‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ในสถานที่รอบโลก เราได้เห็นสิ่งที่ผมเชื่อว่า
‎เป็นร่องรอยของอารยธรรมที่หายไป
‎ที่ย้อนกลับไปถึงยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎ปริศนาสำคัญชิ้นสุดท้ายคือ
‎เกิดอะไรขึ้นกับอารยธรรมล้ำหน้านี้
‎มันอาจมีเบาะแสอยู่ใน ‎ตำนานดั้งเดิมของวัฒนธรรมโบราณ
‎เพราะตำนานมากมายบอกเล่าเรื่องราวคล้ายกัน
‎จากตำนานเหล่านี้
‎นานมาแล้ว
‎มนุษยชาติอยู่ร่วมโลกกับสังคมที่ล้ำหน้ากว่า
‎ไม่ว่าจะเป็นชาวแอตแลนติส ‎ยักษ์ หรือเทพบนโลก
‎จนเกิดหายนะน่าสะพรึงกลัวขึ้นทั่วโลก
‎อุทกภัยใหญ่
‎มีเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิต ‎เพื่อเพิ่มประชากรโลกอีกครั้ง
‎ซึ่งภายหลังได้พบกับผู้รอดชีวิตอื่นที่มาเยือน
‎ครูลึกลับผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งเดินทางมาทางทะเล
‎เพื่อช่วยพวกเขาสร้างรากฐาน ‎สำหรับการเกิดใหม่ของมนุษยชาติ
‎และอารยธรรมอย่างที่เรารู้กันในปัจจุบัน
‎วิทยาศาสตร์ยืนยันแล้วว่า
‎เหตุการณ์ล้างโลกเหล่านี้
‎เกิดขึ้นจริงช่วงสิ้นยุคน้ำแข็งสุดท้าย ‎ราว 12,800 ปีก่อน…
‎เหตุการณ์ที่นักธรณีวิทยา ‎เรียกว่ายังเกอร์ ดรายอัส
‎มันเพิ่งเกิดขึ้นหลังจากนั้น
‎ที่จู่ๆ บรรพบุรุษของเราเริ่มทำไร่และเลี้ยงสัตว์
‎สร้างสังคม
‎และสร้างโครงสร้างหินขนาดใหญ่
‎ที่มักหันเข้าหาดวงดาว
‎ทำไมล่ะ
‎มันเป็นปริศนาที่นักโบราณคดีทั่วไป ‎ไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจน
‎มากไปกว่า "นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นแหละ"
‎แต่ผมมีข้อเสนอที่แตกต่างสุดขั้ว
‎เราต้องถามตัวเองว่า ‎นั่นคือจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์จริงๆ
‎หรือมันเกิดก่อนหน้านั้นตั้งนาน
‎(หายนะและการอุบัติใหม่)
‎เป็นไปได้ว่า
‎ร่องรอยอารยธรรมล้ำหน้าที่หายไปที่ผมตามหา
‎ถูกทำลายไปแล้วในหายนะของยังเกอร์ ดรายอัส
‎แต่แน่นอน หลักฐานทางธรณีวิทยา ‎ของช่วงเวลาล้างโลก
‎น่าจะยังคงอยู่
‎และผมเชื่อว่ามันยังอยู่
‎ที่นี่ มุมตะวันตกเฉียงเหนือของอเมริกา
‎ในพื้นที่ทางตะวันออกของรัฐวอชิงตัน ‎ซึ่งรู้จักกันในชื่อดินแดนร่องน้ำขรุขระ
‎(ดินแดนร่องน้ำขรุขระ)
‎มันเป็นพื้นที่แปลกตา
‎สถานที่ตระการตา ‎ที่ครอบคลุมพื้นที่ถึง 5,180 ตารางกิโลเมตร
‎พื้นที่นี้บ่งบอกถึงหายนะครั้งมหึมา
‎ที่เลวร้ายจนอธิบายไม่ได้
‎มันเป็นพื้นที่ซึ่งทำให้นักธรณีวิทยาหลงใหลมานาน
‎ด้วยร่องรอยขนาดมหึมาบนหิน
‎หลุมขนาดใหญ่ และน้ำตกสูงตระหง่าน
‎ทุกอย่างรวมกันแล้วดูไม่เหมือนโลก
‎ไม่ใช่โลกใบนี้
‎น้ำตกฟอสซิลขนาดมหึมา
‎ที่มีชื่อเหมาะว่าดรายฟอลส์
‎เป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติ ‎อันดับต้นๆ ของดินแดนร่องน้ำขรุขระ
‎และของโลกด้วย
‎มันยิ่งใหญ่จนเกือบเป็นไปไม่ได้ ‎ที่จะเข้าใจขนาดของมัน
‎ดรายฟอลส์เป็นแค่ส่วนหนึ่งของห้วยลึก
‎ที่แซะลงไปบนพื้นดินลึกเป็นร้อยเมตร
‎ยาวกว่า 80 กิโลเมตร ‎และกว้างเกือบห้ากิโลเมตร
‎เรียกว่าแกรนด์คูลี
‎นักธรณีวิทยาเชื่อว่าการก่อร่างที่ชัดเจนนี้
‎เกิดจากอุทกภัย
‎ที่เกิดขึ้นในยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎ในส่วนช่วงเวลาที่เกิดน้ำท่วม ‎และเกิดขึ้นได้อย่างไรยังเป็นปริศนาอยู่
‎ปริศนาที่ทำให้เกิดการโต้แย้ง ‎ในหมู่นักธรณีวิทยามาหลายทศวรรษ
‎เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่
‎เป็นไปได้มั้ยที่มันเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้น ‎กับอารยธรรมล้ำหน้าที่หายไป
‎ในยุคน้ำแข็ง
‎เพื่อให้ผมเข้าใจมากขึ้น
‎แรนดัลล์ คาร์ลสัน ‎นักธรณีวิทยามือสมัครเล่นและนักเขียน
‎ซึ่งสำรวจดินแดนขรุขระมาหลายทศวรรษ
‎พบกับผมในพื้นที่หนึ่งของแกรนด์คูลี ‎ที่เรียกว่าทะเลสาบเลอนอร์
‎ไม่ว่าสาเหตุอะไรก็ตาม ไม่ต้องสงสัยเลยว่า…
‎(แรนดัลล์ คาร์ลสัน ‎นักวิจัยด้านธรณีวิทยาภัยพิบัติ)
‎ที่นี่เกิดจากหายนะอุทกภัย
‎ในระดับที่ยากจะเข้าใจ
‎ความคิดแรกของผมตอนเห็นบนแผนที่
‎คือที่นี่เป็นพื้นที่ที่ถูกฉีก แยก และทิ้งร่องรอยไว้
‎เรื่องราวของภูมิทัศน์น่าทึ่งแห่งนี้เป็นยังไง
‎ตอนนี้แบบจำลองทั่วไปส่วนใหญ่บอกว่า
‎- แหล่งกำเนิดน้ำที่นี่… ‎- ครับ
‎ที่ก่อให้เกิดดินแดนขรุขระคือทะเลสาบมิสซูลา
‎(ไอดาโฮ)
‎(อเมริกาเหนือ - แผ่นน้ำแข็งคอร์ดิลเลอรัน ‎แผ่นน้ำแข็งลอเรนไทด์ - มหาสมุทรแปซิฟิก)
‎ในยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎แผ่นน้ำแข็งขนาดมหึมา ‎ปกคลุมครึ่งบนของทวีปอเมริกาเหนือ
‎จากชายฝั่งด้านหนึ่งถึงอีกด้านหนึ่ง
‎น้ำแข็งหลายล้านตารางกิโลเมตร ‎กักน้ำพอจะเติมมหาสมุทรได้แห่งหนึ่งเลยทีเดียว
‎(อเมริกาเหนือ - แผ่นน้ำแข็งคอร์ดิลเลอรัน ‎วอชิงตัน - ออริกอน - ไอดาโฮ - มอนแทนา)
‎ที่ขอบใต้สุดของแผ่นน้ำแข็ง
‎ทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้น
‎(ทะเลสาบโคลัมเบีย - ทะเลสาบมิสซูลา)
‎ทะเลสาบน้ำแข็งมิสซูลาแห่งหนึ่ง
‎กักน้ำได้ในปริมาณเท่าทะเลสาบเอียรี ‎และออนแทรีโอในปัจจุบันรวมกัน
‎ครอบคลุมพื้นที่จำนวนมากที่เป็น ‎มอนแทนาตะวันตกเฉียงเหนือในปัจจุบัน
‎ทฤษฎีปัจจุบันคือทะเลสาบมิสซูลาถูกกัก
‎โดยเขื่อนน้ำแข็งบางอย่างที่แตก
‎พอเอาเขื่อนน้ำแข็งออก
‎น้ำทั้งหมดจะไหลจากที่นี่ไปทางตะวันตกแบบนี้
‎(ไอดาโฮ - ทะเลสาบน้ำแข็งมิสซูลา)
‎และก่อให้เกิดความเสียหายทั้งหมดต่อพื้นที่
‎นักธรณีวิทยาตั้งทฤษฎีว่า ‎เขื่อนน้ำแข็งก่อตัวขึ้นและระเบิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎ซึ่งก่อให้เกิดอุทกภัยหลายสิบครั้ง ‎ในช่วงเวลาหลายพันปี
‎และค่อยๆ ก่อให้เกิดดินแดนขรุขระ ‎ที่เราเห็นในปัจจุบัน
‎งั้นทุกอย่างมาจากทะเลสาบมิสซูลา
‎และเพราะทะเลสาบมิสซูลาแตกครั้งเดียวไม่พอ
‎พวกเขาสันนิษฐานว่าแตกถึง 80 ถึง 90 ครั้ง
‎นั่นช่วยอธิบายได้มากครับ
‎มันเป็นคำอธิบายที่ตั้งไว้อย่างน่าสงสัย ‎สำหรับพื้นที่ตระการตาเช่นนี้
‎มีสิ่งที่เรียกว่า "แนวโน้มเอกรูปนิยม" ‎ในทางธรณีวิทยา
‎นักธรณีวิทยาสมัยใหม่ไม่ชอบหายนะเท่าไหร่
‎พวกเขาชอบอธิบายว่า ‎มันเกิดขึ้นยาวนาน ช้าๆ และค่อยๆ เกิด
‎พวกเขาชอบความเห็นที่ว่าทุกอย่างที่เป็นในวันนี้
‎เป็นเหมือนที่เคยเป็นในอดีต
‎แม้ว่ามันจะฟังดูเป็นความคิดที่น่าขันสิ้นดี
‎แรนดัลล์เชื่อว่าหลักฐานทางธรณีวิทยาที่นี่
‎ไม่เพียงบ่งบอกถึงอุทกภัยที่เกิดขึ้นหลายศตวรรษ
‎แต่ยังมีอุทกภัยรุนแรงครั้งใหญ่ครั้งเดียว ‎ที่เกิดขึ้นนานสองสามสัปดาห์
‎- ไม่ใช่แค่น้ำใช่มั้ย ‎- ไม่ใช่
‎- ครับ ‎- ยาวไปไกลเท่าที่ตาเห็นเลย
‎มันจะต้องเป็นภาพที่รุนแรง ‎เดือดดาล และอลหม่าน
‎น้ำที่ไหลเต็มไปด้วยก้อนน้ำแข็งหลายพันก้อน
‎ทุกอย่างที่อยู่ระหว่างหน้าผาเหล่านั้น ‎ถูกทำลายไปหมด
‎ครับ
‎เหตุการณ์รุนแรงใหญ่โตเกินจะจินตนาการได้
‎เพื่อให้คุณเห็นภาพ
‎ถ้าคุณเอาแม่น้ำทุกสายบนโลกจากทุกทวีป
‎มารวมกัน
‎คุณยังต้องคูณด้วยอย่างน้อยสิบเท่า
‎เพื่อให้ได้จำนวนน้ำที่ไหลผ่านที่นี่
‎ว้าว ทำให้เห็นภาพจริงๆ
‎มันเป็นภาพที่น่ากลัว ‎และน่าเกรงขามอย่างแท้จริง
‎บ่งชี้ถึงวันล้างโลกโบราณสำหรับผม
‎วันสิ้นโลกในระดับที่ ‎แทบจะจินตนาการไม่ได้ในปัจจุบัน
‎ในยุคน้ำแข็ง ที่นี่น่าจะเป็นพื้นที่ทุ่งหญ้าสูงต่ำ
‎ที่มีฝูงละมั่งและช้างมาสโตดอนเดินอยู่เป็นหย่อมๆ
‎จนเกิดเหตุรุนแรงขึ้น
‎น้ำที่ท่วมเซาะจนเป็นน้ำตกขนาดใหญ่
‎ซึ่งน่าจะมีขนาดสิบเท่าของน้ำตกไนแอการา
‎สูงกว่าสองเท่าครึ่ง กว้างกว่าเจ็ดเท่า
‎และทรงพลังกว่าถึงสามพันเท่า
‎คุณคิดว่ามันเกิดขึ้นเร็วขนาดไหน
‎ผมคิดว่ามันเกิดขึ้นเร็วมากๆ
‎- มันถูกสร้างขึ้นในเวลาไม่กี่สัปดาห์ได้มั้ย ‎- ได้ครับ
‎หลักฐานที่ชัดเจนที่สุดคือตรงนี้ ‎ในจุดที่เรียกว่าวัลลูลากัป
‎ซึ่งน้ำที่ท่วมเซาะจนเกิดหุบเขาใหญ่ลึก 365 เมตร
‎ทิ้งหินงอกบะซอลต์ขนาดใหญ่ไว้…
‎ที่เรียกว่าทวินซิสเตอร์ส
‎หลักฐานของความเร็วและความโหดร้าย
‎ของสิ่งที่อาจเป็นอุทกภัยฉับพลันที่ใหญ่ที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์มนุษย์
‎งานวิจัยของแรนดัลล์แสดงให้เห็นว่า
‎การก่อร่างไม่อาจเกิดจากการค่อยๆ กัดเซาะ ‎นานเป็นพันปี ตามที่นักธรณีวิทยาอ้างไว้
‎เมื่ออุทกภัยครั้งใหญ่นี้จบลง
‎น้ำที่ลดลงแล้ว
‎ไม่เพียงทิ้งหินแข็งตั้งตระหง่าน
‎ในบริเวณใกล้เคียงที่เรียกกันว่าทุ่งหญ้าคามัส
‎มีริ้วขนาดใหญ่บนพื้นที่
‎ริ้วเหมือนกันและก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์
‎ใครที่ไปชายหาดแล้วเห็นคลื่นซัดเข้ามา
‎จะเห็นรอยระลอกแบบเดียวกัน ‎บนทรายเวลาที่น้ำลดแล้ว
‎รอยระลอกเหล่านั้นอาจสูงครึ่งนิ้ว
‎และยาวสักหนึ่งเมตร
‎สิ่งที่เราเห็นที่ทุ่งหญ้าคามัสเป็นระลอกคลื่น
‎ซึ่งสูงเก้าถึงสิบห้าเมตร ‎และยาวกว่าเก้าสิบเมตร
‎มันเป็นปรากฏการณ์เดียวกับที่เกิดจากน้ำที่ลด
‎แต่ริ้วบนพื้นดินบ่งบอกถึงเหตุการณ์ขนาดใหญ่
‎และมวลน้ำมหาศาลที่ไหลท่วมพื้นที่นั้นแล้วผ่านไป
‎แบบวันสิ้นโลกจริงๆ
‎แบบวันสิ้นโลก ใช่
‎ถ้าใครโชคดีรอดชีวิตไปได้
‎พวกเขาจะฟื้นขึ้นมาหลังเหตุการณ์
‎แล้วคิดว่าทั้งโลกถูกทำลายไปแล้ว
‎ดินแดนขรุขระแสดงให้เห็นร่องรอยทุกอย่าง ‎ของอุทกภัยทำลายล้างครั้งใหญ่
‎ในเวลาที่สั้นมาก
‎เหมือนที่บรรยายไว้ในตำนานต่างๆ รอบโลก
‎และน้ำทั้งหมดไม่น่ามาจากทะเลสาบมิสซูลา ‎อย่างที่นักธรณีวิทยาอ้างไว้
‎พอเราเอาเขื่อนน้ำแข็งออก
‎น้ำจะไหลออกตรงนี้ไปทางตะวันตกอย่างนี้…
‎(ดินแดนร่องน้ำขรุขระ - ไอดาโฮ)
‎แต่เราพบว่าตามแนวด้านใต้ตรงนี้
‎เราเจอกองหินก้อนเล็กๆ ขนาดใหญ่
‎น้ำนี้ไหลไปทางใต้
‎นั่นคือสิ่งที่คุณเห็นต่างจากคนทั่วไป
‎คุณเห็นว่าต้นกำเนิดน้ำท่วมอยู่บนพืดน้ำแข็ง ‎ไม่ใช่ทะเลสาบนี้
‎ใช่ครับ
‎มันได้รับการยอมรับและรับรู้แล้วว่า
‎อาจมีทะเลสาบอื่นอยู่บนนั้น
‎และสิ่งที่เราต้องทำจริงๆ คือมองไปทางเหนือ
‎- เพื่อมองไปที่พืดน้ำแข็งเอง ‎- ใช่ครับ
‎ย้อนกลับมาหาทฤษฎีทั่วไป
‎พวกเขากำหนดเวลาที่เกิดอุทกภัยเหล่านั้นไว้
‎ในช่วง 18,000 ถึง 15,000 ปี
‎ใช่ ผมคิดว่า ‎เราต้องพิจารณาช่วงเวลานั้นอย่างรอบคอบ
‎เพราะผมคิดอะไรในช่วงเวลานั้นไม่ออก
‎ที่จะก่อให้เกิดพลังงานมหาศาล
‎ที่ใช้ในการปล่อยมวลน้ำขนาดนั้น
‎สิ่งที่ต้องเกิดขึ้นตอนนี้คือ ‎การปะติดปะต่อทุกอย่างเข้าด้วยกัน…
‎- ใช่ ‎- เพื่อให้เห็นภาพ
‎ภาพใหญ่ที่สอดคล้องกัน
‎ภาพที่ใหญ่กว่าซึ่งแรนดัลล์ต้องการ ‎อาจโผล่ขึ้นมาได้
‎แทนที่จะอ้างว่าดินแดนขรุขระ
‎เป็นปรากฏการณ์น่าสงสัยที่เกิดขึ้นในภูมิภาคเอง
‎โดยไม่มีสาเหตุภายนอกที่แน่ชัด
‎ข้อโต้แย้งของแรนดัลล์ทำให้พื้นที่อันตรายนี้
‎เกี่ยวข้องกับการล้างโลกที่ใหญ่กว่ามาก
‎ซึ่งเกิดขึ้นช่วงใกล้สิ้นยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎(16,000 ก่อนค.ศ.)
‎ไม่ใช่ 18,000 หรือ 15,500 ปีก่อน…
‎(13,500 ปีก่อนค.ศ.)
‎แต่ราว 12,800 ปีก่อน…
‎(10,800 ปีก่อนค.ศ.)
‎ช่วงเริ่มต้นของยังเกอร์ ดรายอัส
‎การทำลายล้างที่ชัดเจนมากในดินแดนขรุขระ
‎อาจเป็นส่วนหนึ่งของ ‎การล้างโลกโบราณที่ใหญ่กว่า
‎ที่ผมคิดว่าล้างอารยธรรมล้ำหน้าทั้งหมดไปหรือไม่
‎พื้นที่ที่มีร่องรอยของอเมริกาโบราณอีกแห่ง
‎อาจมีเบาะแสสุดท้าย
‎กว่า 1,900 กิโลเมตรทางใต้
‎ในทะเลทรายตะปุ่มตะป่ำ ‎ตามแนวชายแดนอเมริกา-เม็กซิโก
‎บนสถานที่ที่เรียกว่าเมอร์เรย์สปริงส์
‎(เมอร์เรย์สปริงส์)
‎อัลเลน เวสต์เป็นหนึ่งในสมาชิก ‎กลุ่มวิจัยสหวิทยาการ
‎ที่ทำให้ชุมชนวิทยาศาสตร์ตกตะลึงในปี 2007
‎โดยการตีพิมพ์งานวิจัยเกี่ยวกับการค้นพบสำคัญที่นี่
‎ในบริเวณชั้นดินเปลือย ‎ที่มีสิ่งที่เรียกว่า "ชั้นดินสีดำ"
‎ชั้นดินสีดำที่คุณเห็นอยู่ตรงนี้…
‎(อัลเลน เวสต์ ‎นักวิจัย ที่ปรึกษาด้านธรณีศาสตร์)
‎- ครับ ‎- เป็นชั้นดินสัตว์สูญพันธุ์
‎ใต้นั้นมีกระดูกแมมมอธและกระดูกม้าอเมริกันอยู่
‎อูฐอเมริกัน หมาป่าไดร์วูล์ฟ ‎และแมวเขี้ยวดาบ
‎จนวันนี้ยังไม่เจอสิ่งเหล่านั้นสักชิ้น ‎ในชั้นดินเหนือกว่านั้น
‎นอกจากการสูญพันธุ์ของมหพรรณสัตว์
‎ยังมีการสูญพันธุ์ของมนุษย์ด้วย
‎เราคิดว่า 50 ถึง 60 เปอร์เซ็นต์ของคน
‎ทั่วซีกโลกเหนือตายในเวลานั้น
‎ครับ เป็นจำนวนที่เยอะมาก
‎เรารู้แล้วว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น ‎แต่เราไม่รู้ว่าอะไร
‎ในทางหนึ่ง คุณเผชิญกับปริศนา…
‎- ใช่ ครับ ‎- ที่คุณอยากค้นหา
‎(ปี 1967)
‎ตอนชั้นดินสีดำถูกค้นพบ ‎และวิเคราะห์ครั้งแรกในช่วงปี 60
‎นักวิทยาศาสตร์ประเมินว่า ‎มันเกิดขึ้นราว 12,800 ปีก่อน
‎ช่วงเดียวกับจุดเริ่มต้นของยังเกอร์ ดรายอัส
‎ซึ่งเป็นเหตุผลที่ผมมาที่นี่
‎ชั้นดินสีดำอาจช่วยไขปริศนา
‎ไม่เพียงสิ่งที่เริ่มเหตุการณ์หายนะตั้งแต่แรก
‎แต่รวมไปถึงสิ่งที่ก่อให้เกิด ‎อุทกภัยครั้งใหญ่โดยเฉพาะ…
‎ที่ก่อให้เกิดดินแดนขรุขระ
‎ส่วนหนึ่งในงานวิจัยของพวกเขา
‎กลุ่มของอัลเลนวิเคราะห์ชั้นดินสีดำ ‎ด้วยวิธีทางเคมีอย่างละเอียด
‎คุณมาที่นี่แล้วเริ่มวิเคราะห์ชั้นดินนั่น
‎สิ่งที่เราพบคือเม็ดแก้วละลาย
‎นี่คือเบาะแสแรกของเราว่า ‎มีเหตุการณ์ที่อุณหภูมิสูงเกิดขึ้น
‎แต่เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎อุณหภูมิที่สูงพอละลายพื้นดิน
‎นั่นคือสิ่งที่คุณกำลังบอกใช่มั้ย
‎ร้อนพอจะละลายรถทั้งคัน
‎ให้เป็นกองเหล็กไหลบนพื้นที่จอดรถ
‎ว้าว ครับ
‎คุณเจออะไรที่นี่อีก
‎มีแพลทินัมและอิริเดียมจำนวนมาก
‎คุณคาดหวังว่าจะเจอ ‎แพลทินัมและอิริเดียมที่นี่หรือเปล่า
‎ไม่ ไม่เลย
‎มันเป็นสิ่งที่เราไม่เจอบนโลกใบนี้บ่อยนัก
‎เราจึงรู้ว่ามีสิ่งเดียวบนโลกที่ทำอย่างนี้ได้
‎และนั่นคือบางอย่างตกกระทบจากจักรวาล
‎บางอย่าง ดาว หรือชิ้นส่วนของดาวหาง
‎ที่ตกผ่านชั้นบรรยากาศ หรือระเบิดในอากาศ
‎หรือตกกระแทกลงมาที่พื้นเหรอ
‎ใช่แล้ว
‎ดาวหาง ตัวทำลายเผ่าพันธุ์
‎มันอธิบายหายนะล้างโลก
‎ที่เกิดขึ้นตอนสิ้นยังเกอร์ ดรายอัสหรือเปล่า
‎มันเคยเกิดขึ้นกับไดโนเสาร์มาก่อน
‎ไม่มีใครเถียงว่าการตกกระทบจากจักรวาล ‎ดาว หรือดาวหาง
‎ทำให้ไดโนเสาร์สูญพันธุ์เมื่อ 66 ล้านปีก่อน
‎เหตุการณ์ครั้งนั้นทิ้งชั้นดินแปลกตา
‎ซึ่งยังเห็นได้ในบางที่ในปัจจุบัน
‎และชั้นดินคล้ายกันนี้เห็นได้ในเมอร์เรย์สปริงส์
‎เมื่อกลุ่มงานวิจัยของอัลเลน
‎ตระหนักถึงความหมายของชั้นดินสีดำ ‎ที่เมอร์เรย์สปริงส์แล้ว
‎พวกเขาจึงเริ่มการสำรวจอย่างหนักในระยะยาว
‎เพื่อดูว่ามันมีอยู่ที่อื่นอีกมั้ย
‎คำตอบคือมี ทั่วโลกเลย
‎(มหาสมุทรแปซิฟิก ‎อเมริกาเหนือ - อเมริกาใต้)
‎(มหาสมุทรแอตแลนติก ‎แอฟริกา - ยุโรป - เอเชีย)
‎ปัจจุบัน ชั้นดินสีดำถูกค้นพบทั่วอเมริกาเหนือ
‎ตั้งแต่แคลิฟอร์เนีย มิชิแกน ไปจนถึงนิวเจอร์ซีย์
‎และตั้งแต่เบลเยียมในยุโรปเหนือ ‎จนถึงซีเรียในตะวันออกกลาง
‎(เบลเยียม - ซีเรีย ‎ทุ่งยังเกอร์ ดรายอัส)
‎นั่นเป็นพื้นที่ตกกระทบขนาดใหญ่มาก
‎ย้อนกลับไปในช่วงเวลาเดียวกัน ‎ราว 12,800 ปีก่อน
‎เราเริ่มรับรู้ว่านี่เป็นเหตุการณ์ที่ใหญ่มาก
‎เราเริ่มเห็นภาพรวมที่ชัดเจนขึ้นว่า ‎หายนะบางอย่างเกิดขึ้น
‎แต่ถ้าดาวหางพุ่งชนจริง จุดที่ชนอยู่ไหน
‎ผมคิดว่าเราเห็นคำตอบของคำถามนั้น…
‎บนดินแดนขรุขระ
‎ถ้าจุดกระทบแรก ‎ตอนเริ่มต้นของยังเกอร์ ดรายอัส
‎อยู่บนพืดน้ำแข็ง
‎เมื่อน้ำแข็งละลาย จะไม่มีแอ่งเหลือให้เห็น
‎มันส่งเสริมทฤษฎีของแรนดัลล์ว่า
‎หายนะอุทกภัยเฉียบพลัน ‎ที่เป็นสาเหตุของดินแดนขรุขระ
‎ไม่ได้มาจากทะเลสาบนั่น แต่มาจากพืดน้ำแข็ง
‎มันจะทำให้ประวัติศาสตร์ที่เรารู้มาถูกจารึกใหม่
‎ใช่
‎การตกกระทบเดียวไม่น่าก่อให้เกิด
‎พื้นที่ชั้นดินสีดำทั้งหมด ‎ตามที่ทีมวิจัยของอัลเลนระบุไว้ได้
‎(ทุ่งยังเกอร์ ดรายอัส)
‎การค้นพบของพวกเขานำไปสู่แนวคิดน่าตื่นตะลึง
‎มันอาจไม่ใช่การตกกระทบเดียว ‎ที่ทิ้งร่องรอยทั้งหมดนี้ไว้รอบโลก
‎แต่หลายการตกกระทบ
‎พายุเศษซากจากจักรวาลอันรุนแรง ‎ที่โลกต้องเจอ
‎พวกเขาเรียกมันว่า ‎สมมติฐานการตกกระทบยังเกอร์ ดรายอัส
‎ผมไม่เชื่อว่าโลกถูกดาวหางพุ่งชนจริงๆ
‎แต่ถูกเศษซากหลายหมื่นชิ้นตกกระทบ
‎ประมาณ 12,800 ปีก่อน
‎โลกเดินทางผ่าน ‎เส้นทางเศษซากของดาวหางขนาดใหญ่
‎มันน่าจะเหมือนระเบิดปรมาณูเป็นพันลูกระเบิด
‎ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ‎เหตุการณ์สะเทือนโลกอย่างแท้จริง
‎ซึ่งปล่อยไอน้ำและฝุ่นละอองจำนวนมาก ‎ขึ้นปกคลุมท้องฟ้า
‎ทำให้อุณหภูมิโลกตกลง
‎ลองนึกภาพว่าใช้ชีวิตในไมแอมี ‎และกำลังสนุกอยู่ที่ชายหาด
‎แล้วจู่ๆ สภาพอากาศเปลี่ยนไป ‎เป็นแองเคอราจ อลาสกา
‎- ชั่วข้ามคืนเลยจริงๆ ใช่ ‎- ครับ ในเวลาไม่กี่เดือน
‎(การมาของดาวหางทำให้เกิดการสูญพันธุ์)
‎เมื่ออัลเลนและเพื่อนร่วมงานของเขา
‎จากสิ่งที่ปัจจุบันเรียกว่ากลุ่มงานวิจัยดาวหาง
‎เผยแพร่ผลการวิจัยเป็นครั้งแรก
‎พวกเขาถูกหยามและเย้ยหยันตามคาด
‎(การโต้แย้งเรื่องยุคน้ำแข็งน้อย ‎ทำให้วงการธรณีวิทยาสั่นคลอน)
‎น่าเสียดายที่นักวิทยาศาสตร์ถูกสอน ‎ให้ชอบดูถูกเรื่องต่างๆ
‎การสงสัยเป็นเรื่องดี แต่การดูถูกไม่ใช่
‎สิ่งที่กวนใจยิ่งกว่าเกี่ยวกับการค้นพบของพวกเขา
‎คือต้นทางของเศษซากดาวหาง
‎ฝนดาวตกทอริด
‎พื้นที่บนท้องฟ้าที่โลกเคลื่อนผ่านปีละสองครั้ง
‎ปลายเดือนมิถุนายนและตุลาคม
‎คาดว่ามีวัตถุประมาณ 200 ชิ้น
‎ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางอย่างน้อยหนึ่งกิโลเมตร
‎ว่ายเวียนอยู่ในเส้นทางดาวตกทอริด
‎หลักฐานที่นำเสนอ
‎โดยนักวิทยาศาสตร์ของกลุ่มงานวิจัยดาวหาง
‎สรุปทั้งหมดได้ว่าเป็นหายนะโลกครั้งใหญ่ ‎ราว 12,800 ปีก่อน
‎การล้างโลกที่ใหญ่พอทำลายร่องรอยเกือบทั้งหมด
‎ของอารยธรรมล้ำหน้าในยุคน้ำแข็ง
‎และไขปริศนาทั้งหมด
‎ที่ผมค้นหาตลอด 30 ปีที่ผ่านมา
‎มันอาจเป็นเหตุผลว่า ‎ทำไมอารยธรรมโบราณที่เกิดขึ้นภายหลัง
‎จึงเกี่ยวพันทางวิทยาศาสตร์กับท้องฟ้า
‎ที่นี่คือบริเวณที่เราต้องใส่ใจ
‎เพราะมีบางสิ่งที่อันตรายบนนั้น
‎และมันอาจล่มอารยธรรมได้
‎ที่โกเบคลี เทเปในตุรกี เราได้เห็นแล้วว่า
‎คนโบราณบันทึกเหตุการณ์ล้างโลกนี้ไว้ในหิน
‎โดยการแกะภาพกลุ่มดาวบนท้องฟ้า ‎ในเวลานั้นบนเสาต้นที่ 43
‎แต่เสาอาจมีข้อความเป็นรหัสอื่นอีก
‎ซึ่งดร.มาร์ติน สเวตแมนอยากให้ผมเห็น
‎สิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็นบันทึก
‎ของช่วงเวลาและต้นทางที่ฝนดาวตกเกิดขึ้น
‎สิ่งที่เราเห็นตรงนี้คืองู…
‎(ดร.มาร์ติน สเวตแมน ‎มหาวิทยาลัยเอดินบะระ)
‎ที่เลื้อยออกมาจากร่างและขาของหมาจิ้งจอก
‎ถ้าเราดูอีกด้านของเสา
‎เราเห็นงูเลื้อยออกมาจากนกเหล่านี้อีกแล้ว
‎วัฒนธรรมโบราณเห็นดาวหางเป็นงูบนท้องฟ้า
‎ไม่มีใครเถียงเรื่องนี้
‎เราตีความได้ว่าดาวตกพุ่งออกมา ‎จากกลุ่มดาวเฉพาะกลุ่ม…
‎ครับ
‎นกตัวสูงก้มตัวอยู่น่าจะแทนกลุ่มดาวปลาคู่
‎ครับ
‎และตรงนี้มีกลุ่มดาวคนแบกหม้อน้ำ
‎เราคิดว่ามันแทนด้วยหมาจิ้งจอก
‎ตอนที่โกเบคลี เทเปถูกสร้างขึ้น
‎ฝนดาวตกทอริดพุ่งออกมาจากกลุ่มดาวเหล่านี้
‎พวกเขากำลังบอกว่า
‎ฝนดาวตกทอริดพุ่งออกมา ‎จากกลุ่มดาวคนแบกหม้อน้ำ
‎แล้วก็จากกลุ่มดาวปลาคู่
‎และก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในไม่กี่สัปดาห์
‎บันทึกเรื่องพายุเศษซากดาวหาง ‎ที่ตกลงมาเป็นเวลาหลายสัปดาห์
‎มันเป็นช่วงเวลาที่ตรงกับหลักฐานของหายนะโลก
‎ที่เกิดขึ้น 12,800 ปีก่อน
‎รวมไปถึงอุทกภัยรุนแรง ‎ที่ทำให้แผ่นดินแยกในดินแดนขรุขระที่วอชิงตัน
‎และอาจมีอะไรมากกว่านั้น
‎ในภาพพระอาทิตย์และกลุ่มดาวบนเสาต้นที่ 43
‎มันเกิดขึ้นในวันอายัน
‎เพียงสองครั้งในรอบไม่ถึง 26,000 ปี
‎การเกิดแต่ละครั้งยาวนานเกือบหนึ่งศตวรรษ
‎ผมรู้สึกว่ามันน่าขนลุก…
‎(โกเบคลี เทเป ‎วิหารที่บ่งบอกถึงธรณีวิทยาทางอวกาศโบราณ)
‎เมื่อพอล เบอร์ลีย์นักดาราศาสตร์โบราณ ‎บอกไว้แต่แรกว่า
‎ภาพเดียวกันนั้น
‎ที่เกิดขึ้นในวันครีษมายันราว 12,800 ปีก่อน…
‎(ผู้สร้างโกเบคลี เทเปก่อสร้างวิหาร)
‎(ที่บ่งบอกช่วงเวลา 11,600 ปีล่วงหน้า)
‎(กำลังเกิดขึ้นในปัจจุบัน)
‎กลับมาให้เห็นบนท้องฟ้าในวันเหมายันในปัจจุบัน
‎เป็นไปได้มั้ยว่าภาพบนเสาต้นที่ 43 ‎อาจเป็นข้อความ
‎ที่นักดาราศาสตร์ระดับอาจารย์ ‎ในอารยธรรมที่หายไปตั้งใจทิ้งไว้
‎เป็นคำเตือนในอนาคต สำหรับเรา
‎ว่าสิ่งที่ผ่านไปแล้วจะกลับมาอีกใช่หรือไม่
‎เมื่อพระอาทิตย์กับดวงดาว ‎เข้าสู่ตำแหน่งอายันอีกครั้ง
‎การล้างโลกโดยงูบนท้องฟ้า ‎อาจกลับมาอีกครั้งหรือไม่
‎ดังนั้นระวังตัวไว้
‎ความเชื่อนี้ควรทำให้เราฉุกคิด
‎ผมไม่อยากเป็นคนแจ้งข่าวร้าย
‎แต่เราตกอยู่ในอันตราย ‎จากฝนดาวตกทอริดอยู่หรือเปล่า
‎มันเป็นอันตรายต่อบรรพบุรุษของเรา
‎มันทำให้เกิดหายนะโลกเมื่อ 12,800 ปีก่อน
‎มันเกิดขึ้นอีกได้หรือไม่
‎เราตกอยู่ในอันตรายแน่นอน
‎ที่จริง การคำนวณของนักดาราศาสตร์
‎คือเราอยู่ในช่วงอันตรายแล้ว
‎ช่วงที่ส่วนที่หนาที่สุดของทอริด ‎อาจตกกระทบโลกได้
‎นักวิทยาศาสตร์ยอมรับสมมติฐานการตกกระทบ ‎ยังเกอร์ ดรายอัสมากขึ้นเรื่อยๆ…
‎และความสนใจที่เพิ่มมากขึ้นนี้ ‎ไม่ได้จำกัดอยู่แค่นักวิทยาศาสตร์
‎(โจ โรแกน ‎นักจัดรายการพอดแคสต์)
‎ถ้ามีอะไรตกกระทบโลก ‎ราว 12,000 ปีก่อน
‎แล้วทำให้ต้องเริ่มอารยธรรมใหม่ ‎มันเป็นทฤษฎีที่น่าสนใจ
‎แต่ผมคิดว่ามันเป็นทฤษฎีที่คุ้มกับการพูดถึง
‎ผมแค่รู้สึกว่ามีอารมณ์ ‎ที่ผูกติดกับทฤษฎีของคุณเยอะมาก
‎และมีอารมณ์ที่ผูกติดกับการต่อต้านมากเช่นกัน
‎โบราณคดีทั่วไปมองข้ามเรื่องแบบนี้ได้ยังไง
‎เหตุผลทั่วไปในการโต้แย้งคืออะไร
‎เหตุผลทั่วไปคือ ‎"เราเป็นนักโบราณคดีและเรารู้ดีที่สุด"
‎มันเป็นการโต้แย้งจากทางการ ‎"คุณต้องยอมรับการคำนวณอายุของเรา
‎เราสำรวจมาแล้ว ผลเป็นแบบนี้แหละ"
‎มันแปลกมากที่คนยอมรับและพูดถึงแค่ด้านเดียว
‎ด้านที่ว่าพวกเขาสรุปมานานแล้ว…
‎ใช่
‎และไม่ยอมให้โต้แย้งเด็ดขาด
‎เหตุผลส่วนหนึ่งคือมันทำลายความเชื่อที่ว่า
‎เราเป็นที่สุดและจุดสูงสุด ‎ของเรื่องราวมนุษย์ทั้งหมด
‎ความเชื่อเรื่องอารยธรรมที่หายไปในอดีต
‎อาจตั้งคำถามที่ไม่ค่อยสบายใจว่า
‎เราอาจเป็นอารยธรรมที่หายไป ‎ของอนาคตด้วยก็ได้
‎ถ้าเรากำลังจะเผชิญหน้ากับหายนะโลกครั้งใหญ่
‎อย่างที่เคยเกิดขึ้น
‎ที่เรารู้แล้วว่าเกิดขึ้นช่วงสิ้นยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎ผมคิดว่าอารยธรรมของเราไม่น่าจะรอดไปได้
‎มันไม่ยากที่จะจินตนาการว่า ‎อารยธรรมล้ำหน้าก่อนหน้านี้
‎อาจถูกทำลายราบคาบ
‎ถูกลบจากความทรงจำ
‎ในการล้างโลกโบราณเมื่อ 12,800 ปีก่อน
‎หลังการตกกระทบจากจักรวาลบนพืดน้ำแข็ง
‎น้ำทะเลเพิ่มระดับแล้วกลืนกินพื้นที่ต่ำริมทะเล
‎ซึ่งเคยเป็นดินแดนของวัฒนธรรมล้ำหน้ามาก่อน
‎(ซุนดาแลนด์)
‎สถานที่เช่นซุนดาแลนด์…
‎(อ่าวเบงกอล - มหาสมุทรอินเดีย)
‎(ซิซิลี - มอลตา)
‎แหลมมอลตา หรือแกรนด์บาฮามาแบงก์
‎(ถนนบิมินิ เกาะบาฮามา)
‎บางทีในอินโดนีเซีย…
‎(กูนุงปาดัง อินโดนีเซีย)
‎ผู้รอดชีวิตเดินทางขึ้นเนินเขา
‎แล้วทิ้งร่องรอยสถาปัตยกรรมล้ำสมัยน่าค้นหาไว้
‎ผู้รอดชีวิตบางคนในตุรกี…
‎(เดอรินกูยู ตุรกี)
‎อาจตัดสินใจเจาะลงไปใต้ดินเพื่อซ่อนตัว
‎เผื่อจะมีดาวตกลงมาอีก
‎ในเมดิเตอร์เรเนียน บนมอลตา…
‎(จกันติจา มอลตา)
‎ผู้รอดชีวิตอาจสร้างวิหาร
‎ให้หันไปทางดาวดวงใหม่ ‎ที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้ายามค่ำคืน…
‎(มอลตา)
‎ด้วยเกรงว่าดาวหางดวงต่อไปอาจตกได้
‎พวกเขาเดินทางข้ามทะเล…
‎(บิมินิ บาฮามาส)
‎และถ่ายทอดความรู้ทางภูมิศาสตร์ให้ผู้อื่น
‎ลักษณะของพวกเขาถูกบันทึกไว้ในประเพณีโบราณ
‎และแม้แต่แกะสลักไว้ในหิน
‎(เนินพญานาค อเมริกา)
‎พวกเขาสอนให้วัฒนธรรมที่ล้ำหน้าน้อยกว่า ‎รำลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ด้วยอนุสรณ์สถานขนาดใหญ่
‎ที่ใช้ทั้งการหันทิศทางตามช่วงเวลาเฉพาะ
‎และอนุสรณ์สถานหินที่บันทึกวันที่เหล่านั้น ‎แล้วฝังไว้เป็นแคปซูลเวลา
‎(โกเบคลี เทเป ตุรกี)
‎คนโบราณเหล่านี้ช่วยสร้างมนุษยชาติขึ้นมาอีกครั้ง ‎ในพื้นที่ประสบภัยและเสียหาย
‎ในการเดินทางและผจญภัยของผม ‎ที่ผ่านมาหลายทศวรรษ
‎ผมเรียนรู้ที่จะเคารพความฉลาด ‎และความรู้ทางวิทยาศาสตร์ของคนโบราณ
‎(ห้อง)
‎พวกเขาเข้าใจภัยคุกคามจากท้องฟ้า
‎และใส่ใจกับจักรวาลอย่างใกล้ชิด
‎และปฏิสัมพันธ์อันตรายของมันเป็นบางครั้ง ‎กับโลกเบื้องล่าง
‎ตำนานของมันและอนุสรณ์สถานของมัน
‎ถูกวางทิศทางไว้อย่างดี ‎เข้าหาดวงดาวและพระอาทิตย์
‎เป็นหลักฐานของความมุ่งมั่นนี้
‎และรำลึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายตอนสิ้นยุคน้ำแข็ง
‎ซึ่งเปลี่ยนเรื่องราวของมนุษย์ไปตลอดกาล ‎และให้กำเนิดโลกสมัยใหม่
‎บางทีอารยธรรมล้ำหน้าของเราเอง ‎ควรฟังคำเตือนของพวกเขา
‎และระวังว่าเรื่องราวของเรา ‎อาจจบในแบบเดียวกัน
‎คำบรรยายโดย พรทินา ตั้งสัจจะวิฑูรย์