21,08 – pobiłeś wczorajszy czas.
Wciąż za wolno, żeby dostać się do drużyny.
Kupiłam ci coś na nowy rok szkolny,
panie Ósma Klasa.
Duża.
Wydawała mi się dobra. Trochę urosłeś przez lato.
Wcale nie.
- Oddam ją. - Nie.
Nie trzeba. Dzięki.
NIEBEZPIECZNIK
Rower przypięty.
Jacob! Siema. Pierwszy dzień szkoły. Co myślisz?
Ci sami ludzie klasę wyżej. O co tyle krzyku?
- No weź, będzie ekstra. - Obłąkaniec.
Wolę „optymista”.
Łap.
SZKOŁA PODSTAWOWA IM. NEWTONA BADAJ MARZ ODKRYWAJ
Miło was znów widzieć.
- Widzę Sarę. - Gdzie?
Cześć.
Jak leci?
Jacob, hej! Cześć, Jimmy.
Jak obóz sportowy?
Super, ale rozwaliłam sobie kolano.
- Musi boleć. - Bolało.
Bardzo. Ale już jest dobrze.
- Kosz po szkole? - A kolano?
Lekarka pozwoliła. I nawet z jednym cię ogram.
Sarah, chodź już!
Narka.
Koszykówka? Przecież chciałeś biegać.
Nadal chcę.
Każdego dnia poprawiałem wynik. Jestem gotowy na kwalifikacje.
I tak trzymaj.
Idę do trenera. Może zostanę kapitanem?
Obaj jesteśmy obłąkani.
Na miejsca. Gotowi! Start!
Szybko!
Brawo, Jacob.
Przewyższasz wszystkich pasją, ale niestety nie wzrostem.
Za każdym razem cię prześcigną. Ich jeden krok to trzy twoje.
Czysta fizyka.
Spróbuj innej dyscypliny.
Na przykład?
- Kręgle? - Czyli nici z drużyny?
Masz nisko osadzony środek ciężkości.
Byłbyś świetny. Przemyśl to.
Kręgle? To w ogóle jest sport?
To może od razu dyskusje w pocie czoła?
Słuchaj, Jacob. Myślę, że totalnie przesadzasz.
Nie przesadzam. Bycie niskim jest do bani.
Może jeszcze urośniesz? Nie wiesz.
Widziałeś moją rodzinę? Mój dziadek był gigantem, a miał 165 cm.
Spróbuj jogi.
Ponoć rozciąga kręgosłup.
Masz rację.
Poszukam czegoś, od czego urosnę.
Czekaj, nie to miałem na myśli.
Inwersja, wieszają cię do góry nogami.
Dobre dla nietoperzy.
Czekaj, jest coś lepszego.
„Zwiększ siłę i posturę dzięki nowej technologii przyspieszającej wzrost.
Szybkie rezultaty. Nie wymaga ćwiczeń”.
- W ogóle nie brzmi jak przekręt. - I jest za darmo.
Hej!
Lipa, że się nie dostałeś, ale to jacyś oszuści.
- No. - Jesteś niski.
Ja mam wielkie stopy. Życie.
Są ogromne.
Po co ci mówiłem?
Idę. Jak się spóźniam, mama zakłada, że nawywijałem w szkole.
Do zoba.
„Chcesz dowiedzieć się więcej?”
No jasne!
NACIŚNIJ
Dzień dobry. Zapisałem się na coś i kazano mi tu przyjść.
Halo? Ktoś mnie słyszy?
Jestem obiektem badawczym nr 13.
Rozpoczęto odkażanie.
Zakończono. Proszę dalej.
Trzynastka, siadaj.
Rodzice wyrazili zgodę?
Zgłoszenie spełnia warunki. Bierzesz udział w teście klinicznym.
- Taki eksperyment. - Badanie z grupą kontrolną.
Wstrzykniemy do twojej krwi mikroskopijne roboty medyczne.
Zakodują się w twoim DNA, stymulując pracę przysadki mózgowej.
Roboty. W moim ciele.
Fachowy termin to „mediboty”.
Mam pobrać twoje DNA z krwi czy włosów?
Z włosów. Zdecydowanie.
Zaraz! Wbije mi to pani w ramię?
To wchodzi w twoje ucho.
Na pewno urosnę?
Jeśli się wahasz, mam listę oczekujących.
Nie. Chcę być obiektem badawczym nr 13.
Co się stało?
Często dochodzi do omdleń.
Która godzina? Nie mogę się spóźnić na obiad.
Ten kontroler synchronizuje mediboty w twoim organizmie.
Tutaj zwiększasz lub zmniejszasz wydajność.
Mogę je podkręcić, jeśli chcę?
Nie zaleca się zmian przez co najmniej tydzień.
Pobudzenie wzrostu może zwiększyć twój apetyt.
Możesz iść… jak to wypijesz.
To paliwo dla medibotów.
Żelazo, chrom, tryt, izotopy fosforyzujące.
Standard.
Ale jestem głodny.
Dzień dobry. Naleśniki?
Tak! Całą górę.
Już się robi. Piżama zbiegła się w praniu?
Zadziałało!
Tak, pewnie się skurczyła.
Jest!
Cześć, Jacob.
Dzięki, Jacob.
- Luzik, Emily. - To Jacob.
- Co mu się stało? - Joł, Jimmy.
Coś ty zrobił?
- Co? - Wyglądasz inaczej.
- No wiesz… - Jesteś pewny siebie.
Że co? Zawsze byłem.
- Znam cię od przedszkola. - No dobra.
Może byłem nieco nerwowy.
Ale dojrzałem.
Nie sądzę.
Idę na lekcję. Nara.
Wiem! Pryszcze ci zeszły.
Nie mam pryszczy. Czy mam? Gdzie?
Jeszcze raz dzięki.
Luzik.
- Gotowa przegrać? - A niby kto mnie pokona?
Nieźle.
- Pierwszy raz stąd dorzuciłeś. - Jestem nowym człowiekiem.
Twoje kolano!
Nic ci nie jest?
Ściema.
Nie byłbym taki dumny z tego punktu.
Jesteś dużo szybszy.
Trenowałem biegi.
- Dostałeś się? - To tylko kwestia czasu.
Do zoba. Rewanż, sobota, u mnie.
Będę.
Dalej!
Już niedaleko!
- Trenerze! - Jacob.
Da mi pan drugą szansę?
Nie polubiłeś kręgli?
Wiem, że dam radę. Całe lato trenowałem.
Proszę.
No dobrze. Spróbujesz jeszcze raz za tydzień.
Za tydzień.
Lepiej to podkręcę.
Jest! Pobiłem swój rekord.
Dziękuję.
Zamówiłeś pizzę? Za godzinę obiad.
Spoko, obiad też zjem.
Wyglądasz na wyższego.
Przestałem się garbić. Jak mi kazałaś.
Posłuchałeś mnie?
Pytaj, zanim zamówisz pizzę.
Zawołaj mnie na obiad.
To wariactwo.
I dopiero teraz mi mówisz?
Wstrzykiwała malutkie.
Musiały urosnąć, jak wypiłem to zielone coś.
Dociera do ciebie, jakie to pokręcone?
To jaki masz plan?
Nie odpuszczę.
Serio? Jeszcze godzinę temu panikowałeś,
bo z ucha wyłaziły ci nanoroboty.
- Wiem, ale… - Jesteś nimi zakażony.
Ale działają. Widzisz? Podkręciłem je, żeby szybciej rosnąć.
- Pokaż. - Może to efekt uboczny?
Już po krzyku, zluzuj.
A jak będą nadal rosnąć?
No to…
Pozwoliłeś podejrzanej firmie wstrzyknąć w siebie roboty.
Kiedy tak to ujmujesz…
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Jesteś moim kumplem.
Okej. Jutro po szkole pójdę do tej lekarki.
- Niezły refleks. - Nie mogę dziś grać.
Umawialiśmy się.
Sorry. Muszę gdzieś pojechać.
Jacob! Żyjesz?
Odsuń się.
…zamykamy…
Sarah! Śledziłaś mnie?
Dziwnie się zachowywałeś i tak szybko odjechałeś.
Nie chciałem, żebyś zobaczyła to.
Zgłosiłem się do jakichś badań.
Nawet nie wiem, kto je przeprowadza, ale już się zwinęli.
Doktorko Cruz, co się dzieje?
Nie powinno cię tu być.
Po co wróciłaś, siódemko?
Siódemko? Przecież nie jesteś niska.
Mieli wyleczyć mi kolano.
Badania się zakończyły.
Zaraz.
Chcę się pozbyć tych medibotów. Teraz.
Protokół nie przewiduje ich usunięcia. Podpisałeś zgodę.
Mediboty stały się częścią ciebie.
Chciałem się dostać do drużyny. Teraz już mi nie zależy.
Jestem niski. Dobra, mogę z tym żyć.
Powinnam doceniać to, kim byłam.
Chcę tylko być sobą.
Jesteś. Tylko że „sobą” się zmieniło.
Mówiła, że badania się nie udały.
Że się skończyły.
Może dlatego, że poszły świetnie.
Co teraz robimy?
Zaakceptujemy to, kim się staliśmy. Pod każdym względem.
Napisy: Daria Okoniewska