Podróże w czasie to nigdy nie jest jedyny problem w życiu.
Ma się też wszystkie inne.
Na przykład...
jej przyjaciele.
- Cześć. - Hej.
HENRY MA 28 LAT, A GOMEZ 33
Hej.
- Dzięki. - Spoko.
To co słychać u Clare?
Wszystko w porządku.
Po staremu.
Aha.
- A u Charisse? - Też.
Aha.
Musimy zadać to pytanie.
Bo jak wrócimy, one nas zapytają.
Clare spyta o Charisse i nawzajem.
Musimy zapytać, bo będziemy mieli kłopoty.
Mieszkają razem. Pewnie wiedzą, co u nich.
Słuszna uwaga.
- Tak sobie żartowałem. - Jasne.
Humor obserwacyjny.
Aha, czaję.
Co tak się patrzysz?
- Jak? - Nie wiem. Tak.
- Jak? - Dziwnie się na mnie patrzysz.
- Podróżujesz w czasie. - Wiem.
To najciekawsze, co mi się przytrafiło.
Jestem prawnikiem.
Ludzie mi płacą, by zapobiegać ciekawym rzeczom.
A teraz proszę. Przyjaźnię się z podróżnikiem w czasie.
Naprawdę?
- Co naprawdę? - Naprawdę się przyjaźnimy?
- Według ciebie tak. - Co to znaczy?
Znaczy, ciebie z przyszłości.
A co on tam wie?
Dużo więcej niż ty.
Tylko że nie mamy ze sobą wiele wspólnego.
Poza jedną oczywistością.
- Czyli? - Obaj chcemy pieprzyć Clare.
- To nie... To nieprawda. - Wyluzuj.
Nie, naprawdę.
- Wcale tak nie jest. - Spoko, rozumiem.
Tylko spróbuj, to zwiążę ci gardło w supeł.
Ale poza tym z wdziękiem przyjmuję ofiarę z twej zazdrości.
Zdrowie.
Musisz to odszczekać.
Stary, to nie problem.
- Przeproś. - Za co?
Nie żywię takich uczuć do Clare. Ani żadnych uczuć.
- Jasne. - Powinieneś przeprosić.
Powinieneś usiąść, zanim znowu przemówią.
Próbowaliśmy spotkania.
Nie wyszło. Niech tak zostanie.
Posłuchaj.
Jeśli się dziwnie na ciebie patrzę, może mam powód, o którym nie wiesz.
Najpierw kolacja, potem macanie po kolanie.
Już cię widziałem.
Wiem. Byłem pijany.
- Przedtem. - Przed czym?
- Nie wtedy. - A kiedy?
Rozpoznałem cię.
Skąd?
Gdybyśmy sobie siedzieli na miłym piwku,
może bym ci powiedział.
MIŁOŚĆ PONAD WSZYSTKO
HENRY MA 38 LAT,
...A CLARE 16
Mogę odpocząć?
Po czym? Tylko siedzisz.
- Mogę zobaczyć? - Jeszcze nie.
Pamiętaj, że jestem ubrany.
Skąd wiedziałeś?
Widziałem cały rysunek.
- To oszustwo. - Jak rysowanie mnie bez ubrań.
Co to było?
Nic. Wiewiórka czy coś.
Myślisz, że nie wiem, kto to był?
Nikogo tu nie ma.
Poznałem twoją rodzinę, pamiętasz?
Dawno temu.
Czemu się uśmiechasz?
Bo to było zabawne.
Co w tym było zabawnego?
Ty.
- Ja - Aha.
Ty, Clare Abshire.
Byłaś bardzo zabawna.
CLARE MA 20 LAT, A HENRY 28
Nie znosisz swoich rodziców?
Dlaczego miałabym ich nie znosić?
Bo teraz mieszkasz bardzo daleko od nich.
- Kiedy tam będziemy? - Już niedaleko.
Spokojnie. Rozluźnij się.
Co jest grane?
Jadę samochodem.
- Co jest nie tak z samochodami? - Ja jestem nie tak.
Jeśli spadnę w czasie, zrobię to z prędkością 60 na godzinę.
Gdzieś w historii zrobi się wielka plama ze zdziwioną miną.
- Ktoś do ciebie wydzwania. - Tak.
- Nie odbierasz. - To nic takiego.
Uważaj. Jeszcze pomyślę, że to twoja kochanka.
Zgadza się.
- Ingrid? - Nie.
- Gomez. - Gomez?
Mieliśmy małe spięcie.
- Próbuje się zaprzyjaźnić. - Niech przestanie.
Czy tego chcesz, czy nie, to twój najlepszy kumpel.
- Kto tak mówi? - Ty z przyszłości.
Nie słuchaj go. Wszyscy wiedzą, że kłamca ze mnie.
Przyszły ty nie jest. Jest super.
Nie obnoś się tak, że go wolisz.
To ty, tylko super. Dziwisz się, że go wolę?
Świetnie. Bomba.
Jestem jeden na świecie i przegrywam sam ze sobą.
Mogę coś poprawić? Co z włosami?
Włosy coś pomogą?
Seks jest dobry.
Naprawdę mi się podoba.
To dobrze. Dzięki za opinię.
Mam wrażenie, że zdradzam miłość życia
z jego sexy młodszym bratem, ale jest dobrze.
W takim ujęciu faktycznie brzmi dobrze. Dzięki.
- Gomez? - Tak.
Odbierz.
- Muszę? - Tak. I bądź miły.
- Hej. - Hej, towarzyszu.
Towarzyszu.
Jesteś w trasie z Clare? Wszystko w porządku?
- Tak. - Bez wycieczek w czasie?
Trafiłem do Dallas 1963 roku.
Strzeliłem w paradę, nie zmieniłem nic ważnego.
To żart, prawda?
Tak, to żart.
Muszę przywyknąć do twojego poczucia humoru.
To zaoszczędzi trochę czasu.
- Słuchaj, co do wczoraj... - Zapomnij.
- Wybacz, że się uniosłem. - Spoko, obaj się nie popisaliśmy.
- Chętnie o tym zapomnę. - Ja też.
Dobrze.
A to, co mówiłem o tym, że cię widziałem?
Przed spotkaniem u Clare...
Czy to...?
Mogę ci o tym powiedzieć?
Tak, jasne.
To nie...
Nie wpływa na przyczynowość?
- Słucham? Jedźmy. - Jak ci...
Jak ci powiem, to nie wpłynie na przyczynowość czasu?
Przyczynowość czasu?
Słyszysz w ogóle słowa, które wypowiadasz?
Czy tylko siedzisz z nimi w jednym pokoju?
Wiesz co, Henry? Pierdol się.
Nie, czekaj.
To był żart.
Tylko żartuję.
Nie lubimy się.
To jak mamy się zaprzyjaźnić?
Nie lubię go.
- Ale się zaprzyjaźnicie. - Jak?
Jak to jest w ogóle możliwe?
Jesteśmy na miejscu. Stąd właśnie pochodzę.
- Meadowlark House. - Okej.
Duży. To duży dom.
Zabawne, że go nie znasz.
Mieszka tu jedna rodzina? Po co reszta pokoi?
Na problemy rodzinne.
Nie da się wrócić do dzieciństwa, zawsze coś jest nieco inaczej.
Mówisz sobie, że jest tak samo,
ale potem ktoś zauważa zmiany.
To Mark. Nie bądź większym dupkiem od niego.
To nie zawody.
Obiecaj.
- Obiecuję. - Dzięki.
- Hej. - Moja córeczka.
Oto i ona.
A to jest jej młody kawaler?
Mamo, tato, Mark,
to jest Henry DeTamble.
Miło was poznać.
Mów mi Philip.
Lucille. Witaj w naszym domu.
Cześć, Lucille.
Powiedziałaś mamo"? Jakim cudem?
To twoja mama? Miałaś 11 lat?
Nie wygłupiaj się.
A ty to farciarz,
który molestuje moją siostrę, tak?
No wiesz...
między innymi.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
Proszę, wejdź.
- Chodźmy. - Jasne.
Clare mówiła, że pracujesz w bibliotece?
Tak, w Newberry.
Jesteś bibliotekarzem.
Tak, od kolekcji specjalnej.
A co planujesz potem?
- Philip. - Co?
To samo. Książki nigdzie się nie wybierają.
Okej.
Byliście kiedyś w Newberry?
Czasem zabieram tam klientów. Z korporacji.
- Kancelaria. - Racja.
Clare mówiła. Prawnik. Fajnie.
Za moje grzechy.
Mój kumpel jest prawnikiem, więc znam już dwóch prawników.
Trzech. Też jestem prawnikiem.
- Prawie. - W zasadzie tak.
Dużo prawników w rodzinie, co?
To nasza duma.
To się może przydać.
Jeśli ktoś złamie prawo.
Ja nie...
- Nie sądzę... - Nie żebyście łamali.
Po prostu macie...
siatkę bezpieczeństwa.
Gdybyście chcieli...
zaszaleć.
Jak się nazywa?
- Kto? - Ten przyjaciel.
- No tak. Gomez. - Jeff Gomez?
Nie, on jest w Kentucky. Jak ma na imię?
Może go znam. Znam wielu młodych.
Po prostu...
Gomez. Tak na niego mówimy.
- Cześć. - Gomilinsky.
- Gomilinsky, miło cię poznać. - Nie, to...
Gomez to skrót od Gomilinsky.
Takie przezwisko.
Jan Gomilinsky. Nazywamy go Gomez.
Fakt, zapomniałem.
Zapomniałeś, jak się nazywa?
Czasem się nie pamięta imion przyjaciół.
To twój pokój.
Niebieski.
Łazienka jest tutaj.
- Przyniosę ci ręczniki. - Tu nie ma nic niebieskiego.
Kiedyś był niebieski. I tak się przyjęło.
- A gdzie jest twój pokój? - A co?
Chcę go zobaczyć.
Zapamiętam na noc, żebym trafił po ciemku.
Chodź.
Strasznie daleko są te pokoje.
Nie wiem, co moi rodzice sobie myśleli.
No proszę...
- To łąka? - Tak.
Po drugiej stronie jest las.
I polanka, na której się poznaliśmy.
To takie dziwne, że nie wiesz.
Mniejsza, niż myślałem.
- Co takiego? - Łąka. Myślałem, że będzie większa.
Dla mnie była wielka.
Pewnie wszystko jest większe, jak się jest dzieckiem.
Większe i ważniejsze.
Wracałaś tu jako dorosła, co nie?
Tak, ale teraz widzę to twoimi oczami.
Pójdziemy na nią?
Na polankę w lesie?
Może tak.
Po obiedzie.
Może?
- Wyczuwam problem. - Nie.
Co?
- Po prostu... - Po prostu co?
To polanka.
Tak?
Ta polanka to nasze miejsce.
Chodzi ci o nasze miejsce.
- Tak. - Bo ja jestem nim.
Mężczyzną, którego tam poznałaś.
- Wiem. - To ja, Clare.
Henry. To ten sam Henry.
Kiedyś.
Nie chcesz, bym tu był?
To miejsce drugiego mnie.
- To głupie. - Tak.
Ale czy prawdziwe?
Możesz spróbować być dla mnie miła.
Może to nam wejdzie w nawyk.
- Wygrałam. - Co? Znowu mnie pokonałaś.
- Robię się coraz lepsza. - Nie.
Jestem miła.
I rozczarowana, że nie jestem nim.
Ciągle nim nie jesteś.
W końcu mi się uda.
Nie myślisz nigdy, jak wspaniale musi być
zakochać się we właściwej kolejności?
Może jestem sentymentalny...
ale teraz też jest całkiem super.
Uważaj.
- Wybacz. - Nie rzucaj moimi rzeczami.
- Tak lubisz warcaby? - Kiedyś grałam.
Grałam tym zestawem z nim, z tobą.
- Są stare. - Stare i ważne dla mnie.
Stare wcale nie jest ważne.
Stare to nowe, które odczekało dość czasu.
- Super, wykład. - A czemu nie?
Nie rozumiesz, prawda?
Nie-podróżnicy nigdy tego nie rozumieją.
Trzymacie się przeszłości, jakby była najważniejsza.
Albo martwicie się o przyszłość, której jeszcze nie ma,
bo jedyne, co istnieje, to tu i teraz.
To jedyne, co się tak naprawdę ma.
Teraz.
Przeszłość cię nie zabiła.
Przyszłość cię zabije.
Liczy się tylko to, co pomiędzy.
Ty.
Ty i ja.
Tu i teraz.
Ty i ja.
W tej chwili.
Czemu mam wrażenie, że za seks z tobą pójdę do piekła?
Nie wiem, ale w życiu nie dostałem lepszego komplementu.
Zamknij drzwi.
Hej, Clare.
Odstaw go.
Za pięć minut obiad.
Obiad. Czekają na nas przy stole.
Wybacz, teraz nie mogę się wycofać.
Nie, masz wrócić do pokoju i się odświeżyć.
Odświeżyć? Tak to się teraz nazywa?
Clare?
- O mój Boże. Jesteś tu. - Cześć.
Strasznie za tobą tęskniłam.
Popatrz tylko. Mega.
- Kim jesteś? - Ja?
Jestem twoją żoną, Henry, miłością twojego życia.
Wybacz, dla ciebie to się jeszcze nie wydarzyło.
Podróże w czasie muszą być trudne.
Jestem Alicia.
Siostra?
Zgadza się, siostra Clare.
I tak,
nie próżnowałeś w tym domu.
Ręczniki. Jak widzisz, są niebieskie. Pasują do nazwy pokoju. Zadowolony?
- Ja nic nie zrobiłem. - Poznaliście się?
- Tak, ale ja... - Mieszasz mu w głowie, Alicia?
O ile mi się uda.
Nawet nie próbuj. W żadnym znaczeniu.
Jak chcesz, siostrzyczko.
Ktoś mi może to wyjaśnić?
- To moja młodsza siostra. - To wiem.
Wie o tobie i lubi się drażnić z ludźmi.
- No co ty. - Przepraszam.
Ale robiłeś takie śmieszne miny.
Chwila. Skąd ona o mnie wie?
- Powiedziałam jej. - Czemu?
Widziałam cię parę razy.
Parę razy musiałam zabrać cię do domu, bo zima.
Ukryłam cię, ale Alicia paplała,
że w piwnicy są nadzy faceci, musiałam ją uciszyć.
I uwierzyła, że jestem podróżnikiem w czasie?
Albo to, albo pod domem był rurociąg z nagimi facetami.
Uwierzyłam, bo to nudniejsze wyjaśnienie.
Wyglądasz jak Henry z rysunku.
- Rysunku? - Poza fryzurą. Ta jest lepsza.
- Zostaw ją. - Rysunku?
Nie widziałeś go? Pokaż. Jest w Chicago?
Jest tutaj. Nie chciałam, by go znalazł.
- Czemu? Spodoba mu się. - Właśnie.
- Obiad czeka. Szykuj się. - Narysowałaś mnie?
- Musisz to zobaczyć. - Chodź.
Co ty robisz? Nie strasz go.
Muszę straszyć twoich facetów. Obowiązki młodszej siostry.
- Ale ciacho. - Wiem.
- Nie mówiłaś. - Nie zauważyłam, byłam zakochana.
Chcesz o tym pogadać?
Bo to chyba tak nie działa.
Kurwa.
Właśnie wylądowałem na tobie nago?
O Boże.
Byłam dzieckiem. Teraz on nim jest.
To nie dziecko, Clare.
Zakochałam się w dorosłym. Teraz jest młody.
- Młode ciacho. - Nie o to chodzi.
- Cholera. - Co jest?
Kran.
Sukinsyn!
Dupek!
Spuścił mu wpierdol.
Do kurwy nędzy.
- To choroba lokomocyjna, nic więcej. - Biedactwo.
- Poczekamy z obiadem. - Powiedz Nell.
Przesuniemy obiad o godzinę. Tyle wystarczy?
Tak. Na pewno.
- Oby mu przeszło. - Na pewno. Nic mu nie będzie.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Od jak dawna...?
Zawsze był sztuczny?
Tak, powinniśmy wstawić prawdziwy.
Rozmawiamy o tym, od kiedy kupiliśmy dom.
Zawsze myślałam, że jest prawdziwy.
Hej.
Dobra, zaczynamy.
Do dzieła.
Ty, w tym zielonym czymś.
Tak, ty.
Kamera z budynku uchwyciła profil.
Ale ta ze starego słupa
w ogóle cię nie widzi.
A teraz widzi całą twarz. Dzięki. Świetnie.
Reszta jest już załatwiona.
Cześć, towarzyszu.
Witaj w przyszłości.
Rok 2022.
Zignoruj moją łysinę.
Trzymaj się.
Zaraz się tobą zajmiemy.
Dobra,
żebyśmy mieli jasność,
nagrania z kamer trafiają na twarde dyski,
do których nie macie dostępu.
Z kolei moja kancelaria
złożyła już wniosek o przejrzenie zapisów z dzisiaj.
Miałem takie przeczucie,
że to się nam dziś przyda.
Coś wam doradzę.
Jako prawnik.
Spierdalajcie do domu.
Hej, Nell.
Cześć, Clare.
- Zrobimy obiad za godzinę? - Nie ma sprawy.
- Nie sprawi ci to kłopotu? - Kłopotu?
Nie, nie sprawi mi kłopotu.
Co to dla mnie za kłopot?
Co o nim sądzisz?
- O kim, złotko? O twoim kawalerze? - Tak.
Cóż, jest całkiem ładny.
Ej.
A jest bogaty?
Ma potencjał.
Wszyscy mają potencjał.
Całe wory potencjału.
Dopilnuj, by był bogaty. Tak myślę.
Albo do końca życia będziesz stała przy zlewie.
Pamiętasz mojego wymyślonego przyjaciela?
Mówiłam ci, że znalazłam go w lesie.
Ty? Myślałam, że to była Alicia.
Nie, to byłam ja.
Zawsze we dwie razem, zawsze trajkoczące.
Jakoś się to wszystko zlewa.
Powiedziałam Henry'emu, że znałaś moje sekrety.
Mądrze wybrałaś powierniczkę, skoro ich nie pamiętam za dobrze.
Napijesz się herbaty?
Nie, dziękuję.
- A kawy? - Nie, dziękuję.
- Nie musisz mi nic robić. - To nie problem, za to mi płacą.
Nieźle cię pobili. Ale w słabym świetle nie widać.
Jak wrócę, będzie ze mną gorzej.
Wiem, towarzyszu.
Czemu mnie tak nazywasz?
Mam polskie korzenie. Kiedyś w Polsce był komunizm.
Wszyscy mówili do siebie towarzyszu.
Dlatego tak do mnie mówisz?
Nigdy wcześniej nie protestowałeś.
Jestem z 2008 roku. Ledwo cię poznałem.
Rok 2008?
- Przypomnij, już mnie lubisz? - Kiedyś cię polubię?
Przynajmniej jedno nas łączy.
Tak? Niby co?
Kochamy tę samą kobietę.
Ukrywanie tego ci nie wychodzi, wiesz, towarzyszu?
Od razu to widać. Clare to wie, ja to wiem.
Jezu, Charisse musiała coś zauważyć.
Charisse wie?
Tak.
Odpowiedź brzmi tak".
Obawiam się, że jednak mnie lubisz.
Jak się trzymam w roku, którykolwiek teraz jest?
Wciąż żyjesz.
Myślałem, że z tą przypadłością długie życie nie jest mi pisane.
Że nie dam rady na starość.
- W 2022 roku wciąż żyjesz. - Tak?
Czekasz, by móc mnie zastąpić, jak tylko zniknę?
Mam pewien problem z tym, że znikniesz,
dość skomplikowany i męczący.
To znaczy?
To mi złamie serce.
Jesteśmy najlepszymi kumplami.
Nauczysz się z tym żyć.
A myślisz, że czemu cię uratowałem,
mówiąc obłąkanym motocyklistom o kamerach, których tam nie ma?
Tam nie ma kamer?
Jasne, że nie ma tam cholernych kamer.
Cholera.
Co?
Dzięki.
Faktycznie cię lubię.
Wiem.
Czemu lubię kogoś, kto się buja w mojej przyszłej żonie?
Ludzie się zmieniają.
Na przykład teraz bujam się w twojej obecnej żonie.
Jedno się nie zmieniło.
Co?
Wiem, że to na nic.
Wiedziałem, że cię kocha,
zanim się dowiedziałem, kim jesteś i czy jesteś prawdziwy.
Musisz mi to wyjaśnić.
Widziałem rysunek.
Jaki rysunek?
Rysunek Clare, z tobą.
I poznałeś to po rysunku?
Widziałeś go już?
Taka twarz,
taki rysunek...
Uznałem, że to musi być miłość.
Odstaw kawę.
U Brucknera, 21 września 2022 roku, od 19.32 do 20.05.
Zapisz, jak wrócisz.
Clare?
Chyba Henry wrócił.
U BRUCKNERA, 21 WRZEŚNIA 2022, 19.32-20.05 POWIEDZ GOMEZOWI
Henry?
Henry, wróciłeś?
Tak, wróciłem.
Wszystko spoko.
Gdzie byłeś?
Gomez. W barze. Nieważne.
Kiedy jest obiad?
Teraz. Powiedzieć, że się źle czujesz?
Nie, nie.
Już idę, tylko...
Załatwisz mi jeszcze chwilę?
Okej.
Choć raz mi trochę odpuść, dobra?
A ty odpuść mnie.
Okej.
Postaram się.
Aha, postaraj się.
Ty też.
Kurwa.
Pięknie pachnie, prawda?
Ktoś jeszcze lubi wąchać zupę?
Możemy zacząć. Henry zaraz zejdzie.
Chyba ją wdycham.
Faktycznie jest jej mniej.
To nasz gość. Możemy poczekać.
Mam go poszukać? Może gdzieś utknął.
Mark, przestań.
Będę szczera, dobrze?
- Uwaga, tu jest rodzina. - Mark.
Henry i ja trochę się pokłóciliśmy.
Nie do końca, tylko...
- Wiecie... - Docieracie się.
- Właśnie. Wczesne związki. - Tak.
Ach tak. Czyli...
Zaraz zejdzie i mam prośbę, bądźcie mili.
Nie przesłuchujcie go.
Oczywiście.
- Mówię do ciebie, tato. - Do mnie?
Będziemy mili. Chcemy go lepiej poznać.
- Ty się pokłóciłaś, co? - To nie była prawdziwa kłótnia.
Po prostu...
Powiedział coś, co mi się nie spodobało.
I nie wiem, może trochę...
przesadziłam z reakcją.
Przepraszam was bardzo.
Trzeba było już zaczynać.
Pachnie naprawdę cudownie.
Nie, nie.
Chodzi o to? Nie muszę wam chyba mówić.
Lepiej nie walczyć z Clare, co?
Nie uderzyłam go.
Jezu, nie uderzyłam cię.
- Nie, nie uderzyła. - To była tylko taka ogólna...
Szarpanka?
- Wywróciłem się. - Pod prysznicem.
Kiepsko wylądowałem.
Bardzo kiepsko.
Czemu nic nie powiedziałaś?
Zapomniałam.
- Zapomniałaś? - Zapomniała.
- Z powodu kłótni. - Nie pokłóciliśmy się.
Nigdy się nie kłócimy, prawda?
Właśnie im mówiłam o naszej kłótni.
- Okej. - Źle zareagowałam, pamiętasz?
- Że źle zareagowałam? - Właśnie mówiła.
Właśnie mówiłam, że dlatego jest mi głupio.
bo zapomniałam o upadku.
- Racja. Pewnie. - To nie była kłótnia, tylko...
Henry, opowiesz o swoich rodzicach? Clare nic o nich nie mówiła.
Pewnie zapomniała.
Tata gra na skrzypcach w Chicago Philharmonic.
- Wspaniale. - Byliśmy w Chicago Philharmonic.
- Nie raz. - Na pewno go widzieliśmy.
Pewnie tak.
To imponujące. Jest pierwszym skrzypkiem?
Nie, po prostu skrzypkiem.
A twoja matka?
- Zmarła, jak byłem mały. - Przykro mi.
Była śpiewaczką. Pracowała z tatą.
Jego mama to Annette Lyn Robinson.
Nie.
Naprawdę?
- Naprawdę? - Tak, była niezła.
Była nadzwyczajna.
Mamy wiele jej płyt.
Kojarzysz ją, Philip?
Oczywiście. Wspaniała śpiewaczka.
- I kobieta. - Też tak sądzę, ale w końcu to mama.
Ale ta zupa.
Naprawdę świetnie pachnie.
Przepraszam, że czekaliście przez mój głupi upadek.
- Alicia jest wiolonczelistką. - Fryzjerką.
Gra na wiolonczeli. To jej marzenie.
Nie, jestem fryzjerką. I lubię nią być.
Wybacz, mam pytanie.
Spóźniłeś się, bo się wywróciłeś pod prysznicem.
Już o tym rozmawialiśmy.
- Kiedy się pokłóciliście? - To ważne?
Przez kłótnię zapomniałaś, że się wywrócił.
Czyli musiała być potem. Ale nie bardzo był na nią czas.
Nie jesteśmy w sądzie, Mark. Czy to jest sąd?
Nie pracuję w sądzie. Po prostu to się nie klei.
Nie pokłóciliśmy się. To ja źle zareagowałam.
Zbyt osądzająco.
Już wystarczy.
Ojciec Henry'ego mógłby cię uczyć.
- Przepraszam. - Jest skrzypkiem.
- Mógłby ci dawać lekcje. - Fryzjerstwa?
Wróciłabyś do gry.
Ale ja nie chcę. Robię to, co lubię.
Po co to ciągniesz? Paskudnie grałam.
Matka chyba może być dumna z córki.
- Wiolonczelistki i artystki. - Studentki sztuki.
Jesteś rozczarowana.
Wcale nie jestem rozczarowana.
Jesteś.
Krwawisz.
Przepraszam.
Myślałem, że wszystko zmyłem.
Lekko się zraniłem.
Spokojnie, już oczyszczone.
Jestem jak nowy.
Okej.
Jeśli dobrze rozumiem...
leżysz na podłodze łazienki,
nagi i zakrwawiony,
i właśnie wtedy, w jakiś sposób,
Clare cię za ostro skrytykowała.
A potem wyszła i cię zostawiła,
zapomniała o wszystkim, z wyjątkiem niejasnego wspomnienia,
że mogła cię za ostro osądzić.
Zgadza się?
Odpierdol się.
Serio. Po prostu się odpierdol.
Wiecie, czego mam dosyć? Wszystkiego.
Mamo.
Twoja córka jest fryzjerką.
I jest szczęśliwa.
To absolutnie w porządku.
Twoja druga córka studiuje sztukę
i powinna nauczyć się kraść,
bo, o zgrozo, chce wyjść za bibliotekarza.
A twój jedyny syn jest tak strasznym dupkiem,
że dokonał niemożliwego
i został prawnikiem bez szkody dla charakteru.
Musisz się nauczyć z tym żyć.
Dzięki za cholerną zupę.
Wybaczcie.
Powiedziała wyjść za"?
Clare?
Jesteś tam?
Henry.
Hej.
Nie szkodzi. Nic na to nie poradzisz.
Cholera.
Gdzie ona poszła?
Szuka mnie.
HENRY MA 28 i 38 LAT
Dzieci widzą tylko to, co chcą widzieć.
Nic nie zniszczy twojej bajki.
Dorastanie oznacza
lepszy widok
na to, czego nie chcesz widzieć.
Oni naprawdę są w porządku. Rodzice. Nawet Mark.
Po prostu są ludźmi.
Zrozumienie tego jest trudne.
Że rodzice to tylko ludzie.
Wzięła go ze sobą do Chicago, gdy za tobą tęskniła.
Gdybyś poprosił, zamaskowałabym siniaki makijażem.
Pomożesz mi?
W czym?
Clare?
To miejsce pewnie nic dla ciebie nie znaczy.
Nigdy nie masz déjà vu?
Chciałam zrobić wielką ceremonię, gdy pokażę ci to miejsce.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Jestem tu.
Tak.
Tu i teraz.
I jak ci się podoba?
Twoja siostra umie strzyc.
Powiesz mi, co sądzisz?
Nie znam żadnego Henry'ego.
Jesteśmy przyjaciółmi.
- Widział pan dinozaury? - Połaskotałem dinozaura.
Ma pan żonę?
- Nazywa się Clare. - Jak ja.
- Zniknę. - Mogę patrzeć?
- Wróci pan? - Wrócę, i to wiele razy.
Czasem mam głupie myśli.
Żona Clare.
Myślę, że ta żona to ja.
Nie jesteśmy małżeństwem.
Może właśnie gdzieś umierasz.
Kiedyś w czasie.
Witaj, Henry.
Nigdy mnie nie pocałowałeś.
Całowałem cię milion razy.
- Czemu zawsze czekam? - Daj się temu zdarzyć.
- Zadałeś mi pytanie. - Clare Abshire.
Wyjdziesz za mnie?
Zadałeś mi tu kiedyś pytanie. Albo je zadasz.
Nigdy na nie nie odpowiedziałam.
Jakie pytanie?
Odpowiedź brzmi tak".
Tak. O mój Boże, tak.
I przepraszam.
Za co?
Od początku cię kochałam.
Zakochałam się w tobie już wtedy, w tej głupiej bibliotece.
Po prostu spodziewałam się kogoś innego.
W porządku.
Dam radę.
Stanę się kimś innym.