DRKA JOAN COOPER TERAPEUTKA RODZINNA
Jak ci minął tydzień, Emily?
Chyba całkiem nieźle.
Tróję z matmy nazywasz niezłą?
- Spodziewałam się dwói. - To tylko jedna trója.
Zostawiła u ciebie materiały do nauki.
Pomówmy o czymś miłym. Cieszysz się na sobotnie urodziny?
Idziemy na laser tag, a potem do parku rozrywki.
Osobno.
Dwie imprezy, fajnie.
Tak, pokłóceni rodzice to świetna zabawa.
Mam wystawę w niedzielę, więc ustaliliśmy, że dostanę sobotę.
Sam to ustaliłeś.
Chociaż raz chciałabym normalnie spędzić urodziny.
Będziemy się świetnie bawić, zobaczysz.
- Jak rok temu na festynie. - Jasne.
- Było fajnie. - Tylko udawaliście.
Czemu tak sądzisz?
Rozstaliście się tuż po moich urodzinach.
Tyle umiem obliczyć.
To nieprawda.
Przyznajcie się. Wszystkie miłe wspomnienia
to tak naprawdę kłamstwa.
Udawaliście dla mnie.
Twoi rodzice się rozstali, ale wciąż mają miłe wspomnienia.
Zwłaszcza te związane z tobą.
Pani Joan ma rację. Nikt nie udawał.
Podobały nam się twoje urodziny.
Mam pomysł.
Mogę ci to udowodnić.
Chodźcie ze mną.
Terapia wspomnieniami.
To jest Probierz 3000, w skrócie P3.
Ożywia wspomnienia.
- Robi wrażenie. - I to jakie!
Wystarczy podłączyć telefon i załadować zdjęcie,
a P3 zabierze was do wybranej chwili.
P3 wykorzystuje metadane telefonu,
by odtworzyć czas, miejsce i widok 360 stopni z danego zdjęcia.
Wrócimy do wspomnienia jak podróżnicy w czasie?
Nie możecie z nikim rozmawiać ani niczego zmienić.
Ponownie przeżyjecie dane wspomnienie i spojrzycie na nie z perspektywy.
To narzędzie pokaże Emily, co naprawdę wtedy czuliście.
Przekona się, że ta radość była prawdziwa.
Do dzieła.
Dobrze.
Masz zdjęcia z ostatnich urodzin?
Całe mnóstwo.
Świetnie, wybierz jedno.
Beth, Ryan, usiądźcie.
Może to?
- Słodkie. - Dziękuję.
Przyłóż tu telefon, a maszyna zrobi resztę.
Zakończono.
Gotowe.
W razie czego będę w swoim gabinecie.
Okej.
Przedziwne.
Ta kukurydza była pyszna.
Wszystkiego najlepszego.
- Skąd wiedzieliście? - Od dawna nas naprowadzałaś.
Daliście mi Cynamona, żeby utrzymać pozory.
To nieprawda.
Nie daliście mi go wspólnie. Tata jadł w tym czasie kukurydzę.
Nie? Dobrze.
- Nie dogadujecie się. - Nie bądź taka pewna.
Jestem pod wrażeniem, nie dotrzymałeś tajemnicy.
Parę razy prawie się wygadałem.
Tego nie pamiętam.
To najlepsze urodziny.
- Mogę? - Tak.
Szaleństwo.
Miłe wspomnienie.
Wspaniale spędzone urodziny.
- Beth na to wpadła. - A ty się nie wygadałeś.
Byłam z ciebie dumna.
Niebezpiecznik
To było pokręcone.
A po wszystkim rodzice byli dla siebie mili.
To kiedy przeżyję na nowo Hawaje?
Twoi rodzice musieliby się rozejść.
Kocham ich, ale te wakacje były epickie.
A jak tam twoje imprezy?
Nie mam na nie ochoty.
Rodzice urządzają ci dwie fantastyczne imprezy.
Masz szczęście.
Poza tym rozwodem…
Nie rozwiedli się, są w separacji.
Ale chyba wiem, jak sprawić, by się zeszli.
Nie rozeszli się bez powodu.
Pamiętasz, jak się kłócili?
Kilka minut w maszynie wspomnień i byli tak szczęśliwi, jak rok temu.
Następnym razem załaduję więcej fotek z urodzin, wycieczki do zoo i parady.
Zrozumieją, jak się kochają.
Marzenia. To nie takie proste.
Może nie, ale spróbować można.
Jeśli mi się uda, nie będę musiała mieszkać w dwóch domach naraz.
I nie będę wciągana w ich kłótnie.
Wszystko wróci do normy.
Wspaniała sesja.
Cieszę się, że masz sposób na niezapominanie rzeczy.
Ta terapia naprawdę działa.
Musimy częściej ją powtarzać.
Cieszy mnie to.
Wróćmy do tego wspomnienia. Kluczem do zmiany jest utrwalanie wiedzy.
Zgadzam się. Do dzieła.
Nie wierzę, że cieszysz się na terapię.
To mi się podoba.
Dobrze.
Załaduj to samo zdjęcie co ostatnio.
- Pomogę ci. - Nie trzeba, pamiętam.
- Zakończono. - Mówiłam.
- Gotowa? - Tak.
- Miało być to samo wspomnienie. - To też jest dobre.
Byłeś przerażony.
- Nie przesadzaj. - Nie przesadzam.
Dasz radę, bądź dzielny.
Gotowi?
- Spójrz na tatę! - Dobrze jest.
Spójrz! Ale widok.
- O rany! - Skarbie!
Chodźcie!
Dalej!
- Mówiłam, że da radę. - Trzeba pracować nadgarstkiem.
Dzięki, tato. Jest śliczna.
Kocham moją żyrafę.
- Nie. - Oddam ci!
Przecież nie padało.
Nie było śniegu.
Czy oni nie grali na paradzie?
Tak, a to jest tygrys z zoo.
Zdjęcia się mieszają.
To znaczy…
Emily!
- Co się dzieje? - Pójdę po doktorkę.
Nie, to zdjęcia z mojego telefonu.
Naprawię to, zaraz wracam.
Błąd przetwarzania.
Błąd?
Usuń. No dalej. Usuń.
Błąd przetwarzania.
Koniec sesji.
To było dziwne.
Superdziwne.
Pójdę po doktorkę i wrócimy tam.
Nie.
Muszę iść na spotkanie.
Widzimy się o 19.00. Emily będzie spakowana.
- Wolałbym 18.00. - Oczywiście.
Na pewno wszystko masz?
Tak, sprawdziłam.
Jaki prezent kupić Cynamonowi?
- Prezent? - On też ma w sobotę urodziny.
Tak zdecydowałaś?
Nie. Daliście mi go rok temu na festynie, na moje urodziny.
Nie byliśmy na festynie.
Obiecaliśmy ci to, ale nie wyszło.
Okej.
Ale mogę cię tam zabrać.
Jak to?
Byliśmy tam w moje urodziny. Dałaś mi Cynamona.
Pamiętałabym festyn. I Cynamona.
Nie pamiętam, kiedy ci go daliśmy.
Żartujesz?
Jak to? Nie rozumiem.
Ja też.
Hej.
Upewnij się, że niczego nie zapomni.
Jasne.
Tato, kiedy dostałam Cynamona?
Na Boże Narodzenie.
Nie, Wielkanoc. Wpisywał się w temat.
Na festynie, rok temu.
Od lat nie byłem na festynie.
Jak mogliście zapomnieć? Pokażę wam.
- Pogadajmy o sobocie. - Nie przełożę laser tag.
Dałeś zaliczkę?
Ustaliliśmy to.
Gdzie te zdjęcia?
- Ty ustaliłeś, a nie my. - Nie możesz raz odpuścić?
Prawniczka na całego.
Wszystko kręci się wokół twojej weny.
Przestańcie. Co wy robicie?
Zapomnieliście nawet o najmilszych chwilach.
Emily…
Chodźmy już.
Usuwając zdjęcia z maszyny, wymazałam rodzicom pamięć.
A sobie nie?
Zeszłam z fotela, żeby usunąć fotki.
To ich do siebie zbliżało.
A jeśli do siebie nie wrócą i będą się ciągle kłócić?
Nie nakręcaj się, dobra?
Następnym razem załaduj odpowiednie fotki.
Wspomnienia wrócą.
Z telefonu też je usunęłam.
To było nasze ostatnie miłe, rodzinne wspomnienie.
Tylko ono może sprawić, że rodzice do siebie wrócą.
Może doktorka ci pomoże?
Wtedy się dowie, co zrobiłam i nie pozwoli mi już dotknąć maszyny.
Daj mi pomyśleć.
Skoro nie masz zdjęć, to może je zrób?
Ściągniemy fotki z netu i wkleimy tam was.
Może się udać.
Musi się udać. Inaczej wspomnienie przepadnie.
Nie poszło nam dziś najlepiej.
Ale wciąż robimy postępy.
Nie wiem, czy chcę wracać do wspomnień.
Mamo, proszę. To nam pomoże.
Ja tam z chęcią spróbuję.
Widzisz? Tata chce.
Mamo, proszę.
- Dobrze, spróbujmy. - Jest!
Poprawnie załaduj zdjęcie.
Zakończono.
Zadziałaj, proszę.
- Zadziałało. - Co to za wspomnienie?
Mówiłam, że byliśmy na festynie.
- Jak… - Chodźmy!
Coś jest nie tak.
Może wciąż się ładuje?
Co?
Nie. Co się dzieje?
Nie.
- Błąd. - Kurczę.
- A nie mówiłam? - Nie moja wina.
Coś się popsuło.
- Siła nawyku. - Usłyszałam alarm.
- Co się stało? - Nie wiemy.
Nie mam pojęcia.
Pamiętacie teraz ten festyn?
Moje urodziny?
Nie wiem, o czym mówisz.
Wyłączanie.
Spróbuj jeszcze raz.
Naprawa maszyny zajmie tygodnie.
Rodzice zdążą pokłócić się na dobre.
To koniec.
- Myślałam, że zadziała. - Ja też.
- Może coś da się zrobić. - Bez maszyny?
Popcorn poprawi ci humor.
Masz rację.
Jedliśmy wtedy pieczoną kukurydzę.
Dziękuję.
Dziękuję. Pogubiłam się.
Muszę poprosić rodziców, żeby zabrali mnie na festyn
i zrobimy to samo, co rok temu.
Kukurydzę też zjemy.
Sprytnie, odtworzycie cały dzień. To przywróci im pamięć.
Kukurydza, zjeżdżalnia, wielki młyn, rzut obręczami.
Przypomną sobie.
Czyli oddasz dwie imprezy za powtórkę z zeszłorocznej?
Oddałabym dziesięć, żeby się zeszli.
Wszystko zaplanowałam.
Nie zdążę nic nowego zorganizować.
Nie musisz. Wszystkim się zajęłam.
Tata mnie podwiezie.
Postanowił jednak oddać mi sobotę?
Mamo, proszę. Tego chcę na urodziny.
Wpłaciłem już zaliczkę na laser tag.
Tato, proszę. Obiecałeś mi przed waszym rozstaniem.
Wielki młyn ci się spodoba. Proszę.
Brzmi fajnie.
Ponoć dają pyszną kukurydzę.
I spędzimy cały dzień razem.
Będzie super. Ale ja wybiorę ci strój.
Zgadzasz się?
- Dobrze. - Jest!
Udało się.
Od czego zaczniemy?
Może kukurydza? Jestem głodna.
Hej.
Co ty tu robisz?
Zabieram ją na festyn.
Nie taki był plan.
Ktoś miał taki plan.
Okłamałaś nas?
Nie złośćcie się. Inaczej byście nie przyszli.
To dla mnie bardzo ważne.
Możecie się nie kłócić przez jeden dzień? Proszę?
Oczywiście.
Ładna koszula.
Ty mi ją kupiłaś.
Wiem.
Zabawa czeka.
Od czego zaczniemy?
Co? Nie.
ZA PÓŹNO! WYPRZEDANE
- Nie. - Nie jestem głodny.
Nie mogło zabraknąć kukurydzy.
Może pójdziemy na wielki młyn?
Chodźcie, będzie lepiej.
Nie jestem przekonany.
Wciąż boisz się wysokości?
Tato, proszę.
Przykro mi. Poczekam tu na was.
Potrzymasz mi torebkę?
Nieważne, chodźmy pozrywać jabłka.
Wysiadamy.
- Dalej. - Już.
Zróbmy sobie fotkę.
Dobrze.
No dobra.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
- Biegniemy. - Jest za gorąco.
Stopy mnie bolą.
Po prawej można rzucać obręczami.
Ty i twoja orientacja. Po lewej.
Każde idzie w swoją stronę.
Przestańcie. Musimy iść razem!
To moje urodziny!
Idziemy w lewo.
Mówiłam, że w lewo.
Przestań, to nieważne. Ciągle się kłócicie.
Przepraszam, masz rację. Nie powinniśmy się kłócić.
Zgadzam się.
To nasza ostatnia szansa. Musisz wygrać mi żyrafę.
Nie no, bez presji.
No dobrze. Jedna żyrafa, już się robi.
Uda ci się.
Nie szkodzi.
Rzuć delikatniej.
Delikatniej.
Ciężko się skupić, kiedy tak trajkoczesz.
Dasz radę, tato.
Uda ci się.
Proszę.
Przykro mi, próbowałem.
Kupię więcej biletów.
Niczego nie pamiętasz, co?
Wszystko w porządku?
Jeśli chcesz żyrafę, możemy kupić…
Nie chodzi o żyrafę! Już jedną mam!
Nie tego chcę.
Mieliście odzyskać pamięć, a teraz już nigdy się nie zejdziecie.
Przykro nam, że tak to przeżywasz.
Nie wrócimy do siebie.
- Ale nadal będzie fajnie. - Tak.
Jesteśmy rodziną. Dogadamy się.
Serio? Dzisiaj jakoś wam nie wyszło.
Przepraszam.
Ja też, kochanie.
Kochamy cię. Oboje cię kochamy.
Twoja mama ma rację. Kochamy.
I wiesz co?
Tam jest zjeżdżalnia.
Co ty na to?
Chodźmy.
Jak się czułaś po tej sprawie z rodzicami?
Nie wiem. Wciąż próbuję to zrozumieć.
Ale wszystko zaczęło się od wyjazdu na Hawaje.
Chyba wiem, co ci pomoże.
Masz zdjęcia z tej wycieczki?
Napisy: Daria Okoniewska