‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎- ดีไหมครับ ‎- ครับ
‎- เอาละ จะเริ่มแล้ว ‎- เทกที่หนึ่ง
‎คุณจะนิยามตัวเองยังไง
‎ผมจะนิยามตัวเองยังไงเหรอ
‎คุณได้รับการนิยามว่า ‎เป็นนักโบราณคดีทางเลือก
‎- ใช่แล้ว ‎- เป็นคนเลือกที่รักมักที่ชัง
‎มีคนอ่านหนังสือของคุณเป็นล้าน ‎แต่นักวิชาการกลับไม่ให้ค่า
‎(แกรห์ม แฮนค็อกสติดีหรือเปล่า)
‎คุณรู้ไหมว่าคุณหาเรื่องทะเลาะกับนักวิชาการ
‎เพราะหลายคนไม่อยากได้ยินเรื่องนี้
‎คุณอยู่แนวหน้ามาหลายทศวรรษ…
‎(เส้นขอบฟ้าที่หายไป)
‎และคุณทำให้ผมเห็นไอเดีย ‎ที่เป็นที่ถกเถียงหลายอย่าง…
‎(เก่าแก่กว่าที่เห็น)
‎ที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว
‎ผมคือแกรห์ม แฮนค็อก
‎ผมไม่ได้อ้างว่า ‎เป็นนักโบราณคดีหรือนักวิทยาศาสตร์
‎ผมเป็นนักข่าว
‎และหัวข้อที่ผมกำลังสืบสาว ‎คือยุคก่อนประวัติศาสตร์มนุษย์
‎ผมสงสัยว่ามนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความจำสั้น
‎เราลืมสิ่งที่สำคัญมากในอดีตของเราเอง
‎และผมคิดว่าสิ่งสำคัญมากที่ถูกลืมไป
‎คือความเจริญล้ำหน้าของยุคน้ำแข็งที่หายไป
‎ผมใช้เวลาหลายทศวรรษ ‎ค้นหาหลักฐานของความเจริญที่หายไปนี้
‎ในหลายบริเวณรอบโลก
‎ว้าว
‎เป้าหมายของผมตอนนี้คือ ‎การปะติดปะต่อเบาะแสเหล่านี้…
‎และมันดูแปลกประหลาดมาก
‎เพื่อแสดงหลักฐาน ‎ที่ท้าทายความเข้าใจประวัติศาสตร์มนุษย์เดิมๆ
‎ทุกวันนี้มันถอยกลับไป ย้อนกลับไปนานมาก
‎โครงสร้างโบราณถูกสร้าง ‎ด้วยความซับซ้อนอย่างน่าประหลาด…
‎มันเป็นสถานที่ดาราศาสตร์โบราณ ‎อันน่าทึ่งที่สุดในอเมริกาเหนือ
‎แสดงให้เห็นลักษณะของ ‎ความเจริญล้ำหน้ายุคก่อนประวัติศาสตร์
‎เสานี้เหมือนศิลาโรเซตตา
‎ความเป็นไปได้ของความเจริญที่เกิดขึ้น ‎เร็วกว่าที่เราคิด
‎เริ่มชัดเจนมากขึ้น
‎มันจะทำให้ประวัติศาสตร์ที่เรารู้มาถูกจารึกใหม่
‎ใช่
‎แน่นอน ความคิดนี้ทำให้ ‎คนที่เรียกว่าผู้เชี่ยวชาญไม่พอใจ
‎กลุ่มคนที่ยืนยันว่ามนุษย์ที่อยู่ในยุคน้ำแข็ง
‎มีแค่คนเก็บของป่าล่าสัตว์
‎มันทำให้ผมเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่ง ‎ของนักโบราณคดีไปโดยปริยาย
‎ทำไมไม่พูดว่า ‎"เราไม่รู้ นี่เป็นความลึกลับอันน่าทึ่ง"
‎แล้วก็ปล่อยมันไว้แค่นั้น
‎มันเป็นงานของผมที่จะนำเสนอมุมมองใหม่ๆ
‎อาจมีบทหนึ่งในประวัติศาสตร์มนุษย์ที่ถูกลืมไป
‎หรืออาจเป็นทัศนคติที่ต้องการปกป้องตัวเอง
‎เย่อหยิ่งและเกื้อกูลกันของนักวิชาการทั่วไปก็ได้
‎ที่หยุดเราไม่ให้คิดถึงความเป็นไปได้นั้น
‎ผมกำลังพยายามล้มล้าง… ‎ภาพจำลองของประวัติศาสตร์
‎(ครั้งหนึ่งเคยเกิดน้ำท่วม)
‎เป็นเวลา 30 ปีแล้วที่ผมค้นหาบางอย่าง
‎ที่มีคนบอกผมว่าไม่มีทางมีอยู่จริง
‎ความเจริญล้ำหน้าของมนุษย์ที่เก่าแก่กว่า ‎ของเราเองหายไปในประวัติศาสตร์
‎ประวัติศาสตร์ในเวอร์ชันทั่วไปบอกไว้ว่า ‎หลังหมดยุคน้ำแข็ง…
‎(9,600 ก่อนค.ศ.)
‎ในความคิดริเริ่มของพวกเขาเอง ‎บรรพบุรุษคนเก็บของป่าล่าสัตว์ของเรา
‎จู่ๆ ก็เริ่มทำฟาร์มและเลี้ยงสัตว์
‎ลงหลักปักฐานและกลายเป็นเมืองในที่สุด
‎จนความเจริญครั้งแรกเกิดขึ้น ‎ประมาณหกพันปีที่แล้ว
‎(4,000 ก่อนค.ศ.)
‎แต่การค้นพบใหม่แย้งกับความเข้าใจนั้น
‎การค้นพบหนึ่งในเรื่องนั้นเกิดขึ้นในอินโดนีเซีย
‎(อินโดนีเซีย)
‎(มหาสมุทรอินเดีย ทะเลชวา ‎มาเลเซีย สิงคโปร์ มาเลเซียตะวันออก)
‎บนเกาะที่ผู้คนหนาแน่นที่สุด เกาะชวา…
‎(เกาะชวา)
‎(จาการ์ตา)
‎ประมาณสี่ชั่วโมงทางใต้ของจาการ์ตา ‎ใกล้หมู่บ้านคาร์ยามัคติ
‎(คาร์ยามัคติ)
‎ผมมาที่นี่เพื่อสืบหาหนึ่งในการค้นพบ
‎ทางโบราณคดีที่น่าทึ่ง ‎และเป็นที่ถกเถียงมากที่สุดในยุคของเรา
‎หลักฐานเบื้องต้น
‎ทำให้นักโบราณคดีทั่วไปสับสน
‎เพราะมันทำให้เกิดคำถามกับทุกอย่าง ‎ที่พวกเขาเคยสอนเรา
‎เกี่ยวกับยุคก่อนประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
‎มันเป็นสถานที่ที่ทำให้เกิดคำถามกวนใจ
‎แล้วถ้าความเจริญล้ำหน้า
‎เกิดขึ้นที่นี่ในอินโดนีเซียในยุคน้ำแข็งล่ะ
‎ความเจริญที่หายไปในประวัติศาสตร์
‎จนกระทั่งตอนนี้
‎ที่นี่คือกูนุงปาดัง
‎(กูนุงปาดัง)
‎ชื่อมีความหมายว่า "ภูเขาแห่งแสง" ‎หรือ "ภูเขาแห่งการตรัสรู้"
‎ในภาษาชาวซูดานท้องถิ่น
‎คนท้องถิ่นพูดด้วยความทึ่ง ‎ในบรรยากาศลึกลับของมัน…
‎และผู้แสวงบุญเดินทางมาจากทุกที่ ‎เพื่อบูชาเจ้าป่าเจ้าเขา
‎พวกเขาล้างตัวให้บริสุทธิ์ที่น้ำพุโบราณที่ตีนเขา…
‎ก่อนเดินทางขึ้นเขา…
‎หนึ่งร้อยสิบเมตร
‎การเดินขึ้นไปทั้งชันและลำบาก
‎แต่คุ้มค่าเมื่อขึ้นไปถึงข้างบน
‎เพราะกูนุงปาดังไม่เหมือนที่ไหนในโลก
‎นานมาแล้ว นักโบราณคดีคิดว่า ‎มันเป็นแค่เขาอีกแห่งในป่า
‎แต่การคิดแบบนั้นเป็นปัญหา
‎พอขึ้นไปถึงยอดเขา ‎แล้วเห็นก้อนหินพวกนี้กระจายไปทั่วบริเวณ
‎ก้อนหินหกเหลี่ยมแปลกๆ มีอยู่ทั่วไปหมด
‎หลายพันก้อน
‎มันตระการตาทีเดียว
‎แต่ไม่แปลกสำหรับพื้นที่ภูเขาไฟของอินโดนีเซีย
‎ซึ่งมีก้อนหินแบบนี้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ
‎มันเรียกว่าแนวแตกเสาเหลี่ยม
‎และเกิดขึ้นเมื่อหินภูเขาไฟ ‎ในกรณีนี้คือหินบะซอลต์
‎เย็นลงและแตกเป็นรูปต่างๆ
‎เมื่อเห็นครั้งแรก แนวเขาเปิดนี้อาจถูกเข้าใจผิด
‎ว่าเป็นรูปแบบธรรมชาติของหินภูเขาไฟ
‎ซึ่งเป็นเหตุผลที่นักโบราณคดีไม่ใส่ใจดูมันมากนัก
‎แต่พอดูดีๆ มันชัดเจนว่า
‎หินเหล่านี้ถูกตัดเพื่อเป็นวัสดุก่อสร้าง
‎แล้ววางไว้ด้วยมือมนุษย์
‎ท่ามกลางก้อนหินแตกหักจำนวนมาก
‎ร่องรอยของโครงสร้างเกิดขึ้นทั่วทั้งภูเขานี้
‎เนินดิน ห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า และกำแพงยาว
‎บนเนินที่จัดวางอย่างตั้งใจ
‎ทั้งหมดเป็นฝีมือมนุษย์อย่างชัดเจน
‎เมื่อนักโบราณคดี อาลี อัคบาร์และทีมของเขา ‎เริ่มทำงานที่นี่ในปี 2012
‎พวกเขาตั้งสมมุติฐานว่าโครงสร้างบนภูเขาแห่งนี้
‎มีอายุไม่เกิน 2,500 ปี
‎เราไม่รู้อายุที่แท้จริงของสถานที่นี้
‎(ดร.อาลี อัคบาร์ ‎มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย)
‎สถานที่นี้ถูกทิ้งร้างมานานมาก ‎และอาจถูกลืมไปแล้ว
‎ทีมยังตั้งสมมุติฐานด้วยว่า ‎อาคารโบราณของกูนุงปาดัง
‎มีฐานเป็นก้อนหินแนวแตกเสาเหลี่ยม ‎ที่เห็นอยู่ตามธรรมชาติในพื้นที่
‎แต่พวกเขายังพบบางอย่างที่แปลกด้วย
‎แนวแตกเสาเหลี่ยมนำเข้าจากภูมิภาคอื่น
‎จากสถานที่อื่น
‎นั่นหมายความว่าก้อนหินทุกก้อนเกือบห้าหมื่นก้อน
‎และแต่ละก้อนหนัก 300 กิโลกรัม ‎ถูกขนขึ้นมาบนภูเขานี้
‎เมื่อทีมของดร.อัคบาร์สำรวจพื้นที่เป็นครั้งแรก
‎พวกเขาพบหลักฐานว่ามนุษย์เคยอยู่ที่นี่
‎ในสิ่งที่เรียกว่าชั้นดินวัฒนธรรม ‎แต่ไม่ใช่ในที่ที่พวกเขาคาดคิด
‎เราประหลาดใจมากที่สถานที่นี้ ‎ประกอบไปด้วยชั้นดินวัฒนธรรมสองชั้น
‎ชั้นแรกอยู่บนพื้นผิวจาก 500 ปีก่อนคริสต์ศักราช
‎(500 ปีก่อนค.ศ.)
‎แต่ลึกลงไปสี่เมตร
‎เราพบชั้นดินวัฒนธรรมอีกชั้น
‎จาก 5,200 ปีก่อนคริสต์ศักราช
‎(5,200 ปีก่อนค.ศ.)
‎น่าแปลกใจมาก เราตกใจมาก
‎มันเก่าแก่มาก
‎เจ็ดพันปีก่อน
‎ก่อนจะสร้างอะไรในระดับนี้ได้
‎ไม่มีหลักฐานว่าผู้คนในภูมิภาคนี้
‎ทำอะไรได้มากกว่าเก็บของป่าล่าสัตว์
‎อะไรน่าจะดลใจให้พวกเขาลงแรงขนาดนี้
‎เพื่อนำหินทั้งหมดนี้ขึ้นมาที่นี่
‎ผมไม่แน่ใจเรื่องประโยชน์ใช้สอยของสถานที่นี้
‎อย่างไรก็ดี เรายังไม่พบ ‎โครงกระดูกหรือกระดูกมนุษย์
‎ดังนั้นที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ฝังศพ
‎มันน่าจะใช้สำหรับงานพิธีหรือพิธีกรรม
‎เรากำลังเจอกับความลึกลับอย่างแท้จริง ‎ความลึกลับที่ต้องอธิบายให้ได้
‎มันไม่เกิดขึ้นจนมีการสำรวจอีกครั้ง ‎เพื่อลงลึกไปในสถานที่นี้
‎ว่าความเป็นไปได้ใหม่อันน่าทึ่ง ‎เริ่มสร้างความเชื่อให้นักวิจัย
‎ว่าพวกเขาอาจเจอกับ
‎ผลงานของความเจริญที่หายไปในประวัติศาสตร์
‎ดร.แดนนี่ ฮิลแมน นาตาวิดจาจา ‎เรียนที่คาลเทค
‎ปัจจุบันทำงานให้ ‎ศูนย์การวิจัยธรณีเทคนิคของอินโดนีเซีย
‎ในฐานะนักธรณีวิทยา ‎ดร.ฮิลแมนรู้ว่ามีอะไรที่แปลกมาก
‎เกี่ยวกับกูนุงปาดัง
‎เมื่อสำรวจสถานที่ ‎เขาพบว่าหินบะซอลต์เสาเหลี่ยม
‎ไม่ได้อยู่แค่บนยอดเขา
‎มันยังล้อมอยู่รอบเนินเขา
‎ครอบคลุมพื้นที่อย่างน้อย ‎150,000 ตารางเมตร
‎พื้นที่เปิดระหว่างสองเนินเขานี้
‎เป็นเหมือนกำแพงบางอย่าง
‎มีนักโบราณคดีบางคนที่เชื่อว่า ‎ทั้งหมดนี่เกิดจากธรรมชาติ
‎ผมรู้ว่านี่เป็นหินธรรมชาติ
‎แต่พวกเขาคิดว่ารูปแบบทั้งหมดนี่ ‎เกิดจากธรรมชาติด้วย
‎พวกมันเป็นของธรรมชาติ ‎แต่การวางตำแหน่งไม่ใช่ธรรมชาติ
‎(ดร.แดนนี่ ฮิลแมน นาตาวิดจาจา ‎นักธรณีวิทยา)
‎- และโดยทั่วไปเป็นแนวตั้ง ‎- แนวตั้ง ใช่
‎- ใช่แล้ว ‎- และตรงนี้วางลงด้านข้าง
‎- อีกอย่างมันไม่ได้ถูกตัดแบบนี้ ‎- ใช่
‎ทั้งหมดตรงนี้ถูกตัดเป็นขนาดเมตรถึงเมตรครึ่ง
‎ใช่
‎ยังมีอย่างอื่นไม่ปกติอีกที่ดร.ฮิลแมนสังเกตเห็น
‎ระหว่างก้อนหิน
‎ตำแหน่งตามธรรมชาติจะไม่มีพื้นที่ตรงกลาง
‎มันจะติดกันแน่น
‎แต่ตรงนี้ระหว่างหินเสาเหลี่ยม มีการฉาบ
‎- ที่ยึดพวกมันไว้ด้วยกันเหมือนซีเมนต์ ‎- ใช่
‎ความหนาประมาณห้าเซนต์และเท่าๆ กันหมด
‎ใช่ พวกมันจึงเหมือนเป็นหินก่อสร้าง
‎ที่มีการฉาบระหว่างก้อน ทำขึ้นโดยมนุษย์
‎- เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการก่อสร้าง ‎- ใช่แล้ว
‎ดังนั้นแดนนี่จึงเริ่มสืบสาวเรื่องนี้
‎และนี่คือจุดที่เรื่องน่าแปลกใจเริ่มเกิดขึ้น
‎สิ่งที่ดร.ฮิลแมนเริ่มเข้าใจ ‎เมื่อเขารวบรวมข้อมูลได้
‎คือกูนุงปาดังเป็นมากกว่าแค่ภูเขาแห่งหนึ่ง
‎ที่นี่เป็นโบราณสถานแห่งกูนุงปาดัง
‎ทางเหนือมีบันได
‎เดินขึ้นไปสูงกว่า 110 เมตร
‎จนไปถึงเนินเขาห้าชั้นแรก
‎บนพื้นที่ยาวประมาณ 150 เมตร ‎กว้าง 40 เมตร
‎ทั้งเขาล้อมไปด้วยกำแพงหินบะซอลต์เสาเหลี่ยม
‎ใช้ประมาณห้าหมื่นก้อน
‎เป็นโครงการปรับพื้นที่ขนาดมโหฬาร
‎ที่เปลี่ยนภูเขาไฟ
‎ให้เป็นสิ่งที่นิยามได้ดีที่สุดว่าเป็นพีระมิดขั้นบันได
‎ที่นี่คือเนินเขาที่มนุษย์สร้างขึ้นทั้งหมด
‎ใช่
‎มันไม่ได้เป็นรูปร่างเดียวกับพีระมิด
‎เหมือนพีระมิดของเผ่ามายาหรือกิซ่า
‎ไม่ มันเป็นแนวคิดคล้ายกัน ‎ในเรื่องขั้นบันไดตามแบบพีระมิด
‎- ใช่ แต่มันมีลักษณะเป็นวง ‎- ใช่เลย
‎มีคำถามเรื่องคำนิยามอยู่ ‎เรานิยามพีระมิดยังไง
‎แต่ถ้าเรานิยามว่ามันเป็นโครงสร้าง ‎ซึ่งสูงเป็นขั้นๆ ขึ้นไปถึงยอด
‎นั่นคือสิ่งที่เราเห็นว่ากูนุงปาดังเป็น
‎และความจริงที่ว่าพีระมิดโบราณเกิดขึ้นที่นี่
‎น่าจะเปลี่ยนสิ่งที่เรารู้มาเกี่ยวกับ ‎ความสามารถของบรรพบุรุษของเรา
‎นักโบราณคดีเชื่อว่าพีระมิดที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
‎เกิดขึ้นราวๆ 4,700 ปีที่แล้ว
‎ไม่ใช่ในอียิปต์ แต่ในเปรู
‎(เมืองศักดิ์สิทธิ์แห่งการัล- ซูเป ‎เปรู)
‎แต่ดร.ฮิลแมนพบหลักฐานว่า ‎กูนุงปาดังอาจเก่าแก่กว่าด้วยซ้ำ
‎มันเก่าแก่ขนาดไหนกันแน่
‎ใครเป็นคนสร้างมันและสร้างทำไม
‎ดร.ฮิลแมนและทีมของเขา
‎ใช้เทคโนโลยีที่ปกติใช้กับการสำรวจทางธรณีวิทยา
‎เพื่อหาคำตอบที่อยู่ลึกลงไปในโครงสร้าง
‎เราใช้สามวิธีด้วยกัน
‎- จีพีอาร์ ‎- ใช่ เรดาร์หยั่งลึก
‎- เรดาร์หยั่งลึก ใช่ ‎- ใช่
‎- การวัดความต้านไฟฟ้า ‎- ใช่
‎และการวัดคลื่นกระทบ
‎ก่อนหน้านี้นักโบราณคดีเคยขุดพื้นที่ลงไป ‎เพียงไม่กี่เมตร
‎และไม่กี่ร่องห่างกัน
‎เทคโนโลยีใหม่นี้ครอบคลุมพื้นที่ได้มากกว่ามาก…
‎- สามสิบเมตร ใช่ ‎- สามสิบเมตร
‎และลงไปลึกกว่ามาก
‎เราจะใช้เรดาร์หยั่งลึก
‎การสำรวจด้วยจีพีอาร์
‎เรดาร์หยั่งลึก
‎ส่งคลื่นวิทยุเป็นระลอกลงไปในพื้นดิน
‎พอมันกระทบบางอย่าง มันจะสะท้อนกลับมา ‎และข้อมูลนั้นจะถูกบันทึกและวิเคราะห์
‎เราเลือกความถี่ที่ 40 เมกาเฮิร์ตซ์ ‎เพื่อเจาะลงไป 30 เมตร
‎โอเค ลงมือเลย
‎ยิ่งดร.ฮิลแมนและทีมของเขา ‎เรียนรู้จากการสแกนลึกลงไปเท่าไหร่
‎ก็ยิ่งลึกลับมากขึ้นเท่านั้น
‎ธรรมชาติของโครงสร้างใต้ดิน ‎ยิ่งซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ
‎แม้ว่าหินบะซอลต์เสาเหลี่ยมอยู่ที่นั่นมาตลอด
‎มันถูกใช้เป็นวัสดุก่อสร้างมาตลอด
‎การวัดคลื่นกระทบค้นพบจุดที่น่าสนใจ
‎ลึกลงไปในภูเขา
‎มันมีความเร็วของคลื่นสั่นสะเทือน ‎ที่สองร้อยเมตรต่อวินาที
‎ใช่ ซึ่งในภาษาชาวบ้านหมายความว่าอะไร
‎ความว่างเปล่า
‎(อุโมงค์หรือห้อง)
‎- ความว่างเปล่า พื้นที่ว่าง ‎- ว่างเปล่า
‎และเราเห็นรูปร่างของพื้นที่ว่างนั่นไหม
‎เห็น อย่างที่คุณเห็นตรงนี้ มันเป็นสี่เหลี่ยม
‎- มันเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า ใช่ ‎- ใช่
‎- และตำแหน่งถูกต้อง… ‎- ใช่
‎- เพราะมันอยู่ตรงกลางของบริเวณนี้… ‎- ใช่
‎ใต้เนินที่หนึ่ง ยังมีอีกห้อง…
‎(ห้อง ‎กำแพงจำลอง)
‎- ใช่ ‎- เชื่อมต่อกับห้องนี้
‎ใต้เนินเขาที่สอง
‎สิ่งที่ดร.ฮิลแมนกับทีมของเขาค้นพบ
‎คือห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่อย่างน้อยสามห้อง
‎ห้องหนึ่งลึกลงไปประมาณสิบเมตร
‎อาจเป็นโถงทางเข้าบางอย่าง
‎ดูเหมือนจะมีอุโมงค์ทางเข้า ‎นำไปสู่ห้องหลักที่ใหญ่กว่า
‎และทางเดินอีกทางเชื่อมต่อไปยังห้องที่สาม
‎ลึกลงไปประมาณ 20 ถึง 30 เมตร
‎ทั้งสามห้องตั้งอยู่ตรงกลางของพื้นที่
‎ผมสนใจในห้องเหล่านี้มาก
‎ผมหวังว่า ‎คุณจะสามารถพานักโบราณคดี
‎ให้มาขุดที่นี่ได้
‎พอเราเห็นห้องเหล่านี้…
‎- ใช่ ‎- ทั้งสามห้อง
‎มันทำให้เราทึ่งมาก
‎คุณได้ค้นพบสิ่งที่สำคัญมากนะ
‎- แน่นอน ‎- ใช่ ไม่พลาดแน่
‎ใช่
‎แต่สำหรับนักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดี ‎ที่เคยขุดที่นี่มาก่อน
‎การค้นพบของดร.ฮิลแมนไม่สมเหตุสมผล
‎ช่วงเวลาของประวัติศาสตร์มนุษย์ที่ยอมรับได้
‎บอกเราว่าชนเผ่าของคนเก็บของป่าล่าสัตว์
‎อาศัยอยู่บนเขานี้ราวๆ 7,000 ปีที่แล้ว…
‎(5,200 ปีก่อนค.ศ.)
‎ไม่มีทางที่จะก่อโครงสร้าง
‎ที่มีขนาดมหึมาและความซับซ้อนขนาดนี้ได้
‎แต่นี่ไง
‎ความลึกลับเรียกร้องให้ค้นหา
‎การระบุอายุของภูเขาแห่งนี้ที่ไม่ใช่ภูเขาจริงๆ
‎ดร.ฮิลแมนและทีมของเขา ‎หันไปใช้เครื่องมือทางธรณีวิทยาอีกชนิด
‎เครื่องขุดเจาะ
‎อย่างที่คิด ตัวอย่างชั้นดินสองชั้นแรก ‎เก่าแก่ถึงสามพันปี…
‎(1,000 ปีก่อนค.ศ.)
‎จนถึงประมาณ 8,000 ปี
‎(6,000 ปีก่อนค.ศ.)
‎แต่เมื่อพวกเขาขุดลึก 15 เมตร
‎พวกเขาพบสิ่งที่ไม่คาดคิดเลยสักนิด
‎(6,000 ปีก่อนค.ศ.)
‎บริเวณเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นราวๆ 11,600 ปีก่อน…
‎(9,600 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
‎ทำให้ต้นกำเนิดพื้นที่นี้ย้อนกลับไป ‎ถึงจุดสิ้นสุดของยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้าย
‎การค้นพบของดร.ฮิลแมนยังไม่หมดแค่นั้น
‎เมื่อขุดลึกลงไปราวๆ 30 เมตร ‎เขาเจอชั้นดินแรกสุดของการก่อสร้าง
‎มาลองดูอายุว่ามันถูกสร้างขึ้นเมื่อไหร่
‎โอเค ชั้นดินที่สี่น่าจะเกิดสองหมื่นปีก่อน
‎- น่าจะสองหมื่นปีก่อน ‎- เก่าแก่มาก
‎เครื่องขุดเจาะดึงวัสดุที่บ่งบอกอายุได้ขึ้นมา
‎ซึ่งย้อนกลับไปไกลถึง 24,000 ปีก่อน
‎(22,000 ปีก่อนค.ศ.)
‎วัสดุธรรมชาติเกี่ยวข้องกับ ‎ส่วนประกอบของโครงสร้างที่ตอนนี้ถูกฝังไว้ลึก
‎และนี่ทำให้แดนนี่เชื่อ ‎และผมพูดได้เลยว่าผมก็เชื่อว่า
‎กูนุงปาดังย้อนกลับไปถึงยุคต้นกำเนิดโบราณ
‎การค้นพบของแดนนี่พิเศษและน่าพิศวง
‎นักโบราณคดีชื่อฮิตเฮอร์โต้เคยอ้างอิงถึงมัน ‎ว่าเป็นความจริงที่รู้กันมานาน
‎ว่าไม่มีโครงสร้างขนาดใหญ่ที่ไหนเลย ‎ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
‎จนกระทั่งสี่พันปีก่อน
‎การบ่งชี้อายุของโครงสร้างนี้ ‎ย้อนกลับไปถึงยุคน้ำแข็ง
‎สำหรับผม มันสร้างความตื่นเต้นให้อย่างมาก
‎- ใช่ ‎- ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า
‎ห้องเหล่านี้มีหลักฐานหรือข้อมูล
‎ที่อาจยืนยัน…
‎- ใช่ ‎- การค้นหาความเจริญที่หายไปของผมอยู่หรือไม่
‎- ผมคิดว่าเรารู้ประวัติศาสตร์ของเราน้อยนิด ‎- ใช่
‎ผมว่าเราพลาดเรื่องใหญ่ที่นี่ไป
‎นี่เป็นแนวคิดที่นักโบราณคดีทั่วไปยอมรับได้ยาก
‎ความเชื่อที่ว่ามันเป็นโครงสร้างที่คนสร้างขึ้น
‎ไม่มีใครโต้แย้งได้อีกแล้ว
‎แต่สิ่งที่นักโบราณคดียังยอมรับได้ยาก
‎คือต้นกำเนิดของโครงสร้างนี้ ‎ที่อาจเก่าแก่ถึง 24,000 ปี
‎ย้อนกลับไปถึงยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎สิ่งที่นักวิชาการไม่อยากยอมรับ
‎คือยุคน้ำแข็งเป็นยุคที่พิเศษมาก
‎เมื่อโลกไม่เหมือนตอนนี้เลย
‎ย้อนกลับไปสองหมื่นปีก่อน ‎โลกดูไม่เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้
‎เกาะชวาไม่ใช่เกาะ
‎มันเป็นส่วนใต้สุด ‎ของทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อันกว้างใหญ่
‎ทวีปที่นักธรณีวิทยาเรียกว่าซุนดาแลนด์
‎ในยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎ระดับน้ำทะเลเคยอยู่ที่ 120 เมตร ‎ต่ำกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
‎(เกาะชวา)
‎สิ่งที่เป็นทะเลชวาในปัจจุบัน ‎เคยเป็นพื้นดินขนาดมหึมา
‎ลากยาวไปถึงผืนดินของเอเชีย
‎ซุนดาแลนด์ครอบคลุมพื้นที่ ‎กว่า 1.12 ล้านตารางเมตร
‎(ซุนดาแลนด์)
‎(22,000 ก่อนค.ศ.)
‎ขนาดเทียบเท่าสหรัฐอเมริกาฝั่งตะวันตก
‎มันเป็นทั้งอนุทวีป
‎(มหาสมุทรอินเดีย อ่าวเบงกอล)
‎เรารู้ว่าชาวเผ่าเก็บของป่าล่าสัตว์ใช้ชีวิตอยู่กับ ‎ทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์ในซุนดาแลนด์
‎ย้อนกลับไปถึง 45,000 ปีก่อน ‎และน่าจะย้อนไปไกลกว่านั้นมาก
‎ทำไมวัฒนธรรมล้ำสมัยทางเทคโนโลยี
‎ถึงไม่ปรากฏอยู่ที่นี่เช่นกัน
‎ในโลกหนาวเย็นและอันตราย ‎ผืนดินอันกว้างใหญ่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี้
‎น่าจะเป็นหนึ่งในสถานที่อันอบอุ่นและน่าค้นหา
‎ซึ่งมนุษย์ในยุคแรกน่าจะได้พยายาม
‎พัฒนาความเจริญอันล้ำสมัยและทรงคุณค่า
‎ผมคิดว่าใครก็ตามที่สร้างกูนุงปาดัง
‎อยู่บนโลกของเราร่วมกันพวกเก็บของป่าล่าสัตว์
‎ซึ่งเรารู้ว่าอาศัยอยู่ทั่วไปในช่วงเวลานั้น
‎มันไม่ใช่ความคิดพิสดารนัก
‎แม้แต่ทุกวันนี้ ‎ประเทศที่ล้ำหน้าด้านเทคโนโลยีของโลก
‎ยังอยู่ร่วมกับสังคมคนเก็บของป่าล่าสัตว์ ‎อย่างชนเผ่าแซนในนามิเบีย
‎หรือชนเผ่าลาคันดอนในเม็กซิโก
‎หรือชนเผ่าคาซัคในมองโกเลียตะวันตก
‎วัฒนธรรมที่แตกต่างในระดับการพัฒนาที่แตกต่าง
‎มักอยู่ร่วมกันเสมอ
‎กูนุงปาดังทำให้เห็นว่า
‎วัฒนธรรมบางอย่าง ‎เคยอยู่รอบๆ พื้นที่ไหล่ทวีปซุนดา
‎ซึ่งสามารถสร้างโครงสร้างใหญ่โตมหึมาได้
‎วัฒนธรรมที่เชี่ยวชาญ ‎ในการก่อสร้างด้วยหินบะซอลต์เสาเหลี่ยม
‎มันเป็นการก่อสร้าง ‎ที่ผมเคยเห็นมาก่อนในภูมิภาคนี้ของโลก
‎บนเกาะแปซิฟิกเล็กๆ ของโปนเป ‎บนสถานที่ที่เรียกว่านานมาดอล
‎(นานมาดอล ‎โปนเป)
‎มันเองก็ถูกสร้างด้วยหินภูเขาไฟบะซอลต์
‎วางซ้อนกันเหมือนที่กูนุงปาดัง
‎นักโบราณคดีเชื่อว่าการก่อสร้างส่วนใหญ่
‎ที่เห็นที่นานมาดอลในปัจจุบัน ‎เก่าแก่ราวเก้าร้อยปี
‎เมื่อก้อนหินถูกขุดมาจากเกาะใกล้เคียง
‎(ปี 1998)
‎แต่ระหว่างการค้นคว้าของผม ‎ตอนไปเยือนครั้งก่อนๆ
‎ผมพบเสามหึมาหลายต้นของมัน ‎ยื่นออกไปใต้น้ำ
‎แสดงให้เห็นว่าโครงสร้างก่อนหน้า ‎อาจถูกสร้างขึ้น
‎เมื่อระดับน้ำทะเลต่ำกว่านี้ ‎ในช่วงยุคน้ำแข็งสุดท้าย
‎สถาปัตยกรรมของกูนุงปาดัง
‎อาจเดินทางข้ามแปซิฟิกตอนใต้ ‎ไปถึงไมโครนีเซียเชียวหรือ
‎ถ้าเป็นเช่นนั้น เกิดอะไรขึ้นกับพวกมัน
‎ผมเชื่อว่ามันเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ราวๆ 12,800 ปีที่แล้ว
‎เมื่อจู่ๆ ยุคน้ำแข็ง ‎เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
‎ทุกอย่างอุ่นขึ้นอย่างช้าๆ เป็นระยะเวลานาน
‎แล้วจู่ๆ สองสิ่งก็เกิดขึ้นพร้อมกัน
‎สิ่งแรก อุณหภูมิของโลกต่ำลง
‎จนถึงระดับที่หนาวที่สุดของยุคน้ำแข็ง
‎และมันแทบจะเกิดขึ้นชั่วข้ามคืน
‎และสิ่งที่สองคือระดับน้ำทะเล ‎ที่สูงขึ้นอย่างมากและกะทันหัน
‎ปกติแล้วในยุคน้ำแข็ง ‎เมื่อเราเข้าสู่ช่วงที่น้ำแข็งตัว
‎เราไม่คิดว่าจะเห็นน้ำจำนวนมาก ‎ไหลลงไปในมหาสมุทร
‎เพราะน้ำนั่นกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว
‎(ซุนดาแลนด์)
‎สิ่งที่เกิดขึ้นคือน้ำท่วมครั้งใหญ่
‎ประมาณ 12,800 ถึง 11,600 ปีก่อน ‎มหาสมุทรของโลกขยายตัวอย่างรวดเร็ว…
‎(9,600 ปีก่อนค.ศ.)
‎จนเกิดอุทกภัยครั้งแล้วครั้งเล่าต่อเนื่องกัน
‎ในที่สุด ทวีปซุนดาแลนด์อันยิ่งใหญ่
‎ก็ถูกกลืนเข้าไปในทะเล ‎กลายเป็นดินแดนที่หายไป
‎มันทำให้เกิดคำถามขึ้นมา
‎อาจมีวัดหรือโครงสร้างอื่นในทะเลชวา
‎ที่ยังรอให้ค้นหาอีกไหม
‎ใครจะไปรู้ว่าอะไรหายไป ‎ในระดับน้ำทะเลที่เพิ่มขึ้นบ้าง
‎เหตุการณ์น้ำท่วมเฉียบพลันนี้ ‎น่าจะทำให้มนุษยชาติทั้งหมดช็อก
‎และแน่นอนมีหลักฐานว่ามันเกิดขึ้น
‎เกือบทุกวัฒนธรรมโบราณมีความเชื่อว่าน้ำท่วมใหญ่
‎กลืนกินโลก
‎ที่นี่ในอินโดนีเซีย
‎ชาวบาตักมีตำนานเรื่องน้ำท่วมโลกของตัวเอง
‎(พระเจ้าผู้สร้าง)
‎(ซุนดาแลนด์)
‎ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว โลกเก่าแก่และสกปรก
‎เดบาตา พระเจ้าผู้สร้าง ส่งน้ำท่วมครั้งใหญ่มา
‎เพื่อทำความสะอาดโลกและสิ่งมีชีวิตทั้งหมด
‎มนุษย์คู่สุดท้ายหนีสู่ภูเขาสูงสุด
‎แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะจมน้ำ
‎พระเจ้าเสียดายที่จะจบมนุษยชาติ
‎ท่านร่ายมนตร์ให้เกิดพื้นดิน
‎บนน้ำที่ท่วมอยู่แล้วเกิดเป็นหมู่เกาะของอินโดนีเซีย
‎คนทั้งคู่จึงรอดมาได้
‎ทั้งคู่มีลูกด้วยกันเพื่อเพิ่มประชากรโลก
‎กลายเป็นบรรพบุรุษของชาวบาตัก
‎มันเป็นเรื่องราวของหายนะโบราณ ‎ที่พบเจอได้ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎ในประเพณีจากทั่วโลก ‎ส่งทอดกันมาหลายพันปี
‎แน่นอนว่ายังมีเรื่องของโนอาห์ในไบเบิลอีกด้วย
‎แต่ตำนานอินเดียยังกล่าวถึง ‎มานู ชาวประมงคนหนึ่ง
‎ผู้รอดชีวิตจากน้ำท่วมครั้งใหญ่ ‎หลังได้รับคำเตือนจากพระเจ้า
‎ตั้งแต่ชนเผ่าสุเมเรียนถึงชาวเบบีโลเนีย ‎ชาวกรีกโบราณถึงชาวจีน
‎ทุกคนล้วนมีตำนานเล่าขานคล้ายๆ กัน
‎เรื่องที่ว่าทั้งหมดนี่เป็นเพียงเหตุบังเอิญ
‎ที่ถูกสร้างขึ้นโดยแต่ละวัฒนธรรมกันเอง ‎ไม่สมเหตุสมผลเลย
‎เรื่องทั้งหมดนี้อาจเป็นเพียงตำนานเล่าขาน
‎ที่ผู้คนส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น
‎แล้วคงอยู่จนถึงตอนนี้
‎ใช่ เหตุการณ์หายนะรุนแรงของโลกอย่างแท้จริง
‎- เกี่ยวข้องกับน้ำทะเลที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว… ‎- ใช่
‎เกิดขึ้นจริง แล้วจู่ๆ ประเพณีน้ำท่วมโลกทั่วโลก
‎ก็ไม่ใช่แค่ตำนาน แต่เริ่มกลายเป็นความทรงจำ
‎- ใช่ ‎- เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง
‎ผมหลงใหล ‎ในประวัติศาสตร์โบราณของอินโดนีเซีย
‎และความลับที่เริ่มจะเผยให้เราเห็นที่กูนุงปาดัง
‎แต่วิธีการทำงานของโบราณคดี
‎ยังคงมีการต่อต้านหลักฐานใหม่ต่อไป
‎และนั่นคือปัญหา
‎เพราะวิทยาศาสตร์ควรเปิดใจรับหลักฐานใหม่
‎และมันควรพร้อมเปลี่ยนใจ
‎เมื่อหลักฐานใหม่แสดงให้เห็นว่าต้องเปลี่ยนใจ
‎คุณเห็นปฏิกิริยาแบบไหนจากนักโบราณคดี
‎- พวกเขายังคงไม่ยอมรับมัน ‎- ใช่
‎ผมเสียใจเพราะนักโบราณคดี
‎หรือนักวิจัยคนอื่นหยุดการวิจัยไปซะเฉยๆ
‎มันน่าเศร้ามาก ‎เพราะอย่างน้อยก็มีความลึกลับน่าพิศวงที่นี่
‎ซึ่งโบราณคดีควรให้ความสนใจ
‎ถ้าเราพิสูจน์ได้อย่างชัดเจน
‎และยอมรับว่ามีวัฒนธรรมล้ำหน้าของมนุษย์ ‎11,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช
‎มันจะเป็นก้าวสำคัญทีเดียว
‎ผมแย้งมาตลอดว่า
‎มีหายนะของโลกครั้งยิ่งใหญ่เมื่อ 12,500 ปีก่อน
‎ที่ลบร่องรอยทุกอย่างเกือบหมด
‎เราเหลือเพียงความทรงจำหลอกหลอนเหล่านี้
‎ซึ่งเราพยายามมองข้ามแล้วพูดว่า ‎"ไม่ พวกมันไม่ใช่ความทรงจำ
‎มันก็แค่ตำนานปรัมปรา เรื่องเล่าหรือประเพณี"
‎ผมว่ามันคือความทรงจำ
‎ผมว่ามันคือความทรงจำที่แท้จริงของสิ่งเลวร้าย
‎ที่เกิดขึ้นกับบรรพบุรุษของเราตอนสิ้นยุคน้ำแข็ง
‎ถูกเก็บไว้ในตำนาน ในศิลปะและในก้อนหิน
‎พวกมันไม่ใช่แค่เรื่องเล่าของน้ำท่วมครั้งใหญ่
‎มันยังอ้างอิงถึงผู้รอดชีวิตจากหายนะนั้น
‎นักเดินทางผู้ชาญฉลาด ‎ที่สานต่อเมล็ดพันธุ์ของการเกิดใหม่ของมนุษย์
‎มันเป็นประเพณีที่แข็งแกร่ง
‎ในวัฒนธรรมโบราณเดียวกัน
‎ที่ก่อให้เกิดพีระมิดน้ำมือมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎ที่ซึ่งผมจะมุ่งหน้าต่อไป
‎และมันไม่ใช่อียิปต์
‎คำบรรยายโดย พรทินา ตั้งสัจจะวิฑูรย์