SERIAL NETFLIX
Słyszałyście plotkę?
Jaką plotkę?
Znacie wesołe miasteczko na wzgórzu w mieście?
- Tak. Zamknęli je dawno temu. - Tak.
Podobno
mieszka tam bardzo przystojny magik.
Naprawdę?
Ktoś mieszka w tym ponurym miejscu?
Na dodatek przystojny magik?
Słyszałam też,
że jest kompletnie szalony.
To prawda.
A wiecie, że naprawdę czaruje?
Naprawdę czaruje?
W sztuczce z przepiłowaniem na pół
naprawdę przepiłował na…
W sztuczce ze znikającą osobą
ktoś
naprawdę zaginął.
Naprawdę?
A
przed sztuczką
zawsze…
patrzy w oczy
i pyta:
„Czy…
wierzysz…
w magię?”.
Efektowne chwyty
Przejrzana heca Na wylot
Nie do wiary
Jakieś czary
Bajki opowiadamy
Tańczę tobą
To gorszące Mocno czarujące
Daj się ponieść Ta historia cię opowie
Bez początku i w kółko tak
Igra ze mną wyobraźnia
Czai się i bawić chce
Zamienia wnet
Okręca życia zwrotki
Niech dalej trwa I dzieje się, co chce
Igra ze mną wyobraźnia
Lepiej uszczypnij się
Oczy zamknij Poniesie krok do tanga
Niech dalej trwa I nie przerywaj
Nie przerywaj
Jeszcze wczoraj
Próby pora trwała do wieczora
Na zachętę, mówi do mnie I za rękę
Za zasłonę wciąga nagle tak
Igra ze mną wyobraźnia
Czai się i bawić chce
Zamienia wnet
Okręca życia zwrotki
Niech dalej trwa
I nie przerywaj
Nie przerywaj
Wpada i wypada
Ja już nie śnię
A to dziwne
Igra ze mną
Wyobraźnia
Czai się i bawić chce
Zamienia wnet
Okręca życia zwrotki
Niech dalej trwa
I dzieje się, co chce
Igra ze mną
Wyobraźnia
Lepiej uszczypnij się
Oczy zamknij Poniesie krok do tanga
Niech dalej trwa I nie przerywaj
Nie przerywaj
JI CHANG-WOOK
CHOI SUNG-EUN
HWANG IN-YOUP
REŻYSER: KIM SEONG-YOON
CZY… WIERZYSZ W MAGIĘ?
Dobrze się bawicie?
Wygląda na to, że tak.
Trzecia klasa tuż,
a rozmawiacie sobie, jakby mnie tu nie było.
No mówcie, o co chodzi? Co takiego?
O nie.
Co? Baliście się, że będę waszym wychowawcą?
Ale ulga.
Zgadza się. Wasze obawy się ziściły.
- Co? - Już po nas.
Cieszycie się, że dziekan jest waszym wychowawcą?
Tak was wymagluję, że studia macie jak w banku.
- Zadowoleni? - Nie.
Sprawdźmy obecność, bo to pierwszy dzień.
„Kim So-hee”.
Co do…
Dzięki.
„Baek Ha-na”.
Jestem.
- „Seo Ha-yoon”. - Jestem.
Dobra. „Yoon Ah-yi”.
Yoon Ah-yi.
Nie ma jej?
W pierwszy dzień. Dobry start. Rany.
Spóźniona, gdzie lezie?
Stój tam, aż skończę.
Ty też tam stój!
NA IL-DEUNG
Jesteś Il-deung.
Na Il-deung, najlepszy uczeń w szkole.
Więc nazwisko naprawdę coś znaczy.
Miło poznać. Nazywam się Dziekan.
Żartuję.
Nie śmiejecie się? To śmieszne, śmiać się.
Ale śmieszne.
Dobra. Rozmawiałeś z dyrektorem?
Co powiedział?
Żebym dalej ciężko pracował.
„Ciężko pracował”,
czyli nadal był najlepszy. Milutka pogawędka!
Szczytu nie przeskoczysz.
Siadaj, tam jest miejsce.
Ty też. Masz szczęście.
Przez ciebie od rana muszę podnosić głos.
Dzień dobrze zaczęty to dobry dzień.
Prawda?
- Tak. - Tak.
Mamo. Dziś zaczynam drugi rok nauki w szkole średniej.
Spóźniłam się na autobus,
ale uniknęłam kłopotów dzięki koledze z klasy.
Może mam szczęście, jak mówił nauczyciel.
Jak las pełen sosen.
BIERZ TYLE, ILE ZJESZ NIE MARNUJ JEDZENIA
Sorki.
Mamo.
To będzie kolejny dobry rok szkolny.
Dlatego
nie martw się o mnie.
Załóż dziś kamizelkę.
Patrz, gdzie leziesz.
To nie mój dzień.
Cześć, Il-deung.
Twoja koleżanka jest niemową?
Nie wiem. Jeszcze nie rozmawialiśmy.
Mówiłam ci.
Może jest dziwna, ale ma dobre oceny. Co nie?
Czemu mnie pytasz?
Nie wiesz?
Jesteś najlepszy we wszystkim, ale Ah-yi jest lepsza w matmie.
Myślałam, że wiesz.
Serio? Nie wygląda.
- Kim So-hee. - No?
Musisz schudnąć, jeśli chcesz iść na studia.
Co?
Dobra. Wracać na miejsca.
STUDIÓW DROGA WĄSKA ALE MY SZCZUPLI
Co mają oceny do figury?
- Co za świat. - Czemu łapiesz mnie za nogę? Palant.
To motto klasowe.
Nie będziecie mieć z tym problemu, może poza Bo-hyeong.
Żenujące!
Też się tego obawiasz?
Nauczycielka matematyki jest w łazience, macie czekać.
Ma dłuższe posiedzenie.
- Boże. - Nie powtarzajcie jej tego.
- Dobrze. - Do widzenia.
Gdzie się uczysz matmy?
W sensie prywatnie?
Czemu pytasz?
To bez sensu, że masz lepsze stopnie,
nie sądzisz?
Chyba że mój nauczyciel jest gorszy
od twojego.
Dlatego.
ZATRUDNIMY NA PÓŁ ETATU ELASTYCZNE GODZINY PRACY
Mamo. Uczę się, kiedy mogę, także w pracy na pół etatu.
Chcę mieć dobre stopnie,
nawet jeśli nie dostanę się na studia.
Co robisz?
Słucham? Ja tylko…
Nie bój się.
Ale resztki wyrzucaj osobno, bo dostaniemy mandat.
Dobrze.
To się nie powtórzy.
I jak praca? Pasuje?
Tak, przyjemna.
Idzie ci nadspodziewanie dobrze.
Szkoda, że to tylko na jeden dzień.
Jeśli pan pozwoli, mogę tu pracować.
Zaczniesz od jutra?
- Tak. - Tak? Świetnie.
Poprzedni dzieciak nagle zrezygnował.
Nie wiedziałem, co robić.
Dobrze, 48 000 wonów, tak?
- Tak, 48 000 wonów. - Proszę.
Dam ci dodatkowe 2000 wonów. Do jutra.
Dziękuję.
Do zobaczenia jutro.
- Nie spóźnij się. - Dobrze.
Dziesięć kilogramów ryżu,
ramyun,
jajka
i
pończochy.
Czy
wierzysz
w magię?
Nie mogę oddychać.
Ah-yi!
Przepraszam.
Spóźniłam się. Bałaś się?
Chyba ty, bo nie ja.
Nakryłaś mnie.
Spotkałam jakiegoś wariata po drodze do domu.
W porządku?
Tak.
To taka nowa moda w szkole?
Taki styl?
No tak.
Moje pieniądze.
Moje 50 000 wonów!
Zgubiłaś wypłatę?
Tak.
Pewnie jesteś głodna.
Coś ci przygotuję.
Chodź.
Dzisiaj w szkole był ryż w sosie jajang.
Tak? Smakował ci?
Zjadłam trzy miski!
Naprawdę?
Nie jestem głodna.
Przepraszam.
Ah-yi,
trzy posiłki w ciągu dnia, śniadanie, obiad i kolacja,
mają tyle samo kalorii, ile jeden duży posiłek, prawda?
Nie powinnam więcej jeść. Prawda?
Ach ty.
Idę spać.
Dobrze. Dobranoc.
Co to?
ZAPROSZENIE
Jesteś w domu? Wyjdź na chwilę.
Już idę.
Dobry wieczór.
Czekam w nieskończoność na ten czynsz.
Wiesz w ogóle, ile jesteś już mi winna?
Przepraszam.
Niedługo zapłacę. Obiecuję.
Tata obiecał, że przyśle mi pieniądze.
Mam dość słuchania o nim, nawet tu nie zagląda.
Na pewno masz z nim kontakt?
Tak. Naprawdę.
Mam rejestr połączeń, sekundę.
Nieważne. Nie obchodzi mnie, czy przyjedzie.
Miało być w tym tygodniu.
Jeśli w tym tygodniu nie zapłacisz za ten miesiąc,
wynajmę je komuś innemu.
Nie żartuję!
Przepraszam.
Nikt inny nie tolerowałby czegoś takiego. Dosyć tego.
Do jasnej Anielki!
To twoja wina, prawda?
Moja wina?
No bo
tak się długo gapiłeś,
że wywierciłeś dziury.
Mam to gdzieś.
Nie obchodzi mnie, czy ma dziury w pończochach.
So-hee, mówiłam coś o jej pończochach?
Nie.
Czubek.
Idź się uczyć.
Rany.
Sam się ucz.
Jeśli wczoraj upadła w drodze do szkoły,
czemu nie ma nowych pończoch?
No nie? To trochę dziwne.
Może
jej nie stać.
Niemożliwe. Nikt nie jest aż tak biedny.
A może?
Nawet nie są drogie.
Hej.
Zrobimy coś fajnego?
Nie.
- Obraca się, a to nie człowiek. - Straszne.
Co jest, Ha-na? Zgubiłaś coś?
Tak. Na Il-deung.
Widziałeś może tu banknot 50 000 wonów?
Nie.
Wyjęłam na zakupy, przechodziłam tędy,
musiał mi tu wypaść.
Ale nie ma go.
Dziwne.
Gdzie się podział?
Leżał na ziemi.
Znalazłam go.
Nie ukradłam.
Nieważne.
To jakbym dała jałmużnę biednym.
Ma tupet.
Przyłapałam ją i nagrałam.
Ciszej. Usłyszy cię.
Nie są kradzione.
Może to ja jestem
nieuczciwa.
Tak łatwiej o tym myśleć.
Piękne.
Poczekaj.
Rozwinę moją firmę z zabawkami i zbuduję ci taki dom.
- I będziemy szczęśliwie mieszkać. - Naprawdę?
Obiecaj, tato.
Obiecuję.
Jest taki ładny.
Wylewam
Tyle łez do snu
W smutku po ciężkim dniu
Tego tu
Nie widzi nikt
Bo to wszystko fałsz
W tej przyszłości widzę dzień
Może szczęśliwy Jak z bajki…
Ah-yi!
Uśmiechów moc
Koi ból
Przytuli życie mnie?
Gdy nadejdzie dzień wyśniony
Poczuję miłości moc
Upragniony dzień
- Skarbie! - Tato!
I wcale nie sen
Wspólnie, razem
I tak już co dzień…
Co to?
Ja zrobiłam.
Bliższy mi niż w piersi dech
Mama…
I zniosę też iluzji dom
Choć jest to tak czuły ton
Chciałabym
By przyniósł dzień
Nastał już
Proszę
O mój Boże.
Muszę znaleźć te 50 000.
Dziękuję za przyjęcie zaproszenia.
Odwdzięczę się
najznakomitszym pokazem magii.
Klientko.
Klientko?
Dziwne.
Przyszłaś na zaproszenie.
Przepraszam, zmięłam je i wyrzuciłam.
Nie kłam.
Trzymasz je w dłoni,
o tam.
Co? To…
Wczoraj wyrzuciłam je do kosza.
Wyrzuciłaś?
Jest zbyt ważne, by je wyrzucać.
Proszę.
ZAPROSZENIE
Wiesz co?
Wróciłaś, bo zaczarowałem cię moją magią.
Wcale nie.
Wczoraj zabrał mi pan pieniądze.
Przyszłam po nie.
Pieniądze? Chwileczkę.
Te?
Tadam.
To nie jest śmieszne.
Ani fajne, ani zabawne.
Niech pan się nie wygłupia
i odda mi pieniądze.
No dobra, to znaczy…
Nie ma nic zabawnego w znikających pieniądzach.
A co
powiesz na to?
Annara sumanara.
Proszę.
Weź.
Proszę ze mnie nie drwić.
Czemu miałabym je wziąć?
Ja…
nie zabieram cudzych pieniędzy.
Mnie też nie obchodzą cudze pieniądze.
Weź.
Weź. To twoje pieniądze.
Czekaj.
Znowu uciekniesz, prawda?
W takim razie
dobrze zawiąż buty.
I
patrz przed siebie podczas biegu,
bo upadniesz jak wczoraj.
Fajne.
Twoje pończochy w bąbelki.
Dobrze.
Jedzmy, Yoo-yi.
- To twoje. - Dziękuję!
- Yoo-yi. - Tak?
Od dziś zawsze rób miejsce na obiad,
nawet jeśli na lunch masz ryż jajang.
Znów pracuję.
Dobrze.
RYŻ
- Ah-yi. - Tak?
Jesteśmy bogate, prawda?
Przestań.
To już druga klasa. Zdejmij. To tandeta.
No zdejmij.
Sorki.
Nie chcesz mieć znowu dziur.
Zaczekaj!
Miało być w tym tygodniu.
Nie zapłacisz za ten miesiąc,
wynajmę je komuś innemu. Nie żartuję!
Pomożesz mi z tym?
- Tak, jasne. - To.
To?
Tak.
Naprawdę lubisz matmę.
- Tak. - Czemu?
Bo jesteś w tym najlepsza?
Mówiłem ci. Nie jesteś najlepsza. Twój nauczyciel jest.
To zabawa.
Poważnie?
W matematyce rozwiązujesz zadanie i dostajesz odpowiedź.
A na tyle problemów nie ma odpowiedzi.
Nieważne, jak się starasz.
Nie ma odpowiedzi?
Tak.
Pieniądze, mój tata, moje uciążliwe życie.
Przykładowo.
Co?
Środowisko.
No wiesz, globalne ocieplenie.
To prawda.
Ale technologia ciągle się rozwija.
To tymczasowy problem.
Nie wierzę, że są problemy, których nie można rozwiązać.
A magia?
Co?
Myślisz,
że istnieją prawdziwi magicy?
Zdziecinniałaś?
Rozwiąż.
Przepraszam.
Na razie.
Czekaj.
Weź, zjesz w domu.
Za 30 minut i tak nie sprzedamy.
- Mogę? - Tak, weź.
Dziękuję.
- Musisz zjeść w 30 minut. - Dobrze.
Proszę pana.
Tak?
Muszę coś panu powiedzieć.
Tata z nami nie mieszka.
Tak naprawdę to nie może wrócić do domu.
Jego firma z zabawkami zbankrutowała.
Ucieka przed wierzycielami.
Tak.
Ktoś może się tobą zaopiekować?
Nie masz rodziny?
Od dawna nie mam z nią kontaktu.
Przykro mi z powodu twojej sytuacji,
naprawdę.
Ledwo zaczęłaś pracować i już chcesz wypłatę z góry?
Nie szkodzi, proszę pana.
Nie powinnam o to pytać. Przepraszam.
Proszę zapomnieć o tym, co mówiłam.
Do widzenia.
Ile potrzebujesz?
W sumie
to wybrałem wcześniej trochę pieniędzy.
300 000 wonów wystarczy?
Weź.
Co zrobisz? Jestem dorosły, powinienem pomóc.
Mamo.
Nie sądziłam, że słowo „dorosły” jest tak cudowne.
Dobrze…
Dziękuję panu.
Bardzo dziękuję.
Będę
ciężko pracować, obiecuję.
Oczywiście.
Tak.
Jeśli uporam się z przeciwnościami losu,
może też będę wspaniałym dorosłym jak on?
Rany.
Głowa do góry.
Jesteś chudziutka.
Musisz się uczyć i pracować?
W końcu zemdlejesz.
Chcesz coś zjeść?
W porządku.
Od teraz
mogę być dla ciebie jak wujek.
Możesz mi mówić wszystko.
Biedna, młoda istotka w okrutnym świecie.
Nie.
Szlag.
Ty. Mój Boże.
Coś ty zrobiła?
Uderzyłaś mnie?
Co?
Ty podła gówniaro!
Naprawdę? Śmiesz bić dorosłego?
Wciąż z mlekiem pod nosem!
Moje plecy.
Co do…
Pieprzona żebraczka.
Bierzesz mnie na litość, bo chcesz pieniędzy,
a potem próbujesz mnie załatwić, co?
Nie mogę…
Dzieci są dziś takie niewdzięczne.
Chodź tu.
Zadarłaś z niewłaściwą osobą. Lepiej się przygotuj.
Nie masz na szpital i odszkodowanie?
Trafisz do więzienia. Chodź. Idziemy.
Mamo.
Pomóż mi.
Niech ktoś mi pomoże.
Idziemy.
Patrz na mnie!
Czemu płaczesz? Chodź.
Powiedziałem, idziemy.
Coś za jeden?
Czy…
wierzysz
w magię?
Co, do diabła?
W co wierzę?
Co do… Zjeżdżaj!
Annara sumanara.
Tadam.
Zniknął.
Magiczna sztuczka, w której ktoś znika.
Sukces.
TYMCZASOWO NIECZYNNE
Znacie to nieczynne wesołe miasteczko na wzgórzu?
Mieszka tam magik.
Słyszałam o nim. Podobno jest szalony.
Tak.
Potrafi naprawdę kogoś przeciąć na pół, a potem połączyć.
A w sztuczce ze znikającą osobą
ktoś naprawdę zaginął.
Niemożliwe.
Proszę. Napij się.
- Dziękuję. - I jak?
Dobre, prawda?
Proszę pana.
Tak?
Chcę o coś spytać.
Skąd się pan wczoraj wziął na wzgórzu?
Wzgórzu?
Wołałaś o pomoc. W swojej głowie.
A ja
przechodziłem obok
i przypadkiem usłyszałem.
A mój szef?
Szef?
Tamten facet?
Nie wiem.
Pozbyłem się go.
Za pomocą magii.
Co?
Tak naprawdę
chciałem go tylko nastraszyć,
ale naprawdę zniknął.
Ale gdzie?
Nie wiem. Znikł, więc nie wiem, gdzie jest.
Ale poważnie…
Czy
zabił go pan?
Nie zrobił pan tego, prawda?
Widziałam wczoraj. Rozpłynął się w powietrzu.
Zdradzić ci tajemnicę?
Patrz.
Są
dwa rodzaje magii.
Wyglądająca jak prawdziwa,
ale fałszywa.
I wyglądająca jak fałszywa,
ale prawdziwa.
Teraz zgadnij,
którą się posługuję?
Moja
wygląda jak prawdziwa
i jest!
Dobra.
Przyznaję.
Tak.
Szczerze.
Wychodzi za każdym razem.
Pójdę już.
Czuje, że głupieję,
kiedy z panem rozmawiam.
Ale dziękuję za wczoraj.
Proszę pana.
Tak?
Mówię to, bo chyba jest pan w porządku.
Czemu nie szuka pan
poważniejszego zajęcia?
Pewnie mieszka pan tu, bo jest zamożny.
Ale dorosły,
który udaje kiepskiego magika
w nieczynnym wesołym miasteczku…
Mówiłem,
nie udaję.
Prawdziwa magia nie istnieje.
Wierzyłaś w nią,
kiedy byłaś mała.
Ale już nie jestem mała.
Czemu jesteś taka poważna?
Czy ktoś odrobinę starszy
nie może wierzyć w Świętego Mikołaja i magię?
To jest najgorsze.
Tacy jak wy
nie mają zmartwień, poczucia odpowiedzialności.
Opowiadacie jakieś bajki
o Mikołaju i magii. Tacy jak…
Nie.
Tacy jak mój tata
są żałośni.
Wie pan w ogóle,
przez co codziennie przechodzę?
Czy…
wierzysz w magię?
Wystarczy tego! Ile razy mam powtarzać?
Nie wierzę!
Nie wierzę w żadną magię!
Annara…
sumanara.
Drzemie uśpiony w nas
Niewidzialny, zapomniany czas
Czasem tak trudno jest dostrzec to
Bo co ukrywa
W sobie noc
Nie znika nigdy, nie
Rozświetl mrok
Na nowy szlak czas już zajść
Pomogę ci się nie bać
I co dzień patrz Jak pierwszy raz
Na nowy świat
Jak przyjemnie tak
Bez trosk czas czyni
Bez śladu bólu
I bez żadnych blizn
MAGICZNA PRZEJAŻDŻKA KARUZELA
DIABELSKI MŁYN
Lęk nie opuszcza nas
Ten wieczny cień Nie pozwala zasypiać
I co dzień miesza Pochłania, o tak
Więc do góry patrz Nad życia tłok
I horyzontu kres
Rozległy tak
Wzbij się ponad fałsz
Co więzić cię chciał
Szarości życia zadaj kłam
Zraniła cię
A wzmocniła tak
Wiarą w siebie
Drogę wybrać już nadszedł czas
U stóp masz cały świat
I znowu patrz przez uśmiech tak Już czas go wdziać
Gdy przyjemnie tak
Bez trosk czas czyni
Gdzie strach
Nie zatrzyma więcej cię
Już
To był występ pod tytułem…
Magia,
która przywróciła ci wiarę w magię
na nowo.
Co ty na to?
Pełen sukces?
Mamo.
Nie mogłam powiedzieć, że nie wierzę, bo ten widok
był taki prawdziwy i piękny.
Czy spotkałam
prawdziwego magika?
Napisy: Paweł Zatryb