Sorki.
Tyler. Słuchaj tego. Ma fajny, pociągowy beat.
Super. Ale musisz obijać moją szafkę?
Seth. Ile razy ci mówiłem?
Żadnej perkusji w holu. Od tego jest sala muzyczna.
Ale ona jest na drugim końcu szkoły.
Odbierzesz je po lekcjach.
Luzik, w plecaku mam zapas.
Gotowi na test z matmy?
Co? Dzisiaj jest test?
Zapomniałeś? Pani Balfour nam przypominała.
Żartowałem.
Nieważne.
Nie chcę zapeszać, ale tróję mam chyba w kieszeni.
Ja też.
Wczoraj pilnowałam dzieci i pies zjadł mi zeszyt.
Poważnie. Nie zmyślam.
Dzień dobry.
Pojawił się problem i nie jest on najprzyjemniejszy.
Wczoraj po lekcjach
ktoś dostał się do komputera pani Balfour i ukradł odpowiedzi do testu.
Ten ktoś wie, że źle postąpił.
Dlatego czekam do końca dnia, żeby się przyznał.
W przeciwnym razie pytania zostaną zmienione,
a to oznacza dwa razy więcej nauki.
Jeśli nikt się nie przyzna,
każdego z was indywidualnie wywołam na rozmowę.
NIEBEZPIECZNIK
NAJLEPSZY DYRO NA ŚWIECIE
„W istocie 74% uczniów lepiej przyswaja przedmioty podstawowe…”
Ja wypisuję najważniejsze punkty. Wtedy wychodzi naturalniej.
Jak mogę ci pomóc?
Winny miał się przyznać do końca dnia…
Wykradłeś odpowiedzi.
Nie jestem zaskoczony.
- Auć. - Usiądź.
No dobrze, zobaczmy.
Do kogo pan dzwoni?
Twoich rodziców.
Nie ma takiej potrzeby.
Są bardzo zajęci.
Tak, mówi dyrektor Young.
Proszę do mnie oddzwonić w sprawie Setha.
Chciałbym z państwem coś przedyskutować. Dziękuję.
Na bank dostanę szlaban.
Jeśli to coś zmienia, to bardzo żałuję tego, co zrobiłem.
Dobrze, ale to nic nie zmienia.
Po rozmowie z rodzicami zdecyduję, co dalej.
Dobrze, że się przyznałeś. Przynajmniej tyle dobrego.
Nasza szkoła to mekka dla technologii,
która wykształciła jedną z gigantek w dziedzinie.
Z przyjemnością gościmy dziś doktorkę Annę Myers,
która opowie nam o swoim nowym wynalazku.
Nie tak dawno temu siedziała tu, gdzie wy teraz.
Co pokazuje, że ciężko pracując, można osiągnąć wszystko.
Jako pierwsi zobaczycie to urządzenie w akcji.
Najprościej mówiąc, pozwala wymieniać podstawowe myśli
w ułamku sekundy.
Jak telepatia?
Tak jakby. Potrzebuję dwoje ochotników.
My chcemy.
Zaraz. To już działa.
Tyler, jak śmiesz tak mówić?
Hej, to ty zacząłeś.
Wystarczy już. Siadaj, Tyler.
Ja to zrobię. Pamiętasz, jak to było w ich wieku.
- Seth. - Jest!
Te elektrody pozwalają na natychmiastowe dzielenie się myślami.
Zamknijcie oczy.
Możecie mieć wrażenie, że coś jest tuż obok.
Może być nikłe. Jakby ktoś patrzył wam przez ramię.
Mam tak ciągle z dyrektorem.
Połączenie zostało nawiązane.
Druga osoba nie widzi wszystkich waszych myśli.
Nie czyta wam w myślach.
Ale może otrzymać wybraną myśl, jeśli pomyślicie o niej lub o jej imieniu.
- Super. - Zgadzam się z Sethem.
Dobrze.
Transfer zakończony.
Co ty zrobiłaś? Jestem w ciele 12-latka.
Mogłam wymieniać tylko proste myśli i podstawowe zdania.
Ale wy wymieniliście się cali.
Możesz to naprawić?
Nie mogę zarządzać szkołą w jego ciele.
Ale ma pan kiepski wzrok.
Spokojnie. Powinnam to odwrócić,
rekalibrując interfejs mózg-procesor.
Ile to zajmie?
Około doby.
Doby?
To nie może się wydać.
Pozwoliliśmy naukowczyni eksperymentować na uczniach,
bo chodziła tu do szkoły.
Za coś takiego mogę stracić grant.
Czyli mamy umowę? Nikomu ani słowa.
Poważnie?
Seth?
Będę teraz rządził szkołą?
- Spoko, nikomu nie powiem. - Niczym nie rządzisz.
Nikt się nie połapie. Umiem pana świetnie naśladować.
Nie będę przeginał.
Wracam do pracy.
Wytrzymajcie jakoś tę dobę.
Jeśli to ma się udać, musimy ustalić zasady.
W ważnych sprawach zgłoś się do mnie.
Ważnych sprawach? Jestem dyrektorem.
Podprowadzam żarcie nauczycielom i drzemię na kanapie.
Mam dziś sprawnościówkę z wuefu, więc powodzenia.
A po szkole lekcję perkusji.
I na jutro jest sporo zadane z histy.
Pan Berg nie daje nam żyć.
Nie dotykaj tu niczego.
Przepraszam, dyrektorze.
Tak. To ja.
Dzwonią rodzice Setha. Mówił pan, że to ważne.
Tak, to jest ważne. Dziękuję.
Mama?
Mama Setha?
Dziękuję za telefon.
Ma pan niezłe mieszkanie. Jest gdzieś zapasowa szczoteczka?
Jakoś tak mi łysko użyć pańskiej, mimo że technicznie jestem panem.
Zostaw moją szczoteczkę. Druga jest w szafce. Wyrzuć ją później.
Okej, jasne.
- A co u pana? - Na kolację są steki.
- Czad. - Jestem weganinem.
Seth, odłóż telefon, znasz zasady.
Muszę kończyć.
Przepraszam… tato.
Dzwonił dziś dyrektor.
Mówił, że świetnie się uczysz i powinniśmy być dumni.
Dziwne, bo zasugerował też, żebyśmy kupili ci nową perkusję.
Na pewno nie mówił o innym Secie?
Upewnijcie się jutro po 14.00.
Mówiłeś, że jest wredny, a według mnie był miły.
Wredny?
Wcinaj.
Bałaganiarz.
MATEMATYKA
Pałeczki Setha.
Synku.
Przepraszam, że cię wystraszyłam.
Masz dużo zadane z historii.
Tak.
Chciałem się najpierw rozluźnić.
Nie zapytałam o test z matmy. Wiem, jak dużo się uczyłeś.
Te fiszki się przydały.
Stresowałeś się, ale byłeś przygotowany
i na pewno zdasz śpiewająco.
Za godzinę spanie.
Seth się uczył?
Najwyższy wynik?
Sorki.
Joł, Kev!
Siema, Lisa.
Pani Balfour.
Wydaje mi się, czy on jest dziwny?
Bardzo dziwny.
Joł, Ty. Stylówkę masz na wypasie.
Bez ściemy.
Bardzo, bardzo dziwny.
Asystentka codziennie przynosi panu drożdżówkę?
Oddawaj.
Co sobie zrobiłeś? Znaczy mi?
Nigdy się nie goliłem.
A kiedy wstałem, bolał mnie krzyż.
To chyba efekt uboczny eksperymentu.
Raczej starzenie się.
Pogadajmy o odpowiedziach. Uczyłeś się na ten test.
Co jest grane?
Mama wymyśliła te fiszki. Nie korzystałem z nich.
Daj spokój.
Przygotowałeś się.
Kto to zrobił?
Tyler?
Ledwo zdał matmę,
angielski i historię.
Ja to zrobiłem. Czemu miałbym kłamać?
Nie wiem.
Ale kogoś kryjesz.
Lekcja się zaczyna.
Hej, Tyler.
Muszę ci coś powiedzieć.
Powiedziałem dyrektorowi, że to ja ukradłem odpowiedzi.
Ukradłeś odpowiedzi?
Nie tak głośno.
Nie ukradłem. Tylko tak powiedziałem. Obaj wiemy, kto tak naprawdę je ukradł.
Wiemy? Kto?
Ty, Tyler. Ty ukradłeś odpowiedzi.
Wcale nie. Jak mogłeś tak pomyśleć?
Bo masz kiepskie oceny?
Od zawsze są kiepskie.
W zasadzie to ma nawet sens.
Żartowałem.
Wiem, że to nie ty.
Nie kumam tego żartu.
Wiedzieliście, że mają je w nauczycielskim?
Bajerancko, nie?
Dobra, to o co biega?
- Zazwyczaj to pan zaczyna. - No tak.
Ale dzisiaj zróbmy inaczej.
Potrzebujemy pomysłu na zbiórkę pieniędzy na nowe stroje dla drużyny.
Sprzedaż czekolady?
Nie, to już było.
Wiem: impreza uliczna.
Słucham?
Wiecie, didżej, graffiti na ścianach,
foodtrucki.
Zysk pójdzie na stroje.
Dobry pomysł.
No ba.
Jestem dyrektorem.
- Co teraz? - Szkolny jadłospis.
Wyrzućcie chili.
Jest obrzydliwe i wszystkich po nim mdli.
Zamieńcie je na pizzę.
Pizza jest we wtorki.
Teraz będzie też w czwartki.
Fajna zabawa. Co dalej?
Potrzebuję pomocy. Wciąż mam problem z Jeremym.
Ciągle przeszkadza.
- Jeremy jest straszny. - Dyrektorze.
Przecież wszyscy tak uważamy.
No dobrze, jeśli to koniec, to idę do nauczycielskiego po żarcie.
Powodzenia na zebraniu zarządu.
Dzięki.
O jakim zebraniu mówisz?
Jest ich tyle…
- Obcięcie budżetu na muzykę. - Na muzykę?
Czekaj.
Bezcenne.
Seth, nie odpowiedziałeś mi.
Byłem trochę zajęty.
- Podoba ci się mój projekt? - A na co to?
Mój koszulkowy biznes.
Dałbyś za nią 35 dolarów?
Trzydzieści pięć? Za koszulkę?
Nie ma szans.
Ale mogę nie być twoją grupą docelową.
Seth, musimy porozmawiać. Natychmiast.
Obcina pan budżet na muzykę? To jedyny przedmiot, który lubię.
Nie obcinam.
Zarząd obcina. Ja próbuję go uratować.
- Pan? Naprawdę? - Tak.
Wierz lub nie, ale zależy mi na muzyce.
- Nie chcę ciąć budżetu. - Przepraszam, założyłem…
Widzę się dziś z zarządem.
Będzie dobrze. Musimy tylko wrócić do normalności.
No to dalej.
Jeszcze raz sprawdzę połączenie.
Zanim się zamienimy, chciałem powiedzieć…
że wylałem sos na dywan. I jacuzzi się zepsuło,
- ale chyba było wadliwe. - Minęła tylko doba.
- Możemy zaczynać. Gotowi? - Tak.
Zamknijcie oczy. Skupcie się.
Nic się nie zmieniło. Wciąż jestem nim.
Bez paniki.
Mózg to skomplikowana plątanina neuronów,
a to jest nowa technologia.
Za 45 minut mam prezentację. Co my zrobimy?
Mam pomysł.
Trochę odjechany, ale może wygłoszę ją jako pan?
Chyba nie mamy wyjścia.
Postaram się.
Musimy ocalić muzykę.
Musisz mi napisać zwolnienie z lekcji.
Jasne.
Hej, masz chwilkę?
- Musimy pogadać. To ważne. - Co tam?
Tyler powiedział, że wziąłeś winę na siebie.
Tak powiedział?
Mówił też, że go oskarżyłeś.
Czemu? Wiedziałeś, że to ja.
No wiesz, podpuszczałem go.
Dzięki, że mnie kryjesz.
Nie mam czasu na naukę, odkąd tata stracił pracę.
Pomagam w domu, kiedy on szuka pracy,
dorabiając sobie jako niania i tymi koszulkami.
I nie chciałaś tacie dokładać zmartwień, przynosząc złą ocenę.
To żadna wymówka. Czuję się okropnie.
Nie pozwolę, żebyś wziął winę na siebie.
Oby tylko dyro nie był zbyt ostry.
To dobry facet. Może cię zaskoczyć.
Że też to dla mnie zrobiłeś. Świetny z ciebie kumpel.
- Witaj, John. - Cześć.
No tak.
Kto to jest?
To jest Seth. Chodzi na muzykę
i jest bardzo utalentowanym perkusistą, naprawdę wymiata.
Lepiej już weźcie autograf.
Poprosiłem, by do nas dołączył, żeby nadać problemowi ludzką twarz.
- Dzień dobry. - Witaj, Seth.
Słuchamy.
- „Nasza szkoła jest znana jako… - Przepraszam,
- ale przygotował pan slajdy. - Tak?
Ach, tak.
Oczywiście, zajmij się nimi.
Z przyjemnością, dyrektorze.
„Nasza szkoła jest znana z technologii,
ale kształcić należy wszechstronnie.
Sztuka, edukacja fizyczna i muzyka są nieodłączną częścią
rozwoju naszych uczniów.
Jak widzicie na wykresie,
muzyka wpływa na prawidłowy rozwój mózgu,
wyniki w nauce i ogólne pozytywne nastawienie…”.
Przepraszam.
Mogę pana prosić na słówko?
Tak. Przepraszam.
Staram się, ale to meganudne.
- Zasypiam od samego czytania. - Mam lepszy pomysł.
Bądź sobą. Wróć tam i rób to, co potrafisz najlepiej.
- Czyli co? - Bądź klasowym klaunem.
Muzyka cię pasjonuje.
Pokaż im to.
Zapomnijmy o tym.
To zestaw faktów i liczb, które nas usypiają.
Muzyka to nie liczby. Muzyka to emocje.
- Czego słuchasz? - Jazzu.
Super. Miles Davis.
Trochę Coltrane'a?
- Porusza cię? - Tak.
A ty?
Lubię rap.
Zaskoczyłaś mnie, ale spoko.
Lubię rocka z lat 80.
Oczywiście. Nie będę się z tego śmiał.
Chodzi o to, że muzyka to ścieżka dźwiękowa naszego życia.
Słuchamy jej, pisząc wypracowania,
gotując obiad, sprzątając pokój po tym,
jak rodzice 15 razy nam o tym przypomnieli.
Rozwesela, gdy jest nam smutno. Jest naszym towarzyszem.
Nie możemy usunąć jej ze szkół, bo jeśli to zrobimy,
usuniemy wielką część naszej osobowości.
Nie wiedziałem, że umiesz grać.
Nauczyłem się na muzyce. To bluesowy beat.
Dajesz, Seth.
No dalej, klaszczcie.
Niech muzyka przez was płynie.
Tak jest. Dorzucimy gitarę?
Nie udawajcie, że nie gracie przed lustrem.
Ty na pewno grasz.
Tak jest.
Co tu się wyprawia?
Dziwne. Bardzo, bardzo dziwne.
Udało ci się.
Postanowili zwiększyć budżet na muzykę.
Wiem, jaką perkusję trzeba kupić.
Spróbujmy jeszcze raz. Zamknijcie oczy.
Transfer zakończony.
Plecy mnie bolą. Jestem sobą.
- A ja znów widzę. - O, jak dobrze.
To nie miało miejsca.
Będzie mi tego brakować.
Fajnie było być znowu dzieckiem.
To doświadczenie pomoże mi być lepszym dyrektorem.
Już jest pan dobry.
Myślałem, że zadręcza pan tylko uczniów.
I robi to pan, ale nie umyślnie.
To ciężka praca i jest pan w niej dobry.
Lepszy niż ja.
Logan powiedziała mi, co zrobiłeś.
Bałem się tego.
Proszę jej odpuścić. Ma sporo na głowie.
Poniesie adekwatne konsekwencje.
Krycie jej było bardzo głupie, ale też niesamowicie odważne.
Dobrze, że ma takiego kumpla, a ja jestem dumny z takiego ucznia.
Do zobaczenia.
Jeszcze jedno.
Kanapa ma małe rozdarcie, ale chyba tak już było.
Napisy: Daria Okoniewska