Nie wybrałam Henry'ego, ani on mnie.
Przytrafiliśmy się sobie nawzajem.
W złej kolejności.
Na samą górę.
Hej, tu Henry.
Na samą górę.
Tyle się mówi o sprawczości.
Cały czas wszyscy muszą mieć sprawczość.
Coś ci powiem.
Jeśli chodzi o miłość, nikt nie ma sprawczości.
To upadek w nieznane.
- Miałaś gdzieś zdjęcie do przepisu? - Tak.
I z tego ma wyjść to?
Kochasz kogoś?
Mam nadzieję.
Zadaj sobie pytanie:
Czy to był twój wybór, że kochasz, kogo kochasz?
Kiedy? Jak?
Czy ta osoba, która teraz tyle dla ciebie znaczy,
objawiła ci się idealna?
W idealnym czasie?
Czy wszystko szło zgodnie z planem?
Na samą górę, jeszcze trochę.
Tak myślałem, że to dobry kierunek.
Nie podejmujesz decyzji, one podejmują ciebie.
Trzymaj się i mów, że taki był plan.
To nie tak, że nie umiem gotować, po prostu nie chcę.
Ale dzisiaj gotujesz?
W połowie. Zobacz tego kurczaka.
Czyli naprawdę go lubisz.
Czasem, jak nie jest obrzydliwy.
À propos obrzydliwości...
Jedyne, co jest inne u nas, to nasze potasowanie.
Dzięki temu czasem wiemy, co nadchodzi.
Nie wszystko. Jakieś fragmenty.
Parę zakrętów na rzece.
Biblioteczka.
- Ona mnie tak nazywa? - Nazywa cię Henry.
A jak nazywa ciebie?
Gomez.
Miło cię poznać.
Wchodź.
Czasami spotyka się kogoś, kto już cię nie znosi.
Dzięki.
I nie masz pojęcia czemu. Jeszcze.
- Ładnie. - Jeszcze u niej nie byłeś?
Czemu to tak cię cieszy?
Ja się cieszę?
Ten wielgachny uśmiech prawie wykłuł mi oko.
- Dużo żartujesz. - Zależy.
Kociaki, mam dla was nową zabawkę.
Reaguje na Henry", ale możecie go zwać Biblioteczką.
- Dużo żartuje. - Mów mi Henry.
Biblioteczka to mój alias superbohatera.
- Jakie masz moce? - Klasyfikacja Deweya i bieg do półek.
Rabusie mają to gdzieś, ale żyję nadzieją.
Widzicie? Już cztery żarty.
Kto liczy? Pięć.
- Hej. - Cześć.
- Charisse, współlokatorka Clare. - Tak, jest ze mną.
Dlatego tyle razy byłem w tym mieszkaniu.
- Pomaga w noszeniu ciężarów. - I nie zapominaj o seksie.
Na pewno próbuje. Sześć.
- Piwa? - Chętnie.
- Gomez, daj mu piwo. - Jest w lodówce.
Tak, piwa są w lodówce, więc podaj mu piwo z lodówki.
Więc to jest...
W trakcie tworzenia.
Spoko-loko.
Czy kurczak powinien być różowy?
Zależy. Chcemy go jeść czy ożywić?
Risotto z kurczakiem i shiitake.
Z dynią i orzeszkami piniowymi.
Ktokolwiek z was umie gotować?
Super. Dzięki. Chyba coś dam radę z tego zrobić.
Biblioteczka przejmuje inicjatywę.
- Mam ciarki. - To fajnie. Podaj mi fartuch.
- Ktoś jeszcze przychodzi? - Nie.
Clare, mogę...?
Clare nigdy nie mówiła, że gotujesz.
Ani że istniejesz.
- Clare, mogę...? - Co?
Ten facet.
Chyba już go widziałem.
To teraz widzisz go znowu.
Podaj mojemu chłopakowi fartuch.
Wiedza o przyszłości się przydaje.
Czasem jest to dziwne, czasem jest użyteczne.
Czasem to istna tragedia.
- Czasem to farsa. - A czasem i to, i to.
- Jak długo spotykasz się z Clare? - To skomplikowane.
Wcale nie. Co w tym skomplikowanego?
- Cóż... - Mieszkam z nią.
Spotykam ją codziennie. Kiedy ty się z nią spotykasz?
- Od czasu do czasu. - Słucham?
To było zabawne, tylko trzeba znać kontekst.
Wciąż żartujesz, Biblioteczko?
Kończyły mi się tematy, dobrze, że wróciłeś.
Henry, możesz przyjść na chwilę?
Tak, bardzo chętnie.
Dacie nam chwilę? Dzięki.
Ktoś przyszedł do ciebie.
- Kto to? - Ty.
- Okej, ale kto przyszedł? - Ty.
- Co? Ja? - Tak.
Hej, młody. Chyba wystraszyłem Clare.
Wciąż cię słyszę.
Wybacz, staruszku, jesteśmy
w trakcie kiepskiej chwili, która wciąż trwa.
HENRY MA 28 I 41 LAT
Za 13 lat będziesz uciekał nago przed policją, wpuść mnie.
Poznałem jej przyjaciół. Nie lubią mnie.
To kiepski moment na dwóch mnie.
Zgadnij, kto wpada na kolację.
Witaj, Henry.
MIŁOŚĆ PONAD WSZYSTKO
Podmieniłaś ubrania.
Czemu jestem tak ubrany?
Chcesz rozmawiać o swoich ubraniach?
Wyglądasz prześlicznie.
Jest 24 maja.
- Sto lat. - Rok 2006.
Stąd te stroje, na urodziny?
Dwa tysiące szósty.
Czy to ważne, że 2006?
Poddaję się. Czemu to ważne?
Czekaj.
Kończysz 18 lat?
HENRY MA 41, A CLARE 18 LAT
- Dzisiaj. - Osiemnaście.
- Okej. - Ile ty masz lat?
- Czterdzieści jeden. - Masz 41.
Lubię, jak masz siwe włosy, są całkiem urocze.
Dają poczucie bezpieczeństwa. Usiądź ze mną.
Czemu?
Bo zawsze tak robimy.
Siedzimy i rozmawiamy.
Tak, ale...
- Ale co? - Masz...
- Masz 18 lat. - No i?
- I mam żonę. - Mnie.
- No nie. - No tak.
- Nie w tej chwili. - Ależ tak.
Masz 41 lat, masz żonę, i w tej chwili ja nią jestem.
Jak myślisz, co poczuje kobieta, która została w moim łóżku,
gdy się dowie, że cofnąłem się w czasie i...
siedzę na kocu z jej osiemnastoletnią wersją.
- Nostalgię? - Myślę, że złość.
- Nie sądzę. - Ja tak.
To o mnie mowa.
Wiesz lepiej ode mnie, co myślę? Prawdziwe małżeństwo.
Clare, są pewne zasady.
Przestrzegam ich, odkąd to się zaczęło.
Zasady o siedzeniu
- z kimś na kocu? - Nie.
Z kimś, z kim regularnie siadasz w tym właśnie miejscu?
Tak, ale...
- masz już 18 lat. - Tak.
- Jesteś... - Jestem co?
Mam zasady.
Nie potrzebujesz już zasad. To koniec.
- Jak to koniec? - Jest 24 maja 2006 roku.
- Twoje urodziny. - I?
- I co? - Jezu, nie pamiętasz?
Ponad 12 lat, 152 spotkania.
To koniec.
Ostatni raz widzimy się na polance. Żegnamy się.
Nawet nie wiem, na jak długo.
Wszystko dobrze?
Chociaż powiedz, na jak długo.
Dwa lata.
- Dwa lata? - Około.
I poznasz młodszego mnie. Ale go przerazisz.
- Co mam robić przez dwa lata? - To twoje życie. Żyj.
Przyszłość i tak się stanie.
Rób, co chcesz.
Spotykaj ludzi. Bądź z kimś.
- Być z kimś? - Tak.
- Być? - No wiesz.
- W języku tatusiów to znaczy... - Clare.
Gdzieś tam żyję ja, mam 26 lat.
Nie czekam na ciebie, bo nawet nie wiem, że istniejesz.
Więc nie czekaj na mnie.
Czekać na ciebie.
Chciałam, byś był moim pierwszym.
A ja nie chcę.
Chcę być twoim ostatnim.
- Dwa lata? - Tak.
I... kawałek.
- Czyli ile? - Daj się temu zdarzyć.
- Nigdy mnie nie pocałowałeś. - Całowałem cię milion razy.
Pewnie jesteś w tym naprawdę dobry.
Hej. Hej.
Wstawaj.
Musisz wstać.
Teraz, proszę.
- Która godzina? - Trzecia.
Musisz iść, Charisse wraca.
CLARE MA 18, A GOMEZ 32 LATA
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Tak, świetnie.
Ledwo cię znalazłem.
To mieszkanie jest olbrzymie, nie mogę do tego przywyknąć.
Jakim cudem w ogóle was na nie stać?
Okradacie banki?
- Też mogę okradać banki? - Wyburzą budynek za trzy miesiące.
Ale zmienią się plany i będzie stał 20 lat.
- Skąd wiesz? - Dostałam cynk, jak byłam dzieckiem.
W sprawie nieruchomości?
- Od kogo? - Gomez, przestań!
- Hej, wszystko gra? - Nie!
Tak, wszystko gra, nic mi...
- nie jest. - O Boże.
Było strasznie, tak? Ze mną.
Co ty. Skąd ten pomysł?
Uprawialiśmy seks i płaczesz. To nie wygląda na pozytywną reakcję.
Nie płaczę, bo jesteś zły w łóżku, tylko że zrobiliśmy krzywdę Charisse.
Właśnie zdradziłam przyjaciółkę z przyjacielem.
- Może spieprzyłam sobie życie. - Dzięki Bogu.
Za część z seksem, nie za tę drugą.
Ta druga jest zła, oczywiście.
Żeby było jasne, byłam pijana.
Nienawidzę się.
I to się nigdy nie powtórzy.
Myślałem, że jesteś lesbijką.
W tych okolicznościach to nie brzmi jak komplement.
Nie, myślałem tak, bo zawsze jesteś sama.
Wiesz, że lesbijki nie są same. Czegoś chyba ci nie mówią.
Kim jest Henry?
- Nie wiem. Kim? - Mówiłaś jego imię przez sen.
Ach, ten Henry.
Właśnie, ten Henry.
Co to za jeden?
Mój kochanek.
Co? O co chodzi?
Myślałem, że nikogo nie masz. Że jesteś sama.
To miło, że się nade mną zlitowałeś,
gdy twoja dziewczyna pojechała do Bostonu.
- Sprawdź, czy cię nie podrapałam. - Kocham Charisse.
Dobrze. Tak myślałam.
To jest prawdziwa miłość. Teraz musisz...
Ale ciebie bardziej.
Okej, powiedziałem to.
I zabrzmiało dość dziwnie.
Mogę powiedzieć z litością, że ci przejdzie.
- Proszę, nie. - Ale powiem ci prawdę.
Która jest jeszcze gorsza.
Nie kocham ciebie. Kocham Henry'ego.
Dużo mocniej, niż mogłabym pokochać ciebie i kogokolwiek innego.
To gdzie on jest?
Gdzie jest Henry?
- Czemu nigdy go nie spotkaliśmy? - Wróci za rok.
To musi być gość.
Skoro zostawił taką kobietę i oczekuje, że będzie czekać.
Może ja jestem gość,
bo chcę na niego czekać, ale pomińmy tę możliwość.
Ale nie czekasz, spałaś ze mną.
Nie przemyślałem tej wypowiedzi za dobrze.
Dobra. Jak się znów zobaczymy, wszystko będzie dobrze.
Nie będziemy do tego wracać. Ale na razie, proszę, idź już sobie.
Tu Clare. Zostaw wiadomość.
Jeśli nie słuchałaś ostatnich dwóch wiadomości, to ich nie słuchaj.
Pierwsza była pełna emocji, a przy drugiej,
gdy przepraszałem za emocje,
- znów się rozemocjonowałem. - Zostaw mnie!
Daj mi, kurwa, spokój!
Czemu zawsze to samo? Zawsze, kurwa.
- Wal się! - Sprawa zamknięta, wiem.
Ten cały Henry musi być wyjątkowy.
Chętnie go poznam.
- Na razie. - Zostaw mnie.
- Kurwa, co jest? - Przepraszam pana.
- Chce, by pan ją zostawił. - A ty to kto?
Nikt, ale pani coś powiedziała...
HENRY MA 27 LAT
...więc może nie powinien pan za nią iść.
Proszę pani, jeśli chce pani iść do domu,
chętnie go tu zatrzymam.
- Dziękuję. - To twoja ulica,
- że ustalasz zasady? - Nie, to nie moja ulica.
Ale chętnie ci wyszoruję nią twarz.
No dobra.
- Co myślisz o Gomezie? - Jak to co o nim myślę"?
To mój przyjaciel, tak jak ty.
Myślę, że mu się podobasz.
Nie!
Na pewno widzisz, jak się na ciebie patrzy.
- Jak? - Totalnie go rozumiem.
- Jesteś piękna. - Zamknij się, ty jesteś piękna.
- Gomez cię kocha. - Bo ma cię za lesbijkę.
Widzisz. Jestem bezpieczna.
Jestem lesbijką, a ty jesteś piękna.
Czuję dokładnie to samo.
Czyli co?
- Boże. Co to było? Co to miało być? - Przepraszam.
- Nie przepraszaj. - Po prostu... nie myślałam.
- Nie szkodzi. - Coś źle zrobiłam?
- Boże, nie, to... - Czasem może daję za dużo śliny.
- Gomez się wyciera. - Przestań.
- Posłuchaj. - Przepraszam.
Spokojnie. Nie szkodzi.
Po prostu jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
A Gomez przyjacielem. Nie mogłabym...
Nie mogłabym zdradzić przyjaciela z przyjaciółką.
Okej? To by było straszne.
Poza tym u mnie panuje posucha. Dobrowolna.
I dopóki trwa, nie chcę sobie jeszcze bardziej
komplikować życia, okej?
- Okej. - Okej.
Jasne.
- Clare. - Co takiego?
Mam zasady. Ta polanka jest święta.
To twoje zasady, nie moje.
- Clare. - Nie zobaczę cię przez dwa lata.
- Wiem, ale nie mogę. - Jestem twoją żoną.
Moja żona ma 33 lata i czeka w domu.
Jest tutaj i już dość się naczekała.
- Nie jesteś moją żoną. - Jestem.
Jeszcze nie wyszłaś za mnie.
Co to za różnica? O co ci chodzi?
Nie możesz uprawiać seksu bez zaręczyn?
Nigdy ci się nie oświadczyłem.
Chodzi o to miejsce. Tu patrzyłem, jak dorastasz.
Tydzień temu uczyłem cię tu francuskiego i warcabów.
Tutaj cię wytresowałem na swoją żonę.
Taka jest prawda. Przepraszam, ale nie mogę.
Nie tutaj.
Nie oświadczyłeś mi się?
- Słucham? - Nigdy?
I tak wiedzieliśmy, co się stanie. To nieuniknione.
- Wcale nie. - Tak.
- Tak to działa. - Ale to przyszłość.
- Bez różnicy. - Nie.
Tak. Tak działa czas.
Nie wyjdę za ciebie, bo czas mi każe.
Wyjdę za ciebie, bo chcę. I nie myśl, że będziesz miał ślub
- bez zaręczyn. - Clare...
To najlepszy czas i miejsce.
Moje osiemnaste urodziny?
Tutaj?
W miejscu, gdzie ja cię wytresowałam.
Mężu, oświadcz mi się!
Clare Abshire...
moja żono, wyjdziesz za mnie?
No co?
Nie kupiłbyś samochodu bez jazdy próbnej, prawda?
To nie zadziała.
Widziałem cię nago. Wiele razy.
- W wieku 18 lat? - Clare.
Myślisz, że jestem tak płytki?
Clare?
Clare.
Wszystko gra?
Tak.
Czemu płaczesz?
Bo cię nie zobaczę przez dwa lata.
- Ale potem się spotkamy. - Czemu zawsze muszę czekać?
To ja musiałem czekać.
Ty mnie znasz całe życie. Ja cię poznałem, jak miałem 28 lat.
Tak, ale ty nie wiedziałeś, że czekasz.
Byłeś zajęty innymi kobietami.
Masz dwa lata, by nadrobić swoje.
Jesteśmy razem.
- Nie będzie nikogo innego. - Od za dwa lata.
- Zadałeś mi pytanie. - Jakie pytanie?
Serio?
To pytanie.
Chyba już wiem, co odpowiem.
- Wybacz. - Co takiego?
- Okej. Dwa lata. Wybacz. - Henry, nie.
Do widzenia, Clare.
Nie, nie trzeba. Wszystko w porządku. Proszę.
Mam go. Mam go.
DZIENNIK
24 MAJA 2006
- Halo? - Clare?
Tu Henry. Nie wiem, który jest rok. To ty?
- Henry? - Tak, Henry.
Henry już tu jest.
Jezu Chryste.
- Henry? - Idź po niego. Po Henry'ego.
- Gdzie moje ubrania? - Co?
Nie śpisz u niej? Nie masz tu ubrań?
- Pierwsza wizyta. - Serio?
- Powinieneś to wiedzieć. - Co?
- Powinieneś to pamiętać. - Czemu?
Nie pamiętasz pierwszej wizyty w mojej sypialni?
- To on jest rozkojarzony. - To moja wina, że masz złą pamięć.
- Dosłownie. - Przestańcie.
Z kiedy jesteś? Ile masz lat?
- Czterdzieści jeden. - Czterdzieści jeden.
- Czyli dla ciebie minęło 13 lat? - Mniej więcej.
Czy to nie dziwne? Jak możecie ze sobą rozmawiać?
- Bo co? - Na pewno pamiętasz
wszystko, co powie, co ja powiem, co ty powiesz.
Masz scenariusz.
Pamiętasz wszystko, co robiłaś 13 lat temu, 13 dni temu?
- Co dopiero wczoraj? - Takie coś bym zapamiętała.
Poza tym on pił.
Włożysz coś? Choćby ręcznik?
- Twoje własne ciało cię uraża? - Dołuje. Co ci się stało?
- Dla mnie wciąż wyglądasz super. - Dzięki, kotku.
- Nie flirtuj z nim. - Gdzie byłeś?
Tak się obijałem. To jeden z tych dni.
- Z kim się obijałeś? - Bez macania.
Spodobało mu się. Jezu Chryste, opanuj się.
Najgorsza randka w historii. Skradł mi erekcję.
- Risotto z kurczakiem i shiitake? - Tak.
- Kurwa. Gomez. - Gomez?
Tak, zaczynam sobie przypominać.
Odłóż piwo, robisz zakłócenia.
- Clare? Wszystko gra? - Tak.
Jest w sypialni ze swoim ciachem, ale ty się wtrącasz.
Clare, wszystko gra?
- Tak, a co? - Nic, po prostu...
Chciałem się upewnić, czy wszystko gra?
Wszystko gra. Dzięki, Gomez.
Dupek.
- Co powiedziałeś? - Nic nie mówiłem.
Otworzysz drzwi?
- Kto to? - Nie wiem. Mógłbyś?
- Tak. - Dziękuję.
- Czemu to zrobiłeś? - Co?
- Nazwałeś dupkiem. - Mówiłem do siebie.
- Gomez jest w porządku. - Już go nie znoszę.
- To mój najlepszy kumpel. - Nie.
- Naprawdę. - Cóż.
Twój kumpel leci na twoją żonę.
Inaczej bym mu nie zaufał.
Zawsze wiesz, co powiedzieć.
Co z tobą? Jeden uśmiech i już się pokazuje.
- Czemu stoisz za drzwiami? - Bo sobie wszystko przypominam.
Z góry przepraszam za to, co się zaraz stanie.
Gomez, możesz dać nam spokój?
Nie wiedziałam, że lubi rude.
- Muszę to wyjaśnić. - Mówiła, że się znacie.
- Wpuściłam ją. Nie... - Widzę.
- chciałam... - Dzięki.
- Jestem dziewczyną Henry'ego. - Ja też.
Na szczęście możemy zrobić podwójną randkę.
Pierwszy raz widzę krótkie włosy.
- Co słychać? - Ty mi powiedz.
Co słychać teraz, w przyszłości, czy może nie wiesz?
- Czyli wiesz o podróży w czasie. - Wszystko.
Dłużej od ciebie.
Znam go, od kiedy miałam sześć lat.
- Sześć? Ohyda. - Powinniśmy iść.
- Drinka? - Drinka?
Czemu nie?
- Co teraz? - Kolacja.
- I co dalej? - Wszyscy mówią prawdę.
Nawet ja?
Dwa razy.
Ładne mieszkanie. Myślałam, że jesteś studentką.
Wiesz, rodzice.
Czyli jest też bogata.
Jak tu trafiłaś?
Zostawiłaś wiadomość głosową.
Słucham wszystkich jego wiadomości. Serio polecam.
Wspominał o mnie w ogóle?
Mówił, że nie byliście szczęśliwi. Że i tak byście się rozstali.
To ma sens.
Tak mówił o tej przede mną.
Mówił też, że niewiele was łączy.
Tu się myli. Oboje lubimy to samo.
Picie, ruchanie i jego.
Kocham go.
Chyba cię to nie cieszy.
To jest taka opcja?
Wszystko w porządku?
Tak. Chyba już ich spotkałaś. Moi przyjaciele, Gomez i Charisse.
A to jest Ingrid, dziewczyna mojego chłopaka.
- My się znamy. - Nie sądzę.
- Dziewczyna Henry'ego? - Tak.
- Nie wiem, kim jesteś. - Wiesz.
- Nie wiem. - Możemy?
- Przypomni ci się. - Nie kojarzę cię.
Przepraszam za moją kiepską pamięć.
Nie jest kiepska. Byłaś pijana.
Picie jest spoko. Charisse pije jak ryba.
Wcale nie.
I jak się wszyscy dogadują? Ingrid, zostajesz?
Robię risotto z kurczakiem, shiitake i orzeszkami.
Pierdol się.
- Nic nie gotujesz. - Jesteś pewien? Sprawdźmy.
- Hej. - Jak ci idzie?
- Dobrze. - Widzisz, jednak gotuję.
- Cześć wszystkim. - Kim jesteś?
- Jak wygląda? - Jak ty.
- Właśnie. - To twój tata?
- Cicho. - Wyjaśniamy im to?
Czasem z przyjaciółmi inaczej się nie da.
- Przyjaciele? - Najlepsi.
- Nawet on? - Tak.
Jezu Chryste.
Co ma znaczyć to twoje właśnie"?
Wyglądasz jak on.
To twój bliźniak? Starszy?
Wiecie o wypadku, w którym zginęła moja mama?
- Nie. - Samochodowy.
Mama zginęła. Byłem z nią. Zostało mi to.
- Okej. - Ta sama twarz i blizna. Starszy.
Poskładajcie to do kupy.
- Wyjaśnij im. - Wyjaśnić co?
Jest nas dwóch, jesteśmy identyczni, on jest starszy.
Rusz głową, mądralo.
O Boże. O mój Boże.
- Coś ruszyło. - Jesteście klonami.
- Co? - Klony. Boże, zbaw nas od sci-fi.
- Klony nie istnieją. - Podróże w czasie.
- Klony. - Ma chorobę genetyczną.
Czasem osuwa się w czasie.
- To nie zależy od niego. - Jestem z 2008 roku.
- A ty z którego? - Z 2021.
Jak możesz...?
Nie rozumiem, jak to?
- Ma chorobę genetyczną? - Tak, coś jest nie tak z moim DNA.
Rzuca mną po czasie, jak gorącym ziemniakiem.
- Nie zawsze, ale często. - Czasem to przez stres,
a czasem tak bez powodu.
Znikam i pojawiam się w innym czasie.
Trochę tam siedzę, a potem wracam, jak mam szczęście.
- Czasem błądzę. - Czasem jest nas dwóch.
Jak Ingrid każe mi się pierdolić, istnieje szansa, że to zrobię.
- Znowu. - Miałem 16 lat. Daj spokój.
Jakieś pytania?
Czemu masz na sobie koc?
Odkąd go znam, Henry nigdy nie był jedną osobą.
Był rzeką.
Opływał ludzi, których poznawał.
Był burzą dla tych, co mieli w sobie burzę.
W końcu zrozumiałam, że rzekę przetrwa się tylko w jeden sposób.
Stając się skałą.
- W Powrocie do przyszłości... - Nie.
- Nie? - Jak go ogląda, krzyczy na ekran.
- Ten film kłamie. - Kocham go.
- Nie bierz go na serio. - To komedia.
Może dla ciebie. Mnie obraża.
Mogę pożyczyć kartkę i długopis?
- Jasne. A co? - Przypomina mi się ta rozmowa.
Przypomina ci się?
- Nie martw się. - Dzięki.
Zagubiony w czasie.
- Słucham? - To taki serial.
Nie oglądam telewizji. Powoduje podróże w czasie.
To serial o facecie, który lata po czasie
i naprawia to, co poszło źle.
- Ja nie naprawiam. - Czemu?
Czas się zdarza raz. I koniec. Nic się nie da zmienić.
Ale dzięki mocom wiesz więcej.
- Dzięki czemu? - Mam moce?
Raczej dysleksję. Widzę to co wy, tylko w złej kolejności.
Mógłbyś ścigać przestępców.
- Jak? - Widziałbyś, co robią.
Tak samo jak ty.
Ale ty mógłbyś ich zobaczyć w przeszłości.
To jest Chicago. Idź do parku Garfield.
Zobaczysz masę przestępstw i nie będziesz nago.
- A wiesz coś o giełdzie? - Częstuj się.
- Co to? - Wskazówki giełdowe.
- Ale dopiero co zapytałem. - Aha.
Słyszałem za pierwszym razem. To dość skomplikowane.
My z Clare raczej gramy w lotka.
- Tak? - Tak?
Tak zarabiamy na nasze rock'n'rollowe życie.
Kurwa! Pyszne to risotto.
Okej. Ale czemu fundujemy teraz rock'n'rollowe życie Gomezowi?
Trzeba dbać o swoich przyjaciół.
Nie mam lepszych od Gomeza?
Nie ma lepszych niż Gomez i Charisse.
Jesteś pewien, że to jest to?
Tak. Jestem z przyszłości.
Tak można? Na nic to nie wpłynie?
- Na co? - Jakąś sieć czasu.
- Co? Jaką sieć? - Sieć?
- Sieć czasu. - Jesteś pewien, że to sieć?
Czas musi mieć jakąś strukturę.
- Ale sieć? - Tak.
Nie spowoduje to, wiesz, czasowych anomalii?
- Netflix? - Możesz odwracać katastrofy.
- Nie. - Albo ostrzec ludzi.
Podróżuję w czasie nago, nie zaczynaj.
- Możesz próbować. - Nie znam dat wypadków kolejowych,
bardzo mi przykro.
Maski chirurgiczne? Serio?
Czemu nie?
- Słucham? - Pracujesz w bibliotece.
- Czemu nie mógłbyś ich zapamiętać? - Nigdy nie byłem w takiej sytuacji...
Lepiej to zostawmy.
Jezu. Posłuchaj sama siebie.
A co?
Zapamiętać wypadki kolejowe.
On ledwo umie zadbać o siebie.
A ty myślisz, że powinien jeszcze ratować innych.
Jak jakiś superbohater.
Dorośnij.
Clare wie, że nie jestem superbohaterem.
Na pewno wie, skarbie.
Na pewno wie.
I dlatego za tobą nie przepada.
Jak śmiesz?
- Jak śmiesz? - Nie chciałam cię obrazić.
Ale jak masz mi ukraść chłopaka, mogłabyś go docenić...
POMÓŻ MU POTRZEBUJE CIĘ
...albo chociaż spróbować go zrozumieć.
- Rozumiem. - Nie sądzę.
Ale ja sądzę.
- Kocham go od szóstego roku życia. - Nie, kochasz jego.
George'a Clooneya w kocu.
Mężczyznę z magazynu.
Swojego bohatera.
Ja kocham tego prawdziwego.
Nie obcinaj włosów, piękny. Bądź zawsze taki dziki.
Wiem, że to trudne i nie w porządku, ale ja naprawdę...
Czy ja nie żyję?
Tak się na mnie patrzysz, co...?
O co tu chodzi?
Czy ja nie żyję?
Nie rozmawiam o przyszłości.
Poza Netflixem i jebanymi wskazówkami giełdowymi?
Skarbie, zadałam ci pytanie.
Spójrz mi w oczy i powiedz.
Czy ja nie żyję?
Wyglądasz całkiem żywo.
W przyszłości.
Każdy w przyszłości nie żyje.
Okej.
Jak to zrobiłam?
Obym wzięła pigułki.
Czy znowu narobiłam bajzlu?
Mam prawo wiedzieć.
Ingrid.
Mam 41 lat.
Nigdy nie widziałem, bym miał więcej niż 42.
Może to oznacza, że znajdę lek na podróże w czasie.
A może to znaczy, że kiedyś...
Nie pobiegnę dość szybko.
Moje życie zależy od szybkości, a ostatnio robię się wolniejszy.
Przykro mi.
Przepraszam za wszystko. Ale wiedza to nie prawo.
Wiedza to piekło.
Każda miłość kończy się śmiercią lub stratą.
- Ile mam czasu? - Nie powiem ci.
- Powiedz choć tyle. - Nie.
- Chociaż tyle. - Nie za dużo.
Jezu.
Też nie mam dużo czasu.
Nikt nie ma dużo czasu.
Wszyscy umierają. Ale co zrobisz?
Schowasz się?
Co robimy, młody?
Żyjemy, jakbyśmy żyli wiecznie.
I wiesz co?
Tylko raz się pomylimy.
Kochałam cię.
Czyli przeżyliśmy coś dobrego.
Możesz to zatrzymać.
Nie psuj wspomnień dobrych dni żalem, że się skończyły.
To wszystko się skończy.
Szybciej, niż myślisz. Słowo podróżnika w czasie.
- Widzieliście? - Gomez.
On zniknął.
- Widzieliście? - Gomez, cicho.
O mój Boże, kurwa.
Walcie się wszyscy.
Hej, ty tak robisz?
- Znikasz jak on? - Tak. To był on.
Ja... Nie mam...
To jest tak...
Ktoś ma ochotę na deser?
- Wszystko gra? - Tak, tylko to odłożę.
Gdzie byłeś?
Odkryłem, że moja żona przez cały ten czas mnie okłamywała.
Nasz pierwszy raz? Na polance?
Tak. Mówiłaś, że nic takiego nigdy się nie stało.
Wcale nie.
Mówiłaś, że zawsze byłem dżentelmenem.
Pokażę ci, co to dla mnie znaczy.
MIEJ LITOŚĆ, BUZIAKI
Wszystko gra?
Zobaczę go jeszcze?
W teorii widzisz go właśnie teraz.
Tak, ale...
jego.
Nie wiem.
A nie, jednak wiem.
Na pewno tak.
Tylko trochę zaczekaj.
Idziemy?
A to co?
Litość.