SERIAL NETFLIX
Wybacz.
Nie wygłupiaj się. Wejdź.
Przyznam, że dziwię się, że nie pękłaś wcześniej.
Skąd pomysł, że pękłam?
Często spacerujesz po ulicach w środku nocy?
W tym szykownym wdzianku?
- Szkoda, że nie poszłaś do sędziego. - Nic by to nie dało.
Poza prawdą, że znasz człowieka, którego oskarżasz.
- Nie znam go. - Byłaś koleżanką jego żony.
- To była Holly. - Litości.
Nie przyszłam tu po kazanie…
Wiem. Przyszłaś dla mojego cudownego towarzystwa.
Tak, powinnam była pójść do sędziego.
Albo do prokuratury. Nawet do Angeli.
Ale już za późno.
Twój głos podczas naszej rozmowy telefonicznej.
Wiesz co mi przypominał?
Moment, gdy znalazłam cię w toalecie po tej napaści.
Szorowałaś się do krwi.
- Nie chcę mówić o… - Wiem. Rozumiem.
Ale robisz sobie krzywdę
dźwigając ten ciężar sama.
Boli mnie to. Nawet mnie nie powiedziałaś, kto to był.
- Bo to nieważne. - Kate!
To bardzo ważne.
To był Tom Southern, prawda?
- Wiem, że Libertyn. - Co?
To przyznałaś.
- To nie był Tom Southern. - A kto?
Proszę, jestem twoją przyjaciółką.
Czemu nie chcesz mi powiedzieć?
KULISY PROCESU WHITEHOUSE'A
Chyba żartujesz.
Boże.
Ale mi głupio. Cały czas miałam to przed oczami.
Ja pierdolę, Kate.
- Szkoda, że nie wiedziałam. - Nic by to nie zmieniło.
Co cię opętało, żeby brać tę sprawę?
Oskarżanie własnego…
Gwałciciela?
Nikt inny nie ma do tego takich kwalifikacji jak ja.
Ale narażać się na to…
Ali, nie miałam wyjścia.
Jak możesz mu patrzeć w oczy?
Unikałam tego.
Ale jutro nie będzie to możliwe.
Dzisiaj.
Czy za to nie grozi ci zwolnienie?
Kochana, ale zjebałaś.
Tak.
Więc dziś
musisz mu epicko dojebać.
- Hej. - Obudziłem cię. Przepraszam.
W porządku. Wejdź.
Cały drżysz.
- Stało się coś strasznego. - Co?
Bawili się w pokoju Aleca i ktoś przyniósł heroinę.
Heroinę?
Wyciągnąłem stamtąd Toma, bo…
Nieważne.
Nie chcę wiedzieć.
Cieszę się, że wyszliście. Jesteś dobrym przyjacielem.
Czuję, że mogę ci ufać we wszystkim.
Możesz.
We wszystkim.
Możesz być moim alibi, słodka Soph.
Po co ci alibi?
Zjebałem. Konkretnie.
Hej.
Chodź do łóżka.
Wszystko gra?
Zrozumiałam, że to była ta sama noc.
Co?
Nasz taniec
i wypadek Aleca.
Tak?
Tak.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
To moja wina.
Musimy wyjść za dziesięć minut.
Nie chcę iść do szkoły.
Czemu?
Chcę zobaczyć, jak tatuś nazywa tę panią kłamczuchą.
Sąd to nie miejsce dla dzieci.
Czemu?
Oglądaliśmy tatę w Izbie Gmin.
- To co innego. - Co takiego?
Em chce zobaczyć, jak tatuś nazywa tę panią kłamczuchą.
Nie ma takiej potrzeby.
Czemu o tobie kłamie, tatusiu?
Dlatego, że…
Musiało jej się pomylić.
Jest złą osobą?
Wszyscy wiemy, jak skończy się ta historia.
Skąd wiemy?
Bo wierzymy, że przysięgli dostrzegą prawdę.
Kim ja jestem, mój drogi?
Whitehouse'em.
- A ty, mój drogi? - Whitehouse'em.
A z czego słynie ta rodzina?
Zawsze wygrywamy.
Proste.
- Kurwa! Przepraszam. - Tato!
Kurwa. Wybaczcie. Jest cholernie gorąca!
Nie martw się.
Powiedz, że będzie dobrze.
Będzie dobrze.
- Jedzie. - Panie Whitehouse!
Pani Whitehouse!
- Proszę się cofnąć. - Panie Whitehouse!
Czy premier nadal ufa pani mężowi?
- Na pewno? - Jedna to mój limit.
Podziwiam ludzi z taką samokontrolą.
- Nie chcesz, żebym się trząsł. - W sumie chcę.
Słucham?
Twój urok to plus, ale pewność siebie dziś nie pomoże.
Nie zgwałciłem jej. Tego jestem pewien.
Ale jesteś nowoczesnym mężczyzną.
Konserwatystą, ale feministą.
Dlatego, jak sam powiedziałeś,
sama myśl, że kobieta…
Z niewątpliwie skomplikowanych powodów, których bardzo jej współczujesz.
Myśl, że kobieta
mogłaby tak błędnie zinterpretować to, co zaszło w windzie,
wstrząsnęła tobą do głębi…
I to musi zobaczyć ława przysięgłych.
Jeszcze jedno.
Kate Woodcroft.
Nie lekceważ jej,
nie daj jej się zaskoczyć
i nie odchodź od głównej kwestii:
zgody.
ALISON JESSOP
Dasz wiarę? Przestał działać.
Dwieście cholernych funtów i nie wytrzymał pół roku.
Wredny złom.
A propos wrednych,
to stare babsko nie odpuszcza.
Które?
To, które wymyśla historie z okresu studiów o moim kliencie.
Wciąż naciska gliny, by szukały dziewczyny.
Myślałam, że nie żyje.
Jej mama mówiła, że wyjechała do Australii.
Na jedno wychodzi.
- Mam pogadać z policją? - Jeśli możesz.
Adwokat mówi, że gliny każą jej się odczepić.
Tej starej, nie dziewczynie z Australii.
Idziesz?
Czy dziś reprezentuję obie strony?
Proszę wstać.
Proszę zaprzysiąc świadka.
Proszę odczytać te słowa.
Przysięgam na Boga wszechmogącego,
że będę mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę.
Panno Regan, zaczynajmy.
Dziękuję. I dzień dobry, wysoki sądzie.
Proszę o pełne imię i nazwisko.
Nazywam się James Charles Whitehouse.
- Kocha pan rodzinę, panie Whitehouse? - Tak.
Jak więc godzi pan z tym romans z panną Lytton?
Mój romans z panną Lytton to był błąd. To najgorsze, co w życiu zrobiłem.
Dlaczego więc pan na to pozwolił?
Odczuwaliśmy do siebie silny pociąg.
Opieraliśmy się temu, ale od początku między nami iskrzyło.
Miał pan już kiedyś romans z koleżanką z pracy?
Z podwładną?
Nigdy nie miałem żadnego romansu.
Kocham moją żonę i moją rodzinę.
Ma pan w biurze ścisłą hierarchię?
Nie chodzi o hierarchię, ale o współpracę.
Jeśli dobry pomysł wyszedłby od najmłodszego pracownika,
wdrożyłbym go.
Ale w miejscu pracy ludzie muszą czuć się bezpiecznie.
Należy przestrzegać granic.
Gdyby inny członek parlamentu opowiedział mi o romansie z podwładną,
objaśniłbym mu szczegółowo, dlaczego tak nie można.
A jednak?
Popełniłem błąd.
Romans trwał pięć miesięcy.
Skoro wiedział pan, że to złe, czemu pozwalał pan, by błąd trwał?
Nie planowałem romansu z panną Lytton,
ale gdy już zaczęliśmy, trudno było przestać.
Dlaczego?
Zależało nam na sobie.
- I wiele nas łączyło. - Na przykład?
Polityka.
Mogliśmy dyskutować o protokole całymi dniami.
O różnych taktykach.
Olivia kocha przepisy.
Niczego nie zapomina.
Polegałem na jej bystrym umyśle.
Czyli po pierwszym zbliżeniu związek trwał dalej.
Dawał jej pan prezenty?
Czasem kwiaty.
I dałem jej specjalny prezent urodzinowy.
Jaki?
Naszyjnik. Platynowy z zawieszką w kształcie klucza.
Klucza?
Jak miała to rozumieć?
Jako pamiątkę.
Jako sygnał, że stała się kluczowa…
Że ją ceniłem.
- Kiedy były urodziny panny Lytton? - Pod koniec lipca.
Pamięta pan dokładną datę?
23 lipca.
Poczekaj.
Lepiej?
Zdecydowanie. Teraz cię słyszę.
- Cześć. - Nagrasz mi filmik?
Pewnie. Obiecuję.
Chcesz, żebyśmy wrócili?
- Żebyśmy wrócili wcześniej? - Tak, proszę.
Nie, nie zrobię wam tego. Bawcie się dobrze.
Nie możesz się wymknąć i do nas dołączyć?
Chciałbym, ale mam tu kupę roboty.
- Nie pracuj za ciężko. - Dobrze.
- Tęsknię. - Tęsknimy!
- Tęsknimy!
Pa.
- Tęsknię. - Pa.
Pa.
Cenił ją pan.
Świadczy o tym ten drogi prezent.
Można powiedzieć, że w tym okresie wasz związek był poważny?
Cóż. Tak.
Panna Lytton powiedziała, że pana kochała.
Czy z wzajemnością?
Jest to możliwe.
Tak.
Z wzajemnością.
Oboje darzyliśmy się miłością.
Dlatego…
Jak pan zareagował, gdy usłyszał pan, że Olivia Lytton
oskarżyła pana o gwałt?
Byłem w szoku.
Dosłownie nie rozumiałem, co do mnie mówiono.
Te słowa nie miały dla mnie sensu.
Wróćmy do tego, co zaszło
12 października w korytarzu przy sali komisji.
James.
Nie mam czasu na to gówno.
Dla jasności, kto wezwał windę?
- Olivia. - Ona powiedziała, że pan.
Zrobiła to Olivia.
Wie pan dlaczego?
Nie, poszedłem za nią, gdy powiedziała…
James.
- Dokąd idziesz? - Dokąd idziesz?
Jak pan to zrozumiał?
Wiedziała, że jestem zły z powodu Timesa.
Założyłem, że prowadzi mnie gdzieś, gdzie możemy to omówić.
Skąd pan to wiedział?
- Jako koledzy dobrze się rozumieliśmy. - A to, że była też pana kochanką?
Nie myślałem o tym wtedy.
Chciałem poznać jej opinię o tym artykule.
Co się stało, gdy przyjechała winda?
James.
- Wszedłem za nią. - O czym chciał pan rozmawiać?
Oskarżenie o arogancję mną wstrząsnęło.
Sądziłem, że ona zdoła mnie uspokoić.
Czy rozmawialiście w windzie?
- Nie. - Co się wydarzyło?
Spojrzała na mnie w ten szczególny sposób.
- Podszedł pan do niej? - Nie. Wyciągnęła rękę, by mnie pocałować.
Skąd pewność, że chodziło o pocałunek?
- Bo chwyciła moją twarz. - James.
Pamiętam, jak mnie to uderzyło.
Potem zgraliśmy się, jak zwykle.
Co pan ma na myśli?
Otoczyłem ją ramionami.
Całowaliśmy się.
Przesunęła moją dłoń na swój pośladek.
Panna Lytton twierdzi, że szarpał pan jej bluzkę.
Przykro mi to mówić, ale kłamie.
Pomogła mi ją rozpiąć.
Nie szarpię bluzek. Nie jestem brutalem.
A co z porwanymi rajstopami?
To musiało się stać, gdy je ściągała.
Próbowałem pomóc, ale zrobiło się już gorąco.
- Gorąco? - Byliśmy głodni siebie.
A bielizna z pękniętą gumką?
Wie pan, jak została uszkodzona?
Nie.
Mogła pęknąć, gdy ją ściągała.
Nie pamiętam odgłosu prucia.
Ale…
Ale co, panie Whitehouse?
Bielizna panny Lytton
zwykle była
raczej skromna.
A jak wytłumaczy pan siniak na piersi panny Lytton?
To namiętna malinka.
Zdarzało się to wcześniej?
Malinki? Chciała ich, gdy się kochaliśmy.
Robiłem je w ferworze…
- Czyli… - Siniak nie był tu celem.
Mam nadzieję, że to oczywiste.
Zgoda.
Panie Whitehouse, ława przysięgłych ma osądzić kwestię zgody.
Kwestię „tak” i „nie”,
jak mówiła moja uczona koleżanka.
Panna Lytton twierdzi, że powiedział pan:
„Nie bądź taką cnotką”.
To by sugerowało, że wiedział pan, że ona nie chce seksu. Powiedział pan to?
- Nie. - A coś podobnego?
- Nie. - Nic ze słowem „cnota”?
Nie rozmawialiśmy.
Z zeznań panny Lytton wynika, że powiedziała: „Nie tutaj”.
Słyszał pan to?
W ogóle nie padły żadne słowa.
Komunikowaliśmy się tylko fizycznie.
Dobrze znaliśmy już swoje ciała i sygnały.
Możliwe, że powiedziała to, a pan nie słyszał?
Nie.
Byliśmy bardzo blisko siebie.
Panna Lytton dawała mi wyraźne sygnały,
że bardzo tego chce.
Z przykrością stwierdzam, że nie potrzebowałem przekonywania.
Jest pan pewien, że panna Lytton zgadzała się na stosunek?
Że zasadniczo mówiła „tak”?
Nie tylko się godziła,
ale nalegała.
Mówiła: „Tak, do diabła”.
Jest pan pewien, panie Whitehouse?
Stuprocentowo pewny.
Dziękuję.
Nie mam więcej pytań.
Przejdźmy do dnia, w którym doszło do incydentu.
Miał pan przemawiać na posiedzeniu komisji MSW.
- Zgadza się? - Tak.
- W kluczowej sprawie? - Tak.
- Spotkanie zaraz miało się zacząć, tak? - Tak.
- Ile zostało czasu? - Nie wiem. Niewiele.
Kilka minut?
- Tak. - Czyli niedługo.
Co pan planował zrobić w tym czasie?
Chyba zebrać myśli.
Planował pan w tym czasie uprawiać seks?
Nie.
- To była część tego zbierania myśli? - Nie.
Gdy maszerował pan korytarzem
w kierunku przeciwnym do sali komisji, dokąd pan szedł?
Nigdzie konkretnie. Byłem zły.
Bo Times nazwał pana aroganckim?
To nie było fair.
Czyli nie szukał pan miejsca na seks?
Nie szukałem.
A jednak ledwie minutę później
właśnie to pan robił.
Uprawiał pan seks w windzie z byłą kochanką.
Tego nie było w planie.
Chcę wyjaśnić jeszcze kilka kwestii.
Według panny Lytton szarpał pan jej bluzkę.
- Nie szarpałem. - Jest pan silnym mężczyzną.
Były wioślarz reprezentacji Oksfordu. Sportowiec.
Jest pan pewien,
że nigdy nie szarpał pan kobiecej bluzki?
Jestem.
Według panny Lytton podarł pan jej bieliznę.
Nie podarłem.
- Sama się podarła? - Nie.
Była aż tak „skromna”?
Jest pan ekspertem w zakresie skromności damskiej bielizny?
- Wysoki sądzie. - Panno Woodcroft.
To nie była dla pana normalna sytuacja?
To znaczy?
Chyba że seks w pozycji stojącej,
w drodze z punktu A do B, jest u pana normalny?
Nie, to nie było normalne.
- To był pierwszy raz? - Tak.
Wcześniej dwa razy uprawialiście seks w Izbie Gmin.
Tak.
Czyli mógł pan oczekiwać, że znów będzie skłonna to zrobić?
Uprawiać z panem seks w Izbie?
Może. Ale nie w tym momencie.
Był pan wściekły wsiadając do windy, prawda?
- Nie. - Zły z powodu artykułu.
Sfrustrowany, ale nie wściekły.
To, co zaszło w windzie, było szybkie?
- Trwało minutę lub dwie? - Tak.
Zapytam ponownie, panie Whitehouse,
gdy wszedł pan do windy, liczył pan na seks?
Nie. Na początku nie.
Co się zmieniło? Skąd ta nagła chęć?
Spojrzała na mnie
i szybko stało się jasne, że do tego dojdzie.
Nie wsiadałem do windy sądząc, że tak będzie.
Wsiada pan, ona patrzy na pana w określony sposób
i od razu się całujecie?
Nie od razu.
I pana dłoń jest na jej pośladku?
Poprowadziła ją tam.
To mała winda, około metra szerokości.
Jak blisko byliście?
Całowaliśmy się. Było intymnie.
Bardzo blisko?
Jakieś 10 czy 20 centymetrów? Może nawet mniej?
Chyba tak.
Jeśli powiedziałaby „Nie tutaj”, usłyszałby pan to?
Tak, ale nic nie mówiła.
Nic nie mówiliście?
Nic.
Nie jest pan brutalem, tak?
Przestałby pan, gdyby to powiedziała.
Oczywiście, że tak. Ale tego nie powiedziała.
Ona twierdzi, że powiedziała.
Myli się.
- Mówiła „Nie tutaj”. - Nie.
Wszedł pan w nią, choć wiedział pan, że powiedziała „nie”.
Nie.
I powiedział jej pan „Nie bądź taką cnotką”.
Pójdę już.
Jeśli cię nie znam, to powinienem.
Nie bądź taką cnotką.
Panie Whitehouse?
Panie Whitehouse, mam powtórzyć pytanie?
Mówiłem już, że tego nie powiedziałem.
Może to pani ma problemy ze słuchem, panno Woodcroft.
Co znaczy to słowo, panie Whitehouse?
Jakie słowo?
- „Cnotka”. - To jałowa dyskusja. Nie użyłem go.
- Ale rozumie je pan? - Oczywiście.
Proszę nam objaśnić.
To kobieta, która prowokuje seksualnie, ale nie zamierza uprawiać stosunku.
Ale nie powiedziałem tego. To obraźliwe słowo.
Dlaczego obraźliwe?
Jest poniżające i aroganckie.
Coś jeszcze?
Mizoginiczne.
Jeśli mężczyzna powiedziałby to do kobiety,
zgadza się pan, że potępia ją za brak ochoty na seks?
Jeśli by tak powiedział, ale ten tego nie zrobił.
Postawmy sprawę jasno.
Nie powiedział pan „Nie bądź taką cnotką”,
bo nigdy by pan tego nie powiedział?
- Tak. - Nie mówił pan tak?
Do nikogo?
Nie.
Czyli panna Lytton kłamie twierdząc, że tak pan do niej powiedział?
Niestety tak.
- I twierdząc, że ją pan zgwałcił? - Tak.
Czy ktoś kiedyś panu odmówił?
Absurdalne pytanie.
To niewyobrażalne, że mogła panu odmówić?
Oczywiście, że nie. Ale oboje się zgadzaliśmy.
- Jest pan pewien? - Tak.
Wie pan, dlaczego panna Lytton miałaby fałszywie oskarżyć pana o gwałt?
Nie. Szczerze mówiąc, martwię się o nią.
Nic na tym nie zyskuje, prawda?
- Zyskuje? - Jeśli chodzi o karierę.
Jej karierze to nie pomoże.
Wygląda na to, że po zakończeniu związku
nadal dla pana pracuje.
A gdy sygnalizuje jej pan, że jej pan pragnie, oskarża pana o gwałt.
Dobrze rozumiem?
Wiem, jak to brzmi.
Mało prawdopodobnie, prawda?
Być może celem było zniszczenie mojej kariery.
Dlaczego?
Są chyba mniej destrukcyjne sposoby wyrażania bólu?
Mogła powiedzieć pana żonie.
Chodzi mi tylko o to, panno Woodcroft,
że w takich sprawach kariery wiszą na włosku.
Bez wątpienia.
Stawka jest bardzo wysoka.
Widzę, co pani robi.
Robi pani ze mnie aroganta, kogoś bez skrupułów.
Kogoś roszczeniowego.
Że jestem uprzywilejowaną bestią,
którą wychowano w przekonaniu, że może brać, co zechce.
Sęk w tym, że nią nie jestem.
Doprawdy, panie Whitehouse?
Czy urodziłem się w dobrym domu? Tak.
Chodziłem do dobrych szkół.
Ale spędziłem całą karierę
służąc społeczeństwu, wyborcom i krajowi.
Nie sugeruje pan chyba, że ta służba
uprawnia pana do gwałtu?
- Sprzeciw! - Panno Woodcroft.
- Jak pani śmie? - Trafiłam w czuły punkt.
Panno Woodcroft, wystarczy.
Analizowałem w głowie wydarzenia w windzie
raz za razem,
zastanawiając się, czy mogłem się pomylić?
Nie pomyliłem się.
Analizowałem też inne momenty z mojej przeszłości,
gdy seks był nieokiełznany i spontaniczny.
W młodości byłem bardzo aktywny seksualnie.
Zastanowiłem się nad tym.
I mogę spojrzeć pani w oczy
i powiedzieć z ręką na sercu,
klnąc się na wszystkie świętości, że nigdy nie przekroczyłem granicy.
Nie pytam o pana przeszłość.
Ani o aktywną seksualnie młodość.
Pytam, czy w tym przypadku
miał pan podstawy uważać, że Olivia Lytton udzieliła panu zgody.
Ale przeszłość wpływa na teraźniejszość, nieprawdaż?
Gdy analizuję moje przeszłe stosunki
i odtwarzam sobie to, co stało się w windzie,
jestem przekonany,
że nigdy nie zlekceważyłem woli ani życzeń kobiety
i nigdy nie uprawiałam seksu bez 100% zgody.
Bo gdy mówimy o zgodzie,
mówimy o etyce.
Dla mnie nieetyczne zachowanie jest odrażające.
Zastanawiam się, panno Woodcroft…
Dla pani też?
Nie jestem tu, by odpowiadać na pana pytania.
Reprezentuję tu Koronę.
Jak już mówiłam, moje stanowisko jest bardzo proste.
Olivia Lytton jasno sygnalizowała,
że nie chce z panem uprawiać seksu. Prawda?
Nie. Nic nie powiedziała.
- Dlatego nazwał ją pan cnotką. - Nie nazwałem.
Nie może pan tego przyznać, prawda?
Bo to słowo dowodzi,
że dobrze wiedział pan, że nie chce z panem uprawiać seksu.
Nie dostał pan tego, czego chciał, więc ją pan do tego zmusił.
Nie zmuszałem jej.
I dlatego oskarżyła pana o gwałt.
Nie jestem gwałcicielem!
Nie zgwałciłem jej!
Słowo „gwałt” i moje imię
nie mają ze sobą nic wspólnego!
Nie mam więcej pytań.
Panno Regan?
Nie mam pytań.
Proszę wrócić na miejsce, panie Whitehouse.
Dwie „n”?
Jesteś pewna, Krystyna?
Tak.
Dwie „n”, dwie „p”.
Kiedy wrócą?
Niedługo. Musimy już kleić.
- Jakiś komentarz? - Sophie!
Proszę jechać. Szybko.
Wybacz mi.
- Co? - Że powiedziałem, że ją kocham.
Ten związek musiał wyglądać na prawdziwy. To była taktyka.
To rada obrończyni czy Chrisa Clarke'a?
Po prostu… instynkt.
Ale wiedz, że to nieprawda.
To było niesamowite, Kate.
Chyba żadna kobieta tak do niego nie mówiła.
- Mam to zabrać do gabinetu? - Tak, poproszę.
Widzę, co pani robi.
W takich sprawach kariery wiszą na włosku.
- Znamy się? - Jestem Polly.
Jeśli cię nie znam, to powinienem.
Panno Woodcroft?
Pani Whitehouse!
Halo?
- Chodź. - Halo?
Szczęśliwej rocznicy!
- Zaskoczeni? - Tak.
Cudownie. Dziękuję.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
Chcecie tortu?
Kto by odmówił tortu? Prawda?
Wiecie co? Ja…
Sporo się dziś działo.
Zaraz wrócę.
Chwileczkę.
Sophie?
Niedługo wrócę.
Tato, chcesz tortu?
A tak, tort.
- Hej. - Gdzie jesteś?
W gabinecie.
Jeszcze?
Szlifuję mowę końcową.
Dojebałaś mu epicko?
Chyba tak.
Ale on mi też.
Wszystko gra?
Nie wiem.
Ale mam to z głowy.
Potrzebujesz towarzystwa? Czekoladek?
I to, i to. Ale muszę pracować.
- Jestem do dyspozycji. - Kocham cię za to.
To się skończy.
Tak czy inaczej.
Głosuję na to pierwsze.
Dzięki, cudna.
Pani Whitehouse.
Panno Woodcroft.
Napisy: Paweł Awdejuk