Przepraszam.
O mój Boże.
O nie.
GNOJEK
Boże, ohydne.
Milady, czas ruszać.
Co się dzieje?
Chyba zostanę w wannie.
Idźcie z Rubenem. Bawcie się dobrze.
Był twoim szwagrem, Bibi.
To twoja siostra.
Potrzebuje cię.
Nie potrzebuje.
Już nie.
- Michael, nie. - Nie.
Ursula, jesteś tam?
Michael nie chce zdjąć koszulki piłkarskiej!
- Nie chcę. - Dobra, idę.
Urs! Molly, zaraz ruszamy, dobra?
Przynajmniej masz eleganckie buty.
Hej.
Małpeczko.
Co się dzieje?
Mama ciągle płacze.
Cóż, tak to jest…
A ty? Jak się masz?
Nie wiem.
Ciągle zapominam, że on nie żyje. To źle?
Nie. Też zawsze tak miałam.
Powiem znajomym, że umarł we śnie.
Dobrze.
To miły pomysł.
Nikt nie potwierdza obecności na pogrzebie.
Skąd masz wiedzieć, ile jedzenia przygotować?
Nie mogłam znieść myśli, że będzie sam.
Tak, oczywiście.
Musiałam się przyzwyczaić.
Miło go tu mieć.
Prawda, Blanaid?
Wygląda jak umalowany.
Bo jest umalowany.
Obniż trochę ogrzewanie. Na wszelki wypadek.
Czemu masz… Czemu…
SIOSTRY NA ZABÓJ
Widziałaś go?
Ubrała go w pidżamę.
Pidżamę? Czemu?
Ma mieć wygodnie na wiecznym potępieniu.
Stał mu.
Ostatnia robótka ręczna.
Martwy kutas.
Pośmiertny priapizm często występuje po gwałtownej śmierci.
Dziękujemy, siostro. To już wszystko.
Gdzie Becka?
O mój Boże.
O Jezu.
Przepraszam, to chyba moja wina.
- Co robisz? - Przepraszam.
Wyszłaś mi pod koła.
- Chciałaś zostać potrącona? - Nie, ja tylko… Jestem…
- Jestem spóźniona na… - Boże, moja noga.
To twoje.
O cholera.
Był wcześniej rozbity, czy…
- Przepraszam. - Żartujesz?
Nie wiem, o czym myślałam.
Jeszcze coś.
To twoja kanapka?
Tak.
Jest w niej chyba żwir.
Co? Och, nie.
Uważaj na siebie.
Co?
Cholera!
O cholera.
Cholera.
Modlimy się za Johna Paula Williamsa,
jego ukochaną żonę Grace i córkę Blanaid.
- Za jego szwagierki… - Hej.
…Evę, Ursulę, Bibi i Beckę Garvey.
- Panie, wysłuchaj nas. - Becka.
- Wysłuchaj. - Przepraszam.
Wspominamy braci i siostry w Chrystusie,
których nie ma już dziś z nami,
zwłaszcza rodziców Grace Williams, Billa i Kathleen Garvey.
Sporo ludzi.
- Wysłuchaj nas. - Są tu dla Grace.
Wysłuchaj nas.
Wiem, że nie przyszli dla Elvisa.
Pomódlmy się przez chwilę w ciszy
za prywatne intencje.
CLAFFIN & SONS UBEZPIECZENIA
O Jezu.
POLISA NA ŻYCIE
No dobra.
Robiłeś to w mikrofali?
Nie, ja tylko… Tak, owszem.
- Jesteś zwierzęciem. - Wybacz. Spieszę się.
Potrzebujesz czegoś? Wytrzymasz parę godzin?
Trzydzieści dni leżenia.
Parę godzin mnie nie zabije.
Pracujesz w sobotę?
Parę problemów z nowym roszczeniem.
Co się stało?
Strasznie wyglądasz. Blady i spocony.
A ty jesteś bardzo gruba.
Nie miej zawału.
Pamiętaj, jeśli coś ci się stanie, nie mogę się sama nawet wysrać.
Niegrzecznie.
Wiem.
Nie martw się.
Niczym, dobrze?
I zdecydowanie się nie ruszaj.
Bo poniszczysz dom.
Tęsknię za byciem ładną.
Wciąż jesteś.
Ładna piłka plażowa.
To Matt.
Potrzebuję go do tej sprawy. To rodzina. Czasem.
- Nie wie, co robi i jest leniwy. - Wykorzystam swoją pozycję.
Zamknij się. Czytałaś to?
Tylko dwa razy.
To dawaj. Nie.
Wróć z niespodzianką.
Okej. Jaką?
Ze szczeniakiem.
Albo frytkami.
Frytki?
Kurwa.
Wyglądasz, jakbyś spał w budzie. Spałeś w budzie?
Zeszłej nocy? Nie.
Tom.
Co… Nie możesz tak wejść.
Dokąd?
Nie jest owczarkiem.
Nie słyszy przez dwa piętra z izolacją i dywanami.
Mylisz się.
Potrzebujesz marynarki.
- Bo? - Nowe roszczenie ubezpieczeniowe.
- Musimy je zbadać. - Nowe roszczenie?
Jakie?
Jezu. Dość, by przejść na emeryturę.
Tak.
Musimy temu zapobiec.
Jedziemy.
Czekaj.
John Paul był aktywnym członkiem Kościoła,
człowiekiem oddanym rodzinie i komikiem-amatorem.
Bóg dał mu siłę, by stał się niezapomnianą istotą ludzką.
Podziękujmy za radość, którą obdarowywał przez całe życie.
A teraz ulubiony hymn Johna Paula, wybrany przez Grace.
Nie musisz już udawać.
Gorące.
6 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Brukselka. Rozgotowana, tak jak lubisz.
To dla ciebie.
- Moja ulubiona. - To celowe.
Bywała lepsza.
- Coś jeszcze? - Nie.
- Masa jedzenia. - Masz dość szynki?
Patrz, Donal.
To ten ich feminizm. U szczytu stołu. Po obu stronach
Masa miejsca, a mężczyźni stłoczeni jak sardynki.
Bez urazy, Noro.
- Ciasno ci? - Nie wiem, jak ty to robisz.
Masz duży dom, a czujemy się stłoczeni. Nie mam miejsca na łokcie.
To straszne, potworne. Ogromna szkoda.
Zaczynamy bez Becki?
Rozmawialiśmy o tym, po co Evie tak duży dom.
- Czemu stara panna… - Słuchajcie, „stara panna”.
Mogłabyś go sprzedać i dać siostrom należną im część.
- Nie chcemy sprzedać rodzinnego domu. - Eva nas tu wychowywała.
Tylko to nam po nich zostało.
On to wszystko wie.
Ten sentymentalizm jest bardzo wygodny dla Evy.
- Jesteśmy! - Hurra.
- Donal, obstawmy, z kim przyszła. - Hola, chicas!
- W zeszłym roku był ćpun. - To był student.
Stawiam na samotnego polskiego robotnika.
- Daj spokój, JP. - No dawaj. Dla zabawy.
Wesołych Świąt!
- To Frank. - Hej.
Frank, to moja rodzina.
- Cześć. - Nie zgadłbym.
- I John Paul. - Frank.
- Żartuję.
- Czyżby? - Co słychać?
Miło cię poznać. Zjesz?
- Chętnie. - Tak, tak.
- Wspaniale. - „Frank”.
- Nietypowe imię dla… - Millenialsa.
Nietypowe imię dla millenialsa, nie?
- Tak? - Chyba tak.
Cześć, kochanie.
Hej. Nie przesadź, bo dorównasz rozmiarem kuzynce.
Co? To dziecięcy tłuszczyk. Kompletnie normalne.
W porządku?
Idziesz z nami jutro pływać?
Serio?
- Tak. - Tak. To miły pomysł.
- Chcesz? Jesteś już dość duża. - Tak.
Pływacie w każde Święta?
Tak. Robiłyśmy to z rodzicami w dzieciństwie,
więc utrzymałyśmy tę tradycję.
Becka nie mówiła, że jesteśmy tragicznymi sierotami?
Daj spokój.
- Nie robiłeś tego? - Nie. Za zimno dla mnie.
- Kupię ci piankę. - Po 30 sekundach
- jest bosko. - Przyzwyczaisz się.
Zrób to, co ona. Sam paluszek.
- Paluszek. - …jak śmiesz?
- Molly, tu! - Stój.
Tu!
Potrzebujesz prywatności?
Idę do toalety, JP, więc tak.
Spuścisz za mnie wodę?
To ostatni.
- Dla ciebie. Od nas wszystkich. - Posłanie dla psa?
Co?
Nie obniżaj standardów, Gracie.
Okej.
Kto to pakował?
To szlafrok na po pływaniu.
- Taki jak twój. - Tak.
Boski.
Pod choinką jest chyba jeszcze jeden prezent.
Ktoś musiał być w tym roku bardzo grzeczny.
To dla ciebie, kochanie.
Nie przyniosłam… Myślałam, że nasze wręczamy jutro.
- O rany. - Łał.
Co za mina.
Chcę zobaczyć. Pokaż.
Piękny, prawda?
Tak.
Proszę.
Pokaż się.
Mammy, szczęściaro.
- Chodź. - Zostawmy to na potem, co?
Dobra.
Po tym całym poruszeniu chcę wam o czymś powiedzieć.
Słuchamy.
Złożyłam ofertę na studio w mieście
i otwieram w przyszłym roku własne studio masażu.
- Hej! - Dawaj, Becka!
Za rozkręcanie biznesu podczas kryzysu i bez pieniędzy.
Bardzo się cieszymy. Mów, gdybyś czegoś potrzebowała.
Mama i tata byliby dumni. Ja też jestem.
Fantastycznie. Proszę o masaż.
- Okej. - Brawo!
- Skoro to czas ogłoszeń… - Cudownie.
…ja też mam wieści.
Jesteś w ciąży?
Co to jest, kurwa, za tekst?
Śmiało, kochanie.
No więc Gerald, mój szef…
I mój.
I szef Johna Paula, rzecz jasna.
Szuka nowego dyrektora finansowego.
Po długich rozważaniach zgłosiłam swoją kandydaturę.
- Bosko. - Tak.
Jesteś niesamowita. To oficjalne.
- Dobra robota. - Cudownie.
- Zasługujesz na to. - Boże.
Uważaj na moją głowę!
Kontroluj swoje dziecko.
Kontroluj swój ton, JP.
O rany.
Mammy, czas wracać do domu.
Zbieraj rzeczy.
Blanaid? Zbierz swoje prezenty.
Ja tylko… Wiesz.
Nie trzeba.
- Nie. Chcę pomóc. - Dawaj.
Jest przed dziewiątą.
- Nie mówię ci, co robić, Grace. - Mówisz.
Powiedz, czego chcesz.
Czas się postawić.
Jest Wigilia. Rzadko cię widujemy.
Co za kutas pyta kogoś, kto nie może mieć dzieci, o ciążę?
To był żart.
- Boże. - Jebany żart?
- Źle wyszło… - Kiedy się obudzisz?
Kiedy przestaniecie?
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
- Mammy, chodź. - Już idę!
Wiem, że nie jest łatwy…
Nie uważacie go za dobrego człowieka,
ale to dobry mąż, dobry ojciec i mnie uszczęśliwia.
Nie mogę być szczęśliwa?
Widzimy się jutro na Forty Foot. Popływamy.
Tak. Okej.
Będzie miło, tak?
Do zobaczenia.
Loony.
Fantastycznie.
Przysięgam, jeśli jeszcze raz nazwie ją „Mammy”…
Gdzie mój płaszcz, Mammy?
Proszę, John… za rok.
- Wesołych Świąt! - Wzajemnie.
Tata w domu? Gdzie indziej miałby być.
- Wesołych Świąt, Roger. - Wesołych Świąt.
Pięknie wyglądasz.
- Wesołych Świąt… - Wesołych Świąt.
Pudełko ostryg na przystawkę.
Jeśli już macie inną,
to będzie świetny amuse-bouche.
To bardzo miłe, Roger.
Ile już tak leżą?
Króciutko.
Moja siostra miała przyjść na obiad, a uwielbia ostrygi,
ale upadła, kiedy wracała z pubu.
Więc to odpada, a sam ich nie jadam.
- O nie. Czyli jesteś sam… - Nie, nie róbmy tego.
To bardzo miłe. Wesołych Świąt.
- Zabierasz łódź… - Nie zabieram łodzi.
Wesołych Świąt.
Kurwa.
- Mammy! - Tak?
Nie ty.
Blanaid, gdzie mama?
Na górze, wkłada kostium.
Odrobina octu i szalotki.
Bez tabasco w tym roku, Mammy. Nie popełnię już tego błędu.
Proszę.
- Dobre? - Pyszne.
Wesołych Świąt, Mammy.
Wesołych Świąt, kochanie.
Koce?
Zabierzesz je, proszę?
Nasmaruj się kremem.
- Tak. - I termofory też.
Nie dyryguj mną. Nie jestem twoją żoną.
Dobra. Sądzisz, że jeden termos wystarczy?
Nie, nie sądzę.
Chodź. Dobra robota.
Wyjmij chleb piętnaście po. I tak musi z godzinę postać.
Będzie idealny, kiedy wrócimy.
- Chodź, Blanaid. - Co robisz?
Jedziemy na Forty Foot. Wrócimy tak szybko, jak się da.
Piłaś szampana. Nie możesz prowadzić.
- Nic mi nie jest. - Nie.
Nie możesz prowadzić. Piłaś… To żart?
- Świetnie się… - Policja będzie na każdym rogu.
Nie żartuj. Pomyśl.
- Może ty nas odwieziesz? - Jasne, że nie. Też piłem.
Nie opuściłam pływania od dziecka. Będzie dobrze.
Po co robisz scenę w Boże Narodzenie?
Blanaid nie będzie pływała we wzburzonym morzu z pijaną matką.
Absolutnie nie.
Bardzo mi przykro, kochanie.
Za bardzo się martwię.
Sprawdzisz?
„Przepraszam. Nie dotrzemy. Moja wina. Za dużo wypiłam. Całusy”.
Co jest, kurwa?
- Kutas. - Tak. Nie ma takiej opcji.
DZWONI…
NIE MOGĘ. PRZEPRASZAM
A jednak na to wygląda.
Chodź, Becka!
Becka!
Kurwa, nie rób tak.
Hej, chodźcie. Ścigamy się.
Bibi!
KĄPIELISKO DLA MĘŻCZYZN
Hej, Long John Silver! Co tam?
Coś ci się spodobało?
Daj spokój.
To twoja wina. Nie widzieli singielki po czterdziestce.
Po prostu nigdy nie widzieli tak wielkich sutków.
Ale z ciebie zbok.
Mój tyłek.
Więc to tyle.
Odtąd będziemy we cztery.
- Rodzice byliby zrozpaczeni. - Dobrze, że nie żyją.
Czemu tak mówicie? To jedne Święta.
Nie chodzi o jedne Święta.
Tracimy ją.
Nie jest już dziewczyną, którą była. Robi się cichsza, malutka.
Nie urośniesz w cieniu Kutasa.
- Zawsze była cicha. - Bzdura.
Czemu bzdura?
To po prostu nieprawda, Becka.
Nie zawsze taka była. On wysysa z niej życie.
Nie stawia mu się.
Mówisz jej coś, a ona myśli, że to z zazdrości.
Ona tak nie myśli… Wie…
Wie, że to nie dlatego… Po prostu ma na nią wpływ.
Musimy zaczekać, aż umrze na raka czy coś.
Do tego czasu straci najlepsze lata życia.
Czy ja wiem? Ma podagrę. No i te wrzody.
Przy dobrych wiatrach zawinie się w ciągu 10 lat.
Mógłby szybciej.
Ludzie giną każdego dnia.
Co to znaczy?
Czemu nie pomóc naturze?
To byłby koniec zmartwień.
Często marzę o uderzeniu go pięścią w łeb
- i przebiciu się do mózgu. - Jezu, Bibi.
Dałabym go na pożarcie świniom.
Pochowałabym go po kawałku pod ich grzybami.
Więcej nawozu.
Dobra! Ja bym pomajstrowała przy hamulcach ich gównianego volvo.
- Gdybym umiała. - Tak!
Nareszcie.
Wrzucić go do głębokiej, ciemnej wody.
Nakarmić nim rekiny.
Niech mewy wydziobią mu oczy.
- Wydłubałabym mu oczy… - Wyrzucić go z samolotu.
- Zabić Kutasa. - Zabić!
Nienawidzę go!
TERAZ
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmierci naszej.
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z tobą.
Błogosławionaś Ty między niewiastami
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej.
Chwała Ojcu i Synowi,
i Duchowi Świętemu.
Jak było na początku,
teraz i zawsze, i na wieki wieków”.
I tak oto oddajemy Johna Paula Williamsa ziemi,
w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen.
Amen.
Wszystko, co złego mogło się wydarzyć, wydarzyło się.
- Mam. - Poza tym.
Żegnaj, kochanie.
„Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego.
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć.
Orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swoje imię.
Chociażbym chodził ciemną doliną,
zła się nie ulęknę,
bo Ty jesteś ze mną. Twój kij i Twoja laska są tym, co mnie pociesza.
Stół dla mnie zastawiasz wobec mych przeciwników.
Namaszczasz mi głowę olejkiem…”.
Po wszystkim.
„Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną przez wszystkie dni mego życia
i zamieszkam w domu Pańskim po najdłuższe czasy”.
Po co mi marynarka?
Na pogrzeb Williamsa.
Co? Nie. Możesz zawieźć mnie do pubu, ale nie…
Ta rodzina złożyła cztery roszczenia w zeszłym roku.
W ciągu jednego roku.
Coś tu nie gra. Nie zapłacimy im, jeśli są nieuczciwi.
Ale co z tym zrobimy?
Nie chodzi o rozbitą szybę.
On, kurwa, nie żyje.
Jest miejsce tylko na samobójstwo albo złe zamiary.
To znajdziemy złe zamiary.
W jakich okolicznościach?
- Co robisz? - Biorę teczkę.
Może weźmie ją ktoś, kto nie prowadzi?
- Tak. - Dobra.
Sprawdź raport policyjny.
Policja to bada?
Nie. Nie znaleziono nic podejrzanego, ale spójrz na zdjęcie.
Jezu.
Dziwny koniec, co?
Rodzina nie będzie dziś czujna.
Musimy słuchać i obserwować.
Nie wiemy, czy ktoś gra nieczysto, ale jeśli tak,
winny zwykle przychodzi na pogrzeb.
Dobra, Columbo.
Wyrazy współczucia.
Dziękuję. To wielka strata.
Dobrze, że to koniec cierpienia.
- Chorował? - Nie.
Muszę…
Moje kondolencje.
Dzięki.
To szokujące. Ponura śmierć.
Gerald Fisher. Szef twojego taty.
Były szef.
Gdybym mógł jakoś pomóc,
wystarczy, że zadzwonisz.
Nie mam twojego numeru.
Żartujesz? Nie ma gorzały?
Po co komu stypa, na której nie ma gorzały?
Żeby uczcić trzeźwość Johna Paula.
Oficjalnie przykładny obywatel. Prywatnie pijak.
Nic dziwnego, że ojciec Doyle nie przyszedł.
- To mój szalik, Becka. - Wiem.
Dokąd idziesz?
Muszę się napić.
W porządku?
Chcę odzyskać ten szalik.
No co? Zawsze mi zabiera rzeczy.
Chwila. To ich dom.
Tak. Teraz już jej dom.
Nieźle.
Wszystko z pensji księgowego.
Źle się z tym czuję.
Bo masz dziwne i długie ciało.
Wchodzenie do czyjegoś domu jest nie w porządku.
- Nie pisałem się na to. - Słuchaj.
Wpadniemy, złożymy kondolencje, poobserwujemy,
a potem możesz wrócić do ćwiczenia akordów i malowania paznokci,
czy co tam robisz w swojej ruderze.
Chodź.
Wyrazy współczucia.
Przyszedłem się pożegnać.
Już idziesz?
Tak, ale chciałem się porządnie pożegnać.
Żegnaj.
Żegnaj, Grace.
Która jest wdową?
- Trudno powiedzieć. - Nie powinniśmy tu być.
To ona.
Wyrazy współczucia, pani Williams.
Thomas Claffin, Claffin and Sons. To Matthew Claffin.
John Paul miał u nas polisę na życie.
Pani Williams to moja siostra.
Przepraszam.
To przez to podobieństwo.
Chyba nie chcecie rozmawiać o interesach? Wiele przeszła.
No co?
Ktoś zmarł. Serio, trochę szacunku.
Myślisz, że tata wprosiłby się na stypę?
Nie pozwoliłby firmie upaść.
- Tego by nie zrobił. - A skąd wiesz?
Matt, przepraszam. Matt.
Moje kondolencje.
Thomas Claffin.
Jesteście panie z rodziny?
Tak. Był naszym szwagrem.
Tak. Widać podobieństwo.
Cóż, wyrazy współczucia.
Będziemy naprawdę tęsknić za tym kutasem.
Prosimy o uszanowanie naszego bólu. Dziękuję.
Oczywiście.
Przepraszam.
Możesz czasem pomyśleć, zanim coś powiesz?
Nie jest z policji. To tylko frajer z firmy ubezpieczeniowej.
Ale co on tu robi?
Jest na zapleczu, zmienia beczkę.
I zachowanie, miejmy nadzieję. Niegrzeczna suka.
To ty?
Tak, to ja. Skąd ja cię znam?
Czy my…
Czy kiedyś…
Rano prawie zabijasz człowieka, a po paru godzinach już nie pamiętasz?
O cholera.
Chłopak od kanapki.
Boże. Przepraszam.
Jak twoja kanapka?
A tak serio to jak noga?
To głównie kręgosłup.
Jeśli planujesz pozew, powodzenia. Sędziowie mnie kochają.
Obcisła marynarka.
To… mojego brata.
Nie moja. Nie będę jej zdejmował.
- Mogę ci postawić drinka? - Nie trzeba.
- Sam sobie kupię, dzięki. - Okej.
Kupisz i mnie? Jestem spłukana.
Co pijesz?
Gin z tonikiem. Podwójny, dietetyczny.
Mniej zmywania.
Becka.
Matt.
Moje kondolencje, pani Williams.
Thomas Claffin, Claffin and Sons.
John Paul miał u nas polisę na życie.
Polisę?
Nie przejrzałam jeszcze dokumentów.
Oczywiście. Nie. Przyszedłem tylko pomóc.
Mogę?
Z jajkiem i cebulą? Jakby się mnie pani spodziewała.
A było tak?
Ma pani ostatnio strasznego pecha.
A teraz to.
Wisienka na strasznym, okropnym torcie.
Wypadek Johna Paula to musiał być potworny szok.
Oczywiście.
Nigdy nie wydawał się nierozważny.
- Przepraszam, jest jakiś problem? - Nie.
Niezupełnie.
Tylko kilka pytań.
Zanim wypłacimy pieniądze, musimy omówić kilka szczegółów.
Szczegółów?
Mogę jutro wpaść?
Pojutrze?
- Tak, ale muszę… - Ma pani wiele na głowie. Przepraszam.
Zadzwonię. Co pani na to?
Tylko jedno szybkie pytanie, jeśli mogę.
Skoro już tu jestem.
Gdzie pani była w nocy, gdy zginął mąż?
Wiem, gdzie był John Paul, a pani?
Byłam z siostrami.
No tak. Oczywiście.
Właśnie je poznałem.
Dam pani spokój.
To czysto kurtuazyjna wizyta u ważnego klienta w trudnym okresie.
A ja zająłem pani dość czasu. Pójdę już…
Jestem daleko od domu.
Ma pani papierowy talerz?
Nie ma sprawy.
Serwetka.
Nie jesteś stąd.
Raczej bym cię zauważyła.
Mieszkałem w Londynie.
Wielki Dym.
Tak. Wróciłem jakiś rok temu.
Cholera, to już rok.
Tak. Czas leci.
Czym się zajmujesz?
Pracuję z bratem.
Przyrodnim. Przez ostatni… Odkąd wróciłem.
Ale nie wiążę z tym przyszłości.
Gram na basie.
- Na gitarze basowej. - Boże.
Miałem kapelę w Londynie, ale się rozpadła.
Wygnanie w Babilonie.
Wygnanie gdzie?
Wygnanie w Babilonie.
Co? Czemu się śmiejesz?
Po prostu…
Wyobrażam sobie te czarno-białe, ponure foty
przed sklepami z bongami w Notting Hill…
Czemu kapela się rozpadła?
Poza straszną nazwą?
Brexit.
Jakby co, z całej sekcji rytmicznej najbardziej lubię bas.
Ale częściej spotykałam się z perkusistami.
Zwykły pech.
Ale w swoim pechu zawsze mam farta.
Naprawdę?
Nie.
Niespecjalnie.
Już nie.
A ty co robisz?
Jestem masażystką.
Mam własną firmę. Jest… Nieduża, ale…
Muszę lecieć.
Słuchaj.
Chcesz darmowy masaż?
Prawie cię zabiłam.
- Nie trzeba. Serio. - Nie. Jestem dobra.
Jestem dobra w tym, co robię.
Chodź.
Powinieneś to naprawić.
Proszę.
Teraz mamy do siebie kontakt.
KANAPKOWA DZIEWCZYNA
THOMAS KOMÓRKA
Jeszcze raz to samo, proszę.
- Cuchniesz kiblem w pubie. - Myślałem, że budą.
Jednym i drugim. Gratulacje.
- Jaki masz problem? - To było straszne.
Nie mów tak do mnie.
- Czego szukasz? - Tabletek.
Jakich? Po co bierzesz tabletki?
- Nie wiesz, jak bardzo jest źle. - To mi powiedz!
- Nie mogę połknąć… - Po prostu…
Zjedź na chwilę. Chryste.
Przydałby ci się urlop.
Jesteśmy na skraju bankructwa.
Co? Jak to? Tata nigdy…
Tata nie był zbyt mocny w księgowości.
Jeśli będziemy musieli wypłacić polisę, to koniec firmy.
Mówię ci od razu. Wszystko stracimy.
Moja żona nie może wstać z łóżka.
Rodzi za parę tygodni.
O ile nie wcześniej. Nie mogę stracić firmy.
- Nie mogę jej stracić. - Czekaj. Hej.
Nie dojdzie do tego.
Nie pozwolimy na to.
Jeśli myślisz, że da się coś znaleźć, znajdziemy to.
Okej.
Dzięki.
Chryste!
- Przepraszam. - Grace!
Boże. Mieszkam sama.
Nikt nie wpada tu nieproszony,
chyba że chce mi zrobić coś złego.
Przepraszam. Mogłam zapukać.
Samotny posiłek. Mnie też to odtąd czeka.
Jest fajniej, niż się wydaje.
Nie jest.
Zrobiłam coś głupiego.
Co?
Detektyw od ubezpieczeń zadał mi wcześniej masę pytań.
To nie detektyw, Grace.
To tylko fiut od ubezpieczeń. Jakiś dziwak.
Pytał, gdzie byłam tej nocy, kiedy zginął John Paul.
Powiedziałam, że z wami.
Z siostrami.
Czemu…
Wyłączę tylko…
Nie wiem, czemu to powiedziałam.
Wpadłam chyba w panikę.
Poczułam się niekomfortowo i się przestraszyłam.
To znaczy, że jestem podejrzana?
Jak to „podejrzana”?
To był wypadek. Nie ma… Nie ma żadnego śledztwa.
- W jakim sensie? - Byłam sama.
Nikt nie może tego potwierdzić. Czekałam na niego.
Grace! Oni są z firmy ubezpieczeniowej i nie chcą płacić.
To wszystko. Daj spokój.
Dobra.
A jeśli to zaszkodzi roszczeniu? Nie stać mnie…
Pomożemy ci.
Powiemy, że byłyśmy z tobą. To nie jest dalekie od prawdy.
I tak chciałyśmy się tego dnia spotkać.
Będzie dobrze.
- Boże, zaschło mi w ustach. - Nie… Wybacz.
To tylko… Prosecco.
Z odrobiną wódki. Jutro przestanę.
Hej.
Mamy problem.
Możecie przyjechać?
Jezu.
On nie żyje. Leży w ziemi. To teraz problem Szatana.
Powiedziała, że była z nami?
Zwróciła uwagę na to, co robiłyśmy.
Więc to teraz nasz problem.
Kutas nie żyje, odzyskałyśmy siostrę. Tylko to się liczy.
Nie mogą wmieszać w to policji.
Mam troje dzieci. Nie mogę iść do więzienia.
Uspokójcie się.
Nikt nie idzie do więzienia.
Tak bardzo przypominasz mamę.
Kurwa, Bibi. Musimy uzgodnić wersję.
I nie mieszajmy w to Grace.
Nie może się dowiedzieć, co zrobiłyśmy.
Zachowajmy spokój i opiekujmy się sobą.
- Dajcie ręce. - Nie chcę.
- No już! - Kurwa.
Opiekujmy się sobą, tak jak zawsze.
Prawda?
Zawsze.
OPARTE NA SERIALU „ZABÓJCZY KLAN”
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek