Nadal to oglądasz?
Mam nadzieję, że nie.
Że masz lepsze rzeczy na głowie.
Albo osoby.
Ale wciąż kręcę te nagrania. Po co?
Chyba szukam czegoś, co wypełni mi dni
i nie zakłada spotykania osób w moim wieku.
Starość jest jak bardzo wczesna młodość.
Nudna!
- Kiedy obiad? - Za trzy godziny.
CLARE MA 6 LAT
Mówią, że dzieciństwo to magiczny czas.
Ale pamięć ludzka jest wybiórcza.
To głównie czekanie.
Kiedy jest Gwiazdka?
Do Gwiazdki jeszcze daleko.
Jak się jest dzieckiem, ciągle się czeka.
- Mogę się z tobą pobawić? - Nie.
- Czemu? - Przez twoją osobowość.
Mamo, Mark mówi, że mam osobowość!
Każdy ma osobowość, Clare.
- Jesteś chora? - Nic mi nie jest.
Mama musi tylko trochę poleżeć.
Mama chyba znów jest smutna.
Nic jej nie jest. Idź się bawić.
Lepiej jest nie wiedzieć, na co się czeka,
niż wiedzieć, i zaraz wam coś powiem.
Nikt nie powinien poznawać swej drugiej połówki w wieku sześciu lat.
Opowiedziałam już część tej historii,
ale wiedz, że to nie jest opowieść o podróżniku w czasie.
To opowieść o żonie podróżnika w czasie.
MIŁOŚĆ PONAD WSZYSTKO
Mark? Mark, to ty?
To moje miejsce.
Nie wolno ci tu być.
Witaj, Clare.
Kim pan jest?
To ja, Henry.
Henry?
Widział pan dinozaury?
Pamiętam go tak dobrze.
Jak wyglądał, jak mówił.
Niemożliwy mężczyzna twierdził, że jest z przyszłości.
Chciałam wiedzieć wszystko.
Masz w przyszłości dzieci?
Nie, niestety.
A żonę?
- Tak. - Jak się nazywa?
Co zabawne, nazywa się Clare.
- Jak ja. - Tak. Jak ty.
Ale gdy spotyka się taki cud, skąd można wiedzieć,
że jego obecność ma swoją cenę.
Nieobecność.
Nieobecność tej osoby rzuca cień na twoje dni.
Za chwilę stąd zniknę.
- Naprawdę? - Tak.
Ubrania zostaną. Schowaj je pod tą skałą.
- Kiedy się spotkamy? - Za sześć dni, 29 września.
Weź zeszyt. Podam ci daty...
Jeśli zerwiesz kolejną, zrobi się jutro?
Oczywiście, że nie, skarbie.
To po co one są?
24 WRZEŚNIA
Nie zerwałaś kartki.
Możesz ją zerwać za mnie.
25 WRZEŚNIA, NIEDZIELA
Chcesz ją zerwać?
26 WRZEŚNIA, PONIEDZIAŁEK
28 WRZEŚNIA, ŚRODA
NOTES 150 STRON
Ta książka jest pusta.
To zeszyt.
Mogę go wziąć?
29 WRZEŚNIA, CZWARTEK
Hej, śpiochu.
- Przyniosłaś zeszyt. - Sam mi kazałeś.
Kazałem?
CLARE MA 6 LAT, HENRY 31
Bystry starszy ja. Muszę zapamiętać. A gdzie jedzenie?
Jakie jedzenie?
Po podróży jestem głodny. Nie mówiłem?
- Nie. - To mówię teraz.
I 12 października 2000 roku.
Ile jeszcze ich jest?
Wszystkich jest 152.
Oczywiście dwa już za nami.
Wyglądasz młodziej niż ostatnio.
10 stycznia 2001 roku.
Na początku wydawało się, że jest ich mnóstwo.
Był Henry z ciemnymi włosami.
Najzabawniejszy.
Czemu musimy grać w warcaby? Mam Nintendo.
Nie mogę grać w gry na ekranie. Przez nie podróżuję w czasie.
CLARE MA 8 LAT, HENRY 32
Był starszy Henry, z siwiejącymi włosami.
On był jak tata. Zawsze mi kazał robić lekcje.
- Wierzysz w Boga? - Absolutnie nie.
- Czemu nie? - Nie lubię jego dzieła.
CLARE MA 10 LAT, HENRY 36
To nie ma sensu.
Tak jak twój francuski. Daj to.
I był też smutny.
Smutny Henry.
- Jaka dziś data? - Jest 20 sierpnia 1999 roku.
- Nie wiesz? - Dopiero co tu trafiłem.
CLARE MA 11 LAT, HENRY 41
Pięć minut temu był 27 marca 2022 roku.
Deszczowy poranek. Robiłem tosty.
Ale powiedziałeś mi, kiedy będziesz. Kazałeś mi zapisać.
Nie wiem, kiedy trafię w który czas.
- Jak to? - Jestem podróżnikiem w czasie.
- I? - I...
Co to za karta?
- Siódemka karo. - Dobra.
- Jaka karta będzie następna? - Nie wiem.
- Nie ósemka karo? - Nie?
- Czemu nie? - Bo je potasowałeś.
Właśnie. Podróżuję w czasie. Też jestem potasowany.
Znowu?
Oczywiście to nie miało znaczenia, bo tak naprawdę to był ten sam Henry.
Tylko potasowany.
Możesz wejść do domu.
CLARE MA 12 LAT, HENRY 35
Dzięki. Ale nie poznam twojej rodziny do 2008 roku.
Poznasz moją rodzinę?
Tak. W przyszłości.
- W 2008 roku. - Czemu?
Po prostu. Wtedy ich poznam.
Też tam będę?
Ile lat mam w 2008 roku?
Nie wiem.
Nie jestem pewny.
- Dwadzieścia. - Szybko liczysz.
Będę stara.
Bez przesady.
Tyle wystarczy.
To cię bawi?
Co mnie bawi?
To, że mam na imię Clare, tak jak twoja żona.
Wiesz co? Czasem to bywa zabawne.
Zagramy? W co chcesz grać?
Bez tasowania nie ma gry.
Ale jak potasujesz talię, nie wiesz, co się stanie potem.
Clare!
Clare! Clare!
CLARE MA 13 LAT, HENRY 42
Henry!
Zabawne.
Nie słyszałam strzałów. Tylko jego.
Henry!
Clare! Co tutaj robisz?
Kogo zastrzeliłeś?
Ciebie, prawie.
Wiesz, że nie możesz tu przychodzić, gdy polujemy.
Kogo zastrzeliłeś? Kto mnie wołał?
Nikt cię nie wołał.
Coś ci się śniło.
Słuchaj, skarbie...
Henry!
Henry?
Clare.
- Kotku, co się stało? - Postrzeliłeś kogoś!
- Mężczyznę. - I gdzie on jest?
Spójrz na krew.
- Jaką krew? - Przed chwila tu była.
To twoja wyobraźnia.
Nie martwi cię to?
Jestem przerażony. Zaraz zbijesz mi wieżę.
CLARE MA 13 LAT, HENRY 32
Może to starszy ty umarł na tej łące.
Może.
Widzisz? Tego się nie spodziewałaś.
Może właśnie gdzieś umierasz.
Nie. Siedzę i rozmawiam z tobą.
Kiedyś w czasie.
- Każdy kiedyś umiera. - Wiesz, o co mi chodzi.
Każda przyszłość kończy się murem.
Dlatego nie chcesz jej znać,
bo w końcu trafisz na mur.
Żona się o ciebie nie martwi?
Martwi się, jasne.
Jak ja.
Tak, trochę jak ty.
Żona Clare z przyszłości, w której znasz moją rodzinę.
Tak.
- Czasem mam głupie myśli. - W jakim sensie głupie?
O tym, kto nią jest.
Myśli o ślubie są głupie.
Myślę, że ta żona to ja.
I co ma porządny facet powiedzieć?
Wtedy mi go nie było szkoda, ale teraz jest.
Jego przyszła żona, trzynastolatka.
Kobieta, z którą spał i z którą wziął ślub,
siedzi przed nim jako dziecko i pyta się, kim dla niego jest.
Co powie porządny facet?
Co powie dziecku, które wyrośnie na jego ukochaną,
o ich wspólnej przyszłości?
Nie jesteśmy małżeństwem.
To tak nie działa. Okej?
Znam ciebie i twoją rodzinę, ale nie jesteś moją żoną.
Okej.
Więcej nie powiem. Lepiej nie wiedzieć
- o przyszłości... - Mówię, że okej.
Twój ruch.
Oczywiście, porządny facet kłamie.
Mało co może tak skrzywdzić jak kłamstwa porządnych facetów.
Oczywiście wtedy o tym nie myślałam.
Miałam niewidzialnego przyjaciela i żyłam w bajce.
Dorośli myślą, że bajki to słodkie bzdury,
ale zapominają o czymś, co wszystkie dzieci wiedzą.
W każdej bajce...
musi pojawić się wiedźma.
Clare?
Clare, to ty?
Nie ma ubrań w skrytce. Gdzie są ubrania?
W pudle ich nie ma.
HENRY MA 32 LATA, CLARE 16
- Hej. - Och, witaj.
Wyglądasz...
- Na 16 lat? - Tak.
Szesnaście lat. Właśnie tych słów szukałem.
- Nie widziałeś mnie w wieku 16 lat? - Widziałem, ale nie...
Nie co?
Gdzie są moje ciuchy, Clare?
To ciuchy taty.
Musiałam je w końcu zwrócić.
- Przyniosłam ci nowe. - Super. Dziękuję.
Gdzie one są? Te...
- nowe ciuchy? - A poukrywałam je gdzieś w okolicy.
- Poukrywałaś? - Tak, poukrywałam.
Musisz ich poszukać.
- Jestem nagi. - Już cię widziałam nago.
Tak, ale to co innego.
- Czemu co innego? - Bo jesteś teraz starsza.
Są zasady.
Nie wolno oglądać kogoś nago, gdy zaczyna cię to kręcić.
Okej. Co powiesz na warcaby?
Za każdy zbity pion wygrasz jakąś część ubrania.
No chodź.
Koniec gry.
Nigdy tak dobrze nie grałeś.
Dawałem ci fory. Jeszcze partyjka?
- Mam lepszy pomysł. - Ja też.
- Nie chcę lodów. - Ostudzą cię.
- Nie chcę się studzić. - Ja chcę, żebyś się ostudziła.
- Muszę mieć chusteczki... - Wiem.
Hej, Jason.
- Hej, Ruth. Co tam? - Widzimy się wieczorem.
- Wieczorem, tak? - Będziemy.
Ten dupek nie wejdzie mi dziś w drogę?
Twoi przyjaciele?
Znajomi.
Złaź z samochodu!
- Tak. - Złaź!
WYBACZ, JESTEM NA IMPREZIE, BUŹKA
HENRY MA 41 LAT
- Clare. - Co tam?
- Jak leci? - Dobrze.
- Hej, Clare. - Hej.
HENRY MA 41 LAT, CLARE 16
Clare. Panna patrz, ale łapy precz".
Ładna sukienka.
Nie dla ciebie.
Chodź tu.
Przyszłaś w samą porę.
- Na co? - Miliony seksownych brzuchów.
- Czyli? - Basen.
Basen facetów.
O mój Boże.
Wiem. Nie widziałam go od zeszłego roku.
Wygląda przepysznie.
Clare.
Co z tobą?
- A co ma być? - Wychodzisz z roli rozpustnicy.
Kim był ten facet?
Ten stary.
- Z którym byłaś na lodach. - Wszyscy cię widzieliśmy.
WYBACZ, JESTEM NA IMPREZIE, BUŹKA
- Ma żonę? - Tak wygląda.
- Wygląda staro. - To to samo.
To znajomy. Nie spotykam się z nim.
- Spotykasz? - To z kim się spotykasz?
Jeszcze nie zdecydowałam. Dopiero tu przyszłam.
Gdzie idziesz?
Clare.
Czekaj. Nie możesz jeszcze iść do domu.
Nie idę do domu. Idę zanurzyć stopę w basenie.
Dalej, Jason. Jeszcze raz.
Jason trochę wyrósł.
Jeśli dopiero teraz to zauważyłaś, to źle patrzyłaś.
Skacz, skacz!
Tak!
Jeśli się ślinisz do starca po ślubie,
wiesz, że nic z tego nie będzie.
Henry!
Clare!
- Nic ci nie jest? Jestem tu! - Henry!
Clare!
HENRY MA 32 LATA
...A CLARE 16
- Clare. Cześć. - Cześć.
Tym razem są ubrania.
Dobrze. Dzięki.
Dam ci się ubrać.
Czy...?
To ci już przytrafiło, ta wizyta bez ubrań?
Tak, już się przytrafiło.
- Dziś się przejedziemy. - Przejedziemy?
Zdałam egzamin.
- Nikt nas nie zobaczy? - Nikogo nie ma, nie jestem głupia.
Wszystko okej?
- Clare. - Wsiadaj.
Najpierw powiedz, co jest grane.
Wsiadaj.
Okej.
Szybko jeździsz.
Gdzie mieszkasz?
- Nie powiem ci nic o przyszłości. - Nie o tym mówię.
Mówię o teraz. Gdzieś musi być inny Henry.
- Młodszy. - Tak.
Tak? Gdzie?
- Nie ma sensu ci mówić. - Czemu nie?
Jezu. Naprawdę nie musimy jechać tak szybko.
Czemu nie ma sensu
- mi mówić? - Najpierw zwolnij.
Powiedz, bo dodam gazu.
Czerwone!
Jezu Chryste!
Nerwowy z ciebie pasażer. Zrób coś z tym.
- Zwolnisz, proszę? - Wyjaśnij, czemu nie powiesz,
gdzie mieszka młody ty? Chcę go spotkać. Może coś zaiskrzy.
- Mniejsza różnica wieku. - Teraz nie możesz.
- Bo? - Bo historia.
- Dla mnie to nie historia. - Dla mnie tak.
Nie zmienisz jej. Zwolnisz?
Nie mogę cię jeszcze poznać. Wiesz, czego jeszcze nie mogę?
Nie mogę umrzeć.
Jezu Chryste!
Znamy starsze wersje siebie. Dziś nie umrzemy, prawda?
- Nie da się. - Mogłaś zabić innych.
Wyluzuj. Inaczej wiesz co? Mogę jechać z zamkniętymi oczami.
- Jezu! - Chcesz prowadzić? Dobra.
Co ci odwaliło?
W końcu, kurwa, pytasz.
Ręce ci krwawią.
Sam sobie to zrobiłem. Widzisz? Paznokciami.
- Nerwowy pasażer. - Miałem kiedyś wypadek.
- Złe wspomnienia. - Nie byłoby wypadku...
Mogłaś skończyć na rok w gipsie. Albo kogoś zabić.
Zabić całą rodzinę i żyć z tym do końca życia.
- Nie pouczaj mnie. - Milcz i słuchaj!
Twoje życie, jakkolwiek by nie wyglądało,
składa się wyłącznie z twoich wyborów.
Nawet jeśli przyszłość jest już ustalona.
To ty ją ustalasz. Nie jedziesz po torach.
Wszystko wciąż jest twoją decyzją.
Nowy rekord: mansplaining reszty twojego życia.
Co to mansplaining"?
Na pewno sama się dowiesz.
Kiedy?
W przyszłości?
Kiedy poznasz mnie i moją rodzinę,
i poślubisz inną Clare?
Nie jesteśmy parą w przyszłości.
Dobra.
No to...
Coś się stało. Chcesz pogadać?
Byłeś kiedyś aresztowany?
Zjawiam się nagi w różnych miejscach i kradnę jedzenie. Tak.
To nie ma znaczenia, bo jak trafisz do aresztu,
w końcu znikniesz, prawda?
Zwykle znikam z radiowozów, ale tak, zgadza się.
Czyli jak podróżujesz, możesz zrobić wszystko.
Chyba tak, ale nie o to w tym...
Jest taki chłopak, Jason.
Everleigh. Sportowiec. W mojej szkole.
Okej.
I co z nim?
Masz go zabić.
Czemu?
Newberry, kolekcja specjalna.
Kogo?
Proszę zaczekać.
- Jak się nazywa ten nowy dzieciak? - Henry DeTamble.
Cześć. Do usług.
HENRY MA 24 LATA
Ktoś do mnie dzwoni?
Bardzo wściekła?
- To nie ona. - Super.
- Halo? - Hej, to ja.
Świetnie.
Odebrać cię? Jestem w pracy.
- Nie bądź dziś sam. - Co?
Musisz mieć alibi na dziś między 20.00 a 22.00
- Chcesz kogoś zabić? - Między 20.00 i 22.00, okej?
...I 32 LATA
- Chcesz kogoś zabić. - Rozłączam się.
- Pierdol się. - Nawzajem.
- Kiedy mi powiesz, co zrobił? - Nie chcę o tym mówić.
Wystarczy ci, że na to zasłużył?
Tak.
Skąd wiesz, że to on?
Ten właściwy.
Nie dzięki serduszkom i kwiatom.
- Nie możesz iść. - Idę.
Nie ma żadnej muzyki w powietrzu.
Nie. Też potrzebujesz alibi.
Chcę to widzieć.
Wiesz, gdy jest gotów dla ciebie zabić.
- Schowek. - Co?
Schowek.
To mojego taty.
Do cholery, co on ci zrobił?
To dupek.
Cóż...
Sam kiedyś byłem dupkiem.
Nie widzę samochodów.
Jest sam w domu. Sprawdziłam.
Idę.
Jezu. Idę. Moment.
Kim pan jest?
Za mną jest samochód.
- Wejdziesz do bagażnika. - Czemu?
Bo jak zabiję cię tutaj, będzie ciężko to ukryć
i mogę mieć kłopoty.
Halo? Słyszałeś mnie?
Halo? Pistolet?
Pobudka?
Jezu Chryste. Ochlapałeś mnie.
Serio, sikasz, jak jesteś na muszce? Co z tobą nie tak?
Pochyl głowę. Zamykam bagażnik. Pochyl, bo będzie bolało.
- Zabije mnie pan? - Tak, nie pogarszaj sprawy.
- Obsikał mnie. - Okej?
Najgorsze morderstwo w historii.
Co to za hałas?
To nie samochód. To on głośno oddycha.
Nie wziąłeś inhalatora?
- Czego? - No... On ma astmę.
- Ma inhalator, widziałam. - No i?
- Co robisz? - Jedziemy po inhalator.
Nie, Clare.
Clare, serio, nie.
Nie zrobię tego. Odmawiam.
Nie zabijemy go.
Okej.
Skrzywdzisz go, a ja będę patrzyć, ale go nie zabijemy.
- Z czego się śmiejesz? - Zabijemy? Daliśmy mu inhalator.
Może powinniśmy jeszcze dorzucić poduszkę.
Myślisz, że to śmieszne?
Że to jakiś żart?
Nie.
Chcesz wiedzieć, co zrobił?
Tak.
Jezu Chryste.
Boli cię?
- Zgwałcił cię? - Nie.
Nie, tylko pobił.
On...
Zabrał mnie...
Jest takie jedno miejsce, byliśmy w jego samochodzie.
Chcę usłyszeć wszystko.
Wpadł w złość.
Bo...
Powiedział, że to nie w porządku, że zmieniłam zdanie.
- Ale ja nie obiecywałam. - Okej.
- Nic mu nie obiecywałam. - Okej, wiem. Już dobrze.
Przypalił mnie.
Co?
Miał papierosa.
Kurwa mać!
Mówiłaś, że go nie zabijemy.
- Nie zabijemy. - Odwiozę cię.
- Załatwię to. - Nie zabijemy go.
- Nie będziesz częścią... - Nie! Przestań!
Nie próbuj z tego robić leku na swój gniew.
Zrobimy mu krzywdę.
Ale go nie zabijemy.
Nie zgwałcił mnie.
Okej?
Okej.
Okej, przepraszam.
Jasne, że mnie zgwałcił.
Jasne, że tak.
Byłam w jego samochodzie, nikogo nie było w pobliżu. Czemu nie?
Nie powiedziałam Henry'emu prawdy.
Gdybym mu powiedziała,
to stałoby się bardziej prawdziwe, a tego nie chciałam.
No już. Wysiadaj.
Wysiadaj, kurwa.
Nie chcesz przyznać, że pierwszy był w tobie potwór,
gdy rozmawiasz z tym, który powinien być pierwszy.
Henry się nie dowiedział.
Więc gdy byłam z Henrym, to przestało być prawdą.
Przy nim mogło przestać być prawdą.
Oczywiście on już od dawna nie żyje.
Chyba już starczy, Clare.
- Co mi zrobicie? - Jeszcze nie wiem.
Jak myślisz, Clare?
Kurwa.
Zabijecie mnie?
Zabijemy?
Masz astmę i palisz. Po co cię zabijać?
Clare, jak myślisz?
Przebić mu bębenki?
Złamać nos?
Nie, już raz miał złamany.
Może przetniemy ścięgna Achillesa? Nie będzie mógł grać w futbol.
- Nie, proszę. - Nie błagaj, jeszcze mi się spodoba.
Kim pan jest?
Przyjacielem Clare. I pytam jak facet faceta albo tego, czym jesteś...
jak mogłeś jej to zrobić?
- Co zrobić? - Wiem, co zrobiłeś.
- Powiedz mu prawdę. - Powiedziała i pokazała.
A pokazała ci telefon? Pokazałaś?
Nie chodzi o jej jebany telefon!
Pokaż mu telefon.
Przeczytaj jej wiadomości, zanim coś mi zrobisz!
Tam jest cała prawda. To, co mi napisała.
Mieliśmy randkę i było fajnie.
Potem do mnie napisała w nocy, a potem rano.
I wiesz, co napisała?
Napisała: Dzięki za wspaniałą noc".
Tak napisała. Wspaniała noc! Przeczytaj!
- Nie. - Chodź tu.
Dalej, Clare.
Pokaż mu telefon i wiadomości.
Usunęłam je.
Czemu? Czemu je usunęłaś?
Czemu miałaby je usunąć?
Coś ci powiem. Ja wciąż je mam.
Jak ze mną skończysz,
jak zrobisz to, co tam sobie planujesz
i mnie pobijesz, mam telefon w kieszeni szlafroka.
Nie usunąłem tych wiadomości!
Przeczytaj je i sam, kurwa, zobaczysz!
Tak mu napisałam.
- Bałam się. - Wiem.
Nie chciałam, by się złościł.
- Rozumiem. - Chciałam, by to było normalne.
W mojej głowie. Normalne.
Wspaniała noc". Tak powiedziała.
- Właśnie tak... - To nie ma znaczenia.
Widziałem siniaki. Poparzenia.
Jezu, skąd ty jesteś? Nie rozumiesz? Ona tak lubi.
Lubi to.
- Wspaniała noc! - Wcale nie.
Jesteś jakimś ziomkiem jej tatusia, skąd to, kurwa, wiesz?
- Ją to kręci. - Nie.
- Tego właśnie chce. - Właśnie, że nie!
- Lubi na ostro! - Nie i nigdy nie lubiła!
- A ty skąd, kurwa, wiesz? - Bo jestem jej mężem!
Ja...
Cholera, chyba wracam.
Nie, nie teraz.
Nie wiem na co, ale to ci się przyda.
Kocham cię.
O cholera.
Nie chciałam, by Jason zmarł na astmę półnagi i związany.
Właściwie to chciałam.
Ale nie na mojej zmianie.
Ale też nie chciałam być z nim sama.
Zadzwoniłam po koleżanki.
Do każdej dziewczyny, którą znałam. Poprosiłam, by przyjechały.
HENRY MA 32 LATA
Gdzie byłeś?
...A CLARE 24
Zawsze mnie ciekawił ten stary marker.
Ty mi go dałeś.
Co z nim zrobiłaś?
Postawiłam warunek.
Przyjedź, jeśli cię skrzywdził jakiś chłopak.
Gdy na nie czekałam,
spisałam całą historię tego, co się stało wtedy z Jasonem.
Na Jasonie.
Zachęciłam je, by spisały własne historie.
Siedziałyśmy tam bardzo długo.
Jason był moją pierwszą rzeźbą.
Tamtej nocy zrozumiałam, że sztuki nie wiesza się na ścianie
ani nie stawia na postumencie.
Czasem sztuka to zemsta.
Później spotkałam Henry'ego na polance tylko raz.
HENRY MA 41 LAT, CLARE 18
Ale to już inna historia.
Witaj, Henry.
Dwa lata później,
gdy znałam miłość mojego życia od 14 lat,
spotkałam go po raz pierwszy.
Był młodszy niż kiedykolwiek, nie miał pojęcia, kim jestem,
i był najpiękniejszym facetem, jakiego spotkałam.
Henry.
- W końcu. - Hej.
- Mój ukochany odkąd miałam 6 lat. - Witaj.
I...
był strasznym dupkiem.