Nienawidzę wideo.
CLARE MA 20 LAT, A HENRY 28
Większość ludzi kocha nostalgię, dlatego lubią wideo, ale...
Tak po prostu myślę...
Może nie wiesz, co to jest. Może dla ciebie to nostalgia.
Dla podróżnika w czasie nostalgia jest pułapką.
Wspomnienia są jak klapa w podłodze...
Nie, już to mówiłem. Ja...
Okej, okej.
Cholera.
Henry?
Henry, wróciłeś?
Henry?
ŚLUB - WERSJA OSTATECZNA
Clare?
Henry.
CLARE MA 14 LAT, A HENRY 42
Co to za muzyka?
Jaka muzyka?
Ta piosenka.
To tylko moja mama.
Robi przyjęcie w ogrodzie i puszcza płyty.
To głupie, ale uwielbia stare musicale.
Nie chcesz włożyć butów?
Co się stało?
Nic, coś mi się przypomniało.
Przez piosenkę?
Tak, przez piosenkę.
Co ci się przypomniało?
Dzień pasty do butów.
MIŁOŚĆ PONAD WSZYSTKO
Annette, weźmiesz Richarda za męża
i przyrzekniesz mu wierność, dopóki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Richardzie, weźmiesz Annette za żonę i przyrzekniesz jej miłość i wierność,
w zdrowiu i chorobie, aż śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Richard i Annette przyrzekli sobie miłość i wierność,
a przysięgę potwierdzili, wymieniając obrączki.
Ogłaszam ich mężem i żoną,
w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
- Piękni. - Prawda?
O mój Boże.
Henry.
- Tato. - Tato.
HENRY MA 16 I 16 LAT
Hej.
- Wyłączyć? - Nie.
Nie jestem gejem.
Jeśli o tym myślisz, to nie jestem.
Było was tam dwóch.
Tak. Ten drugi już zniknął.
Słyszysz mnie, tato? Nie jestem gejem, naprawdę.
- To nie tak. - Henry.
Z moją przypadłością
mam pewne możliwości.
Gdyby więcej ludzi je miało...
Możesz być sobie gejem. Jestem muzykiem.
Wszyscy są tęczowi.
Było was tam dwóch.
Okej.
Wiesz, tato, ja...
podróżuję w czasie.
Naprawdę.
Jestem podróżnikiem w czasie.
Czasem spotykam samego siebie,
co, jak właśnie wyjaśniam,
pozwala na pewne rzeczy...
Kim jesteś?
Mówię prawdę.
Przykro mi, ale tak jest.
To woda.
Nie tylko.
Tylko.
To tylko woda.
Chyba muszę się ograniczać.
Podróże w czasie?
Jak znikałem ze szkoły,
nie wagarowałem.
Nie panuję nad podróżami w czasie.
- Co ty gadasz? - To prawda.
Czemu gadasz takie głupoty? Czemu nie powiesz prawdy?
Całowałeś ją w deszczu.
Mamę.
Wasz pierwszy pocałunek, pod jej blokiem.
Jak weszła do środka, zatańczyłeś.
Myślałeś, że nikt cię nie widzi.
Ja cię widziałem.
Też zatańczyłem.
Podróżuję w czasie i widziałem pierwszy pocałunek swoich rodziców.
Możemy to wyłączyć? Słyszę głos mamy.
Ja...
Gratulacje.
Lubię jej słuchać.
Ja też.
To tylko wideo.
Nie znoszę wideo.
Jak to nie znosisz?
Co to w ogóle znaczy? Każdy ma wideo ze ślubu.
Bądźmy jak każdy. Co za ambicja.
CLARE MA 20 LAT, A HENRY 28
Co właściwie tu robimy?
- Oglądamy kwiaty. - Po co?
- By wybrać ulubione. - Czyli jakie?
To kwiaty. Dekoracje z badyli.
- To miła pamiątka. - Badyle?
Wideo. Będziemy do niego wracać.
Ja mogę wrócić tam dosłownie.
A ja nie.
- Boże, ale się nudzę. - Już mówiłeś.
I powtórzę jeszcze parę razy, bo się nudzę.
Nie możemy postawić na wspomnienia? Film to nie to samo.
Zaraz mi wyrosną nowe organy do nudzenia się.
Chcę wideo. Nie musisz go oglądać.
- Muszę na nim być? - Musi być pan młody.
Może ktoś cię zastąpi.
- Nie masz dziś humoru, Henry? - Nie.
Podróżował we śnie i jest marudny.
Chryste, nie jestem marudny.
- Gdzie byłeś? - Nie wiem, to była tylko chwila.
- Przeszłość, przyszłość? - Chyba przyszłość.
- Gorsze powietrze? - Nie, olbrzymi telewizor.
- Super. - Ile osób przy pierwszym stole?
Henry, twój tata będzie z kimś? Czy, no wiesz, spotyka się z kimś?
Czy...
Przepraszam.
Ciągle zapominam, że będzie tata.
Oczywiście, że będzie.
Wiem.
- Chętnie go poznam. - Kogo?
Twojego tatę.
Okej.
Zapomniałeś, że jedziemy do niego jutro?
Nie.
Czemu go unikasz?
Czasem go widuję.
Prawie nigdy.
Wiesz, za dużo pije.
Na pewno nie tylko to was łączy.
Nie tylko.
Gdy na mnie patrzy, widzi swoją zmarłą żonę.
Gdy ja na niego patrzę, myślę, gdzie jest mama.
Relacji z tego nie będzie, będzie tylko powód do picia.
Clare.
PIĘĆ TYGODNI DO ŚLUBU
Nic ci nie jest?
Nie.
Zniknąłeś na pół nocy.
Dla mnie na dwie minuty.
Gdzie byłeś? Było źle?
Nie. To nie było nic ważnego.
Okej.
Dobrze. To dasz radę pójść pod prysznic, co?
A co, gdzieś jedziemy?
Wiesz, gdzie jedziemy.
Nigdy nie myślałeś o tym, żeby zbadał cię lekarz?
Chryste, nie.
Czemu nie?
Jak dla mnie zbadał" brzmi nieco zbyt autopsyjnie.
Nikt cię nie pokroi.
Jedyny podróżnik w czasie na świecie. Zamkną mnie na zawsze.
- Wcale nie. - Skąd wiesz?
Bo jestem z tobą. Jestem twoją ostoją.
Nie pozwolę, by ktoś ci mnie zabrał. Takie są fakty.
Spójrz na mnie.
Fakty.
To było kocham cię", tylko dłuższe.
No i mamy to.
Co?
Ciebie.
Piękną, idealną, zakochaną we mnie.
- To jest szczęście. - Biedactwo.
Całkowite szczęście. Jak alarm.
Nie lubisz szczęścia?
Szczęście to opinia o przyszłości.
- W sumie. - A to jest błąd.
Kocham cię, a ty mnie. Nie chcę tu się rozczulać,
ale sądzę, i nie jestem jedyna,
że to miłość nadaje życiu znaczenie
i że nikomu nie może się przytrafić nic lepszego.
Miłość daje śmiertelnikom nadzieję. Nie ma nic okrutniejszego.
Przynajmniej już wiemy, że nie napiszemy własnej przysięgi.
Cześć, tato.
Wiem, kopę lat. Właśnie skończyło ci się szczęście.
Najwyraźniej.
Witam.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Clare, to mój tata. - Miło pana poznać.
Nie jesteś blondynką.
Nie.
- Clare Abshire. - I zna twoje nazwisko.
Bierzecie ślub?
Pięknie.
- Była piękna, co? - Oboje byliście.
- Mogę zadać ci pytanie? - Jasne.
Wydajesz się bardzo miła.
Czemu wybrałaś akurat Henry'ego?
Prawdę mówiąc...
jest wyjątkowo dobry w łóżku.
Wiem, że tak myśli.
Miałem pewną możliwość. Na moim miejscu każdy...
Wiecie.
Data już ustalona?
Dwudziesty trzeci października.
Moi rodzice rzucili się na planowanie.
Kościół, wesele w klubie jachtowym. Może białe muchy i fraki.
- Muchy? - Nie mówiłam ci?
Klub jachtowy?
Ślub to święto dwóch osób, ale wesele to święto jednej kobiety,
tej, za której córkę wychodzisz.
Polubiłaś go, co?
Przypomina mi ciebie.
To znaczy tak czy nie?
I to, i to.
Kurwa mać.
HENRY MA 28 LAT
Myślę, że właśnie takiego domu szukacie.
...I 30 LAT
Zostało jeszcze trochę mebli.
Zostaną zabrane za parę dni.
Możemy najpierw obejrzeć studio?
Oczywiście.
CLARE MA 22 LATA
- Czemu zawsze to robisz? - Co?
Idziesz do okna i oglądasz ogród.
Nigdy nie oglądasz reszty domu.
- Studio jest tutaj. - Da nam pani chwilę?
- Oczywiście. - Dzięki.
- To jest to. - Jeszcze go nie obejrzeliśmy.
Widziałem go wiele razy. Tu mieszkamy w przyszłości.
Widzisz tamto drzewo?
Widziałem je wysokie, niskie, wszystkie wersje.
A jeśli sama chcę zdecydować?
Pewnie, powinnaś, ale to będzie twoja decyzja.
Możemy cokolwiek zrobić spontanicznie?
Jesteś spontaniczna.
Ja tylko mówię, co z tej spontaniczności wyjdzie.
Wiesz, jak to jest być twoją żoną?
Nie, ale ty też nie. W teorii nie wzięliśmy ślubu.
Słuszna uwaga.
Chodźmy obejrzeć wspaniałe studio do pracy,
w którym zakochasz się spontanicznie.
Jak nas na to będzie stać? Planujemy wygrać w lotka?
Okej.
- Okej. - Loteria, dzisiaj o ósmej.
- I? - Nie mówię do ciebie.
A do kogo?
Do ducha.
...atrakcją wieczoru jest ulubiona loteria Illinois.
Jeszcze raz: ostatnie trzy liczby to 20,
trzy, a na ostatnim miejscu mamy 15.
Powodzenia i dobranoc.
ZACZAROWANY OGRÓD TOMA
Teraz podróżujesz co noc. Udaje ci się wyspać?
Nie bardzo.
CZTERY TYGODNIE DO ŚLUBU
Miło, że znowu wpadłeś.
Zastanawiam się, czy masz leki na uspokojenie.
Może coś dostałeś, jak, wybacz, mama zmarła.
To mój lek.
Nie mogę być pijany przez cały ślub.
W czym problem?
Dużo podróżuję w czasie, bo się denerwuję.
- Mogę spanikować na ślubie. - Jak każdy.
Ale jak ja spanikuję, skończę nago w spelunie w 1987 roku.
Potrzebuję leków.
Które mnie uspokoją na cały dzień i nie zmienią w zombie.
Idź do lekarza.
- Przerabialiśmy to. - Serio.
Nie porwie cię żadna sekretna agencja rządowa.
Skąd wiesz?
Takie rzeczy się dzieją tylko w filmach.
Jak podróże w czasie.
TRZY TYGODNIE DO ŚLUBU
- Wszystko gra? - Tak.
Nic mi nie jest.
Gdzie byłeś?
Same nudy.
Kiedyś mi mówiłeś. Czemu przestałeś?
Co to?
Nic takiego. Mama mi to dała, jak byłam mała.
Na moją cenną biżuterię.
Tak tylko mówię.
Już tak było.
Teraz jest inaczej.
Chodzi mi o to, że trafiasz w jedno miejsce.
- Jak ze śmiercią matki. - Złe wspomnienia to pułapki.
Ale teraz martwię się o przyszłość, więc tam trafiam.
- Pójdziesz ze mną? - Jasne.
Dzięki.
Na razie, tato.
- Potrzebuję twojej opinii. - Jasne.
Który zestaw wolisz?
Podoba ci się któryś?
Z tych?
Co sądzisz?
Miej opinię o tym, co razem kupimy.
- A ty który wolisz? - Chcę znać twoją opinię.
Ten.
- Ten? - Tak, ten.
- Na pewno? - Ten podoba mi się bardziej.
- Nie ten? - Tak, ten.
- Super. - Pani Abshire.
Dzień dobry. Przyniosłaby pani półmiski?
Cześć, tato.
Cześć.
Miło, że do mnie dzwonisz.
No wiesz, martwię się.
Miło, że zwracasz się do mnie ze zmartwieniami.
W sumie to więcej niż zmartwienie.
Mam nadzieję.
Bardzo dużo nadziei.
Nic ci nie jest?
Hej.
Nie stresuj się tak, okej?
Weźmiemy ślub i wszystko będzie dobrze.
Okej?
Tak miło, że tu jesteście.
- Dziękujemy za gościnę. - Nie ma za co.
TYDZIEŃ DO ŚLUBU
Chcę tylko rzec, że pana żona była wspaniałą śpiewaczką.
Co za talent. Oboje tak sądziliśmy, prawda?
- Słuchanie jej było zaszczytem. - Tak.
To bardzo miłe z państwa strony. Była wspaniała.
- Mamy taki żart. Zabawny. - Dla wtajemniczonych.
Ludzi to nie bawi, ale nie mają racji.
Jak nikt się nie śmieje, czy to jest żart?
- Tak. - Na pewno?
Mam dużo takich żartów.
- Dobrych? - Świetnych.
- Skąd wiesz? - Instynkt komika.
- Ale nikt się nie śmieje. - Mało kto ma ten instynkt.
- Mało kto? - Naprawdę mało.
Gdzie twój narzeczony? Z chęcią go poznamy.
Dacie mi chwilę?
Coś nie tak?
Wciąż mówimy o ślubie?
Skarbie, spróbuj to zrozumieć.
Ten ślub jest jak wielka produkcja Broadwayu.
Rodzice planują festiwal radości,
który przyćmi osiągnięcia wszystkich ich przyjaciół
i zniszczy ambicje towarzyskie wszystkich ukochanych.
Użyli słów szok i przerażenie".
Chcą, by inne śluby zostały odwołane z rozpaczy.
Nie możemy im tego odebrać.
Nie boisz się, że mogę zniknąć?
Mogę się przenieść w czasie i zostawić cię pod ołtarzem.
- Nie. - Skąd wiesz?
W przyszłości jesteśmy małżeństwem.
Co czytasz?
Podręczne Czasopismo Medyczne.
Sexy. A konkretnie?
O narkotykach.
- Bierzesz? - Dawniej mi się zdarzało.
Co?
- Nic. - Nic?
Tak. Muszę gdzieś zadzwonić.
Teraz będziesz dzwonił?
- Dzięki za wyrozumiałość. - Ja...
DWA DNI DO ŚLUBU
Jezu Chryste.
Henry?
Gomez? Co tutaj robisz?
Mam klienta. A ty?
Spotykam się z kolegą.
Clare prosiła, byś mnie śledził?
Gdybym cię śledził, wymyśliłbym lepszą wymówkę.
Nie, ta do ciebie pasuje.
Hej, Henry.
- To twój kolega? - Aha.
Hej.
Wybacz, Henry.
Biznes.
- Hej. - Hej.
To mój dawny kolega z bibliotekoznawstwa.
- Ben, to Gomez. - Cześć, Gomez.
- Jest prawnikiem. - Kurwa.
To bez związku z niczym. Przypadkiem powiedziałem to na głos.
Okej. Jestem zajęty. Na razie.
Gratuluję udawania niewiniątka. Wyszło ci subtelnie i wspaniale.
Jak się czujesz?
AIDS.
O to pytam.
Dziesięć piguł dziennie robi swoje,
ale chyba jeszcze bardziej łysieję.
Właśnie, co do piguł...
Tyle lat mnie ignorowałeś, czego teraz chcesz?
Dla facetów ignorowanie to podstawa przyjaźni.
Czego chcesz?
Tym razem niczego imprezowego. Wręcz przeciwnie.
Chcę wytrwać dziewięć godzin bez stresu i podróży w czasie.
- Wciąż to robisz? - Wciąż.
- Co to za stres na dziewięć godzin? - Mój ślub.
- Dzwonię do Evangeline. - Co?
Zapomniałem kupić karmy dla kota.
Jaki to ma związek?
Nie ma, przypomniało mi się.
Możesz się skupić?
Muszę uśpić receptory dopaminy na co najmniej dziewięć godzin.
Masz coś na to?
- Co to? - Morfina plus.
- Plus co? - Plus nie twoja sprawa.
Mogę wypróbować?
Teraz?
- Boże, nie. - Czemu nie?
Mogę coś popsuć z nerwów.
Jesteś fryzjerką.
- Co możesz popsuć? - Obciąć ci mózg.
- Co to? - Co?
- Ta piosenka? - Radio?
Tak, ta piosenka. Znam ją.
Co robisz?
Takie tam.
Takie tam?
Masz najbardziej nieodpowiedzialne podejście do leków
ze wszystkich osób, jakie znam.
Proponuję coś,
pokazuję pigułkę,
normalna osoba by wiedziała, że nie powinna jej połykać.
Wiem, że tam jesteś.
I mój przyjaciel też. Otwórz, proszę.
Czego chcesz?
Powinieneś wiedzieć, że mam klientów w okolicy
i wiem, kim jesteś i co robisz.
Nic dobrego, ale będzie jeszcze gorzej,
jeśli zaraz mi nie otworzysz.
Jasne.
Ty powinieneś wiedzieć,
że czasem występują skutki uboczne, które nie wynikają z winy sprzedawcy.
Cholera.
- Nie podejmuje się takiej decyzji. - Nie miałem wyjścia.
- Wiem, co się stało. - Rozmawialiśmy o tym.
- Nie jesteś moją żoną. - Raczej!
- Wal się! - Wal się!
Nigdy ci nie wybaczę, Henry. Nigdy.
Kurwa, w końcu. Gdzieś ty był?
- Wiem, co się stało. - Nie rozmawiasz z żoną?
- Nie jesteś moją żoną. - Raczej!
- Wal się! - Wal się!
Nigdy ci nie wybaczę, Henry. Nigdy.
Henry. Hej, Henry.
- Nic ci nie jest? - Co tu robisz?
- Myślałem, że pomoże. - Co on może pomóc?
Coś musi pomóc.
Za siedem godzin bierzesz ślub.
- Siedem? - Zniknąłeś na cały dzień.
Dasz radę? Zwykle to tak nie wygląda.
- Zwykle nie jest naćpany. - Nie jestem dilerem.
Pomagam chorym poza systemem.
- I dilujesz. - Kwestia nastawienia.
Tato.
CIĄŻA
Idź stąd.
HENRY MA 28 LAT, A CLARE 29
Proszę cię, idź.
Oczywiście, że jej powiedziałem.
Teraz mnie nienawidzi.
Nazwała mnie mordercą. Chyba to znaczy, że źle poszło.
HENRY MA 28 i 36 LAT
Wybacz, muszę kończyć.
Nie.
To tylko duch.
- Czemu nazywasz mnie duchem? - Bo jesteś duchem.
Z mojego punktu widzenia.
Z którego czasu jesteś?
Tuż przed ślubem? Boisz się? Nawiedzasz przyszłość?
Czemu Clare płacze?
- Ludzie czasem płaczą. - Ale to jest twoja żona.
Czemu płacze?
- Wcale nie. - Przed chwilą ją widziałem.
To nie jest moja żona.
W teorii.
Wybacz, młody, starałeś się, ale nie wyszło.
Skoro o tym mowa...
Poronienia?
Płodzę małych podróżników w czasie.
Skaczą w czasie już z łona.
O Boże.
Właśnie.
Co zrobiłeś?
Wiem, że coś zrobiłeś.
Clare cię za to nienawidzi.
- Sam powiedziałeś. - Ej.
Masz pojęcie, jak to w ogóle wyglądało?
Gdy zachodzi w ciążę,
za każdym razem...
myśli, że tym razem będzie dobrze.
Że tym razem się uda.
Nabiera nadziei.
Rozświetla szczęściem cały dom.
Ale ja zawsze wiem,
że nic z tego.
To się nigdy nie uda.
Wiesz, od kiedy to wiem?
Od kiedy stałem po drugiej stronie biurka.
Od kiedy byłem tobą.
Zrobiłeś wazektomię?
- Tak. - I nic jej nie powiedziałeś?
- Dokładnie. - Ja tego nie zrobię.
Zrobisz dokładnie to samo.
Jak długo tu jesteś, młody?
Kiepsko to pamiętam.
Hej, słyszałeś mnie? Nie zrobię tego.
A tak, naćpałeś się. To wszystko wyjaśnia.
- Nie zrobię tego Clare. - Zrobisz.
Tak będzie, nie zmienisz tego.
- Jeb się. - A co, zmienisz?
Nie zmienisz. Głupiec nic nie zmieni.
- Zmienię. - Nawet ślubu nie umiałeś wziąć.
Henry, na kogo krzyczysz?
Jezu. Lubisz nas trzymać w napięciu, co?
- Nic ci nie jest? - Nie.
Halo?
Clare, to ja. Wpuść mnie.
- Henry? - Wrócił. Mamy go.
Dzięki Bogu.
- Zawiozę go do kościoła. - Dobrze. Dzięki
Gomez, spójrz na niego.
Widzę go. Musimy jechać.
Spójrz na niego.
To nie ten Henry.
HENRY MA 36 LAT
Porobiło się, co nie?
...I 28 LAT
Dziękuję. Przepraszam. I dziękuję. Przepraszam.
- Przyniosę ręcznik. - Dzięki.
- Cholera. - Tak.
- Jesteś... - Wiem.
- Proszę. - Dzięki.
- Pobiłeś mojego męża? - Nie ma za co.
O Chryste.
Nie, nie dziś.
Nie dam rady. Nie dzisiaj.
Wiem, jak jest ci ciężko. Wiem, że to trudne.
Nie, nie rozumiesz.
- Nie jestem na to gotowa. - Na co?
Dzień pasty do butów.
Jaki dzień?
Pasty do butów.
Potrzebujemy tego drugiego. Ile ty masz lat?
Rocznikowo 36.
- Jestem tam? - Gdzie?
- Gdy masz 36 lat? - Graliśmy w zeszły czwartek.
Dzięki.
Pasta do butów.
Dajcie mi pastę.
- Do butów? - Czemu?
Żaden z was nie ma farby do włosów.
Bez urazy, ale twój mąż to dupek.
Zgadzam się. Przypomnij, czemu nie lubisz wideo?
Przeszłość to otchłań. Od patrzenia w nią mam zawroty głowy.
To nie przeszłość. To się dzieje właśnie teraz.
- Jak to ma się udać? - Spokojnie, wszystko wiem.
Załatwię ślub, wrócę do domu.
Młody wróci tutaj i załatwi małżeństwo.
- Nie będzie po ślubie. - W teorii.
No dobra...
Co sądzisz, tato? Przejdzie?
Matka byłaby z ciebie dumna.
To najważniejsze, prawda?
Wszystko gra?
Masz taki wzrok.
Co?
Jakbyś dawno mnie nie widział.
- Nie... - Też jestem z ciebie dumny.
Dobra, zaczynamy.
Tato.
Czy warto?
- Wziąć ślub? Jasne. - Nie.
Pytam na poważnie.
Czy ślub z mamą był wart tego, by ją stracić?
Nie mówię o sobie.
Mówię o Clare. Za szybko się starzeję.
Widziałem dość przyszłości, by wiedzieć, że umrę za wcześnie.
Pytam dla Clare.
Czy ślub był wart straty?
- Poważne pytanie. - To poważny dzień.
Tak.
Nie było łatwo.
Ale było warto.
Dziękuję.
Dzięki tobie.
Za rzadko to mówię, ale było warto dzięki tobie.
Daj jej dziecko.
Jeśli nie możesz zostać,
zrób choć to.
Daj jej dziecko.
Z tym mogę mieć problem.
Problemy da się rozwiązać.
Nie ten, tato.
Chodźcie. Musimy być w kościele.
- Idziemy. - Na czas.
- Wiem. - Jest o tym żart, zobaczysz.
Znam ten żart. Oglądałem nagranie.
Po co to robimy?
Mnie tam nie będzie, bo...
Nie.
No bez jaj.
To jakiś, kurwa, żart.
Co on tam, kurwa, robi?
- Bierze ślub. - Z moją dziewczyną.
Pamiętaj, że on pamiętał to nagranie.
- Czemu? - Dupek.
Och. Świetnie.
Ten to ma klasę. W kościele.
To też zapamięta.
Kamerzysta był pod wrażeniem.
Przepraszam. Jesteśmy spóźnieni.
Musimy wprowadzić pannę młodą.
Jasne, żaden problem.
Ładujemy działa.
Nie pozwól, by ludzie dostrzegli,
jak stary i styrany jesteś.
To mnie uspokoiło.
Spokojnie, bo ci się zmarszczki zrobią.
- Myślałem, że się bardziej wkurzysz. - Jestem wkurzona.
I będę przez bardzo długi czas. Siedź cicho i podziwiaj sukienkę
Dzięki, tato.
Tak, teraz to do niej dociera.
Gdzie on jest?
Jesteś śliczna.
Pachniesz pastą do butów.
Pewnie się cieszysz, że go walnąłem.
Czemu?
Widziałem waszą kłótnię. Nienawidzisz go.
- Kochani, zebraliśmy się tu... - Nigdy.
Mogę mu rozkwasić tę głupią twarz, ale nigdy go nie znienawidzę.
- W obecności kościoła... - Co on robi?
Przypomina sobie.
- Kocham cię. - Clare i Henry.
Dupek.
Czy wchodzicie w ten związek małżeński
bez przymusu, z własnej, szczerej woli?
- Tak. - Tak.
Jesteście gotowi przyjąć dzieci od Boga kochającego
i wychować je w wierze w Chrystusa i jego Kościół?
- Tak. - Tak.
To okropne, co ci zrobił.
Myślał, że musi to zrobić.
Pewnie myślał, że dłużej tego nie zniosę,
a do tego sam nie mógł tego znieść.
Ja chciałam mieć dzieci.
Z tobą. Bardziej niż cokolwiek innego.
- Ja też tego chcę. - Nie.
W zdrowiu i chorobie.
Poddałeś się po pięciu próbach.
Nie opuszczę aż do śmierci.
Ja bym się nie poddała. Zrobiłabym wszystko.
Jak mi to wybaczysz?
Ja, Clare, biorę ciebie, Henry'ego...
Muszę coś wymyślić.
...i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską.
Miałem dać ci szczęście.
W zdrowiu i chorobie.
Kto ci tak powiedział?
...oraz, że cię nie opuszczę aż do śmierci.
Popatrz na siebie.
Ile masz lat, 28?
Tak.
Dwadzieścia osiem.
Jestem starsza.
W końcu. Podoba mi się to.
Henry, w małżeństwie nie chodzi o szczęście.
Szczęście jest super, jak jest.
Ale nie to jest celem.
Bierzemy ślub.
To nie seksowna randka, urlop, ani wyjazd na weekend,
tylko poważny, prawdziwy ślub.
- Spójrz na nas. - Henry, przyjmij tę obrączkę
jako znak mej miłości i wierności.
Czy wyglądamy, jakbyśmy się wybierali na wakacje?
Raczej...
jakbyśmy wyruszali na burzliwe morze.
I doskonale wiemy, że nie wyjdziemy z niej cało.
Co się wtedy robi?
Trzyma się jak najdłużej i najmocniej,
bo się wie...
Że lepiej już nie będzie.
Uszczęśliwiaj mnie w dobre dni.
Pomóż mi znieść te złe.
Jeśli wybaczysz mi, gdy cię zranię, ja też się postaram.
Zgoda?
Okej.
Tęsknię za tobą.
- Słucham? - Tęsknię za tobą.
Za tym tobą.
Za tym młodym, wściekłym dupkiem.
To ja cię zmieniłam?
Sprawiłam, że zniknąłeś?
Ja...
Odwiedź mnie czasem.
- Słucham? - Jeśli się przeniesiesz w ten czas.
W końcu jesteś moim mężem.
Czy to nie jest trochę...?
Henry.
Jesteśmy po ślubie.
Ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
- Nie martw się, młody wkrótce wróci. - Tęskniłam za tobą.
Zaczekaj, towarzyszu.
Pora na żart.
Biorę ślub rano w niedzielę
Dzyń! Dzwony dzwonią na wesele
Wyjmij zatyczki
Nie wchodź w potyczki
Musimy być na czas w kościele
- O świcie z łóżka się zerwę - Bierze ślub
- W welon się przyoblekę - Cud i miód
Teraz poproszę buziaka
Zatęsknicie za mną zaraz
Musimy być na czas w kościele
- Jak zatańczę - Tak
Rozniosę parkiet
Jak zagwiżdżę
Wyciągnij mnie za bramę
Bo rano biorę ślub w niedzielę
Bierze ślub
Dzyń! Dzwony dzwonią na wesele
Zaszalejmy na całego Ale pamiętaj, kolego
Musimy być na czas
Na litość boską
Musimy być na czas
CLARE MA 20 LAT, A HENRY 36
W kościele
CLARE MA 29 LAT, A HENRY 28
Ale to dziwne, że miałbym cię tu odwiedzać.
Jestem tylko nim.
Kolesiem, który zrobił sobie wazektomię.
Jeszcze nie.