SERIAL NETFLIX
ZAGINĘŁA: SEO HA-YOON
Nad ranem w zbiorniku Mirim w Seongjin-dong znaleziono ciało.
To prawdopodobnie licealistka zaginiona dwa miesiące temu.
Aby zidentyfikować ofiarę, policja poprosiła NFS
o szybką analizę znalezionego DNA.
Przyczynę śmierci ma wyjaśnić autopsja.
- Cześć. - Sprawdziłeś?
Nie ma pewności, dopóki nie przyjdą wyniki badań DNA,
ale uzębienie pokrywa się z dokumentacją medyczną Seo Ha-yoon.
Ślady morderstwa?
Zaawansowany rozkład, trudno powiedzieć.
Trzeba autopsji, by to ustalić.
Proszę pana!
Znalazłem to w lunaparku.
Rzeczy należące do Seo Ha-yoon.
Szlag.
Są tu chyba z powodu Seo Ha-yoon.
Podobno znaleźli jej ciało.
- Tak. - Ale po co tu przyjechali?
Prowadzą śledztwo w naszej szkole?
- Śledztwo? - Niemożliwe…
- Co? - Co?
Co się dzieje?
Ha-na też ostatnio coś groziło.
- Ha-na? - Tak.
Magik w wesołym miasteczku prawie ją udusił.
- Naprawdę? - Chodźmy.
- Poważnie? - Tak.
Zwróćcie mi córkę.
Oddajcie mi ją!
Proszę panią.
Proszę się uspokoić. Zemdleje pani.
Nie mogę żyć bez córki.
Jak mam bez niej żyć?
Moja biedna Ha-yoon.
Co zrobicie?
- Proszę pani. - Co zrobicie?
Przykro mi.
Od tygodni szukaliśmy wszędzie Ha-yoon.
Też jesteśmy wściekli
i załamani.
Jeśli autopsja wykaże, że to było przestępstwo,
przeprowadzimy śledztwo
i złapiemy winnego.
Co mi to teraz da?
Błagałam was.
Błagałam,
znajdźcie ją.
Zanim umarła.
Zanim…
Spokojnie, proszę pani.
Proszę pani?
Dajcie trochę wody!
Proszę nie mdleć.
Mam dowód.
Puść mnie!
- Proszę pana. - Tak?
- Mamy zgłoszenie napaści… - Mówiłam, to nie napaść.
To usiłowanie morderstwa!
Czy to wygląda na napaść?
Zrozumienie zjawisk społecznych i ich kontekstu kulturowego.
W dziedzinie kultury społecznej,
zjawisk społecznych, systemu, historyczne…
Kultury społecznej…
JI CHANG-WOOK
CHOI SUNG-EUN
HWANG IN-YEOP
REŻYSER: KIM SEONG-YOON
OSTATNI WYSTĘP
Proszę pana.
„I pociągnij za dźwignię”.
To pan?
Nie wiedziałam o tym miejscu, więc się martwiłam.
Policja pana szuka.
Musi się pan ukryć.
Moja Bella
jest…
bardzo chora.
Jest źle?
Co się stało?
Zdarzył się mały wypadek.
Już dobrze.
Zabiorę ją do szpitala.
Ale musi pan stąd…
Bella, jak się masz?
Słyszysz mnie?
Jestem przy tobie.
Przepraszam.
Kiedy byłam mała,
kupiłam przed szkołą pisklę za 1000 wonów.
Nadałam mu imię i spędzałam z nim czas.
Oczywiście zachorowało i niedługo potem zmarło.
Ale wtedy
byłam dzieckiem.
W porządku?
Płakałam głośno, by wyrazić smutek.
- Już dobrze. - Tak jak on teraz.
Jakby stracił cały świat.
Proszę pana,
zabiorę ją do szpitala.
- Nie, nie do szpitala. - Co?
Bella mówi, że nie chce spędzić ostatnich dni w szpitalu.
Mówiła, że nie boi się śmierci,
ale nie chce być samotna.
Prawda?
Spełnię jej życzenie.
Proszę pana, o czym pan mówi…
Policja zaraz tu będzie.
Policja?
Tak.
Czemu policja mnie szuka?
Myślą, że to pan
jest sprawcą tamtego napadu.
I chyba podejrzewają pana też o coś innego.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Naprawdę?
Tak.
Więc nie muszę uciekać.
A jeśli…
A jeśli nikt panu nie uwierzy?
- Nikt? - Tak.
A jeśli nikt panu nie uwierzy,
choćby pan zaprzeczał? Co wtedy?
A ty?
Ty.
Też mi nie wierzysz?
Powiedz.
Naprawdę też mi nie wierzysz?
Proszę pana.
Tutaj. Tam chyba coś jest.
Jesteśmy przy scenie na pierwszym piętrze.
POLICJA
Ryu Min-hyuk?
Badamy zarzuty rabunku, napaści i morderstwa.
Proszę pójść z nami.
Puść.
Mówiłem, nie mam powodu uciekać.
To zajmie chwilę.
Ma pan prawo zachować milczenie, prawo do adwokata
i stwierdzenia legalności aresztowania.
Nie możecie.
Co robisz?
Na Il-deung z mojej klasy zeznał, że był z nim tamtej nocy.
Macie dowód, że to on jest sprawcą?
Posłuchaj.
Prowadzimy śledztwo, są uzasadnione podejrzenia.
Kłamca.
Już zdecydowaliście, że jest winny?
Wysłuchaliście tylko tych,
którzy nigdy nie spotkali magika w wesołym miasteczku.
Mam rację?
Ah-yi.
Ryu Min-hyuk.
Zabieramy pana na przesłuchanie
z powodu obaw o ucieczkę, próby niszczenia dowodów
i trudności z ustaleniem miejsca stałego pobytu.
Nakaz, zgodnie z procedurami. W porządku?
- Nie. Przestańcie. - Posłuchaj!
Przestań, bo aresztujemy cię za utrudnianie czynności służbowych.
Ah-yi.
Wystarczy.
Dość.
Mówiłem, to nie byłem ja.
Ja…
Potrzebuję tylko kogoś, kto powie mi,
że nie jest ważne, co mówią inni.
Kogoś, kto mi wierzy.
Tak. Tylko tyle mi trzeba.
Proszę pana.
Niedługo wrócę,
więc
zaopiekujesz się
w międzyczasie Bellą?
Nie mam nikogo poza tobą.
Słuchaj.
Co cię z nim łączy?
Na pewno wiesz, kim on jest?
Mam ci powiedzieć?
Ryu Min-hyuk.
Lat 30. Urodzony w Seulu. Rzucił szkołę.
Dziesięć lat temu
zniknął ze szpitala psychiatrycznego.
Trzy lata temu dwukrotnie podejrzany,
kiedy w Seongmi-dong zaginął uczeń.
Poza tym często bywał na komisariatach z podobnych powodów.
A ty mu ufasz i się z nim spotykasz?
I nie boisz się nawet po tym, co przydarzyło się
twojej koleżance z klasy?
Idź do domu.
Jaki on naprawdę jest? Ten twój znajomy.
Bo wydaje mi się,
że to po prostu wariat.
Nagle wypchnął mnie przez barierki!
Magik w wesołym miasteczku prawie ją udusił.
Chwil zwątpienia dosyć już mam tych
Bez wątpienia uwierzyć chcę
I tak już trwa
Pełna obaw bojaźń
A może
Zachłannie to
W na skrzydłach lot
Unieść się
To cała ja
Wzlecieć nie spróbuję
Och, głupia ja
Na kolanach mała
Dorosła dziecka postać
Zupełnie szczerze tak
Gonię szczęście z tobą lecz
Chcę się skryć Nie dać światu się znaleźć
W cieniu pod
Magią tą jak ze snów wielu
Potrafię tylko drżeć ze strachu, o tak
I bez drobnego kroczku
Nie ruszę się
Chcę się skryć Światu dać się zapomnieć
Zniknąć już Jak te sny nieprawdziwe
Potrafię tylko potykać się, o tak
I jedną podjąć decyzję
Wybrać
Nic
Ah-yi!
Gdzie on jest?
Przed chwilą zabrała go policja.
Tak się spodziewałem.
Prawda wkrótce wyjdzie na jaw.
Policjant powiedział, że go sprawdzili.
Naprawdę jest szalony?
A jeśli
jest bardzo niebezpieczny?
Co podpowiada ci serce?
Nie wiem.
Nie wiem, czy mu nie wierzę,
czy jednak wierzę,
ale boję się, że się mylę.
Bo wszyscy mówią, że się mylę.
Więc sama nie wiem.
Masz mnie.
Wierzysz mu
i ja też.
To nie wystarczy?
Ja…
Potrzebuję tylko kogoś, kto powie mi,
że nie jest ważne, co mówią inni.
Kogoś, kto mi wierzy.
Tak. Tylko tyle mi trzeba.
Tak.
Muszę się z kimś spotkać.
Skontaktowałam się z panią w związku z tym, co pani powiedziała.
Dziękuję za informację.
Spróbuję wam jakoś pomóc.
Skąd pani go zna?
Przyjaźniliśmy się.
Chodziłam z Min-hyukiem do liceum.
„Ryu Min-hyuk, lat 30”.
Słyszałam, że rzucił szkołę.
Cóż,
minęło już dziesięć lat.
Min-hyuk był genialnym chłopcem.
RYU MIN-HYUK
Znały go nawet dzieciaki z innych szkół.
Był najlepszym uczniem już w gimnazjum.
Był mądry i przystojny.
Jego rodzice byli znanymi profesorami, często pojawiali się w telewizji.
Jego rodzeństwo też było wybitne.
Hej, ktoś mi kazał dać ci to.
MIN JI-SOO
Mówiła, że bardzo cię lubi.
Jesteś ciekawy, kto to?
Chcesz, żebym
ci powiedziała?
Nie, nie mów mi.
Czemu?
Ale powiedz jej, że nie przyjąłem go, aby jej nie rozczarować,
bo nie wiedziałem, kto mi go dał.
Popisuje się…
Co chcesz robić w przyszłości? Już wiesz?
Nie wiem. Nie myślałem jeszcze o tym.
Więc po co się tak ciężko uczysz?
Moi rodzice są szczęśliwi, gdy mam dobre oceny.
Co?
Żartujesz, prawda?
Niewiarygodne.
Był taki niewinny.
Może naprawdę był magikiem, skoro to wspomnienie
odtrącenia przez pierwszą miłość wciąż jest żywe w mojej głowie.
To był pierwszy rok szkoły,
w trzeciej klasie znów się spotkaliśmy.
Ale wtedy Min-hyuk był już trochę inny.
Min-hyuk.
- Cześć. - Znowu jesteśmy w jednej klasie.
Z jakiegoś powodu pogorszyły się też jego oceny.
- Min-hyuk! - Min-hyuk!
Ryu Min-hyuk.
Plus… do kwadratu, plus…
To stres i niedożywienie! Przestań się uczyć.
…do potęgi czwartej…
Co z tobą?
Oddaj.
Co próbujesz osiągnąć, ciągle się tylko ucząc?
Chcę być dobry.
Przecież świetnie ci idzie.
Z twoimi ocenami możesz pójść na medycynę, na prawo!
Nie, to wciąż za mało.
Brat i siostra są lepsi.
Wciąż źle odpowiadam.
Nie chcę
zawieść rodziców.
Min-hyuk.
Nie przejmuj się rodzicami
i spójrz na siebie!
Genialny chłopiec z rodziny wybitnych profesorów.
Może Min-hyuk owinięty w ten papier ozdobny
czuł się jak w niewidzialnym więzieniu.
Aż pewnego dnia
kilka dni przed próbnym testem CSAT.
Ładne.
Nie.
Min-hyuk!
Co robisz?
Odsuń się, Ryu Min-hyuk!
Cofnij się!
Min-hyuk!
Co robisz? Zejdź stamtąd.
Min-hyuk!
Min-hyuk, proszę! Zejdź!
Proszę, chodź tutaj.
Zejdź stamtąd, Min-hyuk.
Proszę, zejdź.
Min-hyuk.
Min-hyuk, zejdź stamtąd!
Nie, stój!
Od razu zabrano go do szpitala
i wtedy widziałam go po raz ostatni.
Na szczęście uratowali mu życie,
ale słyszałam, że leczył się
w szpitalu psychiatrycznym i dochodził do siebie.
Spotkała go pani ponownie dopiero niedawno?
Tak.
Wpadłam na niego po 10 latach.
Na początku byłam w szoku.
Dzieciak tak przejęty rzeczywistością jest magikiem?
Nawet
pomyślałam sobie, że to jest prawdziwy Ryu Min-hyuk.
Ale
Min-hyuk nie byłby zdolny
do rabunku, morderstwa czy czegoś strasznego.
Nie przyznaje się pan?
Nie zna pan Seo Ha-yoon?
Zróbmy przerwę.
W lunaparku znaleźliśmy nóż z odciskami palców Ryu Min-hyuka.
Broń tej wielkości i kształtu zgłosiła
ofiara napadu.
I zobacz to nagranie.
Baek Ha-na nam je przyniosła.
Na tyłach sceny doszło do walki.
Myślę,
że wtedy też użył noża.
Wspominałeś o śladach krwi za kulisami. Są wyniki?
Znaleźliśmy DNA dwóch osób.
Jedno należy do Ryu Min-hyuka,
a druga osoba…
Wciąż nie wiemy.
Ale
ten mężczyzna.
Myślisz, że nie żyje?
Czy żyje, ale nie zgłosił się do nas?
Dla mnie nigdy nie był szalony. Ani wtedy, ani teraz.
Patrząc wstecz,
Wtedy Min-hyuk…
wołał o pomoc.
Ale nikt go nie usłyszał.
Chcę o coś spytać.
Skąd się pan wczoraj wziął na wzgórzu?
Wołałaś o pomoc. W swojej głowie.
Nie chciał chyba być dorosły.
Nie cierpiał tej myśli i bał się,
że będzie jak jego rodzice i nauczyciele,
których wszyscy podziwiali,
a którzy go uwięzili.
Może
dlatego chciał pozostać dzieckiem.
Być jak dziecko, które wierzy
w prawdziwą magię.
MAMA
Słucham.
Tak, zgadza się.
Słucham?
Nie. Nie szkodzi.
Przepraszam…
Zniknął w trakcie przesłuchania na komisariacie.
Co?
- W porządku? - Tak.
- Chcesz zrobić przerwę? - Nie.
Ah-yi. Tak się nazywasz.
To imię znaczy, że będziesz dzieckiem, nawet gdy dorośniesz.
Nie mówię, że masz robić tylko to.
Żyj tym, czego pragniesz,
tak jak tym, czym musisz.
Jestem prawdziwym magikiem.
Powiedz.
Naprawdę też mi nie wierzysz?
Min-hyuk chyba
nie chciał być dorosły.
Nie miał wyboru.
Nie wiadomo kiedy
świat przestał być miejscem dla takich jak pan.
Jeśli nie spełniamy jego standardów,
traktuje nas jak porażkę.
Początkowo też tak uważałam.
Prowadzi takie życie, bo ucieka.
Nie dostosował się do rzeczywistości.
Ale wie pan co?
Chyba już rozumiem.
Od kiedy w tym świecie
nawet marzenia muszą spełniać standardy?
Jakich kwalifikacji trzeba, aby stać się szanowanym dorosłym?
Muszę być tylko sobą.
Więc czemu tak usilnie staramy się
nie różnić od innych?
Poszukasz najpierw w lunaparku?
Wezmę plecak ze szkoły i rozejrzę się w innych miejscach.
Dobra.
Proszę pana.
Tęsknię.
Gdzie pan jest?
Kupiłem w necie.
- Jak myślisz? Pasuje mi? - Absurd.
Zdejmij to, idioto. Wydajesz kasę na coś takiego?
Morderca w kapeluszu magika. Patrz.
- Czadowe. - Jak chcesz.
Stary.
Gdybym wiedział, że tak będzie,
zajrzałbym do parku, zanim go aresztowali.
Ale jestem naprawdę ciekawy.
- Wiesz, ta Yoon Ah-yi. - No.
Ciągle przesiadywała w wesołym miasteczku.
- No. - Co tam robiła?
Może też jest zboczona.
W deszczu, w tym przebraniu, kto by cię poznał?
Nikt by się nie domyślił. Patrz.
Czy
wierzysz w magię?
Lepiej to przemyśl, pojebie.
Na Il-deung, odbiło ci?
Jebany zasraniec.
- Sukinsyn. - Daj spokój.
Przestań! Wystarczy!
POLICJA
Ryu Min-hyuk.
Co pan robi?
Czy musi pan to utrudniać?
Proszę współpracować.
Tylko wydłuża pan listę zarzutów.
Współpracować?
Jak jeszcze mogę współpracować?
Już wam wszystko powiedziałem.
Poza tym, że zrobiłem coś, czego nie zrobiłem. Tego brakuje?
Proszę. Zachowajmy się rozsądnie.
Istnieje udokumentowane leczenie.
To mogą być okoliczności łagodzące.
Szpitale psychiatryczne, więzienia…
Cóż.
Nie ma sensu mnie tam zamykać.
Bo…
Sztuka ucieczki
to moja specjalność.
Skontaktowaliśmy się z pana rodziną.
Są gotowi zapłacić
za adwokata i leczenie.
Leczenie?
Co robimy?
Weźmiemy go siłą.
Dobrze.
Proszę zachować spokój
i udać się z nami na komisariat.
Proszę pana!
Stój!
Jedną chwilę.
Muszę mu coś powiedzieć.
Wtedy Min-hyuk wołał o pomoc.
Ale nikt go nie słyszał.
A ty? Też mi nie wierzysz?
Co to ma być?
Czy to śnieg?
Ale jesteśmy pod dachem.
Ty śmieciu!
Świr!
Nic nie wiesz.
- Zamknij się! - Szlag!
Świr!
No i co?
No co, psycholu?
Za kogo ty się masz?
- Wystarczy! - Sukinsyn!
- Dość. - Puść!
Puszczaj. Ty śmieciu!
Puszczaj.
- Ktoś nas zobaczy! - Cholera.
- Przestań. - Dupek!
Co ten sukinsyn mówił?
Że ktoś wrobił magika.
Pieprzony bohater!
- Skończ. - Puść!
To niedorzeczne!
Skąd się wziął?
Nikogo tam nie ma.
Lekiem na cały lęk nieznośnego świata
To odnaleźć jest nadzieję
Tego czaru pogodnych myśli
Magia serca pomaga odmienić życie
Ze zwieszoną głową Udawałam, że się poddaję
U stóp widziałam słowa
Może znowu przydarzy mi się
Zdarzy się coś niewiarygodnego
Być może
Kilka zbiegów okoliczności
Nadejdzie
Wołanie rozpaczy
Posyłam melodią
Której dźwięk do mnie powróci
By rozchmurzyć
Ponownie, znów
Wycieńczona wiara
Nabierze dziś kształtu
I w głębi W moich ramionach
Znów w nich zapłonie
Ponownie przy mnie jest
Wycieńczona wiara
Podmuchem się stanie
I zawieje
- W me ramiona - Do mnie
I poczuję że dziś
Jest obok mnie
Widzę siebie
Która urosła tak
Proszę pana.
Jest pan prawdziwym magikiem.
Bo sprawił pan,
że uwierzyłam w magię.
Dziękuję.
Bo pomogłaś
spełnić się mojej magii.
Proszę.
A to
prezent dla ciebie.
Jeśli go założysz i wypowiesz zaklęcie,
to, co pomyślisz,
na pewno
się spełni.
Ryu Min-hyuk.
Idziemy.
Jego magia
nie zakończyła mojej niedoli,
ale już rozumiem
moc magii, którą mi pokazał.
Proszę zaczekać.
Proszę pana.
Czy…
wierzy pan w magię?
Magia nie tworzy cudów,
ale pozwala je odkrywać.
Annara
sumanara.
Gdzie się podział?
Gdzie jest?
- Co robicie? Szukajcie go. - Dobrze.
Jak właściwie przeżyć życie?
Dorośli mają wiele odpowiedzi.
Jak dziecko
odpowie na to pytanie?
Czy ta odpowiedź
będzie niepoprawna?
BELLA MAMY NADZIEJĘ, ŻE NIE JESTEŚ TAM SAMOTNA
Krótko po zniknięciu magika,
odeszła Bella.
Yoo-yi i ja byłyśmy przy niej
do samego końca.
Dla Belli, która samotności bała się bardziej niż śmierci.
- Masz coś? - Tak.
Proszę spojrzeć.
Sprzed zaginięcia Ryu Min-hyuka,
ale przeglądaliśmy nagrania w pobliżu
i znaleźliśmy coś dziwnego.
Wesołe miasteczko jest od dawna nieczynne,
więc tamtejsze kamery już nie działają.
Ale
jedna kamera włączyła się
dwa miesiące temu na pięć minut.
Dajcie spokój. Ile razy mam powtarzać?
To nie ja!
Do cholery, to niedorzeczne.
Proszę najpierw obejrzeć nagranie,
a potem porozmawiamy.
Co to jest?
DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Co robiłaś?
Dlatego nie zatrudniam licealistów. Zawsze wbijają nóż w plecy.
Słuchaj.
Dałem ci tę pracę, bo było mi ciebie szkoda.
Ledwo zaczęłaś, a już kradniesz?
Papierosy też?
- Nie… - Gówniara.
Co?
Co teraz? Idziemy na policję?
Nie, przepraszam. To się więcej nie powtórzy.
- Proszę mi wybaczyć. - Bzdura.
Jak mam ci zaufać?
Mała suka.
Przepraszam. Przysięgam, to się nie powtórzy.
Proszę mi darować.
To się nie powtórzy.
Jeśli odpuszczę,
będziesz pokorna?
Tak. Będę ciężko pracować.
Proszę dać mi szansę.
Jak?
Jak ciężko będziesz pracować?
Mów.
Będziesz posłuszna?
Popełniłaś błąd, tak?
Trzeba było powiedzieć, że potrzebujesz pieniędzy.
Nie możesz robić czegoś takiego…
Co…
Będziesz…
Jesteśmy kwita? Pieniądze i papierosy za to?
Chodź tu.
No tak. Jestem nieletnia. To za niska cena?
Milion wonów to mało.
Stój, bo wrzucę do sieci.
Obrzydliwy typ.
Co to za miejsce?
Wezmę pieniądze i się spotkamy.
Za godzinę w lunaparku na wzgórzu. Przynieś ze sobą telefon.
- Ten nieczynny lunapark? - Tak.
A może wolisz dokonać wymiany w miejscu publicznym?
Co? Słuchaj.
Drugi raz mnie nie nabierzesz.
Cholera.
Gdzie on jest?
Pytam jeszcze raz, panie Kim Doo-sik.
Przyznaje się pan do zabójstwa Seo Ha-yoon i pozbycia się jej ciała?
- Nie, to nie do… - Proszę siadać.
Nie. Słuchajcie.
Okradła mnie, chciałem dać jej nauczkę.
Trochę ją tylko nastraszyć.
Nie ma dowodu, że ją zabiłem!
Nóż z odciskami palców Ryu Min-hyuka
zakopał pan w wesołym miasteczku!
Nie za głęboko. Żeby policja na pewno go znalazła.
To znaleźliśmy w pana piwnicy.
Co?
Nie zabijaj mnie.
Proszę.
Tak ubrany dokonał pan rabunku, morderstwa i pozbył się ciała.
Magicznie doskonała zbrodnia to było twoje marzenie, draniu!
Nie.
- Szlag. - Skuj go.
Cholera.
- Czekajcie! - Siadaj, sukinsynie!
- Sukinsyn! - Nie!
Nie ruszaj się!
Nie zabiłem Seo Ha-yoon!
Nie zrobiłem tego, skurwysyny!
Szlag! Kurwa mać!
To nie byłem ja, sukinsyny!
Sprostować zeznania?
Tak.
Chcę zgłosić przestępstwo.
Właściciel sklepu
molestował mnie i mi groził.
Pomyślałam,
że ulży mi, jeśli ujmę się za moim obrońcą.
Nie, ważniejsze,
to ukarać winnego tego przestępstwa.
Oczywiście.
Chwileczkę. Wezwę kogoś z wydziału kobiet i nieletnich.
Przyślij na dół Soo-ah.
Słuchaj.
Mogę o coś spytać?
Tak.
Jakieś dwa miesiące temu,
dokładnie w nocy 11 marca,
w lunaparku zdarzyło się coś dziwnego.
Co się stało?
Po prostu
kamera monitoringu, nieczynna od lat,
nagle włączyła się na około cztery minuty.
Na nagraniu
widać jaskrawe i kolorowe światła.
Nie wiemy, co się wtedy tam stało.
Może tam wtedy byłaś?
A może się domyślasz, co to było?
Nie wiem.
W porządku. Też nie wiesz.
Zaczekaj tu.
Marzec…
MAJ – KWIECIEŃ
11 marca.
Kilka dni po rozpoczęciu semestru.
Późno w nocy?
Annara
sumanara.
Na Il-deung.
Naprawdę musisz to robić?
REZYGNACJA Z NAUCZANIA
Nie poszedł ci tylko jeden egzamin.
Musisz być silny, zwłaszcza w chwili słabości.
Wiesz,
twój ojciec załagodził ostatni incydent,
wciąż możesz się dostać na dobrą uczelnię.
Czemu nagle wybierasz trudną drogę?
Chcę spróbować trudną drogę.
Co?
Wcześniej nie wiedziałem,
ale kwiaty nie kwitną na gładkim asfalcie,
lecz na wyboistej ziemi.
Dziękuję za wszystko.
Il-deung.
Na Il-deung?
Skończyła się wiosna z magicznym śniegiem,
a ja powoli
stawałam się dorosła.
Proszę pana.
Jak się pan ma?
Znów nadeszła zima.
Jest naprawdę zimno.
Oby się pan nie przeziębił.
Proszę.
Pamięta pan moją młodszą siostrę? Yoo-yi niedługo idzie do gimnazjum.
Kko-mi. Dziś tylko jedno jajko?
Jutro mają być dwa.
Wstawaj na śniadanie.
Słońce dawno wstało.
Jaka studentka tyle pracuje,
zamiast się uczyć?
Strasznie truje.
Myśli, że to ona jest starszą siostrą.
Wygląda świetnie.
- Ty zrobiłaś? - A niby kto?
Chyba warto było cię wychować.
To tata.
Cześć, tato.
Tak, wszystko dobrze.
Zimno tam?
Tato. Możesz przyjechać na weekend?
Nasz tata dostał pracę na prowincji i co weekend wraca do domu.
Dam ci Yoo-yi.
Wciąż mamy spory dług,
ale też pomagam, więc powoli go spłacamy.
Świat bardzo się zmienił.
Ale wesołe miasteczko i scena wciąż tu są,
zatrzymane w czasie.
Może już nie tak często,
ale wciąż staram się pisać listy.
Piszę do mamy, do Belli
i do pana.
Nie znam adresów,
ale dostaje pan moje listy, prawda?
Bo to magiczna skrzynka na listy.
Proszę pana.
Tak teraz żyję.
Chyba wyrosłam na nudną dorosłą.
Zapraszam i smacznego.
- Dzień dobry. - Ah-yi. Korki, tak?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Urodziny są przy stoliku C1, przygotuj się.
Zaraz się przygotuję.
Twój prezent. Sto lat.
Dziękuję.
Cześć.
To magiczna pani!
Magiczna pani!
Smakowało wam?
- Tak! - Tak!
Więc pokażę wam fajną magiczną sztuczkę.
Gotowi?
Biorę różyczkę.
Po pana odejściu zrozumiałam,
że nie zostanę światowej sławy magikiem,
ale mogę być magikiem dla przynajmniej jednej osoby.
Dam ją mojemu małemu koledze.
Dziękuję.
A motylek
zniknął!
Skąd się tam wziął?
Ten motylek
przynosi radość.
Będę się starała
być dobrym dorosłym,
który ofiaruje ludziom małe cuda,
tak jak pan ofiarował je mnie.
Ciekawa, co ci przyniesie?
Tak.
Może kiedyś mnie pan pochwali?
Mam pytanie.
Że dobrze mi idzie.
I że dalej będzie mi dobrze szło.
Czy…
wierzysz…
w magię?
W młodości na skrzydłach marzeń
Twoje serce wyrywało tak
Czemu dziś
Kreślisz nim marzeń granice
Podcinasz ich skrzydła?
Im bardziej się upieram
Dziecinnym nazywam
Tym głośniej rozbrzmiewa
I głośniej łomocze
Otwórz swą fantazję
Rozwiń zawiedzione nadzieje
Z dawna porzucone
Z głębi serca
W siebie dodaj wiary
Czarodziejskiej
To sekret jest magii
Wyjdź ponad ramy
Słowa „przeznaczenie”
Bo jest świat
Tylko twój
Otwórz swą fantazję
Rozwiń zawiedzione nadzieje
Z dawna porzucone
Z głębi serca
W siebie dodaj wiary
Czarodziejskiej
Bo każda chwila dobra jest do…
Otwórz swą fantazję
Rozwiń zawiedzione nadzieje
Z dawna porzucone
Z głębi serca
W siebie dodaj wiary
Czarodziejskiej
Bo każda chwila dobra jest do…
Zagraj swą melodię
Chcę usłyszeć ją
Niech będzie tylko twoja
Z głębi serca
W siebie dodaj wiary
Czarodziejskiej
Bo każda chwila dobra jest do
Fantazji
Do widzenia wszystkim!
Do zobaczenia!
Do widzenia!
KONIEC
Napisy: Paweł Zatryb