SERIAL NETFLIX
„Pies chce biec”.
„Chłopiec zam-myyka”.
„Zam-myka bram”.
„Chłopiec zamyka bramę”.
Czyli pies zostanie w ogrodzie?
- Chyba tak. - Cześć.
Cześć, tato.
- Cześć. - Hej.
Finn ćwiczy czytanie. Zostało jedno zdanie.
Posłuchajmy.
„Pies szczeka na chłopca”.
- Świetnie. - Brawo.
- Skończyliście pracę domową? - Tak.
Muszę pogadać z mamą.
Jestem głodny.
Masz.
Nie wiem, czemu to powiedziała. I czy to w ogóle prawda.
Powiedziała, że to prawda. Że cię kochała.
Bez wzajemności. Nie kochałem jej i nie kocham.
Chcę, byś to wiedziała. Jeśli ma to jakieś znaczenie.
Naprawdę?
Tak.
Ma duże znaczenie.
Wiem, że to głupie.
- Przykro mi, że tego słuchałaś. - Wybacz, że wyszłam.
To się nie powtórzy.
Jutro pewnie będzie gorzej.
Znakomicie.
KATE WOODCROFT RADCA KRÓLEWSKI
Zawsze zostaje tak długo w dni powszednie?
Ona nie rozróżnia dni.
- Myślicie, że was nie słyszę? - Ma też bioniczne uszy.
Herbaty?
- Nie lubi. - Nie lubię.
Idźcie do domu.
- Wygooglowałam go. - Kogo, Briana?
To chyba mało porywająca lektura.
- Prawda, Brian? - Zgadza się.
Nie, Jamesa Whitehouse'a.
Znacie ich zdjęcia z premierem jako Libertynów?
Tak. To wypłynęło, gdy Tom Southern został szefem partii.
Banda pretensjonalnych dupków.
Teraz rządzą krajem, Boże dopomóż.
Myślisz, że coś tam jest?
Gdzie?
Słyszałam, że te ich imprezy były ostre.
Nic, co wykraczałoby poza „chłopcy będą chłopcami”.
Tak to wtedy wyglądało.
Ta sprawa dotyczy tu i teraz.
Mówię poważnie. Idź, pożyj trochę.
Oboje idźcie.
Nie naśladuj mnie.
Jak na razie Olivia jest przekonująca.
Prawda zawsze jest przekonująca.
Czeka na mnie taksówka.
W którą stronę jedziesz?
Dziękuję, pojadę metrem.
Przypominam, że jest pani pod przysięgą, panno Lytton.
- Panno Woodcroft, proszę kontynuować. - Dziękuję.
- Panno Lytton. - Tak.
Możemy wrócić do 12 października?
Kluczowego dnia?
Braliście udział w posiedzeniu komisji.
Prawda?
Tak.
Pan Whitehouse odegrał jakąś rolę w tym spotkaniu?
James miał przedstawić nowe cele imigracyjne.
Typowy dzień?
Był zdenerwowany.
Dlaczego?
W Timesie pojawił się krytyczny artykuł dziennikarza,
którego znał z Oxfordu i szanował. James uważał, że był niesprawiedliwy.
Trucizna.
Denerwował go artykuł. Skąd pani to wiedziała?
Gdy zobaczył członków komisji,
którzy pewnie też to czytali, powiedział…
Nie mam czasu na to gówno.
Mogę tak mówić?
- Tak, proszę powtórzyć jego słowa. - Powiedział: „Nie mam czasu na to gówno”.
I pomaszerował korytarzem.
A co pani wtedy zrobiła?
- Poszłam za nim. - Czemu?
To była moja praca.
Zauważył panią?
James.
- Kurwa, czego oni ode mnie chcą? - Czekaj. Nie słyszę cię.
Gdzie wtedy byliście?
Obok windy, gdzie doszło potem do napaści.
Zareagował, gdy prosiła pani, by zaczekał?
Był szorstki,
ale też jakby szukał otuchy.
- Wydawał się bezbronny. - To znaczy?
- Jestem arogancki? - Ja…
Co?
Uważasz tak?
- Nie użyłabym słowa „arogancki”. - W artykule napisano, że bardzo.
Co ty o tym myślisz?
Powiedziałam: „Jesteś bezwzględny, kiedy trzeba”.
„Czasem nawet okrutny”.
- Co on na to? - Nie podobało mu się to.
Skąd ten wniosek?
Powtórzył to słowo.
Okrutny?
Tak, okrutny.
Po chwili powiedział…
Przepraszam.
Za co według pani przepraszał?
Za romans. Jak go zakończył.
Odpowiedziała pani?
Powiedziałam, że czasem…
Może pani…
Że czasem arogancja bywa bardzo atrakcyjna.
Co miała pani na myśli?
Oczywiście rozumiemy znaczenie tych słów, ale w jakim celu to pani powiedziała?
To był chyba test.
Jaki test?
Nie jestem pewna.
Ale chciałam wiedzieć, czego chce i czy za mną tęskni.
Za nami.
Rozmawiacie więc przy windzie.
I co dalej?
Zapytałam go…
Dokąd idziesz?
I co powiedział?
Nie odpowiedział.
- Weszła pani, nie wiedząc, dokąd jedzie? - Dał do zrozumienia, że też mam jechać.
- Jak? - Mową ciała. On…
I co pani zrobiła?
Był moim szefem i byliśmy w pracy. Dostosowałam się.
Wsiadła pani do windy i co dalej?
James.
Zderzyliśmy się, a potem się pocałowaliśmy.
Zderzyliście się?
Może zeszliśmy.
To był pociąg…
Nadal panią pociągał?
Romansowaliśmy przez pięć miesięcy.
Nie da się wyłączyć uczuć. Przynajmniej ja tak nie umiem.
Proszę opisać pocałunek. To było cmoknięcie?
Nie.
A jaki był?
Namiętny.
O czym pani myślała, gdy się całowaliście?
- Na początku cieszyłam się. - Czemu?
To mogło oznaczać wznowienie.
Wznowienie czego, dla jasności?
Związku.
W porządku.
Proszę opisać, co było dalej.
On…
Proszę mówić.
Zaczął szarpać górne guziki mojej koszuli,
żeby dostać się do stanika i piersi.
Przejdźmy przez to krok po kroku.
Dotykał pani piersi i pośladków
i szarpał koszulę, by dostać się do stanika.
Udało mu się?
Tak, on…
Złapał jedną z moich…
Moją lewą pierś.
Wyciągnął ją ze stanika i zaczął brutalnie ją całować i gryźć.
- Został ślad? - Tak.
Siniak nad moim lewym sutkiem.
Zrobiłam zdjęcie.
To zdjęcie A w państwa pakietach.
Może pani wskazać siniak?
Tu, nad sutkiem.
A co jest po lewej?
Ślady zębów.
Zaznaczam,
że obrona nie uznaje tego za ślady zębów.
Czy to ślady zębów, panno Lytton?
Tak. Ugryzł mnie.
Może pani opisać samą windę?
Mała, drewniana. Ma mieścić sześć osób, ale to nierealne.
Opierałam się o ścianę. On był przede mną,
więc zostałam popchnięta…
Popchnięta?
Tak, uwięziona. Nie mogłam się ruszyć.
Chyba krzyknęłam z zaskoczenia i próbowałam go odepchnąć.
Powiedziała coś pani?
„Nie tutaj”.
Ponownie, wiemy, co znaczą te słowa,
ale co pani miała na myśli, mówiąc „nie tutaj”?
Pocałunek w windzie to jedno. Ekscytujący, niebezpieczny.
Ale sytuacja się zmieniła, gdy zrobił się gwałtowny.
Jak szybko zmieniła się sytuacja?
W kilka sekund. Zaczął robić rzeczy, których nigdy nie robił.
Zrywać ze mnie ubrania, gryźć i…
Co się pani zdaniem działo?
Nie wiem, ale się bałam.
Dobrze.
Dokąd dociera winda?
W kilka miejsc. To…
To skrót do sali komisji.
To popularna trasa?
Każdy mógł wezwać windę i nas nakryć.
- Martwiło to panią? - Tak.
O której mieliście wrócić na spotkanie?
Za kilka minut. Nie chciałam, żeby się spóźnił, ale…
- Ale co? - Nie słuchał mnie.
Jakby coś go opętało.
Co pani wtedy czuła?
Przerażenie.
Jakby mnie tam nie było.
Nie chodzi tylko o aspekt fizyczny,
ale i o traumę psychiczną.
Gdy była więc pani przerażona, powiedziała „nie tutaj”
i próbowała go odepchnąć,
co zrobił on?
On…
Podciągnął mi spódnicę tak, że była nad pośladkami.
A potem?
On…
Po prostu…
Nie wiedziałam, co się dzieje. Jakbym opuściła ciało.
Nie chcę pani przerywać, ale proszę spojrzeć na zdjęcie B.
Co jest na zdjęciu?
Moja bielizna.
Czy tak wyglądały, gdy je pani zakładała?
Nie. Rozerwał je.
Jak długo już byliście w windzie?
Najwyżej kilka minut.
Gdy się całowaliście, zgadzała się pani na to?
Zasadniczo mówiła pani „tak”?
Tak, ale nie później. Później mówiłam „nie”.
Rozerwał pani rajstopy i bieliznę.
Co się stało potem?
Potem on…
wsadził palce…
dwa palce, chyba środkowy i wskazujący, we mnie.
I co było dalej?
Potem on…
podniósł mnie
i…
wepchnął go we mnie.
Wepchnął go, choć tego nie chciałam.
Jasno pokazała pani, że tego nie chce?
Tak, próbowałam go odepchnąć.
Powiedział coś?
Powiedział…
Wyszeptał…
„Nie bądź taką cnotką”.
„Nie bądź taką cnotką”?
Poczekał na pani odpowiedź?
Nie.
Robił to dalej.
Wyszeptał więc
„Nie bądź taką cnotką”
i robił to dalej.
To chyba dobry moment, by odroczyć rozprawę.
Proszę wstać.
- Picie solo jest dołujące. - Ja tak wolę.
Ja się tego boję.
Gin z tonikiem.
Spisałaś się.
- Jutro też jest dzień. - Tak.
Jutro może nie będziesz chciała ze mną pić.
Teraz też nie chcę.
To nie powinno trafić na wokandę. Cienkie jak wafel.
Mówi obrończyni oskarżonego.
A ty zwykle unikasz tych dużego kalibru.
Gwałcicieli?
Spraw.
Mam gdzieś, jakiego jest kalibru.
Kobietę zgwałcono i zasługuje na wysłuchanie w sądzie.
- Brzmi mało bezstronnie. - Jesteśmy w barze, nie w sądzie.
Decyzję pozostawiam ławie.
A tak serio, nie męczy cię to?
Nie wiem, jak możesz mnie o to pytać. Widać, że wciąż młodnieję.
Jak Benjamin Button.
- Niedługo będę wyglądać jak Brad Pitt. - Wtedy się zakocham.
Zdrówko.
TAXI
Angela jest gotowa?
Aż przybiera nogami.
- Przebiera. - Co?
Mówi się „przebiera”.
Dziś rano w parlamencie…
Można głośniej?
…członkowie partii premiera Toma Southerna
dyskutują o wotum nieufności
wobec niego.
Wciąż nie wiadomo, jak blisko buntownicy są punktu krytycznego,
ale jeden z posłów mówi, że prawie osiągnęli cel.
To przez ciebie?
Nie. To niemożliwe.
W Westminsterze krążą plotki
na temat przyszłości Toma Southerna.
- Jebać to. - Rozpędu nabiera…
- Czy to Frisk? - Czemu Frisk?
- Obłudny i dużo gada. - Nie ma do tego jaj.
Typujmy tych co zwykle.
- Czemu tego nie przewidziałeś? - Jestem rzecznikiem, nie whipem.
Kontroluję przekaz, nie partię.
Żaden poseł nie srał dziś bez twojej wiedzy.
Mów, co robić.
Proszę zdystansować się od Whitehouse'a.
Dlaczego?
Bo zachowanie uprzywilejowanych snobów nie kręci już opinii publicznej.
Nasi słyszą opinie wyborców, nie mówiąc o Partii Pracy.
Ostatnie, czego panu trzeba, to kumpel-gwałciciel.
Chris, może dla ciebie to dziwne, bo obca ci jest koncepcja przyjaźni,
ale mnie uczono lojalności wobec przyjaciół.
Ale jeśli do tego dojdzie, zrobię, co trzeba.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Panno Lytton, nie zajmę dużo czasu,
ale musimy ustalić kilka kwestii.
W porządku?
Oczywiście.
Współżyła pani z panem Whitehouse'em.
Tak.
I powiedziała pani,
że gdy „zderzyliście się” w windzie, nadal go pani kochała.
Tak.
Ale omawianego dnia rozstaliście się?
- Tak. - Jak się pani z tym czuła?
Byłam przygnębiona.
Tydzień później też pani taka była?
Tak, ale starałam się być profesjonalna.
Dbałam o to, by nie wpływało to na pracę
i by współpracownicy, zwłaszcza James, tego nie widzieli.
To nie było tylko przygnębienie. Była pani zła.
- Nie. - Skoro tak pani twierdzi.
- Wysoki sądzie. - Panno Regan.
Powiedziała pani, że w korytarzu pan Whitehouse denerwował się artykułem,
który zarzucał mu arogancję.
Tak.
A pani powiedziała,
że „arogancja bywa bardzo atrakcyjna”.
- Co pani miała na myśli? - Już mówiłam.
Chciałam wiedzieć, czy coś czuje.
Mimo że zakończył tę relację?
Tak.
Potem przyjechała winda,
a on przytrzymał drzwi, oczekując, że pani wsiądzie.
- Chyba tak. - Chyba?
Ledwie wczoraj zeznała pani,
że przytrzymał drzwi i czekał, aż pani wejdzie.
Tak. Podporządkowałam się szefowi.
Chciałabym to omówić.
Gdy powiedziała mu pani, że jest atrakcyjny…
Mówiłam to o arogancji.
Racja. Gdy powiedziała pani, że arogancja jest atrakcyjna,
poprowadziła go pani do windy?
Nie. On przytrzymał drzwi, sugerując, żebym wsiadła.
- Ale weszła pani dobrowolnie? - Tak.
Choć zaraz zaczynało się posiedzenie?
Tak.
Myślała pani, że po co wzywa tę windę?
Nie wiem.
Miała z nim pani romans, powiedziała mu, że jest…
Przepraszam, że jego zachowanie jest atrakcyjne.
A potem on wzywa windę, a pani bez sprzeciwu wsiada.
Nie sądziła pani, że chodzi o ustronne miejsce?
Nie wiem. Może.
Może?
Nie było powodu, byście razem wsiadali, prawda?
Liczyła pani, że jedziecie w ustronne miejsce.
Tak.
Pocałowaliście się w windzie.
Tak.
- Namiętnie? - Tak.
Całowaliście się. Położył dłoń na pani pośladku.
Tak.
- I rozpiął bluzkę? - Szarpał ją.
Podczas namiętnego pocałunku.
- Odpadł któryś guzik? - Nie.
- Porwała się? - Nie.
Więc szarpał ją czy rozpiął?
Szarpał. To było gwałtowne.
- Ale bluzka pozostała nietknięta? - Tak.
Chciałabym poznać markę.
Przepraszam, wygląda na solidną firmę.
Bluzka jest rozpięta,
a on robi malinkę nad pani lewym sutkiem.
Mówiłam, że mnie skrzywdził. Został siniak.
Zaznaczam, że po takim namiętnym kąsaniu
zostają czasem siniaki.
Ale doprecyzujmy to.
Czy dopiero na tym etapie,
gdy trzyma usta na pani piersi,
mówi pani „nie tutaj”?
- Tak. - I dopiero…
Sprawdzam tylko pani zeznania.
Nie powiedziała pani „przestań”.
Ani „nie”.
Nawet z rozpiętą bluzką mówi pani tylko „nie tutaj”.
Powiedziałam to w znaczeniu „Nie. Nie tutaj”.
Ale nie powiedziała pani słowa „nie”, prawda?
Nie, ale próbowałam go odepchnąć.
Mówiła pani, że bała się, że ktoś zobaczy.
To by było bardzo żenujące.
Czyli mimo, że brutalnie szarpał pani bluzkę
i, jak pani mówi, posiniaczył pani sutek,
głównym zmartwieniem było to, że ktoś was zobaczy?
Tylko w tym momencie.
Ale to nie był pierwszy raz, gdy uprawiała pani seks z oskarżonym
w Izbie Gmin, prawda?
- Nie wiem, jakie to ma znaczenie. - Wie pani.
Panno Regan, to jest komentarz.
Wracam do pytań. Które nie sprawiają mi przyjemności.
Spróbujmy inaczej.
Proszę cofnąć się pamięcią o dwa tygodnie.
Spotkała się pani z oskarżonym w jego biurze ok. 21.00?
Tak.
Miała pani iść na imprezę pożegnalną.
Koleżanka, Kitty Ledger, czekała na panią w pubie Red Lion.
Ale spóźniła się pani, prawda?
Trochę.
Dlaczego?
Spóźniła się pani,
bo uprawiała pani seks z panem Whitehouse'em w jego biurze.
Prawda?
Tak.
Uprawiała z nim pani seks oralny,
a następnie odbyliście stosunek na jego biurku.
Tak.
- W każdej chwili ktoś mógł wejść. - Tak.
A dwa dni wcześniej, w studiu nagraniowym BBC,
spotkała się pani z panem Whitehouse'em o 21.00.
Czy spotkała się pani z oskarżonym w studiu
i uprawiała z nim tam seks?
Panno Lytton, musi pani odpowiedzieć na pytanie.
Proszę zaprotokołować, że panna Lytton skinęła głową.
I ponownie, ktokolwiek, nawet prasa,
mogli tam wejść?
Tak.
To była stała tendencja do lekkomyślnego seksu w miejscu pracy.
Nie.
Słucham?
Nie. Tamte dwa razy odbyły się za zgodą. Oboje tego chcieliśmy.
Tu mówimy o czymś zupełnie innym.
Ale kochaliście się w miejscu pracy.
Dwa razy. Parę tygodni przed incydentem w windzie.
Tak czy nie?
Tak.
Pani podarta bielizna, panno Lytton,
jest z cienkiego materiału.
Łatwo ją rozerwać w chwili namiętności.
Prawda? A może już była rozdarta?
- Nie. Była nowa. - Może pani ją porwała przy ściąganiu?
Nie. Nie chciałam tego i powiedziałam mu to.
Ale właśnie zeznała pani, że nie powiedziała „nie”.
Może nie samo słowo, ale…
Nie…
samo słowo.
Proszę spojrzeć na swoje zeznanie.
Zechce pani potwierdzić, że to zeznanie złożyła pani na policji 29 października?
Czy na dole jest pani podpis?
Tak.
Proszę spojrzeć na stronę czwartą, akapit drugi.
To bardzo ważne,
musi pani być pewna.
Nie chcemy wkładać pani słów w usta,
ani ich pani odbierać.
Widzi pani fragment o treści:
„Wepchnął go we mnie,
choć powiedziałam „Nie tutaj”"?
Tak.
Potwierdza pani, że to powiedziała pani policji?
Tak.
Widzi pani wyraźne „nie”
w tej części zeznania?
Proszę się nie spieszyć.
Jest tam?
Nie.
Nie powiedziała pani „nie”,
bo nie chciała pani, żeby przestał, prawda?
To nie było tak.
Ale właśnie powiedziała nam pani, że właśnie tak między wami było.
Niebezpiecznie.
Ekscytująco.
- Prawda? - To było wcześniej.
Prawda jest taka,
że w tej windzie nie było przejścia od „tak” do „nie”,
bo panu Whitehouse'owi mówiła pani tylko „tak”.
To było stałe przejście.
Od „tak” do „tak”.
Bum.
To oszustwo!
- Tato! - Oszust!
Jak śmiecie?
Nie oszukuję. Mam kartę „Wyjdź z więzienia”.
- Bo chowasz dodatkowe. - W portfelu.
Co za tupet.
Mam w portfelu tylko zdjęcie wasze i mamy.
Patrzcie. Książę, księżniczka i królowa.
A to co?
„Przejdź do Mayfair”? Może się przydać.
„Przejdź na Start”.
Cudownie.
I „Bank pomylił się na twoją korzyść, weź 200 funtów”. Doskonale.
- Oszust! - Tato!
Taka karta nie istnieje.
A to co takiego?
„Wyjdź z więzienia”. Też ją masz. Zawsze się przyda.
Tatusiu.
Biją starszych.
- Tato, oszukiwałeś. - Niegrzeczny tatuś.
- Oszukiwałaś. - Oszust.
- Pomocy!
- Tato, oszukiwałeś. - Oszust.
Niegrzeczny tatuś.
Tato.
Nigdy nie byłem tak zmęczony siedzeniem. To trwa wieczność.
Wiem. Wlecze się to, prawda?
Nie masz komitetu rodzicielskiego?
Nie chodzę od miesięcy. Nie zauważyłeś?
Ale tak się cieszyłaś na tę aukcję.
- Czemu zrezygnowałaś? - Nie zrezygnowałam.
Nie zrezygnowałam.
- Kto do chuja? - Prasa?
Chris Clarke?
Jeśli to reporter, nie otwieraj. Jeśli Clarke, tym bardziej.
Chris.
Może chcesz klucz?
- Mówiłeś, że to już wszystko. - Tak.
- O co chodzi? - Nie chcesz tego słuchać, Sophie.
- Zostań. Nie mam nic do ukrycia. - Jak chcesz.
- Jest jeszcze jedno. - Co?
Oskarżenie.
O czym ty mówisz?
Pracownica Oksfordu poszła na policję.
Gdy studiowałeś, dziewczyna twierdziła, że ją napadłeś.
To absurd.
Młoda nie chciała zeznawać, pracownica jej nie zmuszała.
Ale gdy usłyszała o rozprawie, uznała, że to może być ważne.
- Kto uznał? - Pracownica.
Masz szczęście, że mam kontakty na policji i uprzedzają mnie wcześniej.
Uprzedzają o kłamstwach. To bzdura.
- Chyba że da się dowieść. - Gdzie ta dziewczyna?
Nie znaleźli jej. Wyjechała za granicę.
Wyjaśnijmy to sobie. Przychodzisz tu o tej porze,
by mi powiedzieć o plotce o napaści sprzed dekad
na dziewczynę, której nie znam i z którą nie gadałeś.
Dobrze rozumiem?
Nie znaleźli jej, bo nie ma takiej osoby.
Holly Berry.
Tak się nazywała ta dziewczyna.
- Co to za imię? - Holly?
- Znałaś ją? - Uczyłyśmy się razem na pierwszym roku.
Na Oksfordzie?
Nie pamiętasz jej?
Holly Berry.
Nie.
Super, tego potrzebowałem.
- Dzięki. - A ty dokąd?
Powiedzieć premierowi, by wreszcie zerwał z tobą kontakty.
To koniec, stary.
James.
Chwila.
- Pomogę pani. - Może daj pracodawcom nieco spokoju?
Byłoby zajebiście.
Jak się trzymasz?
Miałem cię zapytać o to samo.
Dziś było nieźle.
Obrończyni jest skuteczna.
Dobrze.
Właśnie był u mnie Chris.
Powiedział, że z tobą porozmawia.
Dziwna sprawa.
Dziwna, bo się nie zdarzyła. To fikcja.
Ale chyba obaj zmagamy się z bzdurami.
To wotum nieufności. Frisk zatruwa studnię?
To większy problem niż Frisk.
Impas budżetowy?
To ty. Ty jesteś problemem.
Chcą krwi.
Kto? Nasi?
Chris mówi, że oczekują,
że wyrażę poważne zaniepokojenie
i odbiorę stanowisko whipa oskarżonemu o gwałt.
- Nie możesz. - Wolałbym nie.
Nie możesz.
Mówię serio.
Grozisz mi?
Oczywiście, że nie.
To stwierdzenie faktu.
- Nie zrobiłem nic złego. - Proces na pewno to potwierdzi.
Ale ja odpowiadam przed Izbą.
A ostatnie wydarzenia przepełniły czarę.
Tom, nie każ mi tego mówić.
Czego?
- Jesteś mi coś winien. - Czyli jednak mi grozisz.
Nie zrobiłem tego, o co mnie oskarżają.
Ty zrobiłeś to, o co cię nie oskarżono.
To dwie różne rzeczy.
Uratowałem cię.
- Uratowałem ci życie. - Milcz.
- To znaczy… - Ani słowa więcej.
CHAOS W PARTII KONSERWATYWNEJ TOM SOUTHERN W OGNIU KRYTYKI
James.
Jak się macie?
Przyszedł.
Jak się masz?
We własnej osobie.
Co przegapiłem?
O to chodzi. Tak.
Gdzie Tom?
Gdzie jest Tom?
Na dachu.
Co tam, chłopaki?
To jest to, co myślę?
To hera?
Nie przejmuj się, dobry towar.
Tom, ja pierdolę.
Wyluzuj. Ostatnia działka, stary.
Tom, idziemy.
- Chodź. - Co?
Kocham cię.
- Tak? - Kocham cię.
No to chodź.
- Chodź. - Nie.
Nie.
Ja tu zostaję.
Nie zostawię cię tutaj.
Nie jesteś jebanym ćpunem.
Jasne?
Chodź.
Dokąd idziecie?
Do domu.
Nudne dranie.
Kurwa mać.
Dasz radę iść?
Już?
Omertà Libertynów!
Gdzie idziecie?
Debil chyba myśli, że umie latać.
- Dasz radę, stary. - Tom.
- Chodź. - Uwierz w siebie.
Kurwa.
Ja pierdolę.
Spadamy.
- Tom, uciekamy. - A co…
- Co z… - Spierdalamy.
Nie zostawimy Aleca.
Spierdalaj stąd, pojebie. Już.
Szybciej.
Kurwa. Alec.
Napierdalaj.
Tutaj.
Nie powinniśmy wezwać karetki?
Tom, on tego nie przeżył.
Ja pierdolę.
Kurwa.
Ja mu dałem narkotyki. Kazałem mu skoczyć.
Nie było nas tam. Nic nie widzieliśmy. Nic nie wiemy.
- Jasne? - Tak.
Mam u ciebie dług do końca życia.
Rozumiesz?
Na zawsze.
Omertà Libertynów.
Kurwa.
James.
Co do chuja?
Zgwałciłeś Holly?
Nawet nie znam Holly.
Holly Berry.
Brzmi jak świąteczny pluszak.
James.
Kim jest Holly? Nie kojarzę nawet twarzy.
To szaleństwo.
I nie, nikogo nie zgwałciłem.
- Słyszałeś, co powiedział Chris. - Chris to kutas.
Jakaś przypadkowa kobieta oskarża mnie o przestępstwo,
za które już jestem sądzony. W czyimś imieniu.
To imitacja.
Możesz mi przysiąc, że nie spałeś z moją koleżanką ze studiów?
- Po raz milionowy, nie pamiętam. - Bo spałeś wtedy z milionem kobiet?
To nie fair. Do końca roku nie byliśmy razem.
Czyli nie możesz wykluczyć, że z nią spałeś?
Mogę wykluczyć, że ją zgwałciłem.
Ile ich jeszcze będzie? To się, kurwa, nigdy nie skończy.
Skończy. Musi.
Nie ma logicznego powodu…
Powodu? Nie ma powodu.
Ludzie są chorzy, rozumiesz? Są pojebani.
Nie rozumiem.
Z jakiegoś powodu ktoś tu kłamie.
Patrzę na tego kogoś?
Sophie.
JEŚLI TY LUB KTOŚ ZNAJOMY DOŚWIADCZYLIŚCIE PRZEMOCY SEKSUALNEJ,
INFORMACJE ZNAJDZIECIE NA STRONIE: WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Napisy: Paweł Awdejuk