Boże.
Mieliśmy odwiedzić wdowę.
Owszem.
Ale najpierw pogadamy z jej siostrami.
O kurwa.
O cholera.
Cholera. Kurwa.
Nie muszą z nami rozmawiać.
Wiesz? Nie jesteśmy Garda.
Absolutnie. Nie powinny z nami rozmawiać.
To czemu tu jesteśmy?
Jeśli nie odpowiedzą na pytania, zostawimy je,
wypłacimy odszkodowanie.
Ale jeśli nas zaproszą, będzie jasne, że mają coś do ukrycia.
Wtedy weźmiemy je w obroty, aż wyznają prawdę.
Przepraszamy za najście. Thomas Claffin, Claffin and Sons.
Pamiętam was.
Zapraszam.
SIOSTRY NA ZABÓJ
Mogę nagrywać rozmowę?
Po co?
Głównie po to, żebym ją miał…
W porządku. Śmiało.
Proszę robić swoje.
Świetnie.
Panno Garvey, czy mogłaby nam pani powiedzieć,
gdzie pani była tej nocy, której dotyczy roszczenie 1757318?
Tej nocy, kiedy zmarł pan Williams.
A co to ma wspólnego z naszym roszczeniem?
Kiedy chodzi o polisę na tak dużą kwotę, zazwyczaj…
W porządku. Byłam z Grace.
Wszystkie byłyśmy.
- Wszystkie? - Tak.
Jesteśmy ze sobą blisko.
Spotykamy się tak często, jak możemy.
To miłe.
Zżyta rodzina.
Ja poznałem brata dopiero, kiedy miał jakieś pięć lat.
- Może trzymajmy się tematu. - To pański brat?
- Myślałam, że syn. - Nie.
Jak mógłby być moim synem?
- Nazwa firmy to Claffin and Sons. - To był nasz ojciec.
- Mam 35 lat. - Jesteśmy braćmi przyrodnimi.
Tak? Bez jaj.
Pracowała pani z ubezpieczonym, panem Williamsem?
Tak.
Byliście zżyci?
Nie byliśmy. Nie. Nie dogadywaliśmy się.
To znaczy?
Szwagra się nie wybiera.
Jasne.
Uważała pani, że nie jest dla niej dość dobry…
Przepraszam. To znajoma.
Znajoma.
Tu Matt. Zostaw wiadomość.
Bardzo uwodzicielsko.
Zachowaj coś dla wyobraźni. Dziewczyny lubią tajemnice.
No więc, Matt, mam wolny wieczór
i zastanawiałam się, czy chciałbyś pójść na kolację.
A tak w ogóle to mówi Becka. Z pubu. Z wypadku.
Obiecałam ci masaż.
O cholera.
Nie w sensie seksualnym. To…
Halo? O cholera.
Okej.
Tej nocy, gdy doszło do śmierci i rozczłonkowania…
- To oznacza… - Tak, wiem.
Czy pamięta pani coś niezwykłego?
Jakieś dziwne zachowania zmarłego?
- Johna Paula? - Tak.
To proszę tak mówić.
Sprawy służbowe mogły przenieść się na wasze życie osobiste?
Na przykład kłótnia?
Czy tej nocy działo się coś dziwnego?
Tak, było coś dziwnego.
Teraz, kiedy pan o tym wspomina…
Pogoda była bardzo kiepska.
Pamiętam, że przy głównej drodze runęło drzewo.
I…
- Proszę mówić. - Cóż…
Zamówiliśmy jedzenie na wynos z chińskiej knajpy,
ale 20 minut później rozległo się walenie do drzwi.
I?
Wręczył nam torbę meksykańskiego żarcia.
Z chińskiej restauracji.
Górę meksykańskiego żarcia.
To nie dziwne?
Mnie wydało się to dziwne.
Szerokiej drogi.
- Wiemy, czemu jest samotna. - Niewiele się dowiedzieliśmy.
Bardzo wiele.
To dowcipkowanie. Zmiany tematu.
- Nie chciała odpowiedzieć. - Nie chciała odpowiedzieć tobie.
Sam nie wiem. Chyba byłem dość czarujący.
Trochę wcześnie na ognisko.
Matka chrzestna gangu morderczych sióstr w średnim wieku
pali dowody.
- Wciąż cię to bawi, co? - Nie.
Nie ma dowodów zbrodni. Lepiej szukać oszustwa.
Morderstwo to oszustwo, kiedy w grę wchodzi polisa na życie.
- Wierz mi. Widziałem takie rzeczy. - Kiedy?
Wsiadaj do auta.
- To co teraz? - Zastanawiałem się nad tym.
Musimy ekshumować ciało.
Ekshumować…
Mówiąc „my”, masz na myśli nas?
Nie. Koronera.
Nie było sekcji zwłok.
Kto wie, co odkryjemy.
Odciski palców. Ślady igieł. Narkotyki w krwiobiegu.
Straciłeś rozum.
To lepsze niż stracić firmę.
A tak będzie, jeśli nie udowodnimy,
- że go zamordowano. Dziękuję. - Zamordowano.
- Co robisz? - Czekaj.
Co, Tom?
Co robisz?
Dowody, Matthew.
Co jest, kurwa?
Pa, tato! Będę po szkole!
Gracie!
Muszę iść do pracy! Jest za piętnaście!
Pięć sekund!
- Dwie sekundy! - Dobra.
Cudnie.
Po siłowni idę na saunę, więc zjedzmy o 20.00.
Mam sztywną łydkę. Muszę ją posmarować maścią rozgrzewającą.
Dobry pomysł. Szykuj się na spacer.
To nie spacer. To 15-kilometrowy elitarny trekking.
Swoją drogą żadna z twoich sióstr mnie nie wsparła.
Są pewnie zajęte.
Rozchodzisz mi je? Po prostu noś je w domu.
Idź do spa, skoro jesteś w mieście. Zafunduj sobie lekkie odświeżenie.
Myślisz, że tego potrzebuję?
Powiedziałem: „Potrzebujesz”?
Powiedziałem: „Zafunduj sobie”.
Gracie, serio, nie każ mi chodzić przy tobie na paluszkach.
Co?
Tyle się o tobie dowiedziałem.
O rany! Jesteś zupełnie inna, niż myślałem.
- Serio? - Tak.
A co myślałeś?
Nie wiem. Że słuchasz jakiejś klasyki w stylu Céline Dion i Cher.
Spierdalaj.
Jebana Céline Dion?
Architektura to Bóg?
Nie, przeżegnałam się, bo bardzo nie chcę, żeby to zbudowano.
Podoba mi się.
A co? Nie lubisz zmian?
Co? Podoba ci się?
Lubię zmiany.
Zwykle kocham to, co robimy, ale to po prostu…
Spójrz na to. To przestępstwo.
Przez to zbankrutujemy.
Mały ptaszek wyśpiewał mi, że zostaniesz dyrektorką finansową.
Może.
Z kim muszę się przespać, żeby dostać taką szansę?
- Ze mną. - Co?
W jakim sensie? Co?
- Nie, tylko… - Żartowałam.
Ja… Nieporozumienie.
Musiałbyś się przespać z Geraldem.
- Miło mi. - Co on tu robi?
Nigdy nie przychodzi tak wcześnie.
Może składa na siebie skargę.
Witajcie.
Nie mieliśmy okazji porozmawiać.
Jak się odnajdujesz? W porządku?
Świetnie, dziękuję.
Ale poznaliśmy się i rozmawialiśmy kilka razy.
Oczywiście.
Gdybym mógł ci jakoś ułatwić aklimatyzację,
po prostu mów.
- Chryste. - Evo?
Zgłosiłem swoją kandydaturę na stanowisko dyrektora finansowego.
Gerald jest oczywiście zadowolony.
Mam nadzieję, że nie przeszkadza ci przyjazna rywalizacja
z osobą, która zna twoje brudne sekrety.
Żartowałem.
Co?
Muszę być w domu, zanim wrócą Donal i dzieciaki.
Co ty robisz?
Czekaj.
Mówiłam, muszę iść.
- Czekaj, piszesz po mnie? - Nie ruszaj się.
To naprawdę łaskocze. Okej.
TA CIPKA JEST MOJA
Czemu zrobiłeś coś tak głupiego?
Nie wiem.
Bycie z tobą skłania mnie do robienia głupich rzeczy.
- Jakbym biegła dziesięć kilosów. - Mógłbym to powtórzyć.
Zobaczę cię jutro?
Mam nadzieję. O ile wrócę przed…
Kurwa. To mój szwagier. Straszny z niego kutas.
Hej, JP.
- Jesteś daleko od domu. - Tak.
Przedstawisz nas?
Tak, jasne. To… Ben.
Uczy mnie fotografii.
Właśnie miałam zajęcia.
Każdy potrzebuje rozrywki. Bez tego popadlibyśmy w rutynę.
Jak jej idzie?
Jest świetna.
Ma talent.
Z pewnością.
Cóż, wracajcie na zajęcia.
I już. Jesteśmy w domu.
Dzięki, że zabrałaś mnie na zakupy.
Wejdziesz?
- Nie. Mam masę roboty, więc… - Dobra. Cześć.
- Hej! - Hej.
Wejdź!
Proszę.
Kurwa. No dobra.
Okej.
Nie wiem, czy to by wystarczyło.
Dawaj! Opuść się.
- Boże! - O rany.
I hop.
Dasz radę.
Masz fajne ruchy.
Kolejna torba prezentów?
Cóż, od tego są ciocie.
Nie wszystkie. Pamiętasz ciocię Orlę?
Powiedziałam coś okropnego? Ona nie żyje?
Tak, Evo. Ona nie żyje.
Trudno zapamiętać, zawsze tak długo chorowała.
A potem wydobrzała.
A potem zniknęła.
W przyszłym tygodniu Lizzo gra w Dublinie.
Prezent urodzinowy dla Blanaid?
- Tak. - Po moim trupie.
- Hej. - Hej.
Czemu zawdzięczamy tę wizytę?
Podrzuciłam tylko Blanaid.
Powinnam już iść.
Jak było w szkole?
Poprawiłaś ocenę z quizu z fotosyntezy?
Dostałam 96.
Gwiazda.
Świetnie!
- Po kimś to ma. - Nie zostaniesz na kolację?
Och, nie. Mam masę pracy…
Jak to mówią? Idealny gość to taki, który zostaje w domu.
Mammy, musimy to namoczyć.
Inaczej będzie plama.
Nie muszę wystawiać koszy od dekady.
- Czy ja coś mówiłam? - Nie, po prostu…
- Hej. - Hej.
Pa, kurczaczku.
Chodź. Czemu przestałaś tańczyć, kiedy wszedł twój tata?
Nie lubi, kiedy tak tańczę.
Co?
Mówi, że wyglądam, jakbym się o to prosiła.
Kutas jest coraz większym kutasem. Walczy o awans. Mój awans.
Robi mi to na złość, ale…
Myślałam o tamtej rozmowie.
Której?
Na Święta. W Forty Foot.
Byłam pijana, Bibi. Musisz mi przypomnieć.
O tym, że trzeba zaopiekować się Grace.
- A, no tak. - I zabić Johna Paula.
Co?
Ciągle o tym myślę.
Nie mogę przestać.
O czym ty mówisz, Bibi?
- Żartowałyśmy! - Ja nie.
Ale ja tak!
Evo, sama mówiłaś. Wysysa z niej całe życie.
- Powoli ją zabija. - Jestem głodna. A ty?
Nie możemy siedzieć bezczynnie i patrzeć, jak ciągnie ją na dno.
Wiemy, że sama się nie ocali.
Nie wiem, co mam do jedzenia. Mogę coś zamówić.
Wyobraź sobie, że go nie ma.
Kutas znika z jej życia. I z naszego.
Rozważałam, jak to zrobić i nie wpaść.
- To trudniejsze, niż można by sądzić. - Trudniejsze? Co?
- Potem znalazłam to. - Nie bawię się w to, szalona krowo!
Jezu, Bibi!
POŻAR PO WYCIEKU GAZU
W tym pożarze zginęły trzy osoby, ale to był wypadek.
Śledztwo wykazało, że spowodował go wyciek gazu.
Iskra z pralki.
Proszę cię, Evo.
Wiem, co zrobił.
- Jeśli ktoś ma prawo go nienawidzić… - To nie zemsta.
- Sama w to nie wierzysz. - Nie jest.
Nie możemy po prostu zabić szwagra.
Bibi! Czy chciałabym, żeby nie żył? Tak.
To straszny gnojek.
Ale to nie tak… Nie tak działa społeczeństwo.
Nie można po prostu kogoś zdetonować.
To zwykłe barbarzyństwo.
A ty i ja nie jesteśmy…
Barbarzyńcami?
Morderczyniami.
Nie jesteśmy.
Mogłybyśmy zrobić to w Wicklow.
Jedzie tam niedługo na jakiś durny spacer.
- Widziałam to w kalendarzu Grace. - I co?
Zatrzyma się w ich chacie.
Zagramy szczęśliwą rodzinę po raz ostatni podczas bierzmowania Blanaid,
a w kolejny weekend wysadzimy typa.
Chcesz odebrać człowiekowi życie.
Nie człowiekowi.
Temu człowiekowi.
Temu potworowi.
Daj mi jeden powód, by tego nie robić.
To ojciec Blanaid.
Zapomniałem.
Michael pytał, czy może założyć profil na Toku.
Czyli pewnie już go ma. Jebana Molly.
O ile nie każe nam urządzać rodzinnych tańców.
Ty je zrobiłaś?
- Na zajęcia. - Dobra jesteś.
Powinnaś zrobić nasze zdjęcie z dziećmi,
w identycznych swetrach, na wielkim pniu.
Daj mi chwilę.
Kurwa!
Czekaj… Korzystam z toalety.
Od kiedy zamykamy przy tym drzwi?
Kurwa.
Piękny dzień na bierzmowanie.
Chcesz zobaczyć broszkę.
Tak, proszę.
Cudna, prawda?
To symbol pro-life.
Dam jej ją od razu. Dobrze?
Spędzę z nią trochę czasu.
Oczywiście.
Ona tak szybko dorasta.
Muszę wykorzystywać te chwile, dopóki mogę.
I rozmawiać z nią o przyszłości.
Od teraz liczą się grzechy.
Musi o tym pamiętać.
Pozbędę się go.
Nie chcę przeszkadzać.
Parę groszy dla Blanaid na wielki dzień.
- Jak miło. - Nie ma sprawy.
Wygrałem na wyścigach.
Ślicznie wyglądasz, Grace.
Prawda?
Jak dobre wino, im starsza, tym lepsza.
Rozdajesz pieniądze, których nie masz?
Mówiłem właśnie Grace,
że wygrałem na wyścigach.
- Czeka na swój wielki dzień? - Tak.
Wpadnij potem na kanapkę albo herbatę.
- Nie. To rodzinna uroczystość. - Owszem.
Do zobaczenia, Roger.
- Zabierasz łódź? - Nie zabieram.
- Nie. Pa. - Okej.
Chryste.
Masz, weź to.
Co on sobie myślał?
Absolutnie niestosowne.
- Tato, pukaj. - Czemu? Co ukrywasz?
Co to jest?
Mam coś dla ciebie.
Serio?
Na wielki dzień.
Wszystko dzieje się tak szybko.
Będziesz teraz musiała praktykować swoją wiarę.
Nie będzie już mamy i…
Co się stało?
Widzimy się na dole.
Dlaczego, do cholery, kupujesz bieliznę dziecku?
Niczego nie kupiłam.
Ma tam na górze stanik.
Nic o tym nie wiem… Co? Ma stanik?
- Chcesz, żeby za wcześnie dojrzała? - Nic o tym nie wiem.
Sama go kupiła.
Od kiedy 12-latka idzie sama do sklepu z bieli…
Stanik to nie bielizna.
Ma 12 lat. To normalny wiek.
O ile jesteś Molly i masz cycki z tłuszczu.
Boże! Ciocia Eva mi go kupiła, bo ją o to poprosiłam.
Wiedziałam, że będziecie świrować.
Emmo Jane Catherine.
Przyjmij znamię daru Ducha Świętego.
Amen.
- Pokój z tobą. - I z duszą twoją.
Blanaid Mario Bernard.
Przyjmij znamię daru Ducha Świętego.
- Amen. - Pokój z tobą.
I z duszą twoją.
Ślicznie wygląda.
Hej.
Ładnie.
Na co on się gapi?
- Nie wiem. - Kutas.
Uśmiech. Tak jest, Blanaid.
Wszyscy razem. Chodźcie, dzieci. Molly, dzieci, wszyscy.
No już. Zbliżcie się.
Bliżej. Szeroki uśmiech.
- Uśmiech. - Tak jest.
Tak jest.
Cudnie.
Proszę.
- Uśmiechnąłeś się? - Tak.
Piękne, Urs.
To prawda.
- Ruben. - Do oprawienia.
Te lekcje po godzinach naprawdę przynoszą efekty, co?
- Michael, oddaj mi pieniądze. - Jakie lekcje?
Tato, zabrał mi!
Idę, Michael!
- Nie. - Tak!
Michael. Oddaj to. Chodź.
Biedna mała ma antyaborcyjne łapki. Widziałyście?
Nie wiem, jak możesz z nim pracować.
Poszłabym do HR-u lata temu
i powiedziałabym, jaki to rasista, homofob, sadysta, dewot i kutas.
Pozbyłabym się go.
Tak też można.
Noro, dasz mi jedno?
- Proszę. - To dla ciebie.
Tylko ode mnie.
Nie od nich. Nie od tamtych cioć.
Tylko od tej jednej.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Pięćdziesiąt euro. Bardzo hojnie.
Może wyda je na koronkowe pończochy do tej bielizny.
- O czym ty mówisz? - John Paul.
- Doskonale wiesz, o czym mówię. - O Boże.
Chodzi o stanik?
Nie wystarczy ci zła reputacja młodszej siostry.
Musisz przychować 12-letnią siostrzenicę?
Kontroluj swojego męża.
Dlaczego mnie nie zapytałaś?
- Bo Blanaid rozmawiała ze mną o… - Chciałabym zrobić to z nią sama.
- Nie miałam tego z własną mamą. - Grace…
A ty mi to odebrałaś.
Bała się, że powiesz Johnowi Paulowi.
Poprosiłabyś o zgodę…
- Nie… - I tak nic tam nie ma.
Dwa pieprzyki.
Tato.
Blanaid. Zobacz, co narobiłeś.
Nie próbuj zwalać tego na mnie.
Nie przychodzi do ciebie, bo cię nie szanuje.
A nie szanuje cię, bo jesteś słaba.
Jeśli chcesz seksualizować dziecko, urodź własne.
Zapomniałem. Nie możesz.
I co teraz? Uderzysz mnie?
Oziębła suka.
Kurwa.
To znaczy, że w to wchodzisz? Postępujemy właściwie.
Robimy to dla Grace. I Blanaid.
W porządku?
OSTATNIE POŁĄCZENIA
Grace postąpiła nie fair,
kiedy powiedziała… że odebrałaś jej tę chwilę z mamą.
Przegapiła to, bo za długo rosły jej piersi.
Miałam miseczki C w wieku 12 lat i mamy przy mnie nie było.
Ale ty świetnie się spisałaś.
Ma mi to poprawić humor?
Tak.
Grace mówiła, kiedy przyjedzie JP?
Nie, ale ten trekking ma w sobotę, więc może w piątek?
Byle nie doczekał niedzieli.
Potrzebujemy 50 sekund na opuszczenie chaty?
Lont musi być jakieś trzy metry stąd.
Racja.
Musimy założyć, że okna będą zamknięte,
bo przy wietrze będzie odchylenie.
- Jakie odchylenie? - Do kominka jest…
Nie wiem, czy ta taśma
będzie dość długa. Ciągle się skręca.
Dziewięć metrów.
Zapisz dziewięć metrów.
Evo.
- Och, tak. Przepraszam. - Dziewięć metrów.
Paliłam w tym kominku z Ciaranem.
Wszyscy wtedy spaliście.
To było dawno temu.
- Tak. Dziesięć lat. - Dokładnie.
Kominek jest za daleko. Pomóż mi znaleźć coś innego.
Co robisz?
- A co ty robisz? - Myślałam, że rzuciłaś.
Bo rzuciłam.
Mówiłam, przyjazd tu mi nie służy.
Wszystko dzieje się z jakiegoś powodu.
Powiedział kiedyś jakiś protekcjonalny skurwiel.
Więc nie…
Pomóż mi znaleźć inny zapłon, Evo.
Inaczej to wszystko pójdzie na marne.
Patrz.
Nie zauważyłam tego.
Otwórz oczy.
Oko.
Chodź.
Potrzymaj to. Mocno, dobra?
- Masz? - Tak.
Tak. Nada się.
- No i najważniejsze. - Co?
Grace i Blanaid nie mogą z nim być.
To wcześniejszy prezent urodzinowy i świąteczny.
Och, nie mogę.
Powiedz Blanaid, że to twój pomysł.
- Będzie zachwycona. - Nie wiem.
- Źle mi z tym, co się stało… - Mnie też.
Nie chciałam cię niczego pozbawić…
Możemy o tym nie rozmawiać?
Oczywiście.
Zrób to dla mnie.
Na przeprosiny.
- John Paul nie zgodziłby się… - Nie musi wiedzieć.
I tak mówił, że będzie w Wicklow.
Spędź miły wieczór z córką.
Ona nie chce ze mną rozmawiać.
Jakby…
Nie wiem, jak dać jej to, czego…
czego pragnie czy…
Czego potrzebuje.
- John Paul ma rację. Ponoszę porażkę. - Grace.
Nie, będzie dobrze.
Muszę być twardsza i to przeczekać.
Wszystko się poprawi. Obiecuję.
Ustaliłem przyczynę śmierci pana Williamsa.
Obraża mnie to, że podważa pan moją opinię.
A mnie obraża to, że nie przeprowadzono autopsji.
- Z zasady… - Miał 1,6 promila alkoholu we krwi.
Sprawa zamknięta.
Pan Williams szczycił się swoją abstynencją.
Więc warto sprawdzić to 1,6 promila.
- Chryste. - Przepraszam.
To znowu ona?
- Tak, ja tylko… - Tak.
- Może wycisz? - Teraz nie wyciszę.
- Wyłącz. - Wyłączyłem.
Przestańcie marnować mój czas.
Nie jesteście śledczymi, tylko agentami ubezpieczeniowymi.
- Chodź. - Proszę. Jesteśmy zdesperowani.
Znałem waszego ojca. Stary Laughin' Claffin.
Grałem z nim w rzutki w Gravediggers.
Tak? Cóż… Proszę zrobić to dla niego.
Co? Nie znałem go tak dobrze. Grałem z nim tylko w rzutki.
Komisarz musi wydać zgodę. Więc idźcie z tym na policję.
I potrzebna jest zgoda wdowy. A teraz przepraszam.
Boże.
Mówię ci,
poza tą adwokatką, którą ewidentnie dymał,
tata znał prawdziwych chujków.
Co teraz, Thomas?
Wdowa nigdy nie podpisze zgody.
Dopiero go pochowała.
Zmienimy sposób działania.
Mam nadzieję, że nachodzimy panią po raz ostatni.
- Mogę? - Tak.
Spotkaliśmy się wcześniej z pani siostrą. Evą.
- Tak? - Urocza kobieta.
Lekko złośliwa, ale dowcipna.
Trochę trudna. Ale to tylko kwestia gustu…
Mówiła, że nie zawsze dogadywała się pani z mężem.
- Tak powiedziała? - Tak.
Mam tu dokładny cytat.
Albo to pani odtworzę.
- Nie trzeba… - Dobrze.
- Nie wiem, czy bym to znalazł. - Przykro mi, jeśli pani nie wiedziała.
Nie, po prostu…
Nie opłakuje jego śmierci. Tak to ujmijmy.
W rodzinach zdarzają się różnice zdań.
Co pan sugeruje?
Niczego nie sugeruję.
Ale musimy dokładnie zbadać tę sprawę.
- Zadać pytania. - Zadał pan jakieś pytanie?
Zadam pani jedno w tej chwili.
Czy to możliwe, by Eva mogła chcieć skrzywdzić pani męża?
Jest pani zdenerwowana.
Po śmierci moich rodziców Eva poświęciła wszystko, by się nami zająć.
Przejęła całą odpowiedzialność.
Nigdy by mnie nie skrzywdziła.
Oczywiście, że nie.
Mamy parę papierów do podpisania i pójdziemy.
Proszę uważnie przejrzeć.
Mamy też dobre wieści.
- Siostra potwierdziła pani alibi… - Alibi?
Powiedziałem „alibi”? Chodziło mi o miejsce pobytu.
Tu tylko inicjał.
Szkoda, że nie jest bezstronna.
To znaczy… Tutaj.
Ileż razy kłamałem dla brata.
I tu na dole.
To wszystko.
I raz jeszcze wyrazy współczucia.
- Co się dzieje? - Hej!
- Uważaj. - To nie w twoim stylu.
Nie robisz takich rzeczy. Skłoniłeś wdowę do podpisania…
Bez przesady. To nic takiego.
- Nawet tata miał zasady. - Tak? Kłamstwo to też forma oszustwa.
Co to znaczy?
Zapomnij, dobra?
Uwierz mi. Wiem, co robię.
Robimy autopsję, nic nie wykazuje, odpuszczamy.
Założę się o życie swojego nienarodzonego dziecka, że siostry za tym stoją.
Sam nie wiem.
- Czy kiedykolwiek się myliłem? - Tak.
Gdy przysięgałeś, że wszyscy zaśpiewają ze mną
- „Patricia the Stripper”. - No weź.
I gdy mówiłeś, że nie zakrztuszę się 20 miętówkami.
Stawiam ci drinka.
No proszę, kto to znienacka dzwoni.
Gdzieś ty się podziewał?
Dobra, super.
Widzimy się za 15 minut?
Trochę to trwało, zanim o niej zapomniałem.
Zwłaszcza że byłem taki zraniony po rozstaniu z tobą.
Wciąż coś do niej czuję.
I do ciebie.
Mówiłem ci, że przebiła moje lewe jądro?
- Jezu. - Tak.
Wydaje się walnięta.
Czemu to zrobiła?
Powiedziałem jej o tobie.
Mogę ci się tak zwierzać?
Po prostu wolę mówić szczerze,
stawiać na otwartość.
- Tak. - Tak?
Zamówię nam po piwie.
Może zajmiesz nam stolik na zewnątrz?
- Dobra. - Chyba zacznę palić.
Tak.
Proszę jeszcze dwa piwa.
I parę parasolek koktajlowych, żebym wydłubała sobie oczy.
Ja pierdolę.
Brat mojego kumpla pracuje w Garda.
- Skontaktuje mnie z komisarzem… - Proszę, zachowaj tym razem godność.
A przynajmniej spróbuj.
Daj mi chwilę.
Hej. Co tam?
Wybacz, ktoś, kto nie chce, żebym się beznadziejnie czuła,
w końcu do mnie oddzwonił.
Matt, to ty?
Och, nie, tu jesteś.
- Przepraszam, pracowałem… - Cały dzień?
Kto słucha aż tyle basu?
Mówię o swojej drugiej pracy. Miałem zadzwonić. Po prostu…
Teraz już nie musisz.
Mam nadzieję, że zaliczysz.
- Och, nie. To mój brat. - Jasne.
Mamy różne matki.
To od tamtego chłopaka.
Ładnie mu podziękujcie.
Halo?
Hej, jak tam? Tu Matt.
Nie było tak trudno, co?
Mówiłaś coś o kolacji?
Wiem, co mówiłam, ale co ty masz do powiedzenia?
Może… Chodźmy kiedyś na jakąś chińszczyznę?
Mamy w miasteczku tylko jedną chińską knajpę
i mam tam zakaz wstępu, więc…
Jak dostaje się zakaz wstępu do chińskiej knajpy?
Zrywa się z właścicielem?
No chyba że tak.
Naprawdę lubię chińską kuchnię,
więc gdybyście mogli się zejść, byłoby bardzo wygodnie.
A co teraz porabiasz?
Rozmawiam z tobą.
Jesteś za wcześnie.
Cóż. Ranny ptaszek.
Staniemy na kanapki?
- Chryste. - Chcesz prowadzić?
To tylko nerwy. Okej?
Spróbujmy jeszcze raz.
Pomóc ci?
- Dam sobie radę. Przestań… - Dobra.
Dawaj, John Paul.
Proszę, zaczekajcie na mnie.
Chryste!
Jeśli pudełko jest puste, Grace, wyrzuć to cholerstwo.
Powtarzałem sto razy.
Chryste.
Co do cholery?
WITAJ, DUBLINIE!
To niesamowite. Jak zdołałaś…
Mamo.
Mamo!
Racja. Nie będę tego robić. Chodź.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
KOMÓRKA
Mamo, proszę, nie. Zaraz zacznie. Proszę.
Hej, kochanie. Wszystko okej?
Mammy, mam takie pęcherze na stopach,
że cała skóra zeszła mi w skarpetkach.
Szukam wszędzie plasterków.
- Gdzie ty, do cholery, jesteś? - Jesteśmy… Słuchaj, to…
Nie masz się czym martwić.
Wpadłam na szalony pomysł.
Gdzie jesteście?
Dostałyśmy z B bilety na koncert Lizzo w Dublinie.
Żartujesz?
Nie. To prezent od Evy.
Porozmawiamy o tym, kiedy wrócę, Grace.
Dobry wieczór, Dublinie!
Blanaid?
Jebane siostry Garvey.
Jestem głodna. A ty?
Nie.
Minęła godzina, odkąd zgasły światła.
Musiał już zasnąć.
Okej.
Dołączysz do mnie, czy tu zostaniesz?
Raczej to drugie.
Czyli co? Zostajesz?
Nie dam rady, Bibi. Nie mogę.
- Mówiłaś, że ci to pasuje. - Skąd mam wiedzieć, czy mi pasuje?
Spójrz na nas! Co my tu w ogóle robimy?
Znasz odpowiedź na to pytanie.
Dobra. Zrobię to sama.
- Naprawdę pozwolisz mi to zrobić samej? - W ogóle nie chcę, żebyś to robiła.
Oziębła suka.
No dawaj.
- Chryste! - Kurwa!
Co tak długo?
Co tak długo? Bo co, nudzisz się?
Martwiłam się o ciebie.
Zapałki nie działają. Daj zapalniczkę.
- Co? - Twoje papierosy.
- Wyrzuciłam je. - Kto tak robi?
Uspokoisz się?
Czekaj.
Nie, czekaj.
Muszę to skończyć.
Chodź!
Cholera, twój telefon. Wyłącz go!
Czemu do mnie dzwoni?
- Co jest, do kurwy? - Co?
O Boże. Tam jest!
- Dlaczego? - Tam jest! Tam! Kurwa!
Nie, nie!
Nie! Nie!
OPARTE NA SERIALU „ZABÓJCZY KLAN”
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK