SERIAL NETFLIX
- Cześć. - Cześć.
Która godzina?
Po dziewiątej.
Jesteś głodny?
Co się stało?
Było…
Zaczęła kłamać.
Kto?
Chodź tu.
Ale on śpi. On…
Oskarża mnie.
Olivia Lytton?
To jakiś absurd.
Co ona…
Gwałt?
To jednocześnie miłość i nienawiść.
Podoba mi się jasny cel i lubię liczbę 10 000.
Ale z drugiej strony to takie: „Dziękuję.
Po prostu śledź moją aktywność i odpierdol się”.
Ile masz kroków?
Podobno 4300, ale chyba się myli.
Ugotowałam dziś tylko jajko i umyłam twarz.
Pobudka, Wielki Bracie!
Cóż za precyzja.
W porównaniu z tobą Michał Anioł po prostu bryzgał farbą.
Wygląd ma znaczenie.
Spójrz na te absurdalne kostiumy.
Czemu nadal się w to bawimy?
Nie dziwi cię to?
Lubię tę pompę.
Raczej fasadę.
Nie, pompę.
Wiesz, że tym razem nie masz szans?
To mi mówi, że się boisz.
Boję się.
Że mój Fitbit się zepsuł.
Zepsuta to jest twoja linia obrony.
Nieodwracalnie zepsuta.
Panie Whitehouse!
Sophie, uważasz, że mąż jest niewinny?
- Sophie, proszę tędy. - Tędy.
Gotowa?
- Pani Whitehouse! - Dzień dobry.
Sophie.
- Sophie! - Wykręci się pan z tego?
Jak to jest sypiać z oskarżonym o gwałt?
Jak mówiłam, to ta łatwa część.
Chodźmy.
Jestem Angela Regan. Ty pewnie jesteś Sophie.
Dziękuję za pomoc.
Nie ma za co.
Oskarżony jest gotów odpowiedzieć na zarzuty?
Tak, wysoki sądzie.
Jamesie Whitehouse, oskarża się pana o gwałt.
Że 12 października 2018 roku
z premedytacją spenetrował pan pochwę Olivii Lytton swoim penisem,
na co Olivia Lytton nie wyraziła zgody.
I nie miał pan uzasadnionych podstaw, by uważać, że tę zgodę wyraziła.
Jak oskarżony odpowiada na zarzuty? Winny czy niewinny?
Niewinny.
Dziękuję, panno Regan.
Jak rozumiem, strony ustaliły,
że przygotowania potrwają trzy miesiące.
Tak, wysoki sądzie.
Datę rozprawy ustalono na 1 kwietnia.
Czy którejś ze stron to nie odpowiada?
Oskarżenie nie ma zastrzeżeń do tej daty.
A jakie są warunki uchylenia aresztu, panno Woodcroft?
Ma oddać paszport i nie kontaktować się ze świadkami oskarżenia.
Warunki te obowiązują do następnej rozprawy.
To chyba wszystkie formalności?
- Tak, wysoki sądzie. - Dziękuję.
Proszę wstać.
SPRAWIEDLIWOŚCI WSZYSTKO ZWAŻY SZALA
Osoba A popełnia przestępstwo,
jeśli z premedytacją penetruje penisem waginę, odbyt lub usta
osoby B,
osoba B nie wyraża zgody na penetrację
i A nie ma podstaw uważać, że B tę zgodę wyraziła.
Z tej ustawy można zrobić piosenkę.
Prawie to zrobiłam.
Nie piosenkę, ale mnemotechnikę. WAMP. Wagina, anus, mordka i penis.
Wiesz, co znaczy „wamp”?
To stare określenie na zalotną kobietę.
Dla mnie to zawsze będą wagina, anus, mordka i penis.
Ławy przysięgłych nie lubią spraw o gwałt.
A co tu lubić?
Maggie, jako twoja mentorka powiem ci,
że sprawy o gwałt są pilne i frustrujące.
Żyjemy w kraju, w którym gwałtu na żonie
nie uważano formalnie za gwałt do 1991 roku.
1991 roku!
Ciekawe, że wspiera go premier.
Kojarzę przynajmniej trzech gości z rządu z podobnymi oskarżeniami,
z którymi Tom Southern błyskawicznie zerwał relacje.
- To kumple. - Wygląda jak gwałciciel.
Czemu tak mówisz?
Gdy ktoś jest tak przystojny, trzeba uważać.
Pani przewodnicząca, brakuje nam dziś w izbie ważnej osoby.
Wszyscy chyba już wiemy,
że szanowny przedstawiciel Thurlsdon
został oskarżony o gwałt
i pozbawiony rangi ministra. Pomijając już, jak paskudna to sprawa,
proponowana przez pana Whitehouse'a poprawka do jego własnej ustawy
tkwi przez to w zawieszeniu.
W związku z tym
zastanawiam się, czy premier nie obawia się,
że tysiące migrantów
zostaną przez to na lodzie.
Pan Aitken może być pewien, że się nie obawiam.
Tematy imigracyjne mają wysoki priorytet w naszym gabinecie.
Prace nad poprawką będą postępować
pod nadzorem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
A propos pana Whitehouse'a.
Czy premier zechce odpowiedzieć wyborcom,
czy nadal ma pełne zaufanie do przyjaciela,
zważywszy na to, że jego przyjaciel
stanie przed sądem pod zarzutem gwałtu?
A jeśli jego drogi kumpel, pan Whitehouse,
nadal cieszy się pełnym zaufaniem premiera,
czy premier zechciałby wyjaśnić dlaczego?
Proszę o spokój!
Spokój!
Dlaczego?
Bo, o ile się nie mylę, „oskarżony” nie oznacza „skazany”.
Tak jest.
Dopóki zarzut nie zostanie udowodniony w sądzie
ponad wszelką wątpliwość,
ktoś, kto porzuca długoletniego kolegę i przyjaciela
jest oportunistą i tchórzem.
Racja.
To nie koniec.
Romans, potem gwałt. Co dalej, kanibalizm?
- Po co to panu? - Może weź coś na uspokojenie?
Obawiam się, że to pan coś weźmie. Prosto w dupę.
- Pięknie. - Mało, że jest ministrem…
- Już nie. - Jest też pana kumplem.
Ludzie będą się zastanawiać, co na pana ma.
Ma to, że jest niewinny. Może być?
Musi stać się pana byłym kumplem. I mówię to jako ktoś, kto lubi Jamesa.
Widać to wyraźnie.
Minęły czasy, gdy to trafiało tylko do partyjnej czarnej książeczki.
Teraz wszędzie pełno min z napisem „Me Too”.
Błagam, panie premierze,
niech pan nie pozwoli, żeby zjebało to panu karierę.
- Chris. - Ma coś na pana?
Proszę powiedzieć.
- Cześć. - Cześć.
Czy mi się wydaje, czy zrobiło się dużo chłodniej?
Może to wiatr.
Albo zima?
Cieszymy się na sobotę. Nie ucieknę, słowo.
Miałam ci powiedzieć.
Wciągnęli Marka w spotkanie z wyborcami.
Nie będzie nas.
Szkoda, że Ginny przegapi swój występ taneczny.
Nie, pojedziemy po nim.
Czyli spotkanie z wyborcami jest w sobotę w nocy?
Chyba tak.
Mark opowiadał mi, jak to ma wyglądać,
ale nie pamiętam szczegółów.
- Innym razem. - Pewnie.
Może w niedzielę?
Żartuję, Ellie.
Pa!
Cześć.
Chodźcie. Szybciutko.
- Mogę iść do Joego? - Nie dzisiaj, kochanie.
Czemu nie?
- Bo to pracowity okres. - Ja nie jestem zapracowany.
Chodźcie.
Scarlet mówiła o wizycie tatusia w sądzie.
Ludzie będą gadać. Rozmawialiśmy o tym.
Musicie pamiętać, że to tylko nieporozumienie.
Ale oni myślą, że to prawda.
Pójdzie do więzienia?
Nie gadaj głupstw.
- Wiecie co? - Co?
Tata ma dla was niespodziankę.
Możemy go zatrzymać?
Nie byłoby ładnie oddać naszego nowego szczeniaczka.
Jak on się nazywa?
To ona. I nie ma jeszcze imienia.
Jest taka ciepła.
Mogę teraz ja?
Jak się nazywasz?
Co powiedziała?
Powiedziała
Rzepcia.
Rzepcia Whitehouse.
Niniejszym nazywam naszego pieska…
- Whitehouse. - A z czego słynie ta rodzina?
Zawsze wygrywamy.
Witaj w rodzinie.
Wspaniałe, ciociu Kate!
Tak się cieszę, Ollie.
Patrzcie, co mam.
Super. Podobają ci się?
Nie zrozum mnie źle, ale czasem myślę o tragicznym wypadku,
po którym miałabym chrześniaka tylko dla siebie.
- Chcesz jednego, bierzesz całą trójkę. - Chętnie.
Kłamczucha. Pamiętam młodą Kate. Nie chciałaś dzieci.
Czasem to sobie wyobrażam.
Bzdura.
Tak jak tajemnica, którą przede mną ukrywałaś.
Jaka?
Domyślam się,
że to jest ta poważna sprawa, którą dostałaś.
- Tak. - Jesteś tego pewna?
Sama mówiłaś, żebym ją wzięła.
Tak. Ale to James Whitehouse.
I jest ministrem.
Byłym ministrem.
Na razie.
Niechętnie to mówię, ale nieźle się spisuje. Jak na torysa.
Mam gdzieś, kim jest. Prokuratura uważa, że mamy mocne podstawy.
Rób, jak uważasz.
…nie pójdę na imprezę, Chris.
To chyba jasne.
Nie.
Mówiłem już tysiąc razy, tylko Olivia.
Oczywiście.
Jasne. Rozumiem.
Chris Clarke upewniał się, że nie będę się wychylał.
A co mówił o Olivii?
Nic. Chciał mieć pewność,
że nie będzie więcej niespodzianek.
Zapewniłem go, że nie.
A jej przeszłość?
Czemu nie skupi się na Olivii Lytton?
Czemu ona kłamie? Czemu on nie czepia się tego?
On czepia się wszystkiego, uwierz mi.
A moją oskarżycielką jest prawdziwa pizda. Jego słowa.
Ta Kate Woodcroft nie odpuszcza.
Nienawidzę jej.
Kogo?
Olivii. Za to, że kłamie. Że chce cię zniszczyć.
I po co? Jest zła z powodu romansu.
Musisz szukać wsparcia.
Upewnij się, że Tom jest po twojej stronie.
- Nie może się ze mną pokazywać. - To się nie pokazuj.
Naprawdę?
Do zobaczenia.
Przepraszam na chwilę.
Zrobiłeś to?
- Czy zgwałciłem? - Tak.
Nie. Jak możesz o to pytać?
Znasz mnie jak nikt.
Wybacz. Musiałem zapytać.
Mogą zacząć grzebać w przeszłości.
Niech grzebią.
Znajdą tylko zdjęcia niegrzecznych bogatych chłopców.
A to już wyciekło.
Teraz mogą pójść dalej.
Damy radę.
Jestem przerażony.
Damy radę.
Chris mówi, że oskarżenie jest słabe. Wkrótce będzie po wszystkim.
Omertà Libertynów.
Omertà Libertynów!
Więcej szampana.
- Świetna robota, Tom. - Nie pijmy go.
Wylejmy.
Wypijmy i odlejmy się na ścianę.
Tak!
Schowaj ptaszka.
No już, otwieraj.
Wylewamy.
Więcej Bolly'ego!
Będziemy mogli mówić,
że stać nas było na rozlewanie Bollingera.
Nie stresuj się. Będę cię wspierać.
Najmocniej przepraszam za nieokrzesanych przyjaciół.
Oczywiście zrekompensujemy straty.
Tak!
Wylej Bolly'ego, kolego!
DELAUNAY
Choćby różnica sił. Była jego pracownicą.
Nie uważasz, że przysięgli mają słabość
do biurowych romansów?
Nie, gdy jest taka różnica w pozycji i wieku.
- Jaką miała tu sprawczość? - Kręci cię to słowo. Sprawczość.
- Mówisz tak, bo nie miałeś tego problemu. - Kwestionuję żargon, nie myśl.
Wiem.
Najgorsze jest to, że jej się podobał.
Wiesz, co mówiła Maggie?
- Kto to? - Jestem jej mentorką.
Mówiłam ci o niej.
Ze Slough.
- Bystra, ambitna. - Dlatego uciekła ze Slough.
Snob.
Uważa, że James Whitehouse wygląda jak gwałciciel.
Dlaczego?
Bez powodu.
To pewnie bzdura.
Ma przeczucie.
Ale lubię ją.
- Kogo? - Maggie.
- Jest bezpośrednia. - Byle cię słuchała.
Wiele się zmieniło, odkąd byłeś moim mentorem.
To znaczy?
Ja nie kwestionowałam twoich słów. Teraz są bardziej sceptyczni.
Pewni siebie.
Wpadniesz dziś do mnie?
Tak, chętnie.
Felicity?
W Wiltshire.
Hurra.
Czemu siedzisz po ciemku?
Bez powodu.
Jaki był?
Niezłomny.
Dobrze.
Przynieść ci coś?
- Popełniłam błąd. - Żeniąc się ze mną?
Rezygnując z kariery.
Głupi błąd.
Chyba zmieniasz nieco historię.
Co masz na myśli?
Byłam zaangażowana w literaturę dziecięcą.
Praktycznie mieszkałam w Narnii, gdy pisałam pracę.
Niech będzie.
No co?
Ja pamiętam wiele „cholernych Narnii” i „jebać Narnię”.
Sama żartujesz, że zdobyłaś tytuł naukowy dzięki urokowi.
Pisanie pracy jest trudne, ale dzięki temu miałam etat.
Macmillan cię drażnił.
Same zgubione skarpety i narkoleptyczne dinozaury.
Drażnił mnie dział przedszkolny. Gdybym wytrwała do młodzieżowej…
Może nie kochałam jej, jak ty kochasz swoją.
Ale zdobyłam dyplom znakomitego uniwersytetu.
Na pewno gdzieś mnie zatrudnią.
Chcesz teraz szukać pracy?
No to kiedy to się skończy.
To wspaniały pomysł.
- Chyba lepiej, żebym tam nie była. - Gdzie?
W sądzie. Codziennie.
Nie wiem, czy to wytrzymam. I co tam ze mnie za pożytek?
Co za pożytek? Już ci mówię.
Jeśli cię nie będzie, równie dobrze możesz ogłosić moją winę.
Nie bądź taki.
- Mogę trafić do więzienia. - To się nie stanie.
Jeśli mi wierzysz, będziesz tam.
Wierzę ci. Ale zobaczę, jak będę się czuła za trzy miesiące.
Dobrze.
To sporo czasu.
Nie chciałem sugerować, że nie traktowałaś studiów poważnie.
Ostateczna próba.
„Sir Gawain, najmłodszy z rycerzy króla Artura,
odważnie przyjmuje wyzwanie Zielonego Rycerza,
dowodząc tym swego oddania kodeksowi rycerza”.
Co ty na to, Holly?
Zgadzasz się z analizą Sophie?
Tak i nie.
Myślę, że robi się ciekawiej,
gdy Zielony Rycerz podnosi własną uciętą głowę.
Gawain jest kobieciarzem.
Musi wybrać między lojalnością i kurtuazją.
To jego próba.
To przewrotne.
Jednocześnie podkreśla i obala ideę rycerstwa.
Ciekawe spostrzeżenie.
Holly.
Jesteś bystra.
Dzielmy i rządźmy.
- Co? - Tłumaczenia anglosaskie.
Jesteśmy w końcu w jednym zespole.
- Ale… - Jestem praktyczna.
Mamy tyle do czytania i tyle ciekawszych zajęć.
Co ty na to?
- Myślę, że poleciałby na ciebie. - Kto?
Rycerz króla Artura. Jesteś w jego typie.
Holly.
Skończyłaś czytać to coś?
- Malory? - Tak.
Czytałaś swoją część?
Nie, ale dostanę dziś esej od mojego kolegi, Neda.
Napisał mi go za dwa piwa.
Tylko to mu dałaś?
Holly.
Co ty sugerujesz?
Masz te notatki?
Dobra.
Cóż…
Muszę lecieć na trening.
Jesteś boginią.
Cześć.
Kiedy wychodzisz?
Wpół do.
Będę gotowa.
Ma pan poparcie premiera?
Jak wasze małżeństwo…
Jeśli śledzą państwo politykę i media,
pewnie rozpoznają państwo oskarżonego.
Ale chcę, byście zignorowali wszystko, co czytaliście lub słyszeliście.
To jest sprawa o gwałt.
To poważne przestępstwo.
Wszyscy mamy uprzedzenia,
ale proszę nie pozwolić założeniom i domysłom
wpływać na państwa osąd.
Decyzja musi zapaść wyłącznie w oparciu o dowody.
Od tej chwili polecam
trzymać się z dala od internetu.
Pod żadnym pozorem
nie wolno wam też szukać o nim informacji.
A przede wszystkim nie możecie omawiać sprawy poza pokojem narad.
Ani z przyjaciółmi,
ani z rodziną.
Nazywam się Woodcroft i reprezentuję stronę oskarżającą.
Oskarżonego, Jamesa Whitehouse'a, reprezentuje panna Regan. Po mojej prawej.
Sprawa dotyczy zdarzenia, do którego doszło między dwiema osobami,
Jamesem Whitehouse'em, oskarżonym,
i młodą kobietą, Olivią Lytton.
Jak mówił wysoki sąd, oskarżony może wyglądać znajomo.
Jest członkiem parlamentu
i przed oskarżeniem pełnił funkcję ministra.
Ma żonę i dwójkę dzieci.
Panna Lytton była jego asystentką.
Pracuje u niego od marca zeszłego roku.
W maju zaczęli romansować.
To była dobrowolna relacja,
którą pan Whitehouse zakończył 5 października.
I to mógł być koniec.
Ale nie był.
Panna Lytton nadal pracowała dla Jamesa Whitehouse'a,
a 12 października, tydzień po zakończeniu romansu,
zgwałcił ją
w windzie
przy korytarzu sali konferencyjnej w samym sercu Izby Gmin.
Nie ma wątpliwości, że stosunek miał miejsce.
Wątpliwości budzi jego natura.
Czy był to, jak twierdzi Korona,
brutalnym gwałt, na który panna Lytton się nie zgodziła?
A może, jak twierdzi obrona,
był to akt namiętności?
Napad szalonej pasji,
w którym oboje się zatracili.
Tak czy nie?
Do tego sprowadza się zgoda.
W tym przypadku Korona twierdzi,
że to, co zaczęło się jako „tak”,
szybko zmieniło się w „nie”.
Zastanawiając się nad werdyktem, należy rozważyć trzy rzeczy.
Po pierwsze, czy doszło do penetracji penisem?
Odpowiedź brzmi: „tak”.
Po drugie, czy w momencie penetracji panna Lytton wyraziła zgodę?
I po trzecie, czy w momencie penetracji
pan Whitehouse miał prawo uważać, że panna Lytton wyraziła zgodę?
To nic skomplikowanego.
Proszę zaprzysiąc świadka.
Proszę odczytać te słowa.
Przysięgam na Boga wszechmogącego,
że będę mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę.
Proszę się przedstawić.
Olivia Lytton.
Poproszę o pełne imię i nazwisko i nieco głośniej.
Olivia Clarissa Lytton.
Zadam pani kilka pytań.
Nie spieszmy się.
Zaczniemy od początku.
Kiedy zaczęła pani pracować dla pana Whitehouse'a?
W marcu.
Na jakim stanowisku?
Byłam asystentką ds. parlamentarnych.
Lubiła pani tę pracę?
Bardzo. Mogłam wykorzystać swoje wykształcenie.
Studiowała pani na Cambridge
i uzyskała dyplom z politologii.
I porządek publiczny na studiach podyplomowych.
Czy może nam pani opowiedzieć, na czym polegała pani praca?
Poza analizą wszystkich niuansów danej kwestii,
współtworzyłam też wystąpienia i komunikaty prasowe.
Jak opisałaby pani atmosferę w biurze?
Jako koleżeńską.
Często pracowaliśmy razem do późna. To zbudowało więź.
A jak zespół oceniał pana Whitehouse'a?
Wszyscy go lubiliśmy i szanowaliśmy.
Jak do niego mówiliście?
Nazywaliśmy go ministrem, ale wolał Jamesa.
- Pani nazywała go „James”? - Nie, „ministrze”.
Do pewnego momentu.
Jaki był?
Przyjazny, ale nie przesadnie.
Wychodziliście razem?
Patrick i Kitty, pracownicy gabinetu, i ja wychodziliśmy czasem do baru.
- James nie. - Zgadzam się.
Reforma imigracyjna ministra jest rozsądna.
Rozsądna? Jest genialna.
Jest jednocześnie twarda, humanitarna i apolityczna.
Jest utalentowanym politykiem. Może sprzedać wyborcom wszystko.
Te piękne oczy też pomagają.
Olivia. Jest stary i żonaty.
Mówię tylko o tym, że umie uwieść elektorat.
Dlaczego minister nie wychodził z zespołem?
Miał dużo pracy.
I mówił, że musi wracać do domu, do rodziny.
Czy wasze relacje uległy zmianie?
- Tak. - Jak to się stało?
To było, gdy po raz pierwszy poszliśmy na drinka 18 maja.
Wcześniej byłam w barze z kolegami z biura.
- Do zobaczenia jutro. - Za późno.
- Nie. - Kupiłem już trzecią kolejkę.
Do jutra.
Co było dalej?
Zauważyłam, że zapomniałam torby,
a planowałam poranny trening. Więc wróciłam.
Panie ministrze.
Olivia.
Co się stało, gdy 18 maja wpadła pani na pana Whitehouse'a?
Zdenerwowałam się.
Izba już nie pracowała.
Nie spodziewałam się go tam. Wpadłam tylko po torbę.
- Co się stało, gdy się pani potknęła? - Pomógł mi.
On tak…
- Wszytko gra? - Tak.
Tak.
Dziękuję.
Czy coś podobnego działo się wcześniej?
Nigdy mnie nie dotykał.
W biurze było kulturalnie.
Jak długo dotykał pani ręki?
Cóż, on…
Dziękuję.
Puścił mnie, gdy założyłam but.
- A potem? - Zaprosił mnie na drinka.
On zaprosił panią?
Tak.
Pamięta pani jego słowa?
Dokładnie.
Masz ochotę na drinka?
Co pani na to?
Powiedziałam, że nie powinnam, ale…
- Tak. - Gdzie poszliście?
Do Terrace.
Nazwałabym to granatem.
A ty?
Ja nazwałbym to nocą. Myślisz jak poetka.
- To krytyka? - Skądże.
W polityce brakuje poezji.
Lubię pracować dla ciebie… W twoim biurze.
Dużo się nauczyłam.
Czego na przykład?
Jak kłamać.
Słucham?
Z właściwych powodów.
Strategicznie.
Nie tyle kłamać, co kierować uwagę na bardziej sprzyjające fakty.
Zdrowie.
- Nazwałabym to granatem. - Myślisz jak poetka.
Ja nazwałbym to nocą.
Lubię kobiety, które piją whiskey.
Tata mnie nauczył. Mówi, że mam wykwintne podniebienie.
Nie jestem kłamcą.
Przepraszam.
Zawsze ładnie pachniesz. Naprawdę.
- Rozmawialiście o czymś jeszcze? - Tylko o jednym.
O czym?
Powiedziałam…
Pewnie żona się o ciebie martwi.
- I co odpowiedział? - Nic.
Co było dalej?
Powtórzyłam pytanie.
O żonę?
Powiedziałam…
Poważnie, żona chyba się o ciebie martwi.
I co wtedy odpowiedział?
Ufa mi.
Romans z panem Whitehouse'em zaczął się tamtej nocy?
Nie. Dopiero tydzień później.
Nadal w maju?
23 maja.
Co się stało 23 maja?
Zarezerwował hotel.
Co ty na to? Napijemy się jeszcze?
- Rano muszę mieć dla ciebie zestaw pytań. - Jutro będziesz się tym martwić.
Serce mówi „tak”, ale głowa „nie”. Zwłaszcza przyszły ból głowy.
Serca są mądrzejsze od głów.
Naprawdę?
Zawsze.
Głowy to idioci.
- Jak długo to trwało? - Pięć miesięcy.
Kiedy pan Whitehouse to zakończył?
Piątego października.
Olivia?
Masz chwilę?
POSEŁ JAMES WHITEHOUSE
Uważaj, Mary i Roger nadal przeglądają e-maile wyborców.
Są tylko trzy metry stąd.
Więc…
Jesteś wspaniałą kobietą.
Było świetnie, ale to musiało się skończyć.
Jasne.
Wolałbym, żebyś pracowała dalej na tym samym stanowisku,
bo jesteś w tym świetna.
Ale jeśli gdzie indziej będziesz czuła się lepiej,
popytam innych ministrów.
To nie będzie konieczne.
Czyli wszystko gra?
Oczywiście.
Naprawdę doceniam twój talent.
Który?
Jesteś niesamowita. Młoda, bystra.
Możesz osiągnąć wszystko, co zechcesz.
A poprawka? Nowelizacja ustawy imigracyjnej?
Naniosłam kilka poprawek, które powinny pomóc ją przepchnąć.
Potrzebuje pani przerwy?
Nie.
Nic mi nie jest.
Czy tego dnia w biurze
powiedział coś jeszcze?
Gdy to zakończył,
nie rozumiałam, co dalej wychodziło z jego ust.
Koncentrowałam się na własnych.
Własnych?
Ustach.
Starałam się, by nie widział, że drżą mi wargi.
Nie chciałam tego kończyć…
bo go kochałam.
Taxi!
Krystyna?
To nic nie znaczyło. To był tylko seks.
Byłem słaby.
James.
Ufa mi.
Wciąż cię kocham.
Sophie!
Napisy: Paweł Awdejuk