าหลอดสุญญากาศระเบิด ทุกอย่างก็จบ
เราต้องหาทางให้มันเย็นลง
- อากาศอัดเย็น - ความคิดดี มาลองกัน
ไม่ได้ผล
หน้า 14 "แต่ละห้องเรียนจะมีอุปกรณ์ เครื่องดับเพลิงคาร์บอนไดออกไซด์อยู่"
- มันจะให้ความเย็นระดับน้ำแข็ง - ใช่แล้ว
ได้ผลแล้ว
พนันว่าตอนนี้เธอคงดีใจ ที่ฉันจำคู่มือได้สินะ
เอาล่ะ กลับไปที่ห้องหลบภัยฉุกเฉิน
ถ้าเหมือนครั้งล่าสุด คลื่นเชิงเวลาจะเกิดขึ้นรวดเร็ว
ใช่แล้ว
ดีจังได้กลับมาที่อัตราการไหล ของเวลาเท่ากับทุกคน
แล้วไงต่อล่ะ
พวกเธอก็ยังต้องกักบริเวณให้เสร็จ
แต่ว่ารองครูใหญ่ก็ไม่เคยกลับมาดู
งั้นฉันจะปล่อยพวกเธอเร็ว
- เบนฝ่าฝืนกฎล่ะ - ไม่จริงน่า
แค่หยวนให้
"เราต้องขอยืมแบตเตอรี่คุณ เพื่อช่วยทุกคน
ปล. โปรดอย่าทำโทษเราเลย"
ผมเดาว่าคุณคงอยากติดรถไปด้วย
คำบรรยายโดยศันสนีย์ บวรกีรติขจร