SERIAL NETFLIX
JI CHANG-WOOK
CHOI SUNG-EUN
HWANG IN-YOUP
REŻYSER: KIM SEONG-YOON
KLĄTWA ASFALTU
KONSULTACJE
Jestem prawdziwy.
Jestem prawdziwym magikiem.
ZACHOWAJ CISZĘ POMOC – GORĄCA LINIA
Skończyliście?
Szkoda, że bateria padła w najważniejszym momencie.
Jak myślisz, co się potem stało?
I gdzie go dźgnął?
Czy nie żyje?
Dobrze się bawisz?
Yoon Ah-yi.
Dobra.
Szczerze mówiąc, myślałam, że jesteś naprawdę dziwna.
Ale
po obejrzeniu tego nagrania,
zaczęłam myśleć, że też jesteś ofiarą.
Ofiarą?
Widziałam, jak wybiegasz z wesołego miasteczka.
I dziwne, że ten mężczyzna kazał mi powiedzieć, że na ciebie czeka.
Nie wiem, do czego doszło, ale…
- Licz się ze… - Baek Ha-na.
Ja…
Dobrze znam takich ja ty.
Fałszywą troską o ludzi obnażacie ich słabości,
udajecie, że pocieszacie, ale nimi gardzicie.
To widać, wiesz?
- Co? - Nie obchodzi mnie, jak się zachowujesz.
Ale kim jest dla mnie tamten człowiek,
decyduję ja, prawda?
Więc nie odzywaj się, jeśli nic nie wiesz.
Hej!
Więc tak mi się odwdzięczasz.
Jestem bardzo ciekawa.
Jaki on naprawdę jest? Ten twój znajomy.
Bo wydaje mi się,
że to po prostu wariat.
Jest
prawdziwym magikiem.
Co ona powiedziała?
Jest w szoku i postradała rozum?
Uważaj na słowa.
USB.
Żebyś to zgłosiła?
A co?
- Nie powinnam? - Nie, śmiało.
Najpierw sprawdzą źródło nagrania.
Kamerka szpiegowska?
Może przesłuchają cię jeszcze przed magikiem.
Tylko mówię.
Też mu odbiło.
Prawdziwy magik?
Yoon Ah-yi!
Zaczekaj.
Yoon Ah-yi!
Dokąd biegniesz?
Dzisiaj
spotkałam policjanta, szukał kogoś podobnego do magika.
Policjant? Czemu?
Nie znam szczegółów.
Dowiem się, co się dzieje.
Więc idziesz do wesołego miasteczka?
A jeśli doszło…
do morderstwa?
Powiesz mu, że widziałaś, jak kogoś zabija?
- To niemożliwe. - Skąd wiesz?
Nie wiem.
Chcę w to wierzyć.
Bo uważam, że znam go
lepiej niż Ha-na albo policja.
Wyróżnienie za dobre zachowanie otrzymuje Na Il-deung z drugiego roku.
Więc
nie wtrącaj się.
Yoon Ah-yi.
Na Il-deung! Wsiadaj. Będzie korek.
Cholera.
Co?
Co on robi?
Boję się!
Co to?
Boję się!
Co to?
Proszę przestać.
- Nie patrzę. - Boję się.
- Nie. - Proszę przestać.
Teraz.
- Co? - Co?
Wkładam do środka. I to.
To też.
- Co? - Tu też jest.
Skąd się wzięła?
Tutaj!
- Tyle ich jest! - Włożę tutaj…
Tadam.
Śliczny!
- To prezent. - Dziękuję.
Śliczny.
Wyszła cała!
Miałam tyle pytań,
a przy tym czułam, że już dostałam odpowiedzi.
Złapię wszystkie!
Uczysz się tu magii, prawda?
Tak.
Zaczekaj. Jeśli nie masz nic przeciwko,
dasz mi swój numer?
Po co pani mój numer?
Słyszałam, że często tu przychodzisz.
To nic takiego.
Zadzwonisz do mnie, gdyby coś się stało?
Gdyby coś się stało?
Może to pani da mi swój numer?
Z przyjemnością.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Tak.
Jestem prawdziwy. Jestem prawdziwym magikiem.
Pij, No-rang.
Yoo-yi.
Tak?
Ten magik, który kiedyś u nas był.
Co o nim myślisz?
Jest całkiem przystojny. Ale nie w moim typie.
Nie o to mi chodziło.
No wiesz…
Wyglądał na dobrego człowieka,
na przestępcę
czy na prawdziwego magika?
Magika?
Serio? Naprawdę?
Tak.
Niedobrze…
Chyba musisz odpocząć. To przez tę naukę, prawda?
Chyba nie masz gorączki.
Słodkie.
Skąd wiesz?
Nie wiem.
Chcę w to wierzyć.
Więc nie wtrącaj się.
Co się stało?
Znowu boli cię głowa?
- To nic. - Pokaż. Nie masz gorączki?
To nic…
Nie dotykaj!
Już niedługo egzaminy.
Już źle się czujesz, więc się nie przemęczaj.
Posprzątam.
Cholera!
O rany. Głupi ptak…
Czy to krew?
O Boże.
Bądź cicho. Proszę.
Proszę, bądź cicho.
Wystraszył mnie pan.
To ja. Pamięta mnie pan, prawda?
O co chodzi?
Bardzo się panem interesuję.
Ostatnio zainteresowałam się magią.
Myślałam, że mogłabym uczyć się tu magii.
Podobno Yoon Ah-yi też tu przychodzi.
Kiedy indziej.
Kiedy indziej? Znowu?
Chyba znowu wybrałam zły dzień.
Więc wrócę kiedy indziej.
Ale
naprawdę chodzi o moją magię?
To chcesz wiedzieć
i zobaczyć?
Chyba ostatnio wyraziłem się jasno.
Zakradanie się i podglądanie
to brak szacunku
dla magii.
Właściwie to
nie interesuje mnie magia.
Gdybym chciała zobaczyć magię, zapłaciłabym za pokaz w teatrze.
Po co iść aż tutaj?
Więc czemu przyszłaś aż tutaj,
w takie miejsce?
Po dowody.
Pomyślałam, że inni powinni wiedzieć,
co się tu
dzieje.
Co się z nim stało?
Jeśli się mylę, niech pan zaprzeczy.
Czy naprawdę muszę odpowiadać?
Myśl,
co sobie chcesz.
Ale albo jestem niewinny,
albo nikt mnie nie złapie.
Myślę, że to jedno z dwóch.
Jest pan oszustem udającym magika
albo
wierzy pan, że jest magikiem,
a jest psycholem.
Nie obchodzi mnie, czy masz mnie za szaleńca,
ale moja magia?
Moja magia jest prawdziwa.
Więc nie waż się dotykać moich rzeczy.
Mam to gdzieś!
Wie pan, że to się zapisuje automatycznie?
Oddaj.
Oddaj!
Co pan robi?
Puszczaj mnie!
Co robisz?
Co jeszcze mam ci pokazać?
Co mam powiedzieć?
- Czego ode mnie chcesz? - Puszczaj!
Zrobię, co zechcesz.
Bella.
Baek Ha-na.
Co się stało?
Jesteś cała?
Poważnie?
Przeraża mnie ta myśl.
Już wiem, czemu krążą o nim dziwne plotki.
Chcę pobiec na policję, ale czy to bezpieczne?
A jeśli będzie chciał się zemścić?
To na pewno był magik?
Nie mylisz go z kimś innym?
O czym ty mówisz?
Mówię tylko…
Nie potrafię sobie wyobrazić,
że to ta sama osoba.
Przyjrzyj się.
On to zrobił.
Wpadł w szał i próbował mnie udusić.
Nadal twierdzisz, że to nie on?
Powiedz.
O czymś nie wiem?
Powiedz mi!
Ja też nie wiem.
Nie wiem.
Ty i Yoon Ah-yi.
Totalnie wam odbiło.
Dobrze. Więc czekajcie na swoją kolej.
OGÓLNOKRAJOWY EGZAMIN SPRAWDZAJĄCY
Baek Ha-na zachorowała, ale wszyscy pozostali są, prawda?
- Tak. - Dobrze.
KOREAŃSKI – NA IL-DEUNG
Co się dzieje?
Ja…
strasznie boli mnie głowa.
Mogę wyjść?
- Jesteś pewien? - Tak.
Dobrze.
Jak głowa?
Lepiej.
Wczoraj, Baek Ha-na…
Wiem. So-hee powiedziała mi rano.
W wesołym miasteczku stało się jej coś strasznego.
To prawda?
Chyba tak.
Na razie lepiej tam nie chodź.
To nieistotne.
Wiem, że inni mają mnie za dziwaczkę.
Ufasz ślepo temu magikowi, a dzieje się coś złego…
Trudno to pojąć.
Dlatego to bez znaczenia.
I tak nigdy
nikt mnie nie rozumiał.
Pamiętasz, że kiedy byliśmy mali, czekaliśmy na Świętego Mikołaja?
Wiele razy go nienawidziłam.
Podobno odwiedzał inne dzieci,
czemu nie przychodził do mnie?
Pamiętam, że w każde święta byłam smutna i rozczarowana.
I
mam nadzieję, że Ha-na kłamie.
A szukająca go policja
to zwykła pomyłka.
Naprawdę
chcę wierzyć,
choć trochę na to za późno,
że Mikołaj
wreszcie do mnie przyjdzie.
Bella.
Il-deung.
Podobno oddałeś prawie pustą kartę odpowiedzi.
Przepraszam.
- Źle się czułem. - W trakcie egzaminu?
Gdzie bolało? Mocno?
Bolała mnie głowa.
Czułem, że zaraz zemdleję.
Więc trzeba było zemdleć!
Wtedy pozwoliliby ci powtórzyć egzamin!
Tak mówisz do chorego syna?
Boże.
Chyba nie ze zdrowiem ma problem.
Nie poznaję cię.
Wiedziałam.
Co to jest?
Raz odpuściłam,
ale teraz chcę wiedzieć.
Dlaczego masz obsesję na punkcie tych głupot?
Lubię to.
Po co to wszystko?
Robisz to, bo lubisz patrzeć, jak wariuję, prawda?
A co powinienem robić?
Skoro moje szczęście to twoje cierpienie.
Co?
Dość tego!
Il-deung, usiądź. A ty przestań.
Skoro jest ci tak ciężko,
potrzebujesz przerwy.
Il-deung.
Kiedy byłeś mały, powiedziałeś mi,
że będziesz studiować prawo, bo chcesz być taki jak ja.
Cieszyłem się, że to od ciebie usłyszałem.
Pamiętasz?
- Tak. - Dobrze.
Co małemu chłopcu tak spodobało się w moim życiu?
Gdziekolwiek byłeś,
wszyscy próbowali ci zaimponować,
to było wspaniałe.
Przy twoim boku też czułem się ważny.
Zgadza się.
Dlatego musisz wytrwać, mimo że jest ci ciężko.
Czy nie warto, skoro ty i twoja rodzina
możecie żyć tak wiecznie?
Odpowiedz.
Tak.
A jeśli
znalazłem coś,
co nie jest dobrze płatne,
nie cieszy się uznaniem, ale jest dla mnie ważne?
Synku.
To pretensjonalne!
Tak mówią ludzie bez osiągnięć!
Co z tego, że bez osiągnięć?
Można być szczęśliwym bez aprobaty innych.
Widziałem to.
Gdzie? Kto taki jest?
Pewien magik.
Magik? O czym on mówi?
Co się z tobą dzieje?
Mówisz, że zamiast zostać sędzią, chcesz zostać magikiem?
Nie potrzebujesz pieniędzy czy honoru?
Więc co z tego będziesz miał?
Co będziesz miał z robienia magii?
A co mam mieć?
Mamo.
Czy chcesz coś zyskać na wychowaniu mnie?
Ty smarkaczu!
Co to za bzdury?
Ty
żałosny chłopcze.
Chodź. Chodźmy!
Zaczekaj.
Nie zrezygnuję z ciebie.
Od jutra wożę cię do szkoły i do akademii.
Nie spędzisz nawet minuty tak, jak ci się podoba.
Nagradzamy tego ucznia za wybitny wynik
w konkursie języka angielskiego.
Mam szczęście.
Podążam prostą i szybką drogą,
drogą asfaltową.
Więc ludzie,
którzy idą wolno krętą, uciążliwą i brudną drogą,
nie mogą mnie pokonać.
Zawsze jestem pierwszy.
Myślałem, że droga asfaltowa, to błogosławieństwo.
Jeśli będę się trzymał drogi, którą wytyczyli moi rodzice,
dotrę bezpiecznie na dobre studia
i znajdę dobrą pracę.
Ale
po spotkaniu magika zadałem sobie jedno pytanie.
Czy jadę z własnej woli?
Droga jest tak szybka, że nie widzę wyraźnie otoczenia.
Prowadzi tylko w przód, ale nie wiem, gdzie się kończy.
Powoli.
Spróbuj.
- Chyba się uda. - Tak.
- Po jednym palcu. - Tak.
- Tak. Po jednym. - Jesteś w tym dobra.
- Jeden… - Świetnie ci idzie.
Jakim dorosłym chciałem zostać?
Kim jest dobry dorosły?
Czy sukces
to zaplanowany postęp bez potknięć?
Czy mój sukces
da mi szczęście?
Nie wiem.
Teraz
pragnę tylko biec rozległym polem kwiatów.
Co muszę zrobić,
by tam dotrzeć?
O rany.
O mój Boże.
Coś ty za jeden?
Czy…
wierzysz w magię?
W co?
Jezu, co za psychopata.
Nie zabijaj mnie.
Przepraszam.
Nie zabijaj.
Nie zabijaj mnie.
Boże.
Jest tu kto?
Przepraszam.
Szybciej.
Yoon Ah-yi. Wychowawca cię wzywa.
Posłuchaj.
Wczoraj w pobliżu szkoły doszło do rozboju.
Rozboju?
Tak.
Znasz magika z wesołego miasteczka, tak?
Ofiara zeznała, że zaatakował ją magik.
Podobno często się z nim spotykasz.
Wczoraj też tam byłaś?
Nie.
Proszę pana,
co się stało?
Groził kobiecie nożem i ukradł jej torebkę.
Przed tym miał powiedzieć…
„Czy
wierzysz w magię?”
Podszedł ją z tymi dziwnymi słowami.
To niemożliwe.
On by tego nie zrobił.
Ah-yi, skąd znasz tego człowieka?
Przekonamy się w trakcie śledztwa.
Jeden ze świadków chciał z tobą porozmawiać.
Zaraz tu będzie.
PROSZĘ PUKAĆ TRWAJĄ KONSULTACJE
Cześć.
Jak miło.
Wreszcie się spotykamy.
Chcesz coś zjeść?
Możesz mi mówić wszystko.
Biedna, młoda istotka w okrutnym świecie.
Znacie się?
Tak.
O rany, znamy się.
No pokaż buzię.
Gdzie ten sukinsyn?
Wiesz, gdzie jest teraz magik?
Albo gdzie może być?
Nie. Znam tylko wesołe miasteczko.
Akurat.
Nawet jeśli wiesz, to nie wiesz, co?
Ta dwójeczka działa razem.
- Razem? - Tak.
To nie ich pierwszy numer.
Słuchaj. Wiesz,
co wtedy przez was przeszedłem?
Chwileczkę.
- Wtedy? - Tak!
Wtedy!
Powiedziałem, idziemy.
Czy
wierzysz
w magię?
Co, do diabła?
Co do… Zjeżdżaj!
Nie pamiętasz?
Ty i ten wariat zepchnęliście mnie ze wzgórza!
Do diabła! Zostaw ją pan!
- Odbiło panu? - Dobrze.
Słuchajcie!
Zaczęła pracę na pół etatu w moim sklepie
i chciała dostać wypłatę z góry.
Zwabiła mnie na to wzgórze, gdzie jest wesołe miasteczko.
A kiedy dałem jej pieniądze, gdy tylko je dostała,
pojawił się ten psychol, jakby to zaplanowali.
Annara
sumanara.
Nagle wypchnął mnie przez barierki!
- Kłamca! - Kłamca?
To chyba jakiś żart.
To jest twoim zdaniem kłamstwo?
Ten upadek mam odciśnięty na twarzy
i na plecach!
Zapłacisz straty za to, że sklep był nieczynny?
- To niemożliwe. - To cud, że…
On wtedy zniknął.
…bo mam dobry refleks.
To nie była zwykła napaść. To była próba zabójstwa.
Rozumiecie? A teraz?
Podobno napada na ludzi?
Grożenie staruszkom nożem?
- Ty mała! - Przestań pan! Już!
Czy to, co mówi, to prawda?
Nie. Chciał mi wtedy pomóc, bo…
Musicie go natychmiast złapać.
Nie jest normalny. Jest bardzo niebezpieczny!
Czym się zajmuje policja w tym kraju?
Pozwalacie szaleńcowi w pelerynie
chodzić i robić coś takiego?
Dość!
To szkoła! Proszę nie robić scen!
- To kłamstwo. - Wsadźcie ich oboje!
Jest jego wspólniczką!
To nie był magik.
Il-deung…
Jak to?
Byłem wtedy z nim w lunaparku.
- Co? - Ty?
O której?
Około 21.00. Kiedy ofiara zgłosiła przestępstwo?
O 21.15.
Więc jestem pewien. O ile nie ma dwóch magików.
- Spiskujesz razem z nimi? - Spokojnie.
Też znasz tego mężczyznę?
Tak.
Ale
co robiłeś tam tak późno?
- To… - Widzicie?
Widzicie? Nie potrafi odpowiedzieć.
Co tam robiłeś?
Po co tam byłeś?
Pytam, co tam robiłeś!
Il-deung.
Naprawdę tam wczoraj byłeś?
Tak.
Widziałeś magika?
Tak.
Spójrz na mnie.
Mam totalny zamęt w głowie
po poznaniu magika.
Ale wiesz, co jest zabawne?
To prawda,
że wywołał go magik.
Ale nie chcę,
by wszystko wróciło do normy.
MAMA
KONSULTACJE
Dziękuję za szybkie przybycie.
Nie ma problemu.
Przepraszam za kłopoty.
Nic nie szkodzi.
Dobrze.
Wejść.
Il-deung.
Chodź. Siadaj.
Dobrze. Zostawiam państwa, proszę się nie spieszyć.
Dziękuję.
Il-deung, postradałeś rozum?
Jak możesz tak kłamać przed policją?
Nie kłamałem.
Nie?
Więc
zadawałeś się ze złodziejem?
Nie jest złodziejem. Jestem świadkiem.
Przestań.
Widziałem to.
Powiedziałem im, co widziałem…
Nawet jeśli…
Nie mów, że widziałeś.
I co wtedy?
Oskarżają niewinnego człowieka.
Niewinnego?
Daleko mu do niewinności.
Mieszka nielegalnie w lunaparku, jest bezrobotny.
Jego strój, sposób mówienia i zachowanie…
To jest podejrzane.
Przez niego ludzie się boją,
jasne, że trzeba to wyjaśnić.
Sam powiedziałeś, tak?
Pieniądze, honor i szacunek. Nie potrzebujesz tego.
Przekonasz się.
Myślisz, że ktoś uwierzy temu magikowi?
To się nazywa
piętno społeczne.
Przekonasz się, jakie są jego rezultaty.
Jeśli sądziłeś, że to zmienisz, to się mylisz.
Bez tarczy mojego ojcostwa jesteś nikim.
Dlatego musisz stać się dorosłym, którego wszyscy uznają.
Rozumiesz?
Na Il-deung. Byłeś z tym magikiem?
Czemu się z nim zadajesz?
Taki jesteś?
- Podobno to złodziej. - Wiedziałam.
Kłamie z powodu Yoon Ah-yi, prawda?
Nie słyszał dziwnych plotek?
Ludzie nie bez powodu tak o nim mówią.
Widocznie pozory mylą.
- Tak. - Wiedziałem!
Naprawdę. Szkoda.
Teraz wiem.
Nikt nie jest szalony.
Powoli robią z ciebie wariata, jeśli odstajesz
od norm społecznych.
Czemu ciągle błądzisz?
Idź drogą asfaltową, którą ci utorowałem!
- Pomóż. - Nic ci nie jest?
Proszę pana?
Jeśli naprawdę jest pan magikiem,
czy może pan zdjąć klątwę asfaltu,
która na mnie ciąży?
Czy zdołam kiedyś uciec z tej zimnej drogi
na rozległe pole kwiatów…
tak jak pan?
Nie, proszę…
Napisy: Paweł Zatryb