‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ถ้าคุณหาชื่อผมในวิกิพีเดีย…
‎(แกรห์ม แฮนค็อก)
‎คุณจะพบว่าผมถูกบรรยายไว้ว่าเป็น ‎นักโบราณคดีหรือนักวิทยาศาสตร์เทียม
‎(วิทยาศาสตร์เทียม)
‎ผมว่ามันไร้สาระสิ้นดี
‎ผมไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์เทียม ‎พอๆ กับที่โลมาไม่ใช่ปลา
‎ผมเป็นนักข่าวสืบสวน
‎งานของผมคือการสืบสวนเรื่องราวที่เป็นทางการ
‎ว่ามีอะไรในอดีต
‎ที่รูปแบบที่มีอยู่ของยุคก่อนประวัติศาสตร์ ‎อธิบายไม่ได้บ้าง
‎สิ่งแปลกประหลาดและสิ่งผิดปกติ ‎เป็นที่สนใจอย่างยิ่ง
‎นั่นคือสิ่งที่นำผมมาที่บาฮามาส
‎(เรื่องราวของเมืองที่จมหาย)
‎ผมหลงใหลในส่วนต่างๆ ของโลก ‎ที่ยังไม่เคยถูกค้นคว้าอย่างเหมาะสม
‎ผมถึงได้ใช้เวลาดำน้ำบนไหล่ทวีปหลายปี
‎เพราะมีผืนดินหลายสิบล้านกิโลเมตร
‎ที่เคยอยู่เหนือน้ำในยุคน้ำแข็ง ‎แต่ปัจจุบันอยู่ใต้น้ำ
‎รวมถึงที่นี่ ในบาฮามาส
‎นี่คือหมู่เกาะบิมินิ
‎(อ่าวเม็กซิโก มหาสมุทรแอตแลนติก)
‎ไม่ถึงร้อยกิโลเมตรทางใต้ของชายฝั่งไมแอมี
‎บิมินิแยกจากแผ่นดินใหญ่ของอเมริกา
‎ด้วยช่องแคบน้ำลึกที่เรียกว่า ‎ช่องแคบฟลอริดา
‎(ฟลอริดา - ช่องแคบฟลอริดา - บิมินิ)
‎คุณอาจคิดว่าที่นี่ไม่น่าเป็นสถานที่
‎ที่จะค้นหาเบาะแสของอารยธรรมที่หายไป
‎แต่บางสิ่งที่น่าทึ่งถูกค้นพบใต้น้ำที่นี่
‎เพียง 800 เมตรนอกชายฝั่ง ‎ไม่ไกลจากกระแสน้ำกัลฟ์สตรีม
‎มีโครงสร้างมหึมาของหินขนาดใหญ่ ‎ที่วางซ้อนกันอย่างตั้งใจ…
‎ดูยังไงก็เป็นทางหินหรือระเบียงเรียบ…
‎(ถนนบิมินิ)
‎มันถึงได้มีชื่อเล่นว่า "ถนนบิมินิ"
‎(แอนแลนติสอยู่ในบาฮามาสจริงเหรอ)
‎โครงสร้างนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในปี 1968 ‎โดยนักประดาน้ำกลุ่มหนึ่ง
‎ที่กำลังค้นหาเมืองแอนแลนติสที่หายไป
‎ใต้ทะเลของบาฮามาส
‎(น่านน้ำบิมินิมีหลักฐานของโลกที่หายไป)
‎ด้วยความตื่นเต้น พวกเขาประกาศให้โลกรู้ว่า
‎ได้เจอถนนสู่แอตแลนติสแล้ว
‎(พบแอตแลนติสแล้ว)
‎อาณาจักรแอตแลนติสเชื่อกันว่า ‎อยู่ในช่วง 8,000 ปีก่อนคริสตกาล
‎และน่าจะเป็นผู้โจมตีเอเธนส์ ไม่มีชาวกรีก ‎ในช่วง 8,000 ปีก่อนคริสตกาลซะหน่อย
‎เรื่องนี้ไร้สาระมาก
‎(นักวิทยาศาสตร์เล่าเรื่องของเมืองจมน้ำ)
‎ผมเกรงว่า ‎จะไม่มีประวัติศาสตร์จริงๆ ในเรื่องเล่านี้เลย
‎(ถ้านี่ไม่ใช่แอตแลนติส มันคืออะไร ‎การตามหาทวีปที่หายไป)
‎เดากันว่าการพูดเรื่องแอตแลนติสนี้เอง ‎ที่ทำให้นักโบราณคดีด้อยค่า
‎สิ่งที่ดูเหมือนโครงสร้างหินมหึมาใต้น้ำ…
‎(ความลึกลับทางธรณีวิทยา ‎แอตแลนติสหรือขยะจากธรรมชาติกันแน่)
‎ว่าเป็นเพียงความตื่นเต้นที่ไร้สาระ
‎จนถึงวันนี้ นักโบราณคดีก็ยังยืนกรานว่า
‎โครงสร้างใต้น้ำนี้เป็นเพียง ‎หินชายหาดที่แตกร้าว
‎ซึ่งน่าจะเกิดขึ้นราว 3,000 ปีก่อนตามธรรมชาติ
‎เพราะไม่อยากจะเสี่ยงเสียชื่อ
‎จึงมีนักวิชาการไม่กี่คน ‎ที่ค้นคว้าเรื่องนี้อย่างจริงจัง
‎ตัวผมเองไม่มีข้อจำกัดแบบนั้น
‎เพราะไม่ว่า
‎โครงสร้างบิมินิเป็นส่วนหนึ่งของเมืองใต้น้ำหรือไม่
‎ก็ไม่ควรละเลยมันไปซะทั้งหมดอย่างไม่ไยดี
‎นั่นเป็นเหตุผลที่ผมมาที่นี่
‎พร้อมเทคโนโลยีล้ำสมัยและทีมผู้เชี่ยวชาญ
‎เพื่อเปิดคดีปริศนานี้ขึ้นอีกครั้ง
‎คู่หูดำน้ำของผมคือดร.ไมเคิล เฮลีย์…
‎ส่งหน้ากากมาให้ผมที
‎นักชีววิทยาใต้น้ำผู้สำรวจ ‎น่านน้ำของแคริบเบียน
‎มากว่า 40 ปี
‎แกรห์ม ว่ายไปตรงนี้กัน
‎สิ่งที่เรียกว่าถนนบิมินิอยู่ลึกลงไปเพียง
‎ห้าเมตรครึ่งจากผิวน้ำ
‎ดำลงไปได้ง่าย
‎ระหว่างที่ไมค์กับผม ‎มุ่งหน้าลงไปที่โครงสร้างลึกลับ
‎เหนือน้ำ ไคล์ ดูฟอลต์ สมาชิกในทีมเราอีกคน
‎กำลังเตรียมสแกนพื้นที่ ‎โดยใช้เครื่องโซนาร์ของเขา
‎ไคล์เป็นนักสำรวจใต้น้ำ
‎ที่มีประสบการณ์หลายปีในการค้นหา
‎เศษซากและความผิดปกติบนพื้นทะเล
‎พร้อมแล้ว
‎เครื่องโซนาร์ของเขาน่าจะแสดงถนนให้เห็น ‎เหมือนเครื่องเอกซเรย์
‎ทำให้เราเห็นภาพชัดขึ้นว่า
‎ก้อนหินพวกนี้ถูกวางไว้แต่เดิมอย่างไร
‎ผมหวังว่าจะได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
‎(ไคล์ ดูฟอลต์ นักสำรวจใต้น้ำ)
‎ถ้านี่คือสิ่งก่อสร้างฝีมือมนุษย์จริง ‎ผมอยากเห็นขอบที่ชัดเจน
‎เพราะปกติมุมตั้งฉาก ‎จะไม่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
‎มันมีน้อยมาก
‎เอาละ สิ่งที่ผมจะทำคือส่องตรงลงไปตรงกลาง
‎แกรห์ม ดูนี่สิ
‎ด้านล่าง ไมค์กับผม ‎ว่ายเข้าใกล้ขอบของก้อนหินใหญ่
‎ซึ่งถ้าไม่มีมันก็เป็นพื้นทะเลว่างเปล่า
‎พายุเมื่อไม่นานมานี้ทำให้ตะกอนลอยขึ้นมา ‎ระยะการมองเห็นน้อยลง
‎แม้กระนั้นก็ยังเห็น ‎หินที่วางเป็นระเบียบได้อย่างง่ายดาย
‎พวกมันถูกจัดวางอย่างสวยงามและเท่าๆ กัน
‎ผมว่ายไปตามด้านข้างของแนวหิน
‎และเห็นความเสมอและความแม่นยำ
‎มันน่าประทับใจที่ได้เห็น
‎แผ่นหินมีขอบตรงและขนานกันอย่างน่าทึ่ง
‎ก้อนหินขนาดใหญ่มากเหล่านี้มหึมาจริงๆ
‎ด้านนึงขนาดประมาณสี่เมตรครึ่ง
‎และอีกด้าน 3.6 เมตร
‎นี่ไม่ใช่ด้านบนของ ‎โครงสร้างใหญ่กว่าที่ถูกฝังไว้ทั่วไป
‎หินส่วนใหญ่ถูกวางไว้บนพื้นมหาสมุทรโดยตรง
‎สิ่งที่แปลกก็คือ
‎บางส่วนของโครงสร้างที่ยังไม่ถูกรบกวน
‎ดูราบเรียบ แม้หินจะมีขนาดมหึมาก็ตาม
‎และเมื่อไมค์กับผมดูใกล้เข้าไปอีก ‎เราก็พบเหตุผล
‎มีบางอย่างอยู่ใต้มัน
‎มาทางนี้สิ แกรห์ม
‎ดูนี่สิ
‎หินขนาดเล็กจำนวนหนึ่งค้ำอยู่ใต้หินขนาดใหญ่เหล่านี้
‎ทำให้พวกมันเสมอกันเหนือพื้นทะเล
‎เราเห็นหินฐานเหล่านี้ได้อย่างชัดเจน
‎ไม่มีทางที่หินเหล่านี้จะเข้าไปอยู่ใต้แผ่นหินได้
‎บางแผ่นน้ำหนักถึงสิบตัน
‎นอกเสียจากมันจะถูกวางไว้ตรงนั้นอย่างตั้งใจ
‎ไม่ต้องสงสัยเลย ในความคิดของผม
‎ธรรมชาติไม่สามารถอธิบาย ‎ความเป็นระเบียบแบบแผน
‎การจัดวาง ‎และความแม่นยำของโครงสร้างนี้ได้
‎เห็นได้ชัดว่า ‎เรากำลังมองดูโครงสร้างจากน้ำมือมนุษย์
‎ต้องใช้ความพยายามมหาศาลเพื่อสร้าง
‎ฐานหินขนาดมหึมาที่เรียงเสมอกัน ‎บนพื้นที่ลาดลง
‎และในการทำให้แผ่นหินเสมอกันนั้น
‎พวกเขาเอาก้อนหินมารองไว้ใต้แผ่นหินขนาดใหญ่
‎เมื่อดูใกล้ๆ มันยากที่จะเข้าใจว่า
‎โครงสร้างนี้ตั้งใจให้มีรูปร่างยังไง
‎แต่เครื่องโซนาร์ของไคล์น่าจะทำให้เราเห็นชัดขึ้น
‎ตอนนี้เราเริ่มเห็นก้อนหินตรงส่วนหลักของถนน
‎- โอเค ‎- และเห็นรอยแตกด้วย…
‎ใช่เลย
‎และรูปร่างถนนที่เท่าๆ กัน
‎ความคมชัดน่าทึ่งมาก
‎- หินส่วนใหญ่หน้าตาเหมือนกันมาก ‎- ใช่
‎พวกมันมีขนาดประมาณสามถึงสามเมตรครึ่ง
‎คูณสามถึงสามเมตรครึ่ง
‎- ก้อนใหญ่จริงๆ ‎- ใช่เลย
‎ดูขอบเรียบตรงนี้สิ
‎ครับ ใช่เลย
‎เราเห็นเส้นระหว่างก้อนอย่างชัดเจน
‎- เหมือนมันถูกตัด… ‎- ใช่
‎- แล้ววางไว้ให้เป็นแนวถนน มัน… ‎- เกือบเป็นจัตุรัสที่สมส่วน
‎ใช่เลย
‎อย่างที่บอก ‎เราเห็นว่ามันเป็นก้อนๆ อย่างชัดเจน
‎ใช่
‎ผมสแกนทั้งสองข้างของถนนแล้ว
‎และไม่มีอะไรแบบนี้แถวนี้เลย
‎ถ้าโครงสร้างนี้ ‎เป็นผลจากพลังของคลื่นโดยธรรมชาติ
‎อย่างที่นักธรณีวิทยายืนกราน ‎ตอนค้นพบมันเป็นครั้งแรก
‎ทำไมถนนช่วงที่สั้นกว่าถึงทำเป็นมุมกับถนนเส้นหลัก
‎มันไม่ควรจะขนานกันเหรอ
‎แล้วทำไมเราไม่เห็นโครงสร้างอื่นแบบนี้แถวๆ นี้
‎ไม่เพียงการผุกร่อนหรือรูปแบบของพวกมันทั้งหมด
‎- แต่ไม่มีอะไรแถวนี้ที่หน้าตาแบบนี้… ‎- ใช่
‎- มีคนวางมันไว้ตรงนั้น ‎- ใช่
‎ความเห็นส่วนตัวของผมคือมันเป็นฝีมือมนุษย์
‎ไมค์ คุณคิดว่ายังไง
‎เรากำลังมองอะไรอยู่
‎ผมดำน้ำมาแล้วทั่วโลก
‎มันเป็นโครงสร้างแบบนี้ที่เดียวที่ผมเคยเห็น
‎มันไม่เหมือนใครแน่นอน
‎ตอนผมฟังการโต้แย้งของคนที่คิดว่า ‎มันเป็นโครงสร้างทางธรรมชาติ
‎พวกเขาเถียงว่ามันเป็นหินชายหาด
‎บ่อยครั้งที่ไหล่ของหินชายหาดจะแตกเป็นชิ้นๆ
‎ในขณะที่ยังคงรูปแบบโดยรวมเอาไว้
‎แต่ก้อนหินที่บิมินิมีระยะห่างจากกันอย่างชัดเจน
‎และเป็นรูปหมอนเหมือนๆ กัน
‎มันยากมากสำหรับผมที่จะคิดว่า ‎ธรรมชาติจะสร้างมันได้ยังไง
‎ผมไม่เคยเห็นหินชายหาดที่แตกเป็นแบบนี้
‎- คุณเคยมั้ย ‎- ผมก็ไม่เคย
‎มันชัดเจนสำหรับผมว่าเป็นงานฝีมือมนุษย์
‎ดูเหมือนมันน่าจะเป็นโครงสร้างฝีมือมนุษย์แน่
‎ถ้าผมคิดถูก มันน่าจะถูกสร้างขึ้น
‎ตอนที่ส่วนนี้ของบาฮามาสยังอยู่เหนือน้ำ
‎เมื่อวิเคราะห์จากข้อมูลทั้งหมดที่มี
‎เราจะพอเห็นภาพว่ามันน่าจะหน้าตาเป็นยังไง
‎สมัยที่ยังอยู่บนชายฝั่ง
‎โครงสร้างที่เหมือนตะขอ ‎พาดจากตะวันออกเฉียงเหนือสู่ตะวันตกเฉียงใต้
‎ยาวประมาณเกือบ 500 เมตร
‎เกือบเท่าสนามฟุตบอลสี่สนามครึ่ง
‎ก้อนที่ใหญ่ที่สุดยาวสามถึงสี่เมตร
‎และกว้างสองถึงสามเมตร
‎บนขอบทั้งสองข้างมีช่องว่างที่ตั้งใจทำไว้
‎แต่ไม่มีทางรู้ได้ว่า ‎เคยมีโครงสร้างไม้ขนาดใหญ่อยู่บนนั้นหรือเปล่า
‎มีเพียงก้อนหินที่เหลืออยู่
‎แต่การคงอยู่ของ ‎โครงสร้างฝีมือมนุษย์ขนาดใหญ่เช่นนี้
‎มีความหมายมาก
‎เพราะส่วนนี้ของบาฮามาสอยู่ใต้น้ำมาหลายพันปี
‎ที่จริง เกาะส่วนใหญ่ที่รวมกันเป็น ‎สิ่งที่ปัจจุบันเราเรียกว่าเกรตบาฮามาสแบงก์
‎เคยเป็นดินแดนเชื่อมต่อกันในยุคน้ำแข็ง
‎ในพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 100 เมตร
‎(ฟลอริดา บิมินิ)
‎ส่วนของเกาะบาฮามาสสี่เหลี่ยมอันกว้างใหญ่
‎ไม่ไกลจากแผ่นดินใหญ่ที่ปัจจุบันคือฟลอริดา…
‎(8,000 ปีก่อนค.ศ.)
‎คือเกาะที่เคยอยู่ที่นี่มาแล้วกว่าแสนปี
‎(เกาะบาฮามาส)
‎ระดับน้ำทะเลเพิ่มสูงกว่า 120 เมตร ‎ตอนสิ้นยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎และระหว่างนั้น
‎ก็กลืนดินแดนที่ดีที่สุดบางส่วนของโลก ‎ไปหลายล้านตารางกิโลเมตร
‎ถ้าเรายังจะเล่าเรื่องราวของมนุษย์ ‎โดยไม่สนใจ
‎ไหล่ทวีปที่จมอยู่เหล่านี้ ‎และสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกมัน
‎เราอาจพลาดข้อมูลสำคัญจำนวนมากได้
‎ข้อมูลใหม่ที่เรารวบรวมจากถนนบิมินินี้
‎เผยให้ผมเห็นอย่างชัดเจนว่า ‎โครงสร้างที่ตอนนี้อยู่ใต้น้ำนี้มีอายุเก่าแก่
‎แต่นักโบราณคดีก็ยังไม่สนใจรับคำท้า
‎เพื่อหาหลักฐานอารยธรรม ‎ที่เก่าแก่กว่าในบาฮามาส
‎พวกเขาปฏิเสธที่จะคิดถึงความเป็นไปได้
‎ถ้ามีอารยธรรมล้ำหน้าที่เคยมีอยู่ ‎เมื่อ 30,000 ปีก่อน…
‎(ดร.ไมเคิล เชอร์เมอร์ ‎นิตยสารสเก็ปติก)
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่แกรห์มคิด โอเค
‎ร่องรอยของพวกเขาอยู่ไหน ‎บ้านของพวกเขาอยู่ไหน
‎เครื่องมือหินหรือเครื่องมือเหล็กของเขาอยู่ไหน
‎ร่องรอยการขีดเขียนอยู่ไหน
‎อาจมีหลักฐานของอารยธรรมล้ำหน้าในยุคน้ำแข็ง
‎รอให้ค้นพบใต้น้ำ บนพื้นที่ที่ถูกน้ำท่วมไปแล้ว
‎แต่เราจะไม่มีทางหามันเจอถ้าไม่ลงมือหา
‎เราไม่ได้พูดถึงอารยธรรมบนบิมินิ
‎แต่เป็นอารยธรรมบนชายฝั่งทั้งหมดซึ่งใหญ่โตมาก
‎- ไม่เคยมีการค้นหามาก่อน ‎- ไม่เคย
‎เพราะโบราณคดีไม่รู้สึกว่ามีเหตุผลที่ต้องค้นหา
‎เพราะโบราณคดีรู้สึกว่า
‎ช่วงเวลาของความเจริญของมนุษย์ ‎ถูกค้นพบไปแล้ว
‎จึงไม่มีเหตุผลต้องสำรวจอีก
‎(ฟลอริดา)
‎ถนนบิมินิพาดผ่านร่องน้ำลึก
‎ที่ครั้งหนึ่งเคยไหลผ่านเกาะบาฮามาส ‎และอเมริกาเหนือในยุคน้ำแข็ง
‎(ถนนบิมินิ เกาะบาฮามาส)
‎ร่องน้ำที่กัลฟ์สตรีมไหลผ่าน
‎ทำให้มันเป็นจุดสำคัญมาก ‎สำหรับเรือขนส่งที่มุ่งหน้าไปทางเหนือ
‎จากอ่าวเม็กซิโกไปทางมหาสมุทรแอตแลนติก
‎เช่นเดียวกับเรือไม่มีพาย ‎ในตำนานของเควตซาลโคลาเทิล
‎แผ่นหินน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของ ‎อนุสรณ์สถานขนาดใหญ่กว่าหรือการสร้างเมือง
‎ตำนานของวัฒนธรรมการเดินเรือ
‎ที่ได้เห็นน้ำทะเลสูงขึ้นตอนสิ้นยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎วัฒนธรรมซึ่งอาจเป็นสิ่งที่วางผังพื้นที่สำคัญนี้
‎ผมขอให้ไมค์มาเจอผมบนฝั่ง
‎เพื่อดูภาพจำลอง ‎ของแผนที่โลกที่เก่าแก่ที่สุดที่เหลืออยู่
‎เขาอาจเป็นนักเดินทางที่ช่ำชอง
‎แต่ผมแน่ใจว่าเขาไม่เคยใช้แผนที่แบบนี้มาก่อน
‎เรื่องราวของแผนที่เหล่านี้ค่อนข้างซับซ้อน
‎โดยทั่วไปแผนที่เหล่านี้ถูกวาดขึ้น
‎ในศตวรรษที่ 14 15 และ 16 ในยุคของเรา
‎แต่คนทำแผนที่ยอมรับว่า ‎พวกเขาลอกมาจากแผนที่ต้นฉบับที่เก่าแก่กว่า
‎แล้วรวบรวมมันเข้ากับ ‎ข้อมูลใหม่จากยุคแห่งการสำรวจ
‎เรามาเริ่มด้วยอันนี้ซึ่งเป็นแผนที่ที่เป็นที่รู้จัก
‎นี่คือแผนที่พิริรีส วาดขึ้นโดยนาวิกโยธินชาวตุรกี…
‎- ครับ ‎- ในปี 1513
‎เขาบอกเราด้วยลายมือบนแผนที่ของเขาเองว่า
‎เขาอ้างอิงจากแผนที่ต้นฉบับ ‎ที่เก่าแก่นั้นอีก 20 แผ่น
‎นอกจากต้นฉบับเก่าแก่เหล่านั้น
‎พิริรีสยังอ้างอิงถึง ‎การเดินเรือสู่อเมริกาไม่นานมานี้
‎ของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสและคนอื่นๆ
‎สุดท้ายก็ได้แผนที่โลกมา
‎แต่ปัจจุบันมีตะวันตกเพียง ‎หนึ่งในสามเท่านั้นที่ยังอยู่
‎แกรห์ม มันน่าสนใจจริงๆ ‎เพราะมันมีชายฝั่งตรงนี้
‎ที่แสดงให้เห็นแม่น้ำในอเมริกาใต้ได้ค่อนข้างแม่นยำ
‎ใช่
‎แสดงภาพชายฝั่งอเมริกาใต้ได้ดีมาก
‎แต่สิ่งที่ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัดสำหรับผมคือ
‎เกาะขนาดใหญ่นี้
‎ที่เห็นใกล้ชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ ‎ของอเมริกาเหนือ
‎ที่ตั้งอยู่ใกล้ชายฝั่งฟลอริดาที่สั้นลงคือ
‎เกาะสี่เหลี่ยมผืนผ้าตั้งตรงขนาดใหญ่
‎มันดูไม่เหมือนสิ่งที่โคลัมบัส ‎น่าจะเจอหรือวาดขึ้น
‎มีการพยายามอธิบายว่า ‎มันเป็นแผนที่คิวบาที่วาดได้ไม่ดี
‎ผมไม่เชื่อเพราะเราดูไม่ผิดแน่
‎มันยาว แคบ และชี้ไปคนละด้าน
‎มันชี้ไปทางตะวันออกตะวันตก ‎แต่ตรงนี้ชี้ไปทางเหนือใต้
‎ไม่มีเกาะเช่นนั้นและไม่มีอยู่ในปี 1513 เช่นกัน
‎แต่เกาะขนาดและรูปร่างแบบนั้น
‎เคยมีอยู่ในช่วงยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎ส่วนใหญ่ของเกรตบาฮามาสแบงก์ ‎ที่เคยอยู่เหนือน้ำ
‎และถ้าเราดูให้ดี สิ่งที่พิริรีสวาดไว้ ‎บนสันหลังของเกาะ
‎เป็นก้อนหินที่วางเรียงไว้เป็นแถว
‎เห็นแล้วคิดถึงอะไรมั้ย
‎สำหรับผม แถวนี้ดู
‎คล้ายมากกับแถวของหินบนถนนบิมินิ
‎มันไม่แปลกสำหรับแผนที่ในสมัยนั้น
‎เพราะพวกเขาเอา ‎ลักษณะของพื้นที่นั้นที่เห็นมาวาด
‎อย่างที่เราเห็นช้างตัวนี้ในแอฟริกาตะวันตก
‎สัตว์น่าสนใจในอเมริกาใต้
‎และภาพตรงนี้ซึ่งไม่ใช่ภูเขา
‎ไม่ใช่วิธีวาดภูเขาของพิริรีส แต่เป็นอย่างอื่น
‎ผมคิดว่ามันเป็นถนนบิมินิ
‎ผมไม่สนว่าถนนบิมินิ ‎เกิดขึ้นตามธรรมชาติหรือด้วยฝีมือมนุษย์
‎การอ้างอิงของผมเรื่องถนนบิมินิคือ
‎มันแปลกมากที่มันปรากฏอยู่บนแผนที่เหนือน้ำ
‎ใช่
‎แผนที่ที่วาดขึ้นในปี 1513 ‎โดยอ้างอิงจากแผนที่ที่เก่าแก่กว่า
‎การปรากฏตัวอย่างแปลกประหลาด ‎ของเกาะในยุคน้ำแข็ง
‎ไม่ใช่ลักษณะที่แปลกเพียงอย่างเดียว ‎บนแผนที่น่าทึ่งของพิริรีส
‎เมื่อเรามองลงมาทางใต้ มันมีผืนดินใหญ่ตรงนี้
‎ครับ
‎และนั่นดูแปลกมาก
‎เรากำลังชี้ไปยัง ‎หนึ่งในแง่มุมที่ถกเถียงกันมากที่สุด
‎ของแผนที่พิริรีส
‎มันคือชายฝั่งที่ทอดยาวออกจากอเมริกาใต้
‎ไปตามขอบทางใต้ของมหาสมุทรแอตแลนติก
‎ไม่น่ามีใครรู้เรื่องนี้ในปี 1513
‎ดูแผนที่โลกอีกอันนี่สิ
‎(พิงเกอร์ตันส์โมเดิร์น ‎แอตลาส)
‎แผนที่พิงเกอร์ตัน เผยแพร่ในปี 1812
‎มันแม่นยำอย่างน่าประทับใจ ยกเว้นสิ่งนึง
‎ไม่มีแอนตาร์กติกา
‎เพราะอารยธรรมของเรา ‎ไม่ได้ค้นพบแอนตาร์กติกาจนปี 1820
‎(ขั้วโลกใต้)
‎นี่คือเหตุผลที่นักประวัติศาสตร์ปฏิเสธ ‎ที่จะยอมรับความเป็นไปได้
‎ว่าอาจมีแผนที่ที่วาดขึ้นในปี 1513
‎พื้นที่ของแผนที่ที่คนอาจมองว่าเป็นแอนตาร์กติกา
‎มันไม่ใช่แอนตาร์กติกา
‎(ดร.คอลิน อิมเบอร์ ‎มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์)
‎มันคืออเมริกาใต้
‎(อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้)
‎สิ่งที่เกิดขึ้นคือพิริรีสกำลังวาดชายฝั่ง
‎แต่กระดาษหมด เขาจึงเปลี่ยนทิศทาง
‎เขาวาดคร่าวๆ ไว้
‎ผมว่าเราเข้าใจภาพคร่าวๆ นั่นผิด
‎แล้วคิดว่ามันเป็นอะไรมากกว่านั้น
‎นั่นอาจสมเหตุสมผล ‎ถ้าแผนที่พิริรีสเป็นเพียงตัวอย่างเดียว
‎แต่แอนตาร์กติกาปรากฏอยู่ ‎บนแผนที่อื่นในศตวรรษที่ 16 ด้วย
‎(วงกลมแอนตาร์กติก)
‎ตรงนี้มีรายละเอียดอย่างชัดเจน ‎และเขียนชื่อไว้ด้วยซ้ำ
‎บนแผนที่ออรอนเทียส ฟินเนียส ‎ที่วาดขึ้นในปี 1531
‎(ดินแดนทางใต้)
‎อีกครั้ง จากแหล่งข้อมูลโบราณ
‎ก่อนนักสำรวจสมัยใหม่คนไหนได้เห็นมัน
‎แต่ถ้าบนแผนที่พิริรีสเป็นแอนตาร์กติกาจริง
‎ทำไมมันถึงหันไปทางแปลกๆ ‎และเชื่อมต่อกับอเมริกาใต้
‎ดูชายฝั่งแอนตาร์กติกาที่ไม่เหมือนในตอนนี้…
‎(มหาสมุทรแปซิฟิก อเมริกาใต้ มหาสมุทร ‎แอตแลนติก แอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย)
‎(ค.ศ. 2,000)
‎แต่เป็นอย่างที่นักธรณีคิดว่าเคยเป็น ‎ตอนระดับน้ำทะเลต่ำกว่านี้…
‎(18,000 ปีก่อนค.ศ.)
‎และธารน้ำแข็งขั้วโลกใต้ยื่นไปทางเหนือ ‎ในยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎ถ้าเรามองตามแนวชายฝั่งแอนตาร์กติกา ‎ในยุคน้ำแข็ง
‎มันดูเหมือนอันที่อยู่บนแผนที่พิริรีสมาก
‎แอนตาร์กติกา ลักษณะของมันค่อนข้างชัดเจน
‎และเหมือนที่เคยเป็นในยุคน้ำแข็งบนแผนที่โบราณ
‎เป็นความไม่เข้าใจ และเป็นปัญหา ‎ซึ่งต้องการคำตอบ
‎สำหรับผม คำตอบที่ชัดเจนของปัญหานั้น ‎ไม่ใช่เหตุบังเอิญ
‎มันไม่ใช่ความเพ้อฝันของคนทำแผนที่
‎มันคือแผนที่ต้นฉบับเหล่านั้น ‎ที่พวกเขาอ้างอิงถึงต่างหาก
‎ผมว่าแผนที่เหล่านั้นชี้ให้เห็น
‎ช่วงเวลาสำคัญที่ถูกลืมในประวัติศาสตร์มนุษย์
‎ในอินโดนีเซีย ในเม็กซิโก และบนมอลตา
‎เราได้เห็นโครงสร้างหินล้ำสมัย ‎ที่เกี่ยวข้องกับวีรบุรุษผู้สร้างอารยธรรม
‎ซึ่งเดินทางมาโดยเรือแล้วสอนคนท้องถิ่น ‎เรื่องการเกษตร กฎหมาย และวิศวกรรม
‎แผนที่เหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า ‎ก่อนการสำรวจอันโด่งดังของมาเจลแลน
‎วัฒนธรรมล้ำหน้าเดินทางไปทั่วโลกในยุคน้ำแข็งจริง
‎นี่คือหลักฐานที่เราไม่ควรละเลยความเป็นไปได้
‎ว่าบรรพบุรุษของเราสร้างเทคโนโลยีระดับนึง
‎ซึ่งทำให้พวกเขาสำรวจ ‎และทำแผนที่มหาสมุทรโลกได้
‎ไม่ควรละเลยเลย
‎มีอย่างอื่นที่น่าสนใจในพื้นที่แถบนั้นอีกมั้ย
‎ที่อาจบ่งชี้ว่าเคยมีโครงสร้างฝีมือมนุษย์อยู่
‎มีสิ่งมหัศจรรย์ฝีมือมนุษย์ที่อธิบายไม่ได้อีกแห่งที่นี่
‎ซ่อนตัวอยู่ลึกในป่าชายเลนอันหนาแน่นของบิมินิ
‎บริเวณที่เข้าถึงได้โดยเรือเท่านั้น
‎ที่ยื่นขึ้นมาสามเมตรจากหนองน้ำ ‎คือเนินทรายจำนวนหนึ่ง
‎มีขอบเป็นแนวทรายว่างเปล่า ‎ทำให้เกิดรูปร่างน่าสนใจยาวกว่า 150 เมตร
‎เหมือนลายเส้นนาซกาในเปรู
‎มันเป็นปรากฏการณ์ที่เห็นได้ชัดทางอากาศ
‎รูปร่างเหมือน ‎หนึ่งในผู้อยู่อาศัยโบราณชื่อดังของบิมินิ
‎รูปจำลองของฉลามนี้ ‎ซึ่งถูกสร้างไว้ในหนองน้ำของป่าชายเลน
‎อยู่ที่นี่มานานเท่าที่ทุกคนจำได้
‎แต่นักโบราณคดีไม่เคยศึกษามันอย่างจริงจัง
‎เพราะพวกเขายืนยันต้นกำเนิดของมันไม่ได้
‎แต่มันเป็นนักล่าที่วัฒนธรรมทางน้ำโบราณไหนๆ
‎รวมทั้งความเจริญที่หายไปที่ผมตามหาอยู่
‎คงจะกลัวและบูชา
‎แล้วผู้สำรวจโบราณเหล่านี้เป็นใคร
‎อีกครั้งที่ต้องเสี่ยงให้นักวิชาการทั่วไปโกรธ…
‎มาพูดถึงแอตแลนติสกัน
‎ผมไม่เชื่อว่าบิมินิเป็นพื้นที่ของแอตแลนติส
‎หรือแอตแลนติสนั่นอยู่ใกล้บาฮามาส
‎แต่ตำนานของดินแดนที่จมน้ำน่าสนใจ
‎เพราะมันให้ข้อมูลที่ละเอียดที่สุดของสิ่ง
‎ที่ผมเชื่อว่าเคยมีอยู่
‎อารยธรรมล้ำหน้าที่หายไปในยุคน้ำแข็ง
‎เพลโต นักปรัชญาชาวกรีก
‎เป็นแหล่งข้อมูลเก่าแก่ที่สุด ‎ในเรื่องของแอตแลนติส
‎ซึ่งเขาบรรยายไว้ค่อนข้างอย่างชัดเจน
‎แอตแลนติสเป็นอารยธรรมล้ำหน้า
‎มีทั้งสถาปัตยกรรมที่สวยงาม ‎เทคโนโลยีล้ำสมัย
‎และผังเมืองขนาดใหญ่
‎อีกทั้งยังคุมเรือจำนวนมาก ‎ที่สามารถออกสำรวจโลกได้
‎และกระจายอำนาจ ‎ไปยังดินแดนใกล้ไกลทั่วทุกมหาสมุทร
‎จนกระทั่งเมืองถูกแผ่นดินไหวและน้ำท่วมถล่ม
‎เหตุการณ์หายนะอย่างแท้จริง
‎และจมมันลงใต้น้ำ
‎เพลโตบอกเราว่าเรื่องราวของแอตแลนติส ‎เข้าหูเขาโดยโซลอน บรรพบุรุษของเขา
‎เขาเล่าว่าโซลอนเคยไปเยือนอียิปต์
‎และเรารู้ช่วงเวลาของการเยือนครั้งนั้น ‎600 ปีก่อนคริสตกาล
‎ระหว่างการเยือนครั้งนั้น ‎เขาเยี่ยมชมวิหารแห่งหนึ่ง
‎และนักบุญพูดถึงอารยธรรมล้ำหน้าที่หายไป
‎ซึ่งพวกเขาเรียกว่าแอตแลนติส
‎ซึ่งถูกทำลายโดยน้ำท่วม
‎เก้าพันปีก่อนการเยือนของโซลอน
‎เราจึงได้ช่วงเวลาของการล่มสลาย ‎ของแอตแลนติส 9,600 ปีก่อนคริสตกาล
‎นั่นเป็นช่วงเวลาเดียวกับหายนะของโลกเป๊ะ
‎และการเพิ่มระดับน้ำทะเลจนเป็นมหันตภัย
‎ซึ่งเกิดขึ้นตอนสิ้นยุคน้ำแข็ง
‎เหตุบังเอิญเหรอ อาจจะใช่
‎แต่เรื่องเล่าของแอตแลนติสตรงกับ
‎หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ล่าสุด ‎เรื่องการสิ้นสุดยุคน้ำแข็ง
‎น่าจะทำให้แม้แต่คนที่ดื้อดึงที่สุดต้องหยุดคิด
‎มันฟังดูเหมือน ‎นิทานเปรียบเปรยมากกว่าไม่ใช่เหรอ
‎(นิวส์ไนต์ บีบีซี ปี 1998)
‎ผมอาจคิดแบบนั้น ‎ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องเล่าของเพลโต
‎มีการพูดถึงไปทั่วโลก ‎โดยคนที่ไม่เคยติดต่อกับเพลโต
‎และสิ่งที่ผมคิดคือ ‎พวกเขาดึงมันมาจากแหล่งเดียวกัน
‎ความทรงจำเดียวกันของเหตุการณ์จริง
‎ตอนเพลโตเล่าเรื่องแอตแลนติสให้เราฟัง ‎เขายังเล่าด้วยว่าทำไมแอตแลนติสถึงล่มสลาย
‎ไม่ใช่เพียงเพราะหายนะ
‎แต่เพราะความเย่อหยิ่ง ‎ความอหังการ และความทะนงตน
‎ที่เพิ่มมากขึ้นในแอตแลนติส
‎นี่คือสาเหตุที่แอตแลนติสถูกทำลาย
‎เพราะมันไม่เป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาลแล้ว
‎และผมคิดว่าความเจริญของเราในปัจจุบัน ‎อยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่พอๆ กัน
‎เราไม่เป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล
‎การคิดถึงแต่ความสำเร็จของตัวเอง
‎ความอยากแสดงอำนาจของเราไปทั่วโลก
‎ต่อคนอื่นที่มีอำนาจน้อยกว่า
‎สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดในตำนาน
‎บ่งชี้ว่าความเจริญของเรา ‎กำลังตกอยู่ในอันตรายครั้งใหญ่
‎ตอนผมตีพิมพ์แผ่นดินแห่งอนันตกาล ‎ในปี 1995
‎ผมนึกว่าไม่มีอะไรเหลือให้ผมพูดอีกแล้ว
‎เรื่องความเป็นไปได้ของอารยธรรมที่หายไป
‎ผมเพิ่งรู้เรื่องโครงสร้างหินมหึมาและน่าทึ่ง
‎ที่เพิ่งค้นพบในตุรกี
‎สถานที่ซึ่งพิสูจน์ว่าบรรพบุรุษยุคน้ำแข็งของเรา
‎มีความสามารถมากกว่า ‎ที่นักประวัติศาสตร์เคยฝันไว้
‎สำหรับผม ‎มันพูดถึงความเจริญที่หายไปอย่างชัดเจน
‎ซึ่งโบราณคดียังไม่เข้าใจ
‎มันเป็นสถานที่ที่คาดว่าเป็น
‎โครงสร้างหินเก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงอยู่
‎สถานที่ซึ่งอาจทิ้ง ‎คำเตือนเป็นสัญลักษณ์ไว้ให้เราในหิน
‎ว่าวันสิ้นโลกโบราณในยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎ที่เกือบทำลายมนุษยชาติ…
‎อาจกลับมาอีกครั้ง
‎ตุรกีจึงเป็นจุดหมายถัดไปของผม
‎คำบรรยายโดย พรทินา ตั้งสัจจะวิฑูรย์