SERIAL NETFLIX
I to, i to.
Ale muszę pracować.
Kocham cię za to.
Tak czy inaczej.
Dzięki, cudna.
Pani Whitehouse.
Panno Woodcroft.
- W czym mogę pomóc? - Wygląda pani znajomo.
To zrozumiałe. Oskarżam pani męża.
- Spotkałyśmy się kiedyś? - Nie kojarzę.
W takim razie proszę mi wybaczyć. Sophie Whitehouse.
- Studiowała pani na Oksfordzie? - W Liverpoolu.
Dlaczego pani przyszła?
Wygląda pani bardzo znajomo.
Może miałyśmy wspólną znajomą.
Znała pani Holly Berry?
Nie. Zapamiętałabym takie imię. Studiowała w Liverpoolu?
Na Oksfordzie.
Nie powinnyśmy rozmawiać.
Bo chce pani wsadzić za kratki mego męża?
- Nic osobistego. - Nie jest gwałcicielem.
Jest pani pewna?
Znam mojego męża.
Przypuszczam, że tak.
- Coś jeszcze? - Tak.
Przepraszam za najście.
SĄD
Przepraszam.
Znamy się?
- Pójdę już. - Chyba tego nie chcesz.
Nie tutaj.
- Nie bądź taką cnotką. - Tatusiu?
Tato?
Tato.
Nie mogę spać.
Ja też nie.
Tak!
Już idę!
Wiesz, że to już nękanie?
- Ali, ona wie. - Słucham?
Sophie wie.
- Powiedziała ci to wprost? - Praktycznie tak. Wie, że Holly to ja.
Nie było mnie tam. Ale gdyby wiedziała, powiedziałaby Jamesowi
i byłabyś w kajdankach.
A jeśli powiedziała?
Jeśli poszli do prasy, nie rozmawiając nawet z Angelą?
Teraz mówisz jak paranoiczka.
I co powie prasie?
„Oskarża mnie kobieta, którą zgwałciłem na studiach”?
A jeśli mnie rozgryźli i to była moja ostatnia sprawa?
- Nie mów tak. - To by mnie, kurwa, zabiło.
WHITEHOUSE
SZCZĘŚLIWEJ ROCZNICY
- Hej. - Boże.
Jest 1.30 rano. Gdzie byłaś?
Chodziłam.
Myślałam.
Jutro sprawa może nie pójść po mojej myśli.
Mogę przegrać.
Nie przegrasz.
Zawsze mnie broniłaś.
Wspierałaś.
Tak.
Holly Berry…
Jak wyglądała?
Czemu pytasz?
- Kiedy ostatnio ją widziałaś? - Myślałam, że dzisiaj.
Dzisiaj?
Gdzie?
Na ulicy.
Zobaczyłam kobietę i pomyślałam: „Boże, to Holly”.
Ale to tylko mój umysł…
płatał figle.
Nie gniewaj się, ale…
Na tej imprezie Libertynów na koniec roku…
mogłem z nią być.
Z Holly?
Biegłem do twojego pokoju
i wpadłem w krużganku na kobietę, która wyglądała znajomo.
Trochę. Było ciemno.
Oboje byliśmy pijani.
To było…
spontaniczne.
Byłeś spontaniczny?
Mam rozumieć,
że człowiek spadł z dachu i się zabił, ty uciekłeś z miejsca zdarzenia,
zderzyłeś się z kobietą, która wyglądała „trochę znajomo”…
i zacząłeś uprawiać z nią seks?
Seks za obopólną zgodą.
Ale…
Ale co?
Potem wydawała się…
wstrząśnięta i…
Okazało się, że była dziewicą.
Odniosłem wrażenie,
że to zbliżenie nie spełniło jej oczekiwań.
A ja byłem…
być może…
nieco…
Brutalny?
Szorstki.
- Czyli Chris Clarke miał rację. - Bzdura.
To na pewno nie był gwałt.
Próbuję być szczery z samym sobą.
I szczery z tobą.
Ale jeśli to była Holly,
być może nie zgraliśmy się i źle ją zrozumiałem.
- Nie chcę niczego przed tobą ukrywać. - Boże, czyli jest jeszcze coś?
Wiesz prawie wszystko. Opowiadałem ci o imprezie u Libertynów.
- Pominąłem tylko drobny szczegół. - Jaki?
Alec,
ten, który spadł.
Tom dostarczył mu heroinę, a ja pozbyłem się dowodów.
To nie jest drobny szczegół, James.
Alec zginął.
To była tragedia, ale kryłem Toma.
A ja kryłam ciebie.
Byłam twoim alibi.
Nie znając wszystkich faktów.
Bardzo przepraszam.
Chroniłem cię.
- Nie chciałem cię tym obciążać. - Sama mogłam zdecydować.
Prawdę mówiąc, nie byłaś zainteresowana wszystkimi faktami.
Twoje opowieści
ciągle się zmieniają.
Powiedziałem ci już wszystko.
Nie ma nic więcej.
Przysięgam.
Panno Woodcroft.
Dziękuję.
Jedno z nich kłamie.
Państwa zadaniem jest ustalić prawdę.
Panna Lytton opowiedziała o przestępstwie, którego ofiarą padła
w windzie Izby Gmin rankiem 12 października.
Był to brutalny gwałt.
Pan Whitehouse opowiedział co innego.
Te dwie narracje zaczynają się tak samo, a potem rozchodzą.
Windę wezwała ona czy on?
Do windy weszła pierwsza ona czy on?
Zainicjowała pocałunek ona czy on?
I wreszcie jedna, zasadnicza, rażąca różnica nie do pogodzenia.
Jedno z nich kłamie.
Na początku tego procesu
powiedziałam, że panna Lytton odbyła podróż od „tak” do „nie”.
„Tak”, gdy się całowali
i „nie”, gdy pan Whitehouse zrobił się agresywny.
„Nie tutaj” znaczy „nie”.
Niezależnie od sugestii obrony,
był to jasny sygnał, że panna Lytton nie chce kontynuować.
Nazwał ją cnotką.
Czemu miałaby kłamać na ten temat? Nie kłamała.
Zgwałcił ją.
To jasne jak słońce.
Wiem, że nie popełnicie błędu
i nie uznacie, że wpływowych obowiązują inne zasady.
Że ludzie, którzy nie nawykli do słowa „nie”,
mogą być zwolnieni od jego słuchania.
Że dla nich zasady są bardziej liberalne.
Członkowie ławy przysięgłych, chyba wiemy, które z nich kłamie.
Uprzywilejowani nie mogą łamać prawa bez konsekwencji.
Tak jak nikt inny.
Przywileje Jamesa Whitehouse'a nie obejmują gwałtu.
Panno Regan.
Czy James Whitehouse popełnił gwałt, czy uprawiał miłość?
Odpowiedź na to pytanie może dać nam tylko jedno,
zeznania.
Spójrzmy więc na zeznania.
Zacznę od tego, w czym się zgadzają.
Wcześniej wielokrotnie uprawiali spontaniczny seks.
Agresywny seks za obopólną zgodą.
Omawianego dnia,
po tym, gdy panna Lytton powiedziała oskarżonemu, że pociąga ją jego arogancja,
weszli do windy i zaczęli się namiętnie całować.
Wszystko za obopólną zgodą.
Zobaczmy, w czym się nie zgadzają.
Panna Lytton twierdzi, że w pewnym momencie już tego nie chciała.
Ale jak można usłyszeć „nie”, jeśli nie zostało ono wypowiedziane?
Pan Whitehouse twierdzi, że nie słyszał „Nie tutaj”.
Ale nawet jeśli to powiedziała, „Nie tutaj” nie oznacza „nie”.
Nie oznacza niechęci.
Można to wręcz rozumieć jako „tak”.
Ale nie tutaj.
Nie w tym miejscu.
Dlaczego James Whitehouse miałby napastować Olivię Lytton,
która wciąż go kochała?
Która chciała, by ich związek trwał nadal.
Sama nam to powiedziała.
Po co gwałcić kobietę, która chciała uprawiać z nim seks?
Odpowiedź jest prosta. Nie zgwałcił jej.
James Whitehouse miał romans.
Ale romans to nie zbrodnia.
Rolą obrony nie jest dostarczanie motywu
dla kłamstw panny Lytton.
Może czuła się zażenowana,
zawstydzona, nawet zła.
Ale wstyd, złość czy upokorzenie
nie powinny umożliwiać przemiany dobrowolnego seksu
w gwałt.
No, 1753. Tak lepiej.
Naprawiłaś go?
Nie, wymienili go.
Stary był wadliwy.
To raczej Kitbit.
„Czy James Whitehouse popełnił gwałt, czy uprawiał miłość?”.
Niezłe, Angela.
Podobały mi się twoje „przywileje” i „liberalne zasady”
w jednym zdaniu.
Nawiązywałaś do klubu Libertynów?
Szczerze mówiąc
czasem trudno mi uwierzyć, że żyję z obrony takich ludzi.
Czas skończyć tę sprawę.
Cześć.
To może być.
Póki tego nie widać.
Gdzie tata?
Nadal w sądzie.
- Jedli obiad? - Tak.
- Wygraliśmy? - Jeszcze nie.
Wygramy, bo jesteśmy Whitehouse'ami!
Gdzie idziesz?
Zaczerpnę świeżego powietrza.
Czemu?
- Powietrze jest kluczowe. - Co znaczy „kluczowe”?
Że nie przeżyjemy nie mogąc oddychać.
Zaraz wrócę.
Co?
Nic.
Tu jesteś. Wzywają nas na salę.
Tak szybko?
Po czterech godzinach? Może odsyła ich do domów.
Jest już werdykt.
Widziałam wezwanie.
Dobrze się czujesz?
Znakomicie.
Pani przewodnicząca,
proszę odpowiedzieć na moje pytanie „tak” lub „nie”.
Czy przysięgli uzgodnili werdykt?
Tak.
Oskarżony, proszę wstać.
Czy oskarżony, James Whitehouse,
jest winny czy niewinny gwałtu?
Niewinny.
Członkowie ławy przysięgłych, pozostaje mi podziękować wam
za staranne rozważenie sprawy.
Zuch chłopak.
Znów mu się upiekło, co?
Rozumiemy, że wasza służba wiąże się z dużym poświęceniem.
Jesteśmy bardzo wdzięczni. Ława przysięgłych zostaje rozwiązana.
Panie Whitehouse, jest pan wolny.
Proszę wstać.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Panie Whitehouse!
SĄD KARNY
Powiem krótko.
Dziękuję przysięgłym za to, że dostrzegli prawdę.
Że uznali moją niewinność. Sprawiedliwość zwyciężyła.
Nie było to łatwe,
ale odzyskałem swoje życie.
Jestem bardzo wdzięczny. Moim dzieciom i kochającej żonie.
Ostatnie miesiące były dla mojej rodziny piekłem
i chcę im podziękować za nieustające wsparcie.
Fakty przemówiły.
Brytyjski system sądowniczy znów dowiódł swojej solidności…
Panie Whitehouse!
Tato!
- Tato! - Tatusiu!
Tato!
Cześć. Hej.
- Wróciłeś na dobre? - Tak.
Tak, kochani.
- Mamo, przytulisz się? - Cześć.
- Umieram z głodu. A wy?
- Tak. - Chodźmy.
Sprawiedliwość zwyciężyła. Nie było to łatwe,
ale odzyskałem swoje życie.
Jestem bardzo wdzięczny. Moim dzieciom i kochającej żonie.
Ostatnie miesiące były dla mojej rodziny piekłem…
WHITEHOUSE NIEWINNY
Kurwa!
Skurwiel!
Kate?
Kilka godzin po rzekomym wniosku o wotum nieufności
w rządzie premiera Toma Southerna
Malcolma Thwaitesa, reprezentanta Penthrope z Partii Pracy,
aresztowano za nakłanianie do nierządu młodych męskich prostytutek.
To nie pierwszy raz, gdy Thwaites…
Idealne wyczucie czasu Chrisa Clarke'a.
Skąd wiesz?
Rozmawiałem właśnie z Tomem.
Odzyskaliśmy grunt pod nogami, więc przywraca mnie w MSW.
Podsekretarz stanu ds. polityki antynarkotykowej.
- Żartujesz? - Nie.
Mówiłam, że skończyło ci się szczęście. Bardzo się myliłam.
- Brzmi to nieco wieloznacznie. - Jestem pod wrażeniem.
Wygląda na to, że cię nagradzają.
Nagradzają? Nie. Przywracają. Przyszłości.
Omertà Libertynów.
Bądź szczery, kochanie.
Powiedziałeś to?
Powiedziałeś „Nie bądź taką cnotką”?
- Odpowiedziałem na to w sądzie. - Słyszałam.
Ale teraz ja pytam. Powiedziałeś to?
A jak myślisz?
Myślę, że Olivia mogła prosić, żebyś przestał.
I uznałeś, że nie mówi poważnie.
Że powiedziałeś żartem „Nie bądź taką cnotką”.
Ale to nie był żart.
Bo to brzmi jak coś, co byś powiedział.
Powiedziałeś to.
Oczywiście, że nie mówiła poważnie. To była taka nasza gra.
Nie możesz tego wiedzieć.
Mogę i wiem.
Uwielbiała ryzyko. Oboje to lubiliśmy.
To, że mogą nas przyłapać…
- Boże! - Przepraszam.
- W sądzie mówiłeś co innego. - Nie mogłem tego powiedzieć.
Zeznałeś, że to obraźliwe.
Bo jest.
Powiedziałem ogólną prawdę. Że tego chciała.
I ogólna prawda jest taka, że nigdy nie napastowałbym kobiety.
Świetnie. Dziękuję.
- Reszty nie trzeba. - Dziękuję.
Dobranoc.
Alison?
Jezu!
Przepraszam.
To ja, Sophie Whitehouse. Znamy się ze studiów.
Sophie.
Przepraszam, że nachodzę o tej porze.
Minęło sporo czasu.
Spytałabym co słychać, ale…
Właśnie.
- Chcesz wejść? - Dziękuję.
To nie potrwa długo.
Szukam kogoś.
Holly Berry.
Pomyślałam, że mogłabyś mi pomóc.
Nie mam kontaktu z nikim z Oksfordu.
Pozrywałam znajomości.
Mnie też nikt nie zaczepia, bo jestem tylko nauczycielką.
Nie nadaję się na sponsorkę.
- Ale byłyście z Holly blisko. - Byłyśmy. Tak.
Wiesz, gdzie może być?
Nie.
A znasz kogoś, kto wie?
- Chciałabym pomóc. Wybacz. - Naprawdę?
Mówiłam już. Nie ma jej.
Nie ma?
Nie ma, bo Holly Berry to Kate Woodcroft?
Nie.
Nie, mylisz się.
Nie wiem, gdzie jest.
Straciłyśmy kontakt, gdy wróciła do Liverpoolu.
Dziękuję za pomoc.
Czemu jej szukasz?
Muszę ją o coś zapytać.
Odpowiedź brzmi „tak”.
Co?
Próbowałam wyjaśnić, że się myli.
Ale ty nie umiesz kłamać. Nigdy nie umiałaś.
Przepraszam.
Nie, to moja wina. Mam przejebane.
Nie mogę zabić Kate ani zniszczyć Holly. Jestem w dupie.
Jej mąż jest gwałcicielem i ona o tym wie.
Oddzwonię.
Wiem, że jest późno, ale musimy porozmawiać.
Kate?
To nie jest moje imię.
O czym ty mówisz?
Co się dzieje?
Zrobiłam coś strasznego. Nieetycznego.
Co takiego?
Oskarżałam kogoś, kogo znałam w innym życiu.
- Trochę to dramatyczne. - To prawda.
Chodzi o Whitehouse'a?
Znałaś go?
Na studiach.
Napadł na mnie,
gdy nosiłam inne imię i inaczej wyglądałam.
Co?
Jezu.
- Wie, kim jesteś? - Nie wiem.
Chyba tak.
- Przyznać się? - Zniszczysz sobie karierę.
Lepiej ja niż on.
Jeśli cię wyda, wyda siebie. To wzajemne zniszczenie.
- Jestem kłamczuchą. - Kate.
- Jak on. - Przestań.
To prawda. Tak naprawdę nawet mnie nie znasz.
Ja…
Już dłużej nie mogę.
Masz na myśli to?
Może kiedyś ją rzucę.
Ale prawda jest taka, że wybrałam ciebie, bo jesteś niedostępny.
Muszę przestać to robić.
Rozumiem.
Mam iść do sędziego?
- I co powiesz? - Szukać obrońcy?
Będziesz moim obrońcą? Nie, nie możesz nim być. Zjebałam.
Sussex?
Czemu je tam zabierasz?
- Bo odchodzę od ciebie. - Co?
Nie. Teraz?
Czemu? To było piekło, ale przeszliśmy przez to.
- Nie rozumiem. - Wiem.
Co mogę zrobić?
Nic.
Nie bądź arogancka.
- Zasługuję na więcej. - Arogancka? Ja?
Nie tak się czuję, James.
Też brałam w tym udział i nienawidzę siebie za to.
Za co? Mówisz zagadkami.
Za to, że pozwalałam ci manipulować prawdą.
Wybierać szczegóły,
by pasowały do twojego świata.
Prawda jest dla ciebie jak zabawka.
I bawisz się nią poprzez wycinanie, pomijanie i półprawdy.
Nie umiesz inaczej.
- Wszyscy tak robią. - Nie wszyscy.
Przez lata przymykałam oko,
bo myślałam, że choć ja dostaję całość.
Czuję się
głupio i jest mi wstyd.
- Dostawałaś całą prawdę. - Boże.
To jest prawda.
To prawdziwy ja.
Wybacz, jeśli nie…
Nikt mnie nie zna jak ty. Kocham cię, Soph.
- Mam błagać? - Proszę, nie.
Błagam cię.
Przestań.
Przestań. James.
Nie wiem już, kim ty, kurwa, jesteś.
I nie wiem, kim ja jestem,
bo zawsze definiuję siebie przez ciebie.
Nie mogę zostać.
Jeśli to zrobię, kim będą nasze dzieci?
Tym, kim się urodziły.
Nie mów mi, że cię straciłem.
Mogę spytać,
co powiesz dzieciom?
Ogólną prawdę.
Wiesz, co cię zdradziło?
Twoje leworęczne bazgroły i kolorowe fiszki.
Ale to niesamowite.
Co?
To, jak się zmieniłaś.
Nie wyglądasz tak samo, nie brzmisz tak samo.
Używasz zmyślonego nazwiska.
Nie jest zmyślone. To moje drugie imię i nazwisko mojego byłego męża.
- Przed czym uciekałaś? - Czemu chciałaś się spotkać?
James.
Na Oksfordzie ci się podobał.
Napadł na mnie.
- Mówił, że to było za obopólną zgodą. - Napadł na mnie.
Czemu nie zgłosiłaś tego na policję?
Jak myślisz, komu by uwierzyli?
Nie miałam szans.
To był gwałt.
Często myślę sobie, jak to jest
wiedzieć, że jak się nie zachowasz, wybaczą ci to i usprawiedliwią.
Nie miałam wtedy pojęcia.
Uwierz mi, nie wiedziałam.
Teraz wiesz.
Co sugerujesz?
Nadal mam odrabiać ze ciebie pracę domową? Po 20 latach?
Całe życie byłam jednocześnie przeceniana i niedoceniana.
Jeśli obracałam walutą, która według świata była moja, cóż…
tak mnie wychowano.
Ale nie zakładaj, że nie wiem,
jaki jest koszt tych transakcji.
Wiele osób myśli, że mnie zna.
Ty też.
Wierz mi, nie znasz.
A ty? Kim jesteś, Holly czy Kate?
Chyba wreszcie obiema.
Zamierzasz mnie zdemaskować?
Tamtej nocy, gdy cię zgwałcił…
jeden z Libertynów spadł z dachu i się zabił.
Pamiętam.
To był jedyny raz, gdy James płakał.
Wątpię, by płakał z mojego powodu.
Nie.
Płakał, bo był niebezpiecznie bliski zniszczenia swojej złotej przyszłości.
O czym ty mówisz?
Wykonałam dziś telefon
do znajomego z prasy.
Tej nocy wydarzyło się wiele złych rzeczy. Poza tym, co spotkało ciebie.
Kwalifikujących się do postępowania sądowego?
Tak.
Dlaczego to robisz?
To chyba taka korekta kursu. Dla wyższego dobra.
Rząd Jej Królewskiej Mości wkrótce się zawali.
Wesołych świąt, Holly Berry.
- Chodź, mamo! - Idę!
JEŚLI TY LUB KTOŚ ZNAJOMY DOŚWIADCZYLIŚCIE PRZEMOCY SEKSUALNEJ,
INFORMACJE ZNAJDZIECIE NA STRONIE: WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Napisy: Paweł Awdejuk