Co się z tobą działo? Zniknąłeś nagle na cztery tygodnie.
Wszystko ci wyjaśnię.
Kiedy zostawiłeś mnie z owiniętym papierem niedźwiedziem,
moją Żerdź – jīn gū bàng – pamiętasz, zabrał Niu Mowang,
który dowodzi powstaniem przeciwko Nefrytowemu Cesarzowi.
Wróciłem z tatą do domu na parę godzin,
choć na Ziemi minęło znacznie więcej czasu.
Ale nie szkodzi.
Jestem gotów wypełnić swoje zadanie i odnaleźć Czwarty Zwój.
Daj odetchnąć.
A moja ciocia, Guanyin, kupiła mi nową komórkę.
Niekiepska, co?
URODZONY W AMERYCE
Dzień dobry. Nie mówiłeś, że zaprosiłeś kolegę.
Miło mi. Sun Wei-Chen.
Znacie się ze szkoły?
Tak, przeprowadziłem się tu z ciocią.
Mają państwo piękny dom.
Przestań!
Bardzo ładny wisiorek.
To wyjątkowa rzecz.
Pokażę ci drugi.
To część kompletu.
Nosi się je razem.
Zielony nefryt. A to pomarańczowy.
- Bardzo stary i niezwykle rzadki. - Ekstra.
Nauczysz mojego syna języka?
Jego chiński jest fatalny!
Nie ma sprawy.
To może my już chodźmy.
Zaparzyć herbaty?
Nie trzeba. Dziękujemy.
Ale kolekcja.
Kugo Ren ma tu całą ekipę.
Czekaj, nadal szukasz tego Czwartego Zwoju?
Tak. Tata powiedział, że może mi pomóc pewien uczony.
Nazywa się Ji Gong. „Szalony Mnich”.
Został wygnany z nieba i żyje teraz na Ziemi.
Brzmi obiecująco.
Właśnie.
Znasz się na magii?
Nie na prawdziwej tak jak ty.
Taka tam bzdurka. Kupiłem to, jak miałem 12 lat.
Pokaż.
Dobra, ale dawno tego nie ćwiczyłem,
więc efekt może nie być powalający.
W porządku.
Czekaj. Dobra, mam.
- Gotowy? - Tak.
I...
Abrakadabra!
Jak?
Teraz uważaj.
Jak to zrobiłeś? Niewiarygodne.
Najprawdziwsza magia.
A to jest hot dog.
Z latarką. Taka to magia.
No dobra.
Później opanuję te parówkowe sztuczki.
A teraz – do mnicha.
Okej. Chociaż sam już nie wiem.
Skoro gość to wszystko ogarnia, to do czego ci jestem potrzebny?
Nie chcesz mi pomóc?
Nie, po prostu nie wiem, co ja do tego mam.
I muszę jeszcze skończyć projekt na biologię.
Proszę cię, jesteś moim przewodnikiem. Ujrzałem to we śnie.
No skoro tak, to chodźmy.
A tak w ogóle
musi być „przewodnik”?
Sługa?
„Przewodnik” jest OK.
ZŁOTA ŚWIĄTYNIA
To na pewno tutaj? Wygląda jak małe centrum handlowe.
Napisali „świątynia”.
Chodź.
Tłumów to tutaj nie ma.
- Czyżby to on? - Mnie nie pytaj.
Jesteś może Ji Gong?
Larry.
Szukaj w barze.
Dzień dobry.
Serwetki do stolika numer siedem.
Chyba jest pijany.
Czemu tak myślisz?
No nie wiem, intuicja.
Halo.
Co tam?
Dzień dobry. Szukamy oświeconego Ji Gonga.
To idźcie do sklepu z lampami.
Jazda mi stąd!
Tu raczej nie przesiadują chińscy bogowie.
Chyba średni ze mnie przewodnik.
To ja się może skupię na biologii.
Dobrze.
Bo wiesz, masz telefon,
więc w razie czego wyślij mi SMS-a.
- No tak. - Narka.
Ten projekt musi być bardzo ciekawy.
Nie wiem, może po prostu lubię biologię.
- Cześć. - Cześć.
- Wejdź. - Dzięki.
- En garde! - Nie zwracaj uwagi.
- Byłeś za linią. - No to co?
Przechytrzyłeś mnie!
Chować broń, prawdziwi ludzie chcą przejść.
Amelio, pomścij mą śmierć!
- Cześć, tato. - Cześć.
- Ty musisz być Jin. - Tak. Dzień dobry.
Meels, w kuchni jest taca z napojami.
- Przyniesiesz? - Tak. Zaraz wracam.
Cieszę się, że mogę państwa poznać.
Mów mi Margie Ann.
Ja jestem Dennis, a to Holden.
Cześć. I cześć.
Cały kawałek?
Przepraszam cię. Czuj się jak w domu.
Proszę, coś do przegryzienia.
- Bardzo miło z pani strony. - Częstuj się.
- To prosto z restauracji? - Nie.
Tylko tyle zdążyłam przygotować.
Pokazuję dom klientom, więc kiepsko z czasem.
To jest... Mogę?
- Proszę. - Bardzo dziękuję.
Nikt cię nie goni.
Przepraszam, ale ten ser jest wybitny.
Dziękuję.
A ty to kto? I co tu robisz?
Szukam tylko kogoś.
No to nie znajdziesz.
Nie powiedziałem kogo.
Tu nikogo nie ma. Nawet mnie.
Dobrze, tylko proszę nie podchodzić.
A co, boisz się?
Nie, ale nie zniosę tego oddechu.
Ji Gong?
Ji Gong.
Ukrywasz się pod postacią menela?
Może i tak.
A teraz gadaj, coś ty za jeden!
Jestem Sun Wei-Chen.
Chyba szukamy tego samego.
Czwartego Zwoju?
Daj sobie spokój. Tracisz tylko czas.
Dlaczego?
Przebyłem milion kilometrów, by skończyć w tym głupim mieście.
Gdzie nawet pizza jest obrzydliwa.
A więc jest tutaj. Do ciebie też przemówił żuraw?
Co? Żuraw?
- We śnie. - Nie.
Dobra, chodź ze mną.
Pokażę ci.
No chodź.
Nie polegam na żadnym bzdurnym żurawiu, a na ciężkiej pracy.
Na żmudnych badaniach.
Spójrz na te obrazy. Co widzisz?
Barwy...
„Barwy”. Nie, gamoniu.
To cała wiedza na temat Czwartego Zwoju.
- Patrz, tumanie. - Dobrze.
No, już, wyjaśnię ci.
Dawno temu Sun Wukong poprowadził grupkę pielgrzymów na zachód.
Dostąpili oni oświecenia, a mądrość sutr spisano na trzech zwojach.
Dyscypliny, Dyskursu i Filozofii.
Niewielu wiedziało jednak,
że istniał jeszcze jeden zwój, zawierający Sutrę Mocy.
Pozostałe zwoje wymiękają, co?
Legenda głosi, że Budda zniszczył Czwarty Zwój
i sypnął resztkami jak parmezanem na ziemski padół,
rozpraszając wszechmoc czy co tam chcesz.
Nadto teatralnie moim zdaniem.
Z czasem dwie pokojowe niegdyś rodziny
zaczęły obsesyjnie poszukiwać skrawków,
by poszerzyć swe terytorium.
Ich samolubność doprowadziła do uraz, spisków i wreszcie – do wojny.
Może jeszcze nie wiesz, ale ludzie uwielbiają wojnę.
Głównie to ich zajmuje.
Budda obwieścił więc,
że dopiero gdy zwaśnione strony się pogodzą,
objawi się ostateczna moc sutry.
Czwarty Zwój może być więc wszędzie i może nim być wszystko.
Nawet kamień lub chmura.
Albo wisiorek.
Mówię, że wszystko.
Będziesz tak zgadywał?
Muszę iść. Ale dziękuję.
I tyle z twojej strony?
Może chociaż: „Fajowe obrazki. Dzięki za cenną wiedzę”?
Racja, wspaniałe dzieła. Dziękuję.
Przekażę ojcu, że bardzo się przysłużyłeś.
Kim jest twój ojciec?
Małpim Królem. To Sun Wukong.
„Obliczanie podstawowej przemiany materii”.
„Palce na nadgarstku. Liczba uderzeń na sześć sekund.
Mnożymy przez dziesięć i mamy tętno spoczynkowe”.
Wszystko jasne.
- Gotowy? - Tak.
Start.
I stop.
U mnie 60. A u ciebie?
Chyba źle to zrobiłem.
A ile ci wyszło?
Jakieś sto.
Policzę jeszcze raz.
Może moi rodzice cię stresują.
- Bo mnie na pewno. - Są świetni.
Twój tata prawie mnie uściskał.
To w jego stylu.
Wolałbym nie po tym całym serze.
Muszę odebrać.
- Jasne. - Zaraz wracam.
Meels, pomożesz mi ze skanerem?
Znowu wydaje ten dźwięk.
- Halo. - Jin, mam dobre wieści.
Jestem teraz trochę zajęty.
Rozumiem. Chciałem ci tylko...
Wyślij mi SMS-a jak człowiek, okej? Cześć.
Okej. Na razie.
Jin niedługo będzie.
Możesz na niego zaczekać.
Spróbuj.
Dziękuję.
Smaczna.
Weźmiesz sobie do domu.
Dziękuję.
Fajna etykieta.
Smakuje ci moja herbata
i podoba ci się mój wisiorek.
Mogę jeszcze raz zobaczyć?
Tak, przyniosę.
Pomarańczowy nefryt to pamiątka rodzinna ze strony ojca Jina.
A ten jest przekazywany w mojej rodzinie.
Zobacz.
- Już jesteś. - Jestem. Cześć.
- Dzień dobry panu. - To Wei-Chen, kolega Jina.
Dawno tego nie wyjmowałaś.
Właśnie podziwiałem.
Te dwa wisiorki to para.
Są w naszej rodzinie od wielu pokoleń.
W obydwu naszych rodach były konflikty.
Mieszkaliśmy w różnych miejscach.
Kiedy się pobraliśmy,
kazaliśmy je do siebie dopasować.
W ten sposób.
To symbol tego, że jesteśmy jedną rodziną.
Ładnie ci w nim.
Bardzo ładnie.
Coś już wiadomo w pracy?
Jeszcze nie. No ale nic.
Miłego spotkania biblijnego.
- Do widzenia. - Cześć.
Nie do naprawy
Freddy? Jesteś w domu?
Zwracam twój superpikantny sos.
Wypróżni cię, nim go opróżnisz.
Tutaj, Danny.
- Gdzie? - Tutaj.
- Gdzie dokładnie? - No tutaj przecież.
Freddy, co to ma być?
Moje łóżko, tak się składa.
Ale wiesz, że się też rozkłada?
No jasne.
Myślisz, że jak do niego wchodzę?
Nie wygląda to bezpiecznie.
Niby czemu? Łaz kozie śmiełć!
Dobranoc.
Cześć, Jin.
Holden zawsze zapomina wyłączyć telewizor.
Nic nie szkodzi.
Wiesz co? Gdzieś tu mamy nagraną sztukę Amelii.
- Może sobie darujmy... - Przestań. To świetny występ.
- Ma talent. - Mamo!
Naprawdę tak myślę.
Powinniśmy wracać do nauki.
Jin, chciałbyś obejrzeć?
W sumie czemu nie.
Ale naprawdę musimy to dokończyć.
Była w chórze, a zasługiwała na główną rolę.
Wierzę.
Innym razem, Margie Ann.
Wystarczy włączyć. Kiedy chcesz.
Bóg brzydzi się kłamstwem, więc oto prawda:
twoje ciasteczka były zwietrzałe.
Nieprawda, świeżo pieczone.
Na pewno nie „świeżo”.
Dzisiaj kupowałam!
Skupmy się.
List do Efezjan 4,15. „Głosząc prawdę”.
Toteż właśnie mówimy prawdę.
Ciasteczka były nieświeże.
Proszę cię.
Chcę coś powiedzieć.
Chciałabym, żeby mój syn był jak Wei-Chen.
Uprzejmy. I taki przystojny!
Co racja, to racja.
Święta prawda.
Kogo tam niesie?
Może to Jin.
Mogę w czymś pomóc?
Dzień dobry. Przepraszam za najście.
Wei-Chen!
Szukałem cię.
Przepraszam cię za tamto.
Nie szkodzi.
A za co tak właściwie?
Za mamę. Potrafi być irytująca.
W sumie to wydaje się całkiem fajna.
Taką ma supermoc. Ale używa jej do czynienia zła.
To ty?
Tak.
Tak myślałem.
Wkurzasz się na mamę, bo jest przesadnie miła?
Sili się na serdeczność, a wcale taka nie jest.
Rozumiem.
Moi rodzice tego problemu nie mają.
Rano mama stwierdziła, że mam zły kształt uszu.
Już wolałabym, żeby czasem powiedziała coś przykrego,
zamiast ciągle słodzić.
Czaję.
To powiedz coś o moim pryszczu.
- Co? - Na pewno go zauważyłeś. Bądź szczery.
Twój pryszcz wygląda... świetnie.
Jesteś w tym beznadziejny, wiesz?
Miałeś powiedzieć, że wygląda jak zdechła biedronka czy coś.
Poważnie? Wcale nie wygląda jak zdechła biedronka.
Jin, słońce, zjesz z nami fajitas?
- Z chęcią. - Super.
Może lepiej uprzedzę mamę, że zostaję.
No pewnie.
Halo.
Cześć, mamo. Jeszcze pracujemy nad projektem.
Mogę zostać tu na obiedzie?
Odwiedził nas twój kolega, Wei-Chen.
- Co? - Przyszedł z wujkiem.
Z wujkiem? Wei-Chen nie ma wujka, mamo.
Zaprasza wszystkich na obiad w swojej restauracji.
Dołącz do nas. Prześlę ci adres.
- To niezwykle mili ludzie, Jin. - Ale co to za facet?
Nie bądź niegrzeczny.
Halo.
- Witamy. - Ja byłem zaproszony.
- Proszę. - Dzięki.
Muzyka gra, a nikogo nie słyszę.
Piosenka się marnuje.
Wszystko w porządku?
Teraz kolej pani Liu.
Jin, synku.
- No cześć. - Mój kochany, przystojny Jin.
- Mamo, jesteś pijana? - Oj tam, zaraz „pijana”.
Wypiłam piwo na pół z panią Fan.
A potem jedno na pół... ze sobą.
Poznałeś wujka Wei-Chena?
Panie Gong.
Ten przystojniak to mój syn, Jin.
- Cześć, Jin. - Cześć. Tak, znamy się.
- Nie sądzę. - Tam rozmawialiśmy.
- Ja tam nie chodzę. - Aha.
Witaj w mojej restauracji. Posil się.
Dobra piosenka. Zaśpiewam.
- Śmiało! - Nie, czekaj...
Zluzuj majty, kolego.
- Wytłumaczę ci. - Okej.
Chodź ze mną.
No więc wyjaśnij, proszę, po co tu wszystkich sprowadziłeś?
Ja? Nie, to był pomysł Ji Gonga.
Ten kelner na bani to Ji Gong?
Mówi, że to tylko takie przebranie, ale chyba naprawdę się upił.
Rewelacja.
Opowiedział mi o Czwartym Zwoju.
Poszedłem prosto do ciebie.
- Ale chyba mnie śledził. - No właśnie, druga sprawa.
Dlaczego mnie nie uprzedziłeś?
Próbowałem, ale byłeś zajęty biologią.
Piwko z lodówki!
Komu, komu?
Mój tata też tu jest?
No.
Dajcie zaśpiewać naszej parze!
- Powtórz. - Ale co?
- „So good”. - Jak?
Jin, Czwarty Zwój chyba jest tutaj i ma coś wspólnego z twoimi rodzicami.
Co takiego?
To może być wisiorek twojej mamy.
Nie trafiasz w dźwięki!
To moja żona. Zawsze się czepia!
Bez tego czepiania z miejsca byś się nie ruszył.
Już ja wiem, jak się ruszać.
Czyli co, zjawiłeś się w moim domu i zażądałeś biżuterii?
Na obrazie Ji Gonga widziałem zwaśnione strony.
W wiecznej walce. Jak twoi rodzice.
Tak to wydedukowałeś? Żartujesz sobie, nie?
Mówię poważnie. Podobno ich rodziny toczyły spory przez wiele pokoleń.
Ji Gong długie lata szukał zwoju.
- I zgadza się, że to może być to. - Nie no, cudownie.
Skoro potwierdził to ten chiński Jack Sparrow.
Bardzo wiarygodne źródło informacji.
Męczyłam go, żeby poprosił o awans i teraz go dostanie!
Nie dostałem go.
Co?
Nie awansowali mnie.
Pat dostał to stanowisko.
Gdzie lód?
Lodu!
Christine.
Dlaczego jesteś zła?
A dlaczego ty nie jesteś?
Pat nie pracuje u was nawet rok.
Przemyślałem to.
Odejdę z firmy.
Zwalniasz się? Bez uzgodnienia tego ze mną?
Z czego będziemy żyć?
Mamy oszczędności.
Za mało.
Na kilka miesięcy nam wystarczą.
Posłuchaj, nie wystarczą nam.
Żartujesz?
Naprawdę się upiłaś.
Co się z nimi stało?
Musiałam kupić zapasy.
Zielonego proszku.
Ile?
To była inwestycja!
Ile?
Połowę.
Wracam do domu.
To narazicho.
Niektórym karaoke wchodzi za mocno, co nie?
Następna piosenka.
Przepraszam cię. Kiepsko to wygląda.
Ale inaczej nie powstrzymam powstania.
...śpiewamy, moje panie.
Jeśli wisiorek zawiera moc...
Wisiorek.
Wei-Chen.
Ji Gongu!
Wei-Chen!
Następny utwór
Ji Gongu!
Serwus.
Tak to wymyśliłeś?
Odwrócić ich uwagę i wykraść wisiorek dla siebie?
Właśnie tak.
A to nie był też twój plan?
Nie rozumiesz.
Cesarz i mój ojciec go potrzebują.
Możesz tego nie wiedzieć,
ale dawno temu twój ojciec zajumał mi robotę.
Tak było.
To ja miałem być wielkim mędrcem!
Nie wierzę ci.
Mało mnie to obchodzi.
Bo teraz mam w dłoni bilet powrotny do domu.
Dzięki za cynk.
Ej, Jin!
Wszystko w porządku.
Musimy to powtórzyć.
- Jin. - Gdzie ty byłeś?
Abrakadabra.
Ukradłeś wisiorek mojej mamy?
Co? Nie.
To znaczy, zabrałem go Ji Gongowi.
Dobra, oddaj go.
Jak to?
Nie. Potrzebuję go.
Wei-Chen, oddaj go.
Jest dla mnie ważny.
Ważny dla ciebie? Raczej dla moich rodziców.
Właśnie się przez ciebie pokłócili.
Mam gdzieś to, kim jesteś. I to twoje niebo.
Nie możesz sobie zabrać naszej własności, kłamiąc im w żywe oczy.
Ja kłamałem?
Nie, to ty kłamałeś.
Nie chcesz być moim przewodnikiem. Ani nawet przyjacielem.
Nie o to tutaj chodzi.
To nie należy do ciebie.
Oddaj.
- Przepraszam. Nic ci się nie stało? - Zostaw!
Nie tego szukałeś?
Niestety, pani Guardia, lodówka jest zepsuta.
Spróbuję szybko załatwić nową.
Dzięki za pomoc, Jamie.
Stoi tu, odkąd kupiłem to mieszkanie. I tak długo wytrzymała.
Proszę.
Zanim się zepsuje.
Papas con chorizo. Twoje ulubione.
Tylko w twoim wykonaniu. Dziękuję.
Zapomniałbym.
Proszę. Prowadzę zajęcia z Szekspira w koledżu.
Za tydzień mamy występ naszych uczniów.
Ty też wystąpisz?
Nie, ja nadzoruję wszystko zza kulis.
Nie każdy urodził się do aktorstwa.
Muszę iść, bo przegapię mój serial.
Nie ma sprawy.
- Miłego dnia. - Pa.
Ale to kompletne szaleństwo.
Łaz kozie śmiełć!
Napisy: Kamil Rogula