‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎พวกเธอ
‎- ได้ยินข่าวลือนั่นรึยัง ‎- เรื่องอะไรเหรอ
‎ที่ว่ามีสวนสนุกเล็กๆ
‎อยู่บนเนินเขาแถวหมู่บ้านเรา
‎- ใช่ ที่เจ๊งไปตั้งนานแล้ว ‎- ใช่
‎เขาว่ากันว่า
‎มีนักมายากลที่หล่อสุดๆ
‎อยู่ที่นั่นด้วย
‎จริงเหรอ
‎มีคนอาศัยอยู่ในที่มืดมนแบบนั้นด้วยเหรอ
‎แถมยังเป็นนักมายากลสุดหล่อด้วยเนี่ยนะ
‎ใช่ ฉันก็เคยได้ยินเหมือนกัน
‎นักมายากลคนนั้น
‎- เห็นว่าบ้าขั้นสุดเลยนี่ ‎- ใช่ๆ
‎แล้วเคยได้ยินรึเปล่าว่า
‎นักมายากลนั่นน่ะ มีเวทมนตร์จริงๆ ด้วย
‎เวทมนตร์จริงๆ งั้นเหรอ
‎ก็ตอนที่เล่นกลตัดตัวคน
‎เขาตัดคนจนตัวขาด
‎จริงๆ
‎แล้วตอนที่เล่นกลให้คนหาย
‎คนคนนั้น
‎ก็หายตัวไปเลย
‎แล้วอีกอย่าง
‎ก่อนจะเริ่มแสดงมายากล
‎ในทุกๆ ครั้ง
‎เขาจะจ้องเข้าไปในตาคนดู
‎แล้วก็ถามแบบนี้
‎"คุณเชื่อ"
‎"เรื่องเวทมนตร์"
‎- "รึเปล่าครับ" ‎- รึเปล่าครับ
‎เรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อ
‎ใบหน้าที่เหมือนอยู่ในความฝัน
‎เรื่องราวพิลึกพิลั่น
‎อันน่าประหลาดใจนั้น
‎เรารอคอยจะได้พบเจอเพียงสักครั้ง
‎แม้กล้าๆ กลัวๆ ‎ฉันก็ยังอยากเต้นระบำอันทรงเสน่ห์
‎อยากก้าวไปตามทางอันยุ่งเหยิงที่ได้เจอ
‎เส้นทางที่ไม่มีจุดเริ่มต้นสิ้นสุด
‎ที่แห่งนี้ไม่ใช่ความฝัน
‎มันอยู่ในใจของเธอ
‎คือค่ำคืนใต้แสงตะเกียง
‎สร้างความโกลาหล
‎ทุกสิ่งที่ฉันเคยเชื่อมา
‎LET'S MAKE A MESS
‎AND LET THE DREAMS GO ON
‎เธอนั้นไม่ได้ฝันไป
‎มันอยู่ในใจของเธอ
‎ลองหยิกแก้มทั้งสองข้างดู
‎ไม่ว่ามันคือแห่งหนใด
‎ลองขยับเท้าแล้วก้าวเข้าไป
‎LET'S MAKE A MESS
‎AND LET'S CARRY ON
‎LET'S CARRY ON
‎คำว่าเมื่อวานไม่เคยมีอยู่จริงในแห่งและหนใด
‎เบื้องหลังของทุกสิ่งที่เธอเห็นนั้นคือ
‎ใบหน้าเปลือยเปล่าของโลกอันน่าอัศจรรย์ใบนี้
‎ที่แห่งนี้ไม่ใช่ความฝัน
‎มันอยู่ในใจของเธอ
‎คือค่ำคืนใต้แสงตะเกียง
‎สร้างความโกลาหล
‎ทุกสิ่งที่ฉันเคยเชื่อมา
‎LET'S MAKE A MESS
‎AND LET'S CARRY ON
‎LET'S CARRY ON
‎GOES AND COMES AROUND AND
‎เธอไม่ได้อยู่ในความฝัน
‎เราแค่เห็นไม่เหมือนกัน
‎ที่แห่งนี้ไม่ใช่ความฝัน
‎มันอยู่ในใจของเธอ
‎คือค่ำคืนใต้แสงตะเกียง
‎สร้างความโกลาหล
‎ทุกสิ่งที่ฉันเคยเชื่อมา
‎LET'S MAKE A MESS
‎AND LET THE DREAMS GO ON
‎เธอนั้นไม่ได้ฝันไป
‎มันอยู่ในใจของเธอ
‎ลองหยิกแก้มทั้งสองข้างดู
‎ไม่ว่ามันคือแห่งหนใด
‎ลองขยับเท้าแล้วก้าวเข้าไป
‎LET'S MAKE A MESS
‎AND LET'S CARRY ON
‎LET'S CARRY ON
‎(Annarasumanara: โอม รักเอยจงมา)
‎(คุณเชื่อ…เรื่องเวทมนตร์รึเปล่า)
‎สนุกสนานกันใหญ่เลยนะ
‎จะขึ้นชั้นม.หกอยู่แล้ว
‎ครูเข้ามาก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอีก
‎เอาแต่คุยกันเสียงดัง ให้ตายเถอะ
‎แล้วนี่อะไร ทำไมเจื่อนกันแบบนี้ล่ะ ทำไมกันนะ
‎อ๋อ
‎โถ
‎คงไม่ได้กำลังกลัวว่า
‎ฉันจะมาเป็นครูประจำชั้นพวกเธอหรอกใช่ไหม
‎- โล่งอกไปที ‎- โล่งจริงๆ
‎ถูกต้องแล้วละ
‎สิ่งที่พวกเธอคิดนั่นแหละใช่เลย
‎- อะไรกันเนี่ย ‎- ให้ตาย
‎ซวยแล้วไง
‎ได้ครูปกครองมาประจำชั้น ‎ต้องดีอกดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ
‎โอเค เข้าใจแล้ว
‎เดี๋ยวฉันจะต้มยำทำแกง ‎ให้พวกเธอสอบติดกันถ้วนหน้าเลย ดีไหม
‎- ไม่เอาครับ ‎- ไม่ดีเลยค่ะ
‎วันแรกแบบนี้ มาเช็กชื่อกันก่อนเลย
‎เอ้า คิมโซฮี
‎ขอบใจนะ
‎- แบ็คฮานา ‎- มาค่ะ
‎- ซอฮายุน ‎- มาค่ะ
‎ยุนอาอี
‎ยังไม่มาเหรอ
‎ทำได้ดีตั้งแต่วันแรกเลย เยี่ยมจริงๆ
‎มาสายแล้วยังจะมีหน้าเดินไปไหนอีก
‎ยืนตรงนั้นจนกว่าจะเช็กชื่อเสร็จ
‎นี่…
‎เธอก็ยืนตรงนั้นด้วย
‎(นาอิลดึง)
‎อ๋อ
‎เธอคืออิลดึงนี่เอง
‎นาอิลดึง อันดับหนึ่งประจำโรงเรียน
‎ที่ว่าคนเราจะเป็นไปตามชื่อนี่คงจริงสินะ
‎ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อครูปกครอง
‎เล่นอะไรของเขา
‎ฉันล้อเล่นน่า
‎ไม่หัวเราะหน่อยเหรอ
‎ตอนเล่นมุกก็ช่วยตลกหน่อย
‎ไปเข้าพบผู้อำนวยการอีมาใช่ไหม
‎เขาว่าไงบ้าง
‎ก็แค่บอกให้ทำแบบที่เคยทำมา
‎โอ้โฮ
‎บอกให้ทำแบบที่เคยทำมานี่
‎คือให้เป็นที่หนึ่งต่อไปสินะ ‎จะมีคำชมไหนดีไปกว่านี้อีก
‎เพราะเก่งไปกว่านี้ก็ไม่มีแล้ว
‎ได้ๆ ไปนั่งที่ว่างตรงนั้นสิ
‎เธอก็เข้าไปด้วย
‎โชคดีไปนะเธอน่ะ
‎ทำให้ต้องตะโกนแต่เช้าเลย
‎ถ้าตอนเช้าดี ถึงจะดีไปทั้งวันสิ
‎ไม่ใช่รึไง
‎- ใช่ค่ะ ‎- ครับ
‎แม่คะ
‎วันนี้เป็นวันแรกของชั้นม.ห้า
‎หนูตกรถเมล์เลยมาโรงเรียนสาย
‎แต่เพื่อนร่วมห้องทำให้หนูไม่โดนลงโทษ
‎หนูคงโชคดี
‎แบบที่ครูประจำชั้นบอก
‎ซงอูริม
‎(ตักเท่าที่จะทานและไม่เหลืออาหาร!)
‎(โรงเรียนมัธยมเซอุน ยุนอาอี)
‎อุ๊ย โทษที
‎แม่
‎ปีนี้ชีวิตที่โรงเรียนคงน่าสนุกเหมือนเดิม
‎เพราะงั้น
‎แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูเลยนะ
‎เดินระวังหน่อยสิ
‎ทำไมเจอแต่เรื่องซวยๆ นะ
‎นี่ นาอิลดึง
‎คู่ของนายเป็นใบ้รึไง
‎ไม่รู้สิ
‎ยังไม่ทันได้พูดเลย
‎บอกแล้วไงว่าไม่ใช่
‎ยุนอาอีน่ะ ถึงจะดูน่าอึดอัดไปนิด
‎แต่เรียนเก่งสุดๆ เลยใช่ไหมล่ะ
‎เรื่องนั้นมาถามฉันทำไมล่ะ
‎อ้าว นายไม่รู้เหรอ
‎ถึงนายจะได้ที่หนึ่งไปทุกวิชา
‎แต่วิชาเลขยังไม่เคยชนะยุนอาอีเลยนี่
‎ฉันก็เลยคิดว่านายคงรู้อยู่แน่ๆ
‎ว้าว สุดยอดไปเลย
‎ยัยนี่ดูท่าทางไม่เห็นเป็นงั้นเลย
‎- นี่ คิมโซฮี ‎- หือ
‎เธอคงต้องไดเอทหนักหน่อยนะ ‎ถ้าอยากเข้ามหาวิทยาลัยน่ะ
‎พูดอะไรของนาย
‎- อันนี้ดีเลยนะคะ ‎- โอเคแล้ว
‎เลิกคุย แล้วนั่งที่ซะ
‎(ประตูสอบเข้าแคบ แต่เราผอม)
‎เกรดมันเรียงตามรูปร่างตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‎- โลกเรานี่สกปรกจริงๆ ‎- จับอะไรเนี่ย
‎เฮงซวยชะมัด
‎นี่คือปรัชญาประจำห้องเรา
‎เท่าที่ดูแล้ว
‎นอกจากโบฮยองแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
‎ไม่ดีเลยค่ะ
‎เอ้า เธอก็รู้สึกร้อนๆ ด้วยเหรอ
‎เอาล่ะ ครูเลขไปเข้าห้องน้ำ รอกันหน่อย
‎ข้าศึกทัพใหญ่ คงนานนิดนึง
‎ครูนี่จริงๆ เลย
‎อย่าไปฟ้องว่าฉันบอกนะ
‎- ครับ ‎- ลาก่อนค่ะครู
‎เธอเรียนเลขที่ไหน
‎หมายถึงกวดวิชาเหรอ
‎นายถามไปทำไมล่ะ
‎การที่ฉันเก่งไม่เท่าเธอ ‎มันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลย
‎เธอไม่คิดงั้นเหรอ
‎แต่ถ้าบอกว่า
‎ครูเลขของฉันเก่งสู้ครูเลขของเธอไม่ได้
‎ก็คงพอเป็นไปได้
‎เพราะงั้นแหละ
‎(รับสมัครพนักงาน ตกลงเวลาได้)
‎แม่ เวลาทำงานพาร์ทไทม์ ‎หนูก็ตั้งใจท่องหนังสือไปด้วยนะ
‎ถึงจะไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัย
‎แต่หนูจะไม่ยอมแพ้เรื่องเกรดเด็ดขาด
‎เธอทำอะไรน่ะ
‎คะ เอ่อคือ หนูแค่กำลังจะ…
‎จะตกใจอะไรขนาดนั้น
‎เศษอาหารต้องทิ้งแยกสิ ไม่งั้นจะโดนปรับเอา
‎อ๋อ จริงด้วย
‎จะระวังให้มากขึ้นนะคะ
‎เป็นไงบ้าง ได้ลองทำแล้วโอเครึเปล่า
‎ค่ะ งานสนุกดี
‎ทำงานดีกว่าที่คิดนะเนี่ย
‎ทำแค่วันเดียว น่าเสียดายเหมือนกันนะ
‎คือถ้าเถ้าแก่ให้ทำ
‎หนูทำงานที่นี่ต่อได้นะคะ
‎ทำได้ตั้งแต่พรุ่งนี้เลยไหม
‎- ได้ค่ะ ‎- เหรอ งั้นก็ดีเลย
‎ฉันกำลังคิดหนักพอดีเลย
‎เพราะจู่ๆ นักเรียนที่เคยทำอยู่ลาออกไปพอดี
‎รอเดี๋ยวนะ
‎สี่หมื่นแปดพันวอนใช่ไหม
‎- ใช่ค่ะ สี่หมื่นแปดพันวอน ‎- เอ้านี่
‎ฉันให้เพิ่มอีกสองพันวอน
‎ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็ตั้งใจทำงานนะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎พบกันพรุ่งนี้นะคะ
‎- อย่ามาสายล่ะ ‎- ค่ะ
‎ข้าวสารสิบกิโลกรัม
‎บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
‎ไข่ไก่หนึ่งแผง
‎แล้วก็…
‎ถุงน่อง
‎(ห้าหมื่นวอน)
‎คุณเชื่อ
‎เรื่องเวทมนตร์
‎รึเปล่าครับ
‎เหนื่อยชะมัด
‎พี่คะ
‎ขอโทษนะ
‎พี่มาสายไปหน่อย กลัวรึเปล่า
‎คนที่กลัวไม่น่าใช่หนู แต่เป็นพี่มากกว่านะ
‎รู้ทันอีก
‎ไม่ใช่อะไรหรอก
‎พอดีเจอคนบ้าระหว่างทางกลับบ้านน่ะ
‎พี่โอเครึเปล่า
‎ว่าแต่พี่คะ
‎พวกเด็กม.ปลายเขาฮิตสไตล์นี้กันเหรอ
‎เทรนด์กำลังมารึไง
‎จริงด้วย
‎ให้ตายสิ เงินฉัน
‎ห้าหมื่นวอนของฉัน
‎พี่ทำเงินค่าจ้างหายเหรอ
‎ใช่
‎ยูอีของเราต้องหิวมากแน่เลย
‎เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กินสักหน่อยนะ
‎ไปกันเถอะ
‎วันนี้มื้อกลางวันโรงเรียน ‎เป็นข้าวราดจาจังด้วยละ
‎จริงเหรอ อร่อยมากเลยสินะ
‎หนูก็เลยกินไปตั้งสามชามแน่ะ
‎จริงเหรอ
‎หนูก็เลยไม่รู้สึกหิวสักกะนิดเดียว
‎ถึงงั้นก็เถอะ
‎พี่คะ
‎คนอื่นเขากินสามชาม ‎แบ่งกินตอนเช้า กลางวัน เย็น
‎ส่วนหนูกินข้าวโรงเรียนทีเดียวสามชาม
‎แคลอรี่มันเท่ากันเลยนะ
‎ถ้าตอนนี้กินเข้าไปอีกก็จะมากเกินแล้ว จริงไหม
‎จริงๆ เลยนะ
‎หนูไปนอนก่อนนะ
‎หลับฝันดีนะ
‎นี่อะไรน่ะ
‎(บัตรเชิญ)
‎- นักเรียน อยู่ข้างในใช่ไหม ออกมาหน่อยสิ ‎- ค่ะ
‎สวัสดีค่ะ
‎ที่บอกว่าแป๊บเดียวๆ คือเมื่อไหร่กันแน่
‎รู้รึเปล่าว่าถ้ารวมค่าเช่า ‎ที่ค้างไว้ทั้งหมดแล้วมันเท่าไหร่
‎ขอโทษค่ะ
‎แต่คราวนี้พูดจริงนะคะ
‎พ่อสัญญากับหนูแล้วว่าจะส่งเงินมาให้
‎ฉันละเบื่อจะตายอยู่แล้ว ‎กับการอ้างถึงพ่อที่ไม่ยอมกลับบ้านด้วยซ้ำ
‎- นักเรียน เธอยังติดต่อกับพ่อได้อยู่แน่นะ ‎- ใช่ค่ะ จริงๆ นะคะ
‎มีบันทึกการโทรด้วยค่ะ รอเดี๋ยวนะคะ
‎โอ๊ย ฉันไม่สนหรอก ‎ว่าพ่อของเธอจะกลับบ้านรึเปล่า
‎เธอพูดแล้วนะว่าสัปดาห์นี้
‎ถ้าสัปดาห์นี้เธอยังไม่จ่ายค่าเช่าเลยสักงวดละก็
‎ฉันจะไปหานายหน้า แล้วให้คนอื่นเช่าแทน
‎รู้ไว้ซะด้วย
‎ขอโทษค่ะ
‎ฉันก็ใจดีเกินไป
‎ถึงทนมาได้ขนาดนี้ ให้ตายเถอะ
‎นายนี่เองที่เป็นต้นเหตุ
‎ต้นเหตุอะไร
‎ไม่ใช่อะไรหรอก
‎เห็นตานายจ้องทะลุขนาดนั้น
‎มันก็เลยทะลุเป็นรูแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‎จะยุ่งไปทำไม
‎ถุงน่องจะมีหรือไม่มีรู ฉันไม่ได้สนใจสักหน่อย
‎โซฮี
‎ฉันพูดด้วยเหรอว่าหมายถึงถุงน่อง
‎เปล่าเลยนะ
‎ตายจริง โรคจิต
‎ตั้งใจเรียนไปเถอะ
‎เรียนบ้าเรียนบออะไรล่ะ
‎ว่าแต่
‎ถ้าบอกว่าเมื่อวานหกล้ม ‎ตอนมาโรงเรียนก็ยังพอเข้าใจ
‎แต่ทำไมวันนี้ถึงไม่เปลี่ยนใส่คู่ใหม่นะ
‎ใช่เปล่า เธอก็รู้สึกว่ามันเกินไปเหมือนกันใช่ไหม
‎หรือว่า
‎จะไม่มีเงินซื้อใหม่รึเปล่า
‎ก็เกินไป สมัยนี้มีคนแบบนั้นที่ไหนกัน
‎หรือว่ามีนะ
‎แค่นั้นจะสักเท่าไหร่กัน
‎พวกเรา
‎มาเล่นอะไรสนุกๆ กันไหม
‎ไม่ดีกว่า
‎- พอหันหลังกลับไปดันไม่ใช่คนซะงั้น ‎- น่ากลัวชะมัด
‎นี่
‎มีอะไรเหรอ ฮานา เธอทำอะไรหายรึเปล่า
‎เดี๋ยวนะ เฮ้ย นาอิลดึง
‎นายเห็นแบงก์ห้าหมื่นตกอยู่แถวนี้บ้างรึเปล่า
‎ไม่เห็นนะ
‎ฉันแน่ใจนะว่าหยิบเงินออกมา ‎จะไปร้านขายของแล้วก็เดินผ่านตรงนี้
‎ต้องเผลอทำร่วงไปแน่เลย
‎แต่ไม่มีแฮะ
‎แปลกจริงๆ
‎หายไปไหนกันนะ
‎มันตกอยู่บนพื้นนี่นา
‎นี่คือ
‎การเก็บได้นะ
‎ฉันไม่ได้ขโมยสักหน่อย
‎จะทำไงได้นะ
‎คิดซะว่าช่วยคนน่าสงสารไปก็แล้วกัน
‎หน้าด้านสุดๆ เลยว่ะ
‎มีภาพตอนมันหยิบไปอยู่ในนี้หมดแล้วด้วย
‎เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวก็ได้ยินเข้าหรอก
‎เงินนี้ไม่สกปรกหรอก
‎สิ่งที่สกปรก
‎คือฉันต่างหาก
‎คิดแบบนี้จะสบายใจขึ้น
‎ว้าว สวยจัง
‎รอหน่อยนะลูกสาว
‎ถ้าบริษัทของเล่นพ่อไปได้สวย
‎พ่อจะสร้างบ้านแบบนี้ให้เลย
‎แล้วเราจะอยู่ที่นั่นอย่างมีความสุขกันนะ
‎พูดจริงนะ
‎พ่อสัญญาแล้วนะ
‎สัญญา
‎น่ารักจังเลย
‎ฉันตั้งใจไว้
‎ไม่ว่าเมื่อไหร่
‎แม้จะเศร้า
‎ฉันจะไม่ร้องไห้
‎กลัวมีใครได้เห็นหัวใจฉันเข้า
‎ทั้งหมดนี้คือเรื่องโกหก
‎เหมือนเทพนิยายสวยงามในอนาคตอันแสนไกล
‎ฉันจะมีความสุขได้ไหม
‎พี่คะ
‎เสียงหัวเราะที่จะลบล้างความเจ็บปวดนั้น
‎จะโอบกอดฉันด้วยใช่ไหม
‎ถึงตอนนั้นขอให้ฉันได้พบเจอ
‎ความรักที่เคยเฝ้าตามหา
‎แม้ไม่ได้นอนหลับตาเพื่อจะพบกัน
‎- พ่อกลับมาแล้ว ‎- พ่อคะ
‎อยู่แค่เพียงในความฝัน
‎ขอให้พวกเรานั้น
‎ได้มีทุกวันด้วยกัน
‎นั่นอะไรน่ะ
‎หนูทำเองเลยนะคะ
‎ใกล้กันมากยิ่งกว่าเสียงลมหายใจ
‎ใกล้กันยิ่งกว่า
‎แม่…
‎การอดทนนั้น
‎เป็นเรื่องง่ายที่สุด
‎มันคือสิ่งที่ไม่มีวันได้มา
‎ขอสักวันหนึ่ง
‎ให้มาปรากฏ
‎อยู่ตรงหน้าฉัน
‎ได้โปรด
‎โอ๊ย ตกใจหมด
‎ต้องเอาห้าหมื่นวอนกลับมาให้ได้
‎(ยินดีต้อนรับสู่โลกเวทมนตร์)
‎ขอบคุณที่รับคำเชิญนะ
‎จะขอตอบแทน
‎ด้วยโชว์มายากลอันล้ำเลิศ
‎คุณผู้ชม
‎ผู้ชมอะไรกันคะ
‎หือ แปลกจริง
‎เธอมาเพราะบัตรเชิญของฉันนี่นา
‎เรื่องนั้นต้องขอโทษด้วย
‎ฉันขยำมันทิ้งไปแล้วค่ะ
‎โกหกนี่นา
‎ตอนนี้เธอก็ยังกำมันแน่น
‎อยู่ในมือแบบนี้
‎โอ๊ะ นี่มัน…
‎เมื่อวานฉันทิ้งมันไปแล้วแน่ๆ ในถังขยะ
‎ทิ้งในถังขยะเหรอ อันนี้น่ะนะ
‎ไม่ใช่นี่นา
‎มันดูเป็นของสำคัญมากเลยนะ
‎อยู่ตรงนี้
‎(บัตรเชิญ)
‎เธอน่ะ
‎โดนมนตร์ของฉันสะกดไว้
‎เลยต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง
‎ไม่ใช่สักหน่อย
‎ฉันแค่กลับมาเอาเงิน
‎ที่เมื่อวานลุงเอาไปต่างหาก
‎อ๋อ เงินนั่นเหรอ
‎รอเดี๋ยวนะ อันนี้เหรอ
‎นี่ไง
‎ไม่สนุกเลยค่ะ
‎ไม่เท่เลยสักนิด ไม่ประหลาดใจเลยด้วยค่ะ
‎เพราะงั้นเลิกเล่นแบบเด็กๆ
‎แล้วรีบคืนเงินมาให้ฉันสักทีเถอะค่ะ
‎จริงด้วยสินะ
‎เงินที่หายไปมันจะสนุกได้ยังไงกัน
‎ถ้าอย่างนั้น
‎แบบนี้ล่ะเป็นไง
‎อันนารา ซูมานารา
‎เอ้า
‎เอาไปสิ
‎บอกว่าอย่าเอาเงินมาล้อเล่นไงคะ
‎ทำไมฉันต้องเอาเงินนี่ไปด้วยล่ะ
‎ฉันน่ะ
‎ไม่ใช่คนที่จะหยิบเงินใคร
‎แล้วเอาไปดื้อๆ แบบนั้นสักหน่อย
‎ฉันก็ไม่สนใจเงินของคนอื่นเหมือนกัน เพราะงั้น
‎เอ้า
‎เอาไปสิ เงินของเธอ
‎รอเดี๋ยว
‎เธอตั้งใจจะหลบหน้า ‎แล้วหนีฉันไปอีกแล้ว ใช่ไหม
‎ถ้าอย่างนั้น ก่อนอื่น
‎ผูกเชือกรองเท้า
‎ให้แน่นแบบนี้
‎แล้วก็
‎มองทางข้างหน้าให้ชัดๆ แล้วค่อยวิ่ง
‎จะได้ไม่ล้มคะมำแบบเมื่อวาน
‎เท่ดีนะ
‎ถุงน่องลายฟองสบู่ของเธอน่ะ
‎เอาล่ะ
‎กินข้าวกันเถอะ ยูอี
‎- อันนี้ของยูอี ‎- จะกินให้อร่อยเลยค่ะ
‎- นี่ ยูอี ‎- หือ
‎ถึงครั้งหน้าที่โรงเรียนจะมีข้าวราดจาจัง
‎ก็เหลือที่ว่างให้มื้อเย็นด้วยนะ
‎พี่กลับมาทำงานพาร์ทไทม์อีกแล้วละ
‎ได้สิ
‎(ข้าวสารชอลวอน)
‎- พี่คะ ‎- ว่าไง
‎เราเป็นเศรษฐีแล้วเนอะ ใช่เปล่า
‎โอ๊ย เลิกติดเถอะ
‎อยู่ม.ห้าแล้วนะ เอาออกเลย เด็กชะมัด
‎เอาออกสิ เร็วๆ
‎อุ๊ย โทษที
‎เดี๋ยวถุงน่องใหม่ก็เป็นรูอีกหรอก
‎นี่ ไปด้วยกันสิ
‎เธอพูดแล้วนะว่าสัปดาห์นี้
‎ถ้าเธอยังไม่จ่ายค่าเช่าเลยสักงวดละก็
‎ฉันจะไปหานายหน้า ‎แล้วให้คนอื่นเช่าแทน รู้ไว้ซะด้วย
‎คือว่า
‎ช่วยดูโจทย์ข้อนี้หน่อยสิ
‎- อ๋อ ได้ๆ ‎- ข้อนี้
‎อันนี้เหรอ
‎ใช่
‎เธอชอบวิชาเลขขนาดนั้นเลยเหรอ
‎- ใช่ ‎- ทำไมล่ะ
‎เพราะไม่มีใครเก่งเลขเท่าเธองั้นสิ
‎ฉันเคยบอกแล้วนะ
‎ว่าคนที่สุดยอดไม่ใช่เธอ ‎แต่เป็นครูเลขเธอต่างหาก
‎ฉันแค่รู้สึกสนุกน่ะ
‎มันฟังขึ้นรึไง
‎เพราะเลขน่ะ
‎แค่ตั้งใจแก้โจทย์ ยังไงก็ได้คำตอบ
‎โลกนี้มีโจทย์ปัญหาเต็มไปหมด
‎ที่หาคำตอบเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ
‎เรื่องที่ไม่มีคำตอบเหรอ
‎มีละกัน
‎เรื่องเงิน พ่อของเรา
‎ชีวิตน่าเบื่อของฉัน
‎ทำนองนั้นแหละ
‎อ๋อ เรื่องทำนองนั้นเหรอ
‎อะไรนะ
‎ปัญหาสิ่งแวดล้อม
‎อุณหภูมิโลกสูงขึ้นทีละนิดทุกปี
‎เข้าใจได้
‎แต่ว่านะ
‎วิทยาศาสตร์ก็ยังจะพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ
‎นี่มันเป็นเรื่องของเวลา
‎ฉันว่าไม่มีหรอก ปัญหาที่ไม่มีคำตอบตลอดกาลน่ะ
‎แล้วเรื่องเวทมนตร์ล่ะ
‎อะไรนะ
‎นายน่ะ
‎คิดว่ามีพวกนักมายากลของจริงอยู่รึเปล่า
‎เป็นเด็กน้อยรึไง
‎แก้โจทย์ให้หน่อย
‎โทษที
‎ไปก่อนนะ
‎นี่! รอเดี๋ยวๆ
‎เอาไปกินสิ
‎ยังไงอีกสามสิบนาทีก็ขายไม่ได้แล้ว
‎เอาไปได้จริงเหรอคะ
‎เอาไปเถอะน่า
‎ขอบคุณค่ะ
‎ต้องกินภายในสามสิบนาทีนะ
‎เถ้าแก่คะ
‎ว่าไง
‎คือหนูมีเรื่องอยากจะบอก
‎พ่อ
‎ไม่อยู่ที่บ้าน
‎ไม่สิ ที่จริง
‎พ่อกลับบ้านไม่ได้
‎บริษัทของเล่นที่พ่อเคยทำเกิดล้มละลาย
‎โดนพวกเจ้าหนี้ไล่ตามอยู่สินะ
‎ใช่ค่ะ
‎มีใครช่วยดูแลอยู่บ้างไหม
‎ไม่มีญาติสักคนเลยเหรอ
‎ขาดการติดต่อไปนานมากแล้วค่ะ
‎เรื่องมันก็น่าเห็นใจอยู่นะ
‎แต่ถึงอย่างงั้น
‎เริ่มงานได้ไม่เท่าไหร่ ก็จะขอเบิกล่วงหน้าแล้ว
‎ไม่เป็นไรค่ะ เถ้าแก่
‎หนูเสียมารยาทเองค่ะ ขอโทษนะคะ
‎ได้โปรดช่วยทำเป็นไม่ได้ยิน
‎เรื่องที่พูดไปวันนี้ด้วยนะคะ
‎ขอตัวนะคะ
‎ต้องใช้เท่าไหร่ล่ะ
‎ไม่ใช่อะไรหรอก
‎มีเงินสดที่เพิ่งไปกดมาอยู่พอดี
‎สามแสนวอนพอไหม
‎รับไปสิ
‎ทำไงได้ล่ะ เป็นผู้ใหญ่ก็ต้องช่วยสิ
‎แม่คะ
‎ไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่าการเป็นผู้ใหญ่เท่ขนาดนี้
‎ให้ตายเถอะ
‎ขอบคุณนะคะ
‎ขอบคุณมากจริงๆ
‎หนู…
‎หนูจะตั้งใจทำงานให้หนักเลยค่ะ เถ้าแก่
‎แน่นอนอยู่แล้วสิ
‎ได้ค่ะ
‎ถ้าผ่านช่วงเวลายากลำบากน่าอึดอัดพวกนี้ไปได้
‎ฉันเองก็
‎คงจะเป็นผู้ใหญ่แบบนี้ได้ใช่ไหมนะ
‎- เข้มแข็งเข้าไว้นะ ‎- ค่ะ
‎ผอมแห้งขนาดนี้
‎เรียนก็ต้องเรียน งานก็ต้องทำ
‎เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก
‎มีอะไรที่อยากกินรึเปล่า
‎ว่าไง
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอก็
‎คิดซะว่าฉันเป็นญาติผู้ใหญ่ก็ได้
‎คุยกันได้ สบายๆ
‎โถๆ เด็กน้อยคนนี้
‎โลกนี้ก็โหดร้ายจริงๆ
‎ไม่นะ
‎ให้ตาย
‎เฮ้ย! นี่มัน…
‎นี่แกทำอะไรลงไป
‎แกตีฉันใช่ไหม
‎ตีงั้นเหรอ
‎นังเด็กไร้มารยาทนี่
‎ปากยังไม่ทันสิ้นกลิ่นน้ำนม แกกล้าดียังไง
‎มาตีผู้ใหญ่งั้นเหรอ
‎โอ๊ย เอวฉัน
‎โธ่เว้ย
‎นังขอทานนี่มัน
‎เมื่อกี้ยังทำตัวน่าสงสารเรียกเงินอยู่เลย
‎แล้วตอนนี้มาทำเก่งงั้นเหรอ
‎เชื่อเขาเลย
‎เด็กสมัยนี้นี่นะ พอทำดีด้วยนิดๆ หน่อยๆ
‎ก็เห็นฉันเป็นไอ้งั่งเลย มานี่เลย มานี่
‎แกมองคนผิดไปแล้วละ
‎แกเตรียมใจไว้เลยนะ
‎ค่ารักษาพยาบาล ค่าเจรจา แกไม่มีเงินใช่ไหม
‎เตรียมตัวเข้าตะรางได้เลย ตามมา
‎แม่
‎ช่วยหนูด้วย
‎ใครก็ได้ ได้โปรด
‎มาช่วยฉันที
‎ไม่ยอมตามมาเหรอ
‎นี่!
‎เงยหน้าขึ้นมา
‎คิดว่าทำดีนักรึไง
‎มาทางนี้
‎ไม่มาเหรอ มาเดี๋ยวนี้
‎อะไรของแก
‎คุณเชื่อ
‎เรื่องเวทมนตร์
‎รึเปล่าครับ
‎พูดบ้าอะไรของแก
‎เชื่ออะไรนะ
‎ไอ้เด็กนี่ ไปไกลๆ เลยนะ
‎อะไร
‎อันนารา
‎ซูมานารา
‎แต่นแต๊น
‎หายไปแล้ว
‎มายากล
‎คนหาย
‎สำเร็จ
‎(ปิดกิจการชั่วคราว)
‎เธอรู้จักนักมายากลที่อยู่ในสวนสนุกร้าง ‎บนเนินเขาของหมู่บ้านไหม
‎ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน
‎- ที่ว่ากันว่าเขาบ้าขั้นสุดเลย ‎- นั่นแหละ
‎เวลาเล่นกลตัดตัวคน ก็ตัดจนขาดแล้วค่อยต่อ
‎แล้วก็เวลาเล่นกลคนหาย
‎คนคนนั้นก็จะหายตัวไป
‎ไม่มั้ง ไร้สาระน่า
‎เอ้า ดื่มนี่สิ
‎ขอบคุณค่ะ
‎เป็นไง
‎อร่อยใช่ไหมล่ะ
‎คือว่า ลุงคะ
‎ว่าไง
‎ฉันมีเรื่องสงสัย
‎เมื่อวานลุงขึ้นมาบนเนินนั่นได้ยังไงคะ
‎บนเนินเหรอ
‎ก็เธอตะโกนขอความช่วยเหลือไง ข้างในใจน่ะ
‎ฉันก็แค่…
‎ผ่านไปแถวนั้น
‎แล้วได้ยินเข้าพอดี
‎ถ้างั้นเถ้าแก่ล่ะคะ
‎เถ้าแก่เหรอ
‎อ๋อ
‎เอ่อ ตาลุงคนนั้น
‎ไม่รู้สิ
‎ฉันกำจัดไปแล้ว
‎ด้วยมนตร์คาถา
‎ว่าไงนะคะ
‎อันที่จริงแล้ว
‎ฉันกะว่าจะทำให้กลัวเท่านั้นเอง
‎แต่ดันหายไปจริงๆ ซะงั้น
‎หายไปไหนคะ
‎ไม่รู้สิ
‎ถ้ารู้ว่าหายไปไหนแปลว่าไม่ได้หายจริงๆ สิ
‎อย่าล้อเล่นสิคะ
‎อย่าบอกนะว่า
‎ฆ่าตายไปแล้ว
‎ไม่สิ ต้องไม่ใช่สิ
‎เห็นชัดๆ เลยว่าเขาหายไปในชั่วพริบตาเดียว
‎ฉันบอกความลับอย่างนึงให้เอาไหม
‎เอาล่ะ
‎เวทมนตร์น่ะนะ
‎มีอยู่สองแบบ
‎คือเวทมนตร์ที่ดูเหมือนจะจริง
‎แต่ก็แค่มายากล แล้วก็…
‎ที่ดูเหมือนจะเป็นโลกมายา
‎แต่คือเวทมนตร์ที่แท้จริง
‎แล้วอย่างฉันนี่
‎คือแบบไหนกันล่ะ
‎ฉันน่ะ
‎คือที่ดูเหมือนจะจริง
‎แล้วก็จริงจริงๆ ด้วย!
‎โอเค ก็ได้ๆ
‎ยอมรับก็ได้
‎ก็ใช่อยู่
‎ถ้าเอาตรงๆ เลยก็คือ
‎อัตราความสำเร็จยังไม่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก
‎ฉันไปก่อนดีกว่า
‎เวลาคุยกับลุง
‎รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่เลย
‎ถึงยังงั้นก็เถอะ
‎ก็ขอบคุณมากนะคะ สำหรับเรื่องเมื่อวาน
‎ลุงคะ
‎ฉันบอกเพราะคิดว่าลุงไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร
‎ลองหางานที่มัน…
‎มีประโยชน์แล้วก็คุ้มค่าน่าทำกว่านี้ไม่ดีเหรอคะ
‎แน่นอนว่าลุงคงมีเงินมากพอที่จะอยู่แบบนี้
‎แต่ลุงก็เป็นผู้ใหญ่
‎มาเล่นเป็นนักมายากลก๊องแก๊ง
‎อยู่ในสวนสนุกเจ๊งแล้วแบบนี้
‎ก็บอกแล้วไง
‎ว่าฉันคือของจริง
‎มันมีเวทมนตร์จริงๆ ซะที่ไหนกันล่ะคะ
‎ตอนเธอเด็กๆ
‎เธอก็เคยเชื่อนี่นา
‎ก็เพราะตอนนี้ฉันไม่เด็กแล้วไงคะ
‎ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วยล่ะ
‎ถึงจะอายุเยอะก็ยังหลงใหลและเชื่อ ‎เรื่องซานตาคลอสหรือเวทมนตร์ได้ไม่ใช่เหรอ
‎เกลียดจริงๆ
‎พวกคนที่…
‎ไม่มีเรื่องต้องกังวล ไม่มีความรับผิดชอบ
‎แล้วยังพูดจาเป็นเด็กๆ
‎ซานตาคลอสบ้างละ เวทมนตร์บ้างละ
‎คนอย่าง…
‎ลุง…
‎ไม่สิ
‎คนอย่างพ่อ
‎มันน่าสมเพชที่สุดเลยนะ
‎รู้บ้างรึเปล่าว่า
‎ฉันต้องเหนื่อยขนาดไหนกว่าจะผ่านแต่ละวันไปได้
‎คุณเชื่อ
‎เรื่องเวทมนตร์
‎รึเปล่าครับ
‎ช่วยหยุดทีเถอะค่ะ
‎ให้บอกอีกกี่ครั้ง
‎ฉันไม่เชื่อ
‎ไม่เชื่อหรอก เรื่องมนตร์มายาอะไรนั่นน่ะ
‎อันนารา
‎ซูมานารา
‎ทุกอย่างที่เคยอยู่ตรงนี้
‎ที่มองไม่เห็นเพราะเราลืมมันไป
‎บางครั้งสองตาเรานั้นก็ถูกโลกลวงหลอก
‎สิ่งที่ถูกซ่อนไว้อยู่ในที่อันแสนมืดมิด
‎ไม่ได้หายไปไหน
‎ทำให้ส่องแสงสว่างไสว
‎(ดินแดนมหัศจรรย์)
‎เลือกเส้นทางที่เธอไม่เคยไป
‎อย่าได้หวาดกลัวและกังวลไป
‎ลองระแวงและสงสัยในทุกสิ่ง
‎ที่เธอคุ้นเคย
‎ยินดีที่ได้พบบ้างไหม
‎ตัวตนแรกของเธอเองนี้
‎เธอที่เคยปราศจากรอยแผล
‎และความเจ็บปวดทั้งหมดทั้งมวล
‎เธอคนนั้น
‎(ชิงช้าสวรรค์ รถไฟเหาะ ‎ปราสาทสยองขวัญ ม้าหมุน)
‎(ชิงช้าสวรรค์)
‎(ดินแดนมหัศจรรย์)
‎ท้ายที่สุดแล้ว ความกลัวนั้นก็คือ
‎ภาพเงาที่ใจเราหล่อเลี้ยงขึ้นมา
‎อาจเป็นสิ่งที่หายวับไปได้ในอึดใจเดียว
‎เงยหน้าเธอขึ้นมา เวลาคิดว่าหนทางนั้นมืดมิด
‎มองไปยังท้องฟ้าอันยาวไกล
‎ไร้ที่สิ้นสุดนี้
‎อย่าหลงกลคำโกหก
‎ที่กระซิบบอกเธอให้หมอบลง
‎คำพูดแสนมืดมนไร้ลมหายใจนั้น
‎อาจจะต้องเจ็บ
‎แต่เธอจะเข้มแข็งกว่าที่เคย
‎ฉันเชื่อมั่น
‎ในตัวเธอ
‎เลือกเส้นทางที่เธออยากไป
‎เธอได้อยู่ที่ตรงนั้นแล้ว
‎เลือกรอยยิ้มที่สดใสที่สุด
‎ลองฝึกมันเอาไว้
‎ยินดีที่ได้พบบ้างไหม
‎ตัวตนของเธอตอนนี้
‎เธอที่ไม่มีความมืดใด
‎จะหยุดเอาไว้ได้อีกต่อไป
‎เธอคนนี้
‎ชื่อการแสดงครั้งนี้คือ
‎อืม…
‎อ้อ
‎โชว์มายากล
‎ที่ทำให้เธอกลับมาเชื่อในเวทมนตร์อีกครั้ง
‎เป็นไง
‎สำเร็จใช่ไหม
‎แม่คะ
‎ฉากพวกนั้นสดใสสวยงาม
‎เกินกว่าที่หนูจะบอกว่าไม่เชื่อ
‎หนูพูดอะไรไม่ออกเลย
‎คนที่อยู่ข้างหน้าหนูตรงนี้
‎คือผู้มีเวทมนตร์จริงๆ ใช่ไหมนะ
‎คำบรรยายโดย ชลภัทร ภัทรฤทธิกุล