‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตามหาคนหาย ‎ซอฮายุน 18 ปี รร.มัธยมเซอุน)
‎ราวเจ็ดนาฬิกาเช้าวันนี้ ‎ตำรวจพบศพที่อ่างเก็บน้ำมีริม ซองจินดง
‎ตำรวจสันนิษฐานว่าเป็นร่างของนางสาวเอ
‎นักเรียนม.ปลายซึ่งหายตัวไปเมื่อสองเดือนก่อน
‎ทางตำรวจเร่งเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ
‎จากที่เกิดเหตุและนำส่งสถาบันนิติเวชวิทยา
‎เพื่อตรวจสอบข้อมูลผู้เสียชีวิตอย่างเร็วที่สุด
‎รวมถึงจะมีการชันสูตรศพ ‎เพื่อหาสาเหตุการเสียชีวิตด้วย
‎- มาแล้วเหรอครับ ‎- ตรวจสอบดูรึยัง
‎ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ครับ ‎ต้องตรวจดีเอ็นเอก่อนถึงจะยืนยันได้
‎แต่ฟันของศพตรงกับบันทึกข้อมูล ‎ทำฟันของซอฮายุนที่หายตัวไปครับ
‎เบาะแสการฆาตกรรมล่ะ
‎ศพเน่าหนักมาก มองด้วยตาไม่พบครับ
‎รายละเอียดการเสียชีวิต ‎คงต้องรอผลชันสูตรศพออกครับ
‎รุ่นพี่ครับ
‎ผมเจอนี่แถวสวนสนุกครับ
‎เป็นสมบัติของซอฮายุน
‎เวรแล้ว
‎เฮ้ย ตำรวจมาเพราะเรื่องซอฮายุนแน่เลย
‎เห็นออกข่าวว่าพบศพแล้วนี่นา
‎- ใช่ๆ ‎- ว่าแต่ทำไมถึงมาที่นี่
‎- มีเรื่องต้องตรวจสอบในโรงเรียนรึเปล่า ‎- ตรวจสอบเหรอ
‎ทำไมเหรอ มีอะไรยังไง เล่าสิ
‎- อ๋อ เมื่อไม่นานมานี้ฮานาก็เกือบแย่เหมือนกัน ‎- ฮานาเหรอ
‎ใช่
‎ก็โดนนักมายากลที่สวนสนุกนั่นบีบคอจนเกือบตาย
‎- จริงดิ ‎- เฮ้ย ไปกันเถอะ
‎- เรื่องจริงเหรอ ‎- จริงสิ
‎เอาลูกฉันคืนมา
‎เอาชีวิตลูกฉันคืนมาเดี๋ยวนี้
‎- คุณแม่ ‎- เอาคืนมา
‎- ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ‎- เดี๋ยวจะล้มเอาได้นะครับ
‎แล้วฉัน
‎ไม่มีลูกแล้วฉันจะอยู่ยังไง
‎จะอยู่ต่อไปได้ยังไง
‎ทำยังไงดี ฮายุนลูกแม่
‎จะทำยังไงละทีนี้
‎- คุณแม่ครับ ‎- ฉันถามว่าจะทำยังไง
‎ผมไม่มีหน้าจะพูดจริงๆ ครับ
‎แต่พวกเราที่อดหลับอดนอน
‎ทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาฮายุน
‎ก็รู้สึกคับแค้นใจ
‎และเจ็บปวดเช่นกันครับ
‎ถ้าผลชันสูตรออกมา
‎แล้วเจอความน่าสงสัยอะไร
‎ผมจะสืบสวนและจับคนร้าย
‎อย่างเต็มความสามารถเลยครับ
‎มาเต็มที่ตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร
‎ก่อนเธอตาย
‎ก่อนฮายุนจะตาย
‎ฉันอ้อนวอนให้ช่วยตามหา
‎ขอร้องให้ช่วยแทบตาย
‎ขอแทบตาย
‎คุณแม่ครับ ใจเย็นก่อน
‎คุณแม่ครับ เป็นอะไรรึเปล่า
‎- เฮ้ย ทางนี้ ‎- เอาน้ำมาที
‎แม่ครับ ตั้งสติก่อนนะครับ
‎- หนูมีหลักฐานนะคะ ‎- เข้าใจ…
‎บอกให้ปล่อยไงคะ
‎- สวัสดีครับ ‎- ว่าไง
‎- แจ้งความทำร้าย… ‎- นี่ลุง!
‎- บอกว่าพยายามฆ่าไงคะ ไม่ใช่ทำร้ายร่างกาย ‎- ฆ่าเหรอ
‎ดูนี่สิคะ เห็นรอยตรงนี้แล้ว ‎ยังจะพูดว่าทำร้ายร่างกายอยู่เหรอ
‎การเข้าใจปรากฏการณ์ทางสังคม ‎และบริบทที่อยู่ในปรากฏการณ์นั้น
‎ในด้านสังคมและวัฒนธรรม
‎ปรากฏการณ์ ระบบ ประวัติศาสตร์ทางสังคม
‎และวัฒนธรรมอื่นๆ
‎ที่เกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์ทางสังคม
‎(Annarasumanara: โอม รักเอยจงมา)
‎(การแสดงครั้งสุดท้าย)
‎คุณลุงคะ
‎คุณลุง
‎"จากนั้นก็ดึงคันโยก"
‎คุณลุงใช่ไหมคะ
‎ไม่เห็นรู้เลยว่ามีที่แบบนี้ด้วย
‎ฉันเป็นห่วงลุงแทบแย่
‎ตอนนี้พวกตำรวจกำลังตามหาลุงอยู่นะคะ
‎ลุงต้องรีบหนีไปที่อื่นแล้วนะ
‎ตอนนี้มีนยอ
‎กำลัง…
‎เจ็บหนักมาก
‎อาการแย่มากเลยเหรอคะ
‎เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
‎ก็แค่
‎มีอุบัติเหตุนิดหน่อย
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎งั้นเดี๋ยวฉันพาไปโรงพยาบาลก่อน
‎ส่วนลุงรีบหนีไปที่อื่น…
‎มีนยอ ยังไหวรึเปล่า
‎ได้ยินเสียงฉันบ้างไหม
‎ฉันอยู่ตรงนี้แล้วนะ
‎ขอโทษ
‎ขอโทษจริงๆ
‎ขอโทษนะ
‎ตอนเด็กๆ
‎ฉันเคยซื้อลูกเจี๊ยบหน้าโรงเรียนมาพันวอน
‎จำได้ว่าฉันตั้งชื่อให้มันและเราก็อยู่ด้วยกันสักพัก
‎แต่ผ่านไปไม่นาน ลูกเจี๊ยบ ‎ก็เริ่มป่วยออดๆ แอดๆ แล้วจากไปในที่สุด
‎ตอนนั้นฉันเอง
‎ก็เศร้าเท่าที่จะเศร้าได้
‎ไม่เป็นไรนะมีนยอ
‎เป็นเด็กน้อยที่ร้องไห้โฮออกมาดังๆ
‎- ไม่เป็นไรนะ ‎- ราวกับสูญเสียโลกนี้ไปทั้งใบ
‎เหมือนกับคุณลุงตอนนี้เลย
‎คือว่า คุณลุงคะ
‎เดี๋ยวฉันจะพาไปโรงพยาบาลก่อน
‎- ไปโรงพยาบาลไม่ได้ ‎- อะไรนะคะ
‎มีนยอบอกว่า
‎ไม่อยากใช้ช่วงเวลาสุดท้ายในโรงพยาบาล
‎บอกว่าไม่กลัวความตาย
‎แต่เกลียดความเหงาที่สุด
‎ใช่ไหม
‎ถ้าอยากได้อะไร ฉันจะหามาให้ทุกอย่างเลย
‎อะไรกันเนี่ย ลุงพูดอะไรของลุงน่ะคะ
‎ตำรวจกำลังจะมาที่นี่นะ
‎ตำรวจเหรอ
‎ใช่ค่ะ
‎ทำไมตำรวจต้องตามหาฉันด้วยล่ะ
‎เรื่องเหตุโจรกรรมในคืนฝนตกค่ะ
‎เขาบอกว่าคนร้ายน่าจะเป็นลุง
‎แล้วก็ยังมีเรื่องอื่นที่เขาสงสัยลุงอีกเต็มไปหมด
‎เรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวกับฉันเลย
‎จริงเหรอคะ
‎ใช่
‎เพราะงั้นไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องหนี
‎ทั้งนั้นแหละ
‎แล้วถ้า…
‎ถ้าไม่มีใครเชื่อลุงสักคนเลยล่ะคะ
‎- สักคนเดียวเลยเหรอ ‎- ใช่ค่ะ
‎ต่อให้ลุงบอกว่าไม่ใช่ยังไง
‎ก็ยังไม่มีใครเชื่อลุงขึ้นมาจริงๆ ลุงจะทำยังไงคะ
‎แล้วเธอล่ะ
‎เธอก็…
‎ไม่เชื่อฉันเหรอ
‎ว่าไง
‎พูดมาสิ
‎เธอก็ไม่เชื่อฉันจริงๆ เหรอ
‎คุณลุงคะ
‎ทางนี้ครับ เหมือนมีอะไรอยู่ตรงนี้เลยครับ
‎ครับ ได้ครับ
‎อ๋อ ตรงนี้คือฝั่งเวทีชั้นหนึ่งครับ
‎คุณรยูมินฮยอกใช่ไหมครับ
‎คุณต้องสงสัยข้อหาลักทรัพย์ พยายามฆ่า ‎และฆ่าคนตาย กรุณาไปให้ปากคำที่สถานีด้วยครับ
‎ปล่อย
‎ฉันบอกแล้วไงว่าไม่จำเป็นต้องหนี
‎ไปไม่นานหรอก
‎คุณรยูมินฮยอก คุณมีสิทธิแต่งตั้งทนายความ ‎และปฏิเสธการให้ปากคำได้ครับ
‎และสามารถยื่นอุทธรณ์ปฏิเสธข้อกล่าวหาได้ครับ
‎ไม่ได้นะคะ
‎นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่
‎เพื่อนห้องหนูที่ชื่อนาอิลดึง ‎บอกว่าคืนนั้นพวกเขาอยู่ด้วยกันไงคะ
‎หลักฐานแน่ชัดที่บอกว่าคุณลุงเป็นคนร้ายอยู่ไหนกัน
‎นี่ นักเรียน
‎เพราะเขามีข้อต้องสงสัยว่าก่อเหตุเพียงพอ ‎ก็เลยต้องเรียกไปสอบปากไง
‎โกหก
‎คุณคิดไปแล้วว่าเขาคือคนร้ายไม่ใช่เหรอคะ
‎คุณฟังแต่คำพูดจากคนที่ไม่เคยเจอ
‎และไม่รู้ด้วยซ้ำว่านักมายากลเป็นใคร
‎ไม่ใช่เหรอคะ
‎อาอี
‎คุณรยูมินฮยอก
‎เรากังวลว่าคุณอาจหลบหนีหรือทำลายหลักฐาน
‎รวมถึงคุณไม่มีที่อยู่อาศัยแน่นอน
‎ทำให้ยากต่อการจับตัวผู้ต้องสงสัย
‎เราจำเป็นต้องจับกุมเพื่อสอบปากคำ ‎อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ครับ
‎หมายจับถูกต้องตามกระบวนการนะครับ
‎- ไม่นะ ไม่ได้นะคะ อย่าทำแบบนี้ ‎- นักเรียน!
‎ถ้ายังไม่หยุด เธอจะโดนข้อหาขัดขวาง ‎การทำงานของเจ้าหน้าที่ไปด้วยแน่
‎อาอี
‎พอเถอะ
‎พอได้แล้ว
‎ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำ
‎ฉันน่ะ
‎แค่มีใครสักคนที่บอกกับฉันว่า ‎"ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็ไม่สำคัญหรอก"
‎ใครสักคนที่เชื่อใจฉัน
‎ใช่
‎แค่นั้นก็พอแล้ว
‎คุณลุงคะ
‎อีกอย่าง ฉันไปไม่นานหรอก
‎เพราะฉะนั้น
‎ระหว่างนี้ฝากดูแลมีนยอ
‎ให้หน่อยได้ไหม คือว่า…
‎นอกจากเธอก็ไม่มีใครช่วยฉันได้แล้ว
‎นี่ นักเรียน
‎ทั้งสองคนเป็นอะไรกันแน่
‎เธอรู้จักผู้ชายคนนั้นจริงๆ รึเปล่า
‎ให้ฉันบอกไหมว่าเขาเป็นคนยังไง
‎ชื่อรยูมินฮยอก
‎อายุ 30 ปี เกิดที่โซล
‎ออกจากรร.มัธยมปลายกลางคัน
‎สิบปีที่แล้ว
‎หายตัวไปจากรพ.จิตเวชระหว่างรักษาตัวอยู่
‎เป็นผู้ต้องสงสัยคดีเด็กประถมหายตัว ‎ในเขตซองมีเมื่อสามปีก่อน
‎โดนเรียกสอบปากคำตั้งสองครั้ง
‎นอกจากนี้ยังมีอีกหลายคดีที่คล้ายกัน ‎เข้าๆ ออกๆ สถานีตำรวจเป็นประจำ
‎ไม่รู้เอาความเชื่อใจจากไหน ‎ถึงไปสนิทกับคนแบบนั้นได้
‎เห็นเพื่อนร่วมชั้นเจอเรื่องอันตรายขนาดนั้น
‎ยังไม่กลัวอีกเหรอ
‎รีบกลับบ้านไปเถอะ
‎เขาเป็นคนยังไงงั้นเหรอ
‎คนที่บอกว่ารู้จักดีนั่นน่ะ
‎เท่าที่ฉันดู
‎ก็แค่คนบ้าคนนึงเท่านั้นเอง
‎แล้วก็ผลักผมตกลงไปหลังราวรั้วเลย!
‎ก็โดนนักมายากลที่สวนสนุกนั่นบีบคอจนเกือบตาย
‎ไม่ใช่หัวใจ
‎ที่อยากจะเชื่อ
‎แต่อยากให้เป็นหัวใจ
‎ที่เชื่อจริงจริง
‎ฉันนั้นยังคง
‎หวาดกลัวเหลือเกิน
‎ไม่สิ ฉันคง
‎ต้องการมากจนเกินไป
‎ภายใต้หัวใจ
‎ที่อยากโบยบิน
‎แต่ฉันรู้ดีว่า
‎ฉันบินไปไหนไม่ได้
‎ตรงที่ว่างสักแห่ง
‎ระหว่างเด็กและผู้ใหญ่
‎ได้แต่นั่งกอดเข่าไม่รู้อะไรเลย
‎ทั้งที่คุณนั้นทำให้ฉัน
‎รู้สึกมีความสุขเหลือเกิน
‎บางทีฉันคงอยากซ่อนตัวเองเอาไว้เพียงครู่หนึ่ง
‎เหมือนในฝัน
‎ที่ได้อยู่ใต้ร่มเงาแห่งมนตรา
‎ฉันคนนี้
‎ที่ไม่อาจก้าวเท้าไปแห่งหนใดได้เลย
‎ฉันที่ได้แต่สั่นไหว
‎อยู่ตรงนี้
‎ไม่ชอบเลย
‎บางทีฉันคงอยากลืมมันไปเพียงครู่หนึ่ง
‎เหมือนในฝันที่ทุกอย่างเหมือนคำโกหก
‎ฉันคนนี้
‎ที่ไม่อาจปักใจไว้ที่ใดเลยสักแห่ง
‎ฉันที่ได้แต่โลเล
‎อยู่ตรงนี้
‎ไม่ชอบเลย
‎อาอี
‎แล้วคุณลุงล่ะ
‎ตำรวจเพิ่งพาตัวเขาไปเมื่อตะกี้
‎ว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
‎ทุกอย่างต้องถูกเปิดเผยแน่
‎ตำรวจสืบข้อมูลเกี่ยวกับคุณลุง
‎เขาเป็นคนบ้าจริงรึเปล่า
‎ถ้าเกิดว่าเขา…
‎เป็นคนไม่ดีขึ้นมาจริงๆ เราจะทำยังไงดี
‎แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ
‎ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎ไม่รู้ว่าฉันไม่เชื่อเขา
‎หรือว่าเชื่อ
‎แต่กลัวว่าตัวเองจะคิดผิด
‎พอทุกคนบอกว่าไม่ใช่เหมือนกันหมด
‎กลายเป็นว่าฉันก็เริ่มไม่มั่นใจ
‎มีฉันนี่ไง
‎เธอก็เชื่อเขา
‎และฉันก็เชื่อเขา
‎แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ
‎ฉันน่ะ
‎แค่มีใครสักคนที่บอกกับฉันว่า ‎"ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็ไม่สำคัญหรอก"
‎ใครสักคนที่เชื่อใจฉัน
‎ใช่
‎แค่นั้นก็พอแล้ว
‎ใช่แล้ว
‎มีคนคนนึงที่เราต้องไปเจอ
‎ฉันติดต่อไปเพราะคิดถึงคำที่คุณเคยพูดน่ะค่ะ
‎ขอบคุณที่บอกนะคะ
‎ฉันเองก็จะลองหาทางช่วยอีกทาง
‎ว่าแต่
‎คุณสองคนเป็นอะไรกันเหรอครับ
‎เป็นเพื่อนค่ะ
‎เพื่อนม.ปลายของมินฮยอกค่ะ
‎"รยูมินฮยอก อายุ 30 ปี"
‎เห็นว่าเขาออกจากม.ปลายกลางคันนี่คะ
‎เรื่องนี้
‎ผ่านไปเกินสิบปีแล้วสินะ
‎มินฮยอกเป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมมาก
‎(รยูมินฮยอก)
‎ถึงขนาดที่คนโรงเรียนข้างๆ ก็รู้จัก
‎เป็นที่หนึ่งของโรงเรียนตลอดตั้งแต่ม.ต้น
‎ทั้งฉลาด หน้าตาหล่อเหลา
‎พ่อแม่ก็เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ‎ที่มีชื่อเสียงที่ออกทีวีอยู่บ่อยๆ
‎พี่น้องของเขาก็เป็นหัวกะทิกันหมด
‎นี่ มีคนบอกให้เอามาให้นายน่ะ
‎เห็นว่าเธอชอบนายมากเลยด้วย
‎อยากรู้ใช่ไหมล่ะ
‎ให้บอกไหม
‎ว่าเธอเป็นใคร
‎ไม่ล่ะ ขอไม่ฟังดีกว่า
‎ทำไมล่ะ ทำไมไม่ฟัง
‎ฝากไปบอกเธอว่า
‎ฉันไม่รับเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนให้
‎บอกเธอว่าอย่าเสียใจไป
‎ทำเป็นเท่ไปได้
‎นายอยากทำอาชีพอะไรเหรอ คิดไว้รึยัง
‎ไม่รู้สิ ยังไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย
‎แล้วทำไมต้องเรียนหนักขนาดนั้นด้วยล่ะ
‎ก็ถ้าได้เกรดดีพ่อแม่จะได้ดีใจไง
‎ว่าไงนะ
‎นี่
‎เมื่อกี้คือพูดเล่นใช่เปล่าเนี่ย
‎ขนแทบลุก
‎เป็นคนใสซื่อเหมือนผ้าขาวๆ
‎บางที
‎เขาอาจจะเป็นผู้มีเวทมนตร์จริงๆ ก็ได้นะคะ
‎ความทรงจำที่โดนรักแรกปฏิเสธ
‎ยังคงอยู่อย่างสวยงามได้แบบนี้
‎นั่นแหละค่ะ พอจบม.สี่
‎เราก็ได้มาอยู่ห้องเดียวกันอีกครั้งตอนม.หก
‎หลังจากที่ไม่ได้เจอกัน มินฮยอกก็มีท่าทีเปลี่ยนไป
‎มินฮยอก
‎- อ้อ หวัดดี ‎- เราอยู่ห้องเดียวกันอีกแล้วสินะ
‎ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
‎เกรดของเขาก็ค่อยๆ ตกทีละนิด
‎- เฮ้ย มินฮยอก ‎- นี่ มินฮยอก
‎- มินฮยอก!
‎นี่ รยูมินฮยอก
‎ยกกำลังบวกสอง เอบวกยกกำลัง…
‎- เครียดจนล้มไปแบบนี้แต่ยังอ่านหนังสืออีกเหรอ ‎- ยกกำลังสี่บวกหนึ่ง
‎นี่นาย!
‎ทำไมต้องทำขนาดนี้
‎เอาคืนมา
‎นายจะเรียนหนักขนาดนี้ไปทำไมกัน
‎ฉันแค่อยากทำให้มันดี
‎นายทำดีมากๆ อยู่แล้วนะ
‎- เกรดขนาดนี้เข้าแพทย์ นิติศาสตร์ได้ทั้งนั้น ‎- ไม่ มันยังไม่พอ
‎ฉันไม่ได้เป็นอัจฉริยะเหมือนพี่ๆ
‎ฉันแก้โจทย์ผิดอยู่เรื่อยเลย
‎ไม่อยากทำให้พ่อกับแม่
‎ต้องผิดหวังจริงๆ
‎มินฮยอก
‎อย่าเพิ่งคิดถึงพ่อแม่
‎เงยหน้าขึ้นมาดูตัวเองตอนนี้ก่อน
‎ลูกชายหัวกะทิของอาจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดัง
‎สิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนกระดาษที่ห่อมินฮยอกไว้
‎จริงๆ อาจเป็นคุกที่มองไม่เห็นสำหรับเขาก็ได้
‎จากนั้น…
‎ไม่นานก่อนถึงวันสอบจำลอง
‎สวยจัง
‎- อะไรน่ะ ‎- เฮ้ย
‎- นี่ มินฮยอก ‎- เฮ้ย
‎นายจะทำอะไร
‎- มินฮยอก ‎- ทำอะไรของนาย
‎- อย่าโดดนะ ‎- ไม่ได้นะ
‎ถอยหลังไป
‎มินฮยอก!
‎มินฮยอก นายจะทำอะไร รีบลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ
‎มินฮยอก!
‎มินฮยอก รีบลงมาเถอะนะ
‎รีบลงมา มินฮยอก เร็วสิ
‎ขอร้องล่ะ ลงมาเถอะนะ มินฮยอก
‎นะ มินฮยอก มานี่เร็ว
‎มินฮยอก
‎มินฮยอก ลงมาเถอะนะ
‎อย่านะ มินฮยอก อย่า
‎แล้วเขาก็ถูกนำส่งโรงพยาบาลทันที
‎นั่นเป็นภาพสุดท้ายของมินฮยอกที่ฉันเห็นค่ะ
‎โชคดีไป
‎ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ได้อย่างหวุดหวิด
‎หลังจากนั้นก็ได้รับการรักษาทางจิตเวช
‎แล้วก็มีข่าวว่าเขาอยู่ระหว่างการพักฟื้น
‎แล้วก็
‎ได้เจอกันอีกครั้งไม่นานมานี้เหรอครับ
‎ใช่ค่ะ
‎ด้วยความบังเอิญในรอบสิบปีค่ะ
‎ตอนแรกก็ตกใจมากเลย
‎เขาเคยเป็นเด็กที่กังวลกับโลกความจริงแท้ๆ
‎แล้วมาเป็นนักมายากลเนี่ยนะ
‎แต่มองอีกมุมหนึ่ง
‎ก็คิดว่าสมกับเป็นรยูมินฮยอกจริงๆ ด้วยเหมือนกัน
‎แต่ว่ามินฮยอกน่ะ
‎ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องแย่ๆ ‎แบบการปล้น ฆ่าคนอะไรพวกนั้นได้แน่ๆ ค่ะ
‎เห็นแบบนี้ก็ยังปฏิเสธได้อีกเหรอ
‎ไม่รู้จักซอฮายุนงั้นเหรอ
‎พักกันสักแป๊บเถอะ
‎มีดจากสวนสนุกที่มีรอยนิ้วมือของรยูมินฮยอก ‎ได้รับการยืนยันแล้วครับ
‎ตรงกับรูปลักษณ์และขนาด ‎ของมีดคนร้ายตามที่เหยื่อให้ปากคำ
‎เกือบทั้งหมดเลยครับ
‎อ้อ ลองดูคลิปนี่สิครับ
‎เป็นคลิปที่แบ็คฮานาเอามาให้
‎มีการต่อสู้กันอยู่ตรงด้านหลังของเวที
‎ในคลิปนี้
‎ก็น่าจะใช้มีดเล่มเดียวกันครับ
‎มีคราบเลือดอยู่ตรงด้านหลังเวทีด้วยไม่ใช่เหรอ ‎ผลออกมารึยัง
‎เจอดีเอ็นเอของคนสองคนครับ ‎คนนึงคือของรยูมินฮยอกครับ
‎ส่วนของอีกคนนึงที่อยู่ตรงนี้
‎ยังหาไม่เจอครับ
‎แต่ว่า
‎ผู้ชายคนนี้
‎จะเสียชีวิตแล้ว หรือว่า
‎ยังมีชีวิตอยู่แต่ไม่ได้มาแจ้งความนะครับ
‎ทั้งเมื่อก่อนแล้วก็ตอนนี้ด้วย
‎ฉันไม่เคยคิดเลยค่ะว่ามินฮยอกเป็นบ้า
‎พอนึกย้อนกลับไป
‎ตอนนั้นมินฮยอก
‎กำลังร้องขอความช่วยเหลืออยู่แท้ๆ
‎แต่กลับไม่มีใครได้ยินเลยสักคน
‎- ฉันมีเรื่องสงสัยน่ะค่ะ ‎- ว่ามาสิ
‎เมื่อวานลุงขึ้นมาบนเนินนั่นได้ยังไงคะ
‎ก็เธอตะโกนขอความช่วยเหลือไง ข้างในใจน่ะ
‎เขาคงไม่อยากเป็นผู้ใหญ่มั้งคะ
‎เขาคงกลัวและไม่อยากเป็นผู้ใหญ่แบบเดียวกับ
‎พ่อแม่ครูอาจารย์ผู้ที่ทุกคนชื่นชมนับถือ
‎คนที่เคยผูกมัดตัวตนของเขาเอาไว้
‎บางที
‎เขาอาจจะแค่อยากเป็นเด็กไปตลอด
‎เหมือนเด็กน้อยที่เชื่อ
‎เรื่องเวทมนตร์
‎(แม่)
‎ค่ะ สวัสดีค่ะ
‎ค่ะ ใช่ค่ะ
‎ว่าไงนะคะ
‎ไม่ค่ะ ไม่เลยค่ะ
‎เดี๋ยว…
‎ตำรวจบอกว่าเขาหายตัวไประหว่างสอบปากคำ
‎ว่าไงนะ
‎- ไหวรึเปล่า ‎- ไหว
‎- พักสักแป๊บไหม ‎- ไม่เป็นไร ไปต่อเลย
‎อาอีที่แปลว่าเด็กสินะ ชื่อของเธอ
‎ว้าว งั้นถึงอาอีโตเป็นผู้ใหญ่ ‎ก็ยังได้เป็นเด็กตลอดไปใช่ไหม
‎ฉันไม่ได้บอกให้เธอทำแค่สิ่งที่อยากทำสักหน่อย
‎แค่ให้ทำในสิ่งที่อยากทำ
‎ให้ได้เท่ากับที่ทำสิ่งที่ไม่อยากทำบ้าง
‎เป็นผู้มีเวทมนตร์ตัวจริง
‎พูดมาสิ
‎เธอก็ไม่เชื่อฉันจริงๆ เหรอ
‎มินฮยอกน่ะ
‎คงไม่อยากเป็นผู้ใหญ่มั้งคะ
‎ต้องเป็นแบบนั้นแน่
‎ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่โลกใบนี้
‎กลายเป็นที่ที่คนแบบลุงอยู่ลำบากไปแล้ว
‎ถ้าไม่เป็นไปตามที่กฎเกณฑ์กำหนดไว้
‎ก็จะกลายเป็นคนขี้แพ้ไปโดยปริยาย
‎ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
‎คิดว่าลุงคงปรับตัวกับโลกความจริงไม่ได้
‎เลยต้องใช้ชีวิตแบบหนีความจริง
‎แต่ว่านะคะ
‎ตอนนี้ฉันคิดว่า
‎ฉันเริ่มเข้าใจขึ้นแล้ว
‎ว่าการอยู่บนโลกใบนี้
‎แค่จะฝันยังต้องฝันไปตามเกณฑ์ที่ใครวางไว้ให้
‎ถ้าอยากเป็นผู้ใหญ่ที่ผู้คนยอมรับ
‎เราต้องมีคุณสมบัติยังไงกันแน่
‎ฉันแค่ต้องเป็นตัวเองไม่ใช่เหรอ
‎ทำไมคนเราถึงต้องพยายามจะไม่แปลก ‎ไปจากมาตรฐานของคนอื่นกันด้วยนะ
‎เธอไปรอที่สวนสนุกก่อนไหม
‎เดี๋ยวฉันไปเอากระเป๋าที่โรงเรียน ‎แล้ววนไปดูที่อื่นก่อนด้วย
‎ได้สิ
‎ตามนั้นแล้วกัน
‎คุณลุงคะ
‎คิดถึงลุงจัง
‎ลุงไปอยู่ที่ไหนกันแน่
‎ฉันสั่งออนไลน์มาน่ะ
‎- เป็นไง พอได้ไหมวะ ‎- อะไรของแกวะ
‎เอาออกไปเลย ไอ้กร๊วก ‎ไปจ่ายเงินซื้อของแบบนี้ทำไมวะ
‎ฆาตกรผู้สวมหมวกนักมายากล
‎เท่โคตร
‎ให้ตายสิวะ รู้แบบนี้นะ
‎น่าจะไปเดินเล่นที่สวนสนุก ‎ก่อนไอ้เวรนั่นจะโดนจับคงดี
‎ใช่ แต่ก็อยากรู้จริงๆ
‎- ยุนอาอีที่อยู่ห้องหนึ่ง ‎- ใช่
‎ยัยนั่นก็เข้าๆ ออกๆ สวนสนุกประจำเลย
‎- แล้วไง ‎- ไปทำอะไรที่นั่นวะ
‎ยัยนั่นก็คงเป็นโรคจิตเหมือนกันมั้ง
‎เฮ้ย
‎แต่งตัวแบบนี้วันฝนตกจะรู้ได้ไงว่าใครเป็นใคร ‎จะทำอะไรไม่มีใครรู้หรอก
‎ดูนะ
‎คุณเชื่อ
‎เรื่องเวทมนตร์รึเปล่า…
‎ไอ้เวรนี่ มีปากไม่ได้แปลว่าจะพล่ามอะไรก็ได้
‎เฮ้ย นาอิลดึงบ้าไปแล้วเหรอวะ
‎ไอ้เวรนี่
‎- อยากตายรึไง ไอ้สารเลว ‎- อย่า
‎เฮ้ยๆ หยุด พอก่อน
‎คุณรยูมินฮยอกครับ
‎นี่คุณรยูมินฮยอก
‎นี่คุณคิดจะทำอะไรครับ
‎จะทำเรื่องให้ยุ่งยากทำไมครับเนี่ย
‎ถ้าไม่ให้ความร่วมมือสอบปากคำ
‎อาจจะโดนโทษหนักกว่าเดิมได้นะครับ
‎ความร่วมมือเหรอ
‎จะให้ฉันร่วมมืออะไรยังไงอีกดีล่ะ
‎ฉันพูดไปหมดแล้วนะ หรือว่า
‎ต้องยอมรับว่าทำในสิ่งที่ไม่ได้ทำรึเปล่า
‎เอาล่ะ ไปกับเราดีๆ เถอะ
‎ก่อนหน้านี้คุณมีบันทึกการหยุดรักษากลางคัน
‎อาจจะขอลดโทษได้อยู่นะครับ
‎โรงพยาบาลจิตเวช คุก
‎ว่าไงดี
‎ขังฉันไว้ในที่แบบนั้นช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ
‎เพราะอะไรรู้ไหม
‎เพราะเรื่องที่ฉันเก่งที่สุด
‎คือกลหลบหนีไง
‎ผมติดต่อกับครอบครัวคุณรยูมินฮยอกได้แล้วครับ
‎ค่าใช้จ่ายเรื่องทนายความ ค่ารักษา
‎พวกเขาจะช่วยเหลืออย่างเต็มที่เลย
‎รักษาเหรอ
‎ทำยังไงดีครับ
‎ใช้อำนาจจับกุมเลย
‎เอาล่ะ
‎ไม่ต้องตกใจไปนะครับ
‎ไปที่โรงพักกับเราก่อน
‎คุณลุงคะ
‎นี่ นักเรียน
‎ขอแค่แป๊บเดียวค่ะ
‎คือหนูมีเรื่องต้องบอกเขาให้ได้ค่ะ
‎ตอนนั้นมินฮยอกน่ะ
‎กำลังร้องขอความช่วยเหลืออยู่แท้ๆ
‎แต่กลับไม่มีใครได้ยินเลยสักคน
‎แล้วเธอล่ะ
‎เธอก็ไม่เชื่อฉันจริงๆ เหรอ
‎นี่อะไรอีกเนี่ย
‎นี่หิมะไม่ใช่เหรอครับ
‎แต่เราอยู่ในร่มนะ
‎เฮ้ย ไอ้เวรเอ๊ย
‎เป็นบ้ารึไงวะ
‎พวกแกรู้อะไรบ้าง
‎ถ้าไม่รู้ก็หุบปากไว้ซะ!
‎ไอ้เวรตะไลนี่
‎- ว่าไง ‎- เฮ้ย!
‎แล้วแกรู้อะไรวะ
‎- เฮ้ย ‎- แกรู้อะไร ไอ้สารเลว
‎แกเป็นใคร
‎ว่าไง
‎- หยุดสิโว้ย ‎- ไอ้เลวนี่
‎- เฮ้ย ‎- ไอ้สารเลว
‎- ปล่อย บอกให้ปล่อยไงวะ ไอ้เวร ‎- เฮ้ย
‎บอกให้ปล่อย!
‎- เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก ‎- ให้ตายสิวะ
‎- อย่าทำ ‎- โว้ย ตัวซวยชิบหาย
‎ไอ้เวรนั่นมันพล่ามอะไรตั้งแต่เมื่อกี้วะ
‎บอกว่าอาอีโดนใส่ร้าย
‎นักมายากลโดนใส่ร้าย
‎ไอ้เวรนั่นเป็นฮีโร่มาจากไหนวะ
‎- หยุดก่อนโว้ย ไอ้นี่ ‎- ปล่อยสิวะ
‎เวรเอ๊ย ซวยชิบเป๋ง
‎หิมะโปรยมาจากไหนกันแน่
‎ไม่มีใครอยู่ที่นี่นี่นา
‎คงไม่ใช่เพราะเขาปรากฏต่อหน้าฉัน
‎แต่เป็นฉันที่เฝ้ารอจนมองเห็นเขาได้ต่างหาก
‎คงใกล้เคียงกับเวทมนตร์แสนวิเศษ
‎การที่ฉันเชื่อในโลกใบนี้อีกครั้งหนึ่ง
‎วันที่ฉันก้มมองพื้นและแกล้งยอมรับความจริง
‎มีคำพูดที่ค้างคาอยู่ตรงปลายเท้าฉัน
‎บางทีอาจกำลังมีบางอย่าง
‎คล้ายเรื่องโกหกเกิดขึ้นกับฉันบ้างก็ได้
‎บางที
‎ความบังเอิญบางอย่าง
‎ก็คือการรอคอยที่แสนเนิ่นนาน
‎- หัวใจที่เราโหยหา ‎- หัวใจที่เราโหยหา
‎- กลายเป็นเสียงอันดังก้อง ‎- กลายเป็นเสียงอันดังก้อง
‎- ไปไกลแสนไกลและหวนกลับมา ‎- ไปไกลแสนไกลและหวนกลับมา
‎- กลับมาส่องแสงสว่าง ‎- กลับมาส่องแสงสว่าง
‎- ให้ในวันนี้ ‎- ให้ในวันนี้
‎- ความเชื่อที่เราโหยหา ‎- ความเชื่อที่เราโหยหา
‎- ก่อตัวเป็นรูปร่าง ‎- ก่อตัวเป็นรูปร่าง
‎- อยู่ในมือของเรา ‎- อยู่ในมือของเรา
‎- เมื่อเราจับมันไว้ให้แน่น ‎- เมื่อเราจับมันไว้ให้แน่น
‎- โลกนั้นจะหันกลับมา ‎- โลกนั้นจะหันกลับมา
‎- และอยู่เคียงข้างเราอีกครั้ง ‎- และอยู่เคียงข้างเราอีกครั้ง
‎- ความเชื่อที่เราโหยหา ‎- ความเชื่อที่เราโหยหา
‎- กลายเป็นสายลมพัด ‎- กลายเป็นสายลมพัด
‎อยู่ในอ้อมแขน
‎อยู่เคียงข้างฉัน
‎- วันที่ลมนั้นพัดเข้ามา ‎- วันที่ลมนั้นพัดเข้ามา
‎- จะรู้สึกได้ว่าเรานั้น ‎- จะรู้สึกได้ว่าเรานั้น
‎- ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ‎- ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
‎ฉันเห็นตัวเองที่ได้เติบโต
‎มากถึงเพียงนี้
‎คุณลุงคะ
‎คุณลุงคือผู้มีเวทมนตร์ตัวจริงค่ะ
‎เพราะว่าลุงทำให้…
‎ฉันเชื่อในเวทมนตร์ได้จริงๆ
‎ขอบใจนะ
‎ที่ช่วยทำให้
‎เวทมนตร์ของฉันสำเร็จได้
‎เอาล่ะ
‎และนี่ก็เป็น
‎ของขวัญจากฉัน
‎ถ้าเธอร่ายคาถาตอนสวมหมวกใบนี้อยู่ละก็
‎อะไรก็ตามที่อยู่ในหัวของเธอ
‎จะต้อง
‎เป็นจริงแน่นอน
‎คุณรยูมินฮยอกครับ
‎ไปกันได้แล้วครับ
‎แม้ว่ามายากลของลุง
‎จะไม่ได้ทำให้ความทุกข์ทั้งหมดของฉันหายไป
‎แต่ฉันรู้ดีถึง
‎พลังของมายากลที่เขาแสดงออกมา
‎รอเดี๋ยวค่ะ
‎คุณลุงคะ
‎เชื่อเรื่อง
‎เวทมนตร์รึเปล่าคะ
‎เวทมนตร์นั้น
‎ไม่ได้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมา
‎แต่ทำให้เราค้นพบปาฏิหาริย์ต่างหาก
‎อันนารา
‎ซูมานารา
‎เขาหายไปไหน
‎หายไปไหนแล้ว
‎- มัวทำอะไร รีบหาสิ ‎- รับทราบครับ
‎เราต้องใช้ชีวิตยังไงกันแน่ถึงจะเรียกว่าดี
‎มีเพียงคำตอบจากผู้ใหญ่ทั้งหลาย
‎แต่สำหรับเด็กที่ยังไม่โต
‎จะตอบคำถามนี้ยังไงกันนะ
‎แล้วคำตอบนั้น
‎จะเป็นคำตอบที่ผิดจริงรึเปล่า
‎(มีนยอ ขอให้ที่ตรงนั้นไม่เหงาอีกต่อไป)
‎ไม่นานหลังจากที่คุณลุงหายตัวไป
‎มีนยอก็จากพวกเราไปด้วยเช่นกัน
‎ฉันกับยูอีอยู่เคียงข้างและดูแลมีนยอไม่ห่าง
‎จนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต
‎แด่มีนยอ
‎ผู้กลัวความเหงายิ่งกว่าความตาย
‎- มีอะไรเหรอ ‎- รุ่นพี่ครับ
‎ช่วยดูคลิปนี้หน่อยสิครับ
‎ไม่ใช่วันที่รยูมินฮยอกหายตัวไป ‎แต่ค้นข้อมูลสวนสนุกไปๆ มาๆ
‎ก็เจออะไรแปลกๆ อย่างนึงครับ
‎ในสวนสนุกนั่น
‎ถูกทิ้งและไม่มีคนดูแลเป็นเวลานาน
‎อย่างที่รู้กันว่า ‎ไม่มีกล้องวงจรปิดทำงานปกติเลยสักอัน
‎แต่ว่า
‎เมื่อประมาณสองเดือนที่แล้วมีกล้องตัวนึง
‎เกิดใช้งานได้ขึ้นมาอยู่ราวสี่ถึงห้านาทีครับ
‎เดี๋ยวนะ
‎จะให้ผมพูดอีกกี่ครั้งครับ
‎บอกว่าไม่ใช่ผมไง
‎แม่งเอ๊ย
‎ไอ้เวรพวกนี้ทำงานไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ว่ะ
‎ลองดูคลิปนี้ก่อนนะครับ
‎แล้วค่อยว่ากันอีกที
‎คลิปอะไรวะ
‎(สองเดือนก่อน)
‎กำลังทำอะไรอยู่
‎ฉันไม่จ้างเด็กม.ปลาย ‎เพราะรู้ว่ามันจะหักหลังกันแบบนี้ไง
‎เฮ้ย
‎เห็นน่าสงสารเลยอุตส่าห์ให้งานทำ แม่งเอ๊ย
‎เริ่มงานได้ไม่เท่าไหร่ก็จะมายุ่งกับเงินแล้วเหรอ
‎- เอาบุหรี่ไปซ่อนอีก ‎- จะไม่ทำอีก…
‎แม่ง เดี๋ยวก็ฟาดให้
‎หา!
‎เอาไง ไปสถานีตำรวจกันตอนนี้เลยดีไหม
‎ไม่ได้นะคะ เถ้าแก่ หนูขอโทษค่ะ ‎หนูจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว
‎- ยกโทษให้หนูสัก… ‎- พล่ามอะไรของแกวะ
‎เป็นแกจะเชื่อไหมล่ะ
‎นังเด็กเหลือขอ แม่งเอ๊ย
‎เถ้าแก่ หนูผิดไปแล้วค่ะ ‎จะไม่ทำอีกแล้วจริงๆ นะคะ
‎ยกโทษให้หนูเถอะนะคะ
‎หนูจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ
‎ถ้ายกโทษให้
‎จะเชื่อฟังฉันรึเปล่า
‎ค่ะ
‎หนูจะตั้งใจทำงานเต็มที่เลยค่ะ
‎เชื่อหนูสักครั้งนะคะ
‎ยังไงเหรอ
‎จะเต็มที่ยังไงเหรอ
‎ลองบอกมาสิ
‎ว่าไง
‎จะทำเต็มที่แบบไหนดี
‎ว่าไง
‎ผิดไปแล้วใช่ไหม
‎ใช่ไหม
‎ถ้าอยากได้เงินก็บอกกันดีๆ ซะยังดีกว่า
‎มาทำเรื่องแย่ๆ แบบนี้ได้ยังไง ไม่ดีเลยนะ
‎หือ ขำเหรอ
‎ขำอะไร
‎จะทำเต็มที่ยังไงเหรอ
‎- เถ้าแก่ ‎- ผิดไปแล้วใช่ไหม
‎เอาอันนี้เจ๊ากับบุหรี่ที่หนูเอาไปได้ไหมคะ
‎เอามานี่
‎จริงด้วย หนูเป็นเด็กม.ปลายนี่นา
‎คิดถูกไปรึเปล่าเนี่ย
‎- สงสัยต้องเรียกเพิ่มอีกสักล้านวอน ‎- นี่แก
‎อย่าเข้ามานะคะ ไม่งั้นหนูอัปโหลดตอนนี้เลยนะ
‎หน้าตาน่าขยะแขยงยังไม่พอ
‎ที่นี่คือที่ไหนวะเนี่ย
‎เดี๋ยวฉันกดเงินเสร็จแล้วจะตามไป
‎เอาโทรศัพท์มือถือมาด้วย ‎แล้วเจอกันบนเนินเขาอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า
‎- ตรงสวนสนุกเจ๊งนั่นเหรอคะ ‎- ใช่ ตรงนั้นแหละ
‎จะไปเจอกันตรงคนเยอะๆ ‎ให้คนรู้ไปทั่วหมู่บ้านเลยไหมล่ะ
‎ว่าไง นี่
‎ฉันปล่อยแกเล่นหัวรอบสองไม่ได้หรอกนะ
‎ให้ตายเถอะ
‎อยู่ไหนวะเนี่ย
‎ผมจะถามอีกครั้งนะครับ คุณคิมดูชิก
‎ยอมรับข้อหาฆาตกรรม ‎และลอบทิ้งศพซอฮายุนไหมครับ
‎ไม่นะ เดี๋ยวก่อน
‎นั่งลง
‎ไม่สิ คือว่า
‎เด็กนั่นมันขโมยของของร้าน
‎ผมแค่จะสั่งสอนมันนิดหน่อยเท่านั้นเอง
‎แค่จะพาไปบนนั้นให้มันกลัวนิดเดียวเอง
‎ไม่มีหลักฐานว่าผมฆ่ามันสักหน่อย
‎คุณเอามีดที่ใช้ไปเปื้อนรอยนิ้วมือรยูมินฮยอก
‎แล้วก็ฝังมันไว้ที่เนินสวนสนุกไม่ใช่เหรอ!
‎เอาดินกลบไว้แบบชุ่ยๆ ‎เพราะต้องทำให้ตำรวจหาเจอให้ได้
‎เราพบของพวกนี้ที่ห้องเก็บของใต้ดิน
‎- ในบ้านคุณคิมดูชิกครับ ‎- ว่าไงนะ
‎ไว้ชีวิตฉันด้วยค่ะ
‎นะคะ ได้โปรดเถอะ
‎คุณใส่ชุดพวกนี้ไปลักทรัพย์ ‎ฆ่าคนและลอบทำลายศพ
‎คิดจะกำจัดร่องรอยให้หายวับไปเหมือนเวทมนตร์
‎ไอ้สารเลว
‎คือว่า ไม่นะ ไม่ใช่แบบนั้น แม่ง
‎- แม่งเอ๊ย ‎- ใส่กุญแจมือเลย
‎ให้ตายสิวะ เวรเอ๊ย
‎- เดี๋ยวก่อน รอเดี๋ยว ‎- นั่งลง ไอ้เวรนี่
‎- ไอ้สารเลว ‎- ไม่ได้นะ
‎อยู่นิ่งๆ ครับ!
‎ไม่จริง ฉันไม่ได้ฆ่าซอฮายุนนะ
‎บอกว่าไม่ใช่ไง ไม่ใช่ฉัน ไอ้เฮงซวย
‎แม่งเอ๊ย ให้ตายสิวะ เวรตะไล
‎บอกว่าไม่ใช่ฉันไง ไอ้เวรตะไล
‎มีเรื่องที่ต้องแจ้งงั้นเหรอ
‎ใช่ค่ะ
‎หนูอยากแจ้งความให้เป็นทางการค่ะ
‎หนูโดนเถ้าแก่ร้านสะดวกซื้อ
‎ข่มขู่และล่วงละเมิดทางเพศค่ะ
‎อย่างน้อยถ้าทำแบบนี้
‎ก็น่าจะทำให้รู้สึกผิดต่อคนที่ช่วยหนูน้อยลงหน่อย
‎ไม่สิ ที่สำคัญกว่านั้น
‎คนที่ทำผิดก็ต้องโดนลงโทษถึงจะถูกไม่ใช่เหรอคะ
‎แน่นอนสิ
‎รอแป๊บนึงนะ
‎เดี๋ยวติดต่อคนที่ดูแลแผนกคดีผู้หญิงและผู้เยาว์ให้
‎บอกให้คุณซูอาแผนกผู้หญิงผู้เยาว์ลงมาหน่อย
‎จริงสิ นักเรียน
‎- ขอถามอะไรอย่างได้ไหม ‎- ได้ค่ะ
‎ประมาณสองเดือนที่แล้ว
‎ตอนดึกๆ วันที่สิบเอ็ดเดือนมีนาคม
‎มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นที่สวนสนุกน่ะ
‎เรื่องอะไรเหรอคะ
‎เอ่อ คือว่า…
‎จู่ๆ กล้องวงจรปิดที่เสียไปนานแล้ว ‎ก็กลับมาใช้งานได้อยู่ประมาณสี่นาที
‎แล้วภาพในกล้องน่ะ
‎ก็มีแสงสีตระการตาอยู่เต็มไปหมดเลย
‎ตรวจสอบไม่ได้เลยว่า ‎มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในสวนสนุกกันแน่
‎เลยอยากรู้ว่าวันนั้นเธอได้ไปที่นั่น
‎หรือพอจะคาดเดาอะไรได้บ้างรึเปล่า
‎เอ่อ
‎ไม่นะคะ หนูก็ไม่รู้เลยค่ะ
‎เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันสินะ งั้นก็ไม่เป็นไร
‎รอสักครู่นะ
‎เดือนมีนาคมเหรอ
‎วันที่สิบเอ็ดเดือนมีนาคมเหรอ
‎โรงเรียนเปิดเทอมได้ไม่กี่วันเองนี่นา
‎ตอนดึกๆ งั้นเหรอ
‎อันนารา
‎ซูมานารา
‎นี่ นาอิลดึง
‎นี่เธอต้องทำแบบนี้จริงๆ เหรอ
‎(ใบลาออก)
‎แค่ทำพลาดตอนทดสอบจำลองนิดเดียวเอง
‎ยิ่งไม่มั่นใจก็ต้องยิ่งใจแข็งเข้าไว้สิ
‎ใช่ไหม
‎คืองี้
‎เรื่องคราวก่อนคุณพ่อก็ช่วยจัดการให้แล้ว
‎เธอแค่ต้องทำแบบที่เคยทำ เรื่องสอบเข้าก็หมูๆ
‎มาถึงขั้นนี้แล้วจะเลือกทางที่เสี่ยงไปทำไม
‎ผมอยากไปเองครับ
‎ทางที่เสี่ยงนั่นแหละ
‎ว่าไงนะ
‎ผมก็ไม่เคยรู้มาก่อน
‎ว่าดอกไม้
‎ไม่ได้เบ่งบานบนถนนลาดยาง
‎แต่สวยงามอยู่บนดินขรุขระๆ ต่างหาก
‎ที่ผ่านมาขอบคุณนะครับ
‎นี่ อิลดึง
‎นาอิลดึง
‎หลังจากหิมะโปรยปราย ‎ราวกับเวทมนตร์ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ
‎ฉันเองก็ค่อยๆ
‎โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นทีละนิด
‎คุณลุงคะ
‎สบายดีใช่ไหมคะ
‎ฤดูหนาวเวียนกลับมาอีกแล้ว
‎อากาศหนาวมากจริงๆ
‎ไม่รู้ว่าคุณลุงจะเป็นหวัดรึเปล่า
‎เอ้านี่
‎จำน้องสาวฉันได้ใช่ไหมคะ ‎ตอนนี้ยูอีกำลังจะขึ้นม.ต้นแล้วค่ะ
‎จิ๋วหลิว วันนี้ออกไข่แค่นี้เองเหรอ
‎พรุ่งนี้ขอสองฟองนะ
‎ตื่นมากินข้าวเร็ว
‎พระอาทิตย์ขึ้นมาเป็นชาติแล้ว
‎ให้ตายเถอะ นักศึกษาอะไร เรียนก็ไม่เรียน
‎ทำงานพาร์ทไทม์กี่อย่างกันแน่เนี่ย
‎เจ้าเด็กคนนี้ขี้บ่นสุดๆ ไปเลย
‎คงคิดว่าตัวเองเป็นพี่สาวไปแล้วมั้ง
‎ว้าว
‎น่ากินจังเลย
‎- นี่ทำเองหมดเลยเหรอ ‎- ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นใครจะทำล่ะ
‎ชิ
‎คุ้มจริงๆ ที่เลี้ยงมาจนโตป่านนี้
‎โอ๊ะ พ่อนี่นา
‎ค่ะ พ่อ
‎ค่ะ พวกเราสบายดี
‎แล้วที่นั่นล่ะพ่อ ไม่หนาวเหรอ
‎พ่อคะ
‎สุดสัปดาห์นี้พ่อกลับบ้านได้ไหม
‎พ่อได้งานที่ต่างจังหวัดตั้งแต่ปีที่แล้ว ‎ก็เลยได้กลับบ้านทุกสุดสัปดาห์
‎คุยกับยูอีนะพ่อ
‎ถึงจะเหลือหนี้สินอีกเยอะ
‎แต่ก็มีฉันที่ช่วยพ่อ
‎ค่อยๆ ทยอยใช้หนี้ไปด้วยกัน
‎ทุกอย่างรอบตัวเปลี่ยนไปมาก
‎แต่สวนสนุกและโรงละครแห่งนี้
‎ก็เหมือนถูกหยุดเวลาไว้
‎ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
‎ถึงจะไม่บ่อยเท่าเมื่อก่อน
‎แต่ฉันก็พยายามเขียนจดหมายทุกครั้งที่ว่าง
‎เขียนถึงแม่กับมีนยอ แล้วก็
‎ถึงคุณลุงด้วยค่ะ
‎ถึงจะไม่สามารถเขียนที่อยู่ของใครได้
‎แต่ทุกคนคงได้รับจดหมายใช่ไหมคะ
‎เพราะนี่เป็นตู้ไปรษณีย์วิเศษไงคะ
‎คุณลุง
‎ฉันก็ใช้ชีวิตประมาณนี้แหละค่ะ
‎ฉันคงกลายเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเบื่อไปแล้วล่ะ
‎- ขอให้สนุกนะครับ ‎- ทานให้อร่อยนะ
‎อ้อ คุณอาอี รถติดเลยใช่ไหม
‎- ขอโทษที่สายค่ะ ‎- ไม่ๆ ไม่เป็นไร
‎ลูกค้าวันเกิดคือโต๊ะซีหนึ่งนะ ‎รีบไปเตรียมตัวให้หน่อย
‎ค่ะ งั้นรีบไปเตรียมตัวก่อนนะคะ
‎- นี่ของขวัญนะ สุขสันต์วันเกิดจ้ะ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎สวัสดีค่ะ
‎- สวัสดีค่ะ ‎- พี่นักมายากลนี่นา
‎พี่นักมายากลจริงด้วย
‎หนูๆ ทานอาหารอร่อยไหมจ๊ะ
‎- ค่ะ ‎- ครับ
‎ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวพี่สาวคนนี้ ‎แสดงมายากลน่าตื่นตาให้ดูดีกว่า
‎อยากดูใช่ไหม
‎ตรงนี้
‎มีกุหลาบหนึ่งดอก
‎หลังจากที่คุณลุงจากไป ฉันก็ได้รู้ว่า
‎เราอาจจะไม่สามารถ ‎เป็นนักมายากลที่ทุกคนในโลกเชื่อได้
‎แต่เราสามารถเป็นผู้มีเวทมนตร์
‎สำหรับคนคนเดียวได้
‎เอาล่ะ อันนี้ของหนูนะจ๊ะ
‎ขอบคุณครับ
‎แล้วก็ผีเสื้อตัวนี้
‎หายไปแล้ว
‎ว้าว มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงน่ะ
‎เอาล่ะ แล้วผีเสื้อตัวนี้
‎เป็นผีเสื้อที่จะพาความสุขมาให้
‎ฉันน่ะนะ…
‎จับแน่นๆ อย่าให้บินหนีไป
‎จะพยายามต่อไปค่ะ
‎เหมือนกับที่คุณลุงเคยทำให้ฉัน
‎ฉันก็จะมอบปาฏิหาริย์เล็กๆ ‎เป็นของขวัญให้ใครสักคน
‎ให้เขาได้เป็นผู้ใหญ่ที่ดี
‎- อยากรู้ใช่ไหมว่าความสุขแบบไหนที่จะมาหา ‎- ค่ะ
‎เพราะฉะนั้น ช่วยชมฉันหน่อยนะคะ…
‎เดี๋ยวพี่จะถามคำถามนึงนะ
‎ว่าฉันกำลังทำได้ดีอยู่
‎แล้วก็จะทำได้ดีต่อไป
‎คุณเชื่อ
‎- เรื่องเวทมนตร์ ‎- เรื่องเวทมนตร์
‎รึเปล่าครับ
‎ในวัยเด็ก เธอเคยกางปีกแห่งความฝัน
‎หัวใจเคยเต้นและส่งเสียงร่ำร้อง
‎แต่ว่าทำไม
‎- ตอนนี้เธอนั้นจึงขีดเส้น ‎- ตอนนี้เธอนั้นจึงขีดเส้น
‎- ที่ความฝันไว้ก่อนแบบนี้ ‎- ที่ความฝันไว้ก่อนแบบนี้
‎- จะก้มหัวไหล่ตกทำไมกัน ‎- จะก้มหัวไหล่ตกทำไมกัน
‎ยิ่งบอกว่าไร้สาระ
‎ยิ่งขัดขืนต่อต้านมากเท่าไหร่
‎หัวใจฉันก็เต้นแรงมากขึ้นไปอีก
‎เห็นไหม ใจเต้นตึกตักแบบนี้
‎MAKE YOUR OWN FANTASY
‎พาความหวังที่พับเอาไว้จนยับยู่ยี่
‎กางปีกออกไป
‎SINCERELY SINCERELY
‎วันที่ฉันเชื่อในตัวเอง
‎ทำให้ฉันได้รู้ถึง
‎ความลับของเวทมนตร์ทั้งหมดนั้น
‎หากเธอออกนอกกรอบ
‎ของคำว่าพรหมลิขิต
‎- เธอจะพบโลกที่เป็นของเธอคนเดียว ‎- เธอจะพบโลกที่เป็นของเธอคนเดียว
‎- อยู่ตรงนั้น ‎- อยู่ตรงนั้น
‎MAKE YOUR OWN FANTASY
‎พาความหวังที่พับเอาไว้จนยับยู่ยี่
‎กางปีกออกไป
‎SINCERELY SINCERELY
‎วันที่ฉันเชื่อในตัวเอง
‎ทำให้ฉันได้รู้ว่า
‎ทุกวินาทีตอนนี้ ความจริงแล้ว…
‎MAKE YOUR OWN FANTASY
‎พาความหวังที่พับเอาไว้จนยับยู่ยี่
‎กางปีกออกไป
‎SINCERELY SINCERELY
‎วันที่ฉันนั้นเชื่อในตัวเอง
‎ทำให้ฉันได้รู้ว่า
‎ทุกวินาทีตอนนี้ ความจริงแล้ว…
‎MAKE YOUR OWN MELODY
‎ขอให้ฉันได้ฟังทำนองเพลง
‎ที่ไม่ใช่ของใครอื่น แต่เป็นของเธอคนนี้
‎SINCERELY SINCERELY
‎วันที่ฉันนั้นเชื่อในตัวเอง
‎ทำให้ฉันได้รู้ว่า
‎ทุกวินาทีตอนนี้ ความจริงแล้ว…
‎คือโลกแฟนตาซี
‎ลาก่อนครับ ทุกคน
‎แล้วเจอกันใหม่นะ
‎ลาก่อน!
‎(จบ)
‎คำบรรยายโดย ชลภัทร ภัทรฤทธิกุล