Петар! Петар! Петар!
- Го виде ли ова? - Мора да преговараме за предавање.
Мораме. За твоето пред мене.
Зашто тоа го гледам.
Размисли за тоа. Ти, Црквата, јас, ебано камшикување.
Придружи ми се, доведи ја Црквата и наше е.
Јас... -Слушаш или размислуваш каков вкус ми имаат усните?
- Не би бил добар за мене. - Би бил многу добар.
Мислам дека би се изгубил себеси.
Навистина би се изгубил.
Заеби го Бога. Јас ти требам.
Не. Не! Ебано не!
Тогаш ќе умреш со другите, патријарху!
Идиот!
Овие заебани луѓе.
Здраво. Имам кочија што чека.
- Подобро да ме застрелаш. - Се сомневам.
Воена приказна за зачувување на достоинството пред пораз,
Изгледа не смеете да ме застрелате.
Иритирачки.
- Добар ден, господине. - Пак ти.
Не треба да си на училиште?
Нечуено!
- Здраво. - Жено...
- Ти си заебан лажго. - Сличноста е лага, па ризик.
- Што сe им изнакажа на луѓето. - Беше таму?
Сигурно ти било тешко. Може да добијам смокви и рикота?
Не. Можеш да добиеш договор кој ќе ти го спаси животот.
Да се вратам и да живееме среќно како еребици на круша?
Да се ебеме и да глумиме дека тоа било само љубовна кавга? -Престани!
Или ќе влезат и ќе ти ја отсечат главата. -Штета! -Не прави го тоа!
Лажеше за мене. За него. Создаде земја на омраза.
Не требаше многу. Искрено, не те сакаат.
- Не те сакаат ни луѓето на дворот. - Ќе се вратиш во Москва,
ќе се откриеш и предадеш, како Пугачов, козакот со лош здив.
Тоа е грубо. Ми донесоа туна, што можев?
Ќе те затворат во кафез и ќе те носат по селата да признаеш
и да се засрамат зашто те следеле.
Маж ми ќе си го врати името.
Или можам да изберам да умрам. Тоа ќе те заебе.
Не би го избрал тоа.
Тоа е разликата меѓу мене и тебе. Јас умирам од нож, така е за мене.
Зошто да не умрам на врвот на својот срам зашто ја зафркнав царицата
и му го уништив името на серкото? Двајцата би ме фрлиле кај свињите
додека се бакнувате вечерта.
Жал ми е поради тоа.
Убиј ме или немој, пак ќе дојдат по тебе.
Ме сакаат. Ѕидовите се тресеа од моето присуство.
Ја почувствува нивната љубов кон мене. Можеби моја судбина е да водам.
ВЕЛИКАТА
ЕДНАШ ОДАМНА
Навистина го испланирал овој појадок? Лудак.
Лут сум што не ми дадоа да го убијам. -Замолчи, Максим!
Кутриот, сакаше шанса за нов живот. Кој не би сакал?
А ако проговори, Мариел? За тебе. Ќе имаш друг живот.
Нека проговори, не се плашам веќе.
Проблематичен, дрдорлив селанец, кој сега ќе го убие некој друг.
Ќе ми ги завршиш чевлите? Лут сум, не верувам на персоналот.
- Хуго е уште овде. - Ќе ме следи кај Грегор.
Јас сум! Може да разговараме?
- Надвор, сиромашна стаорке. - Донеси ми пиштол, Петра.
- Сега тргнав натаму. - Види,
чекав цела ноќ.
Ти си прекрасна, убава, лажлива сплеткарка која долго не ја дупеле
и има мала острина што е уште попривлечна.
- Сакам да работам со тебе. - Сакам крв да ти тече од очите.
Кога велиш така сакам и јас.
Ебате!
Може да добиеме чај, Петра?
Ова го забележав, зашто набљудував.
Опортунист си. Ја мразиш и сакаш да и направиш проблеми.
Не сакаш повеќе? Сe, мислам.
Ти ќе ми помогнеш? -Има двајца луѓе со кралско искуство
и гледаш во едниот од нив. Сакаш да ја собориш или не?
Никако. Ја сакам, предавничка шведска будало.
Одлично! Значи, сакаш.
Пугачов. Нејзин избор е да им каже на сите дека го убила Петар
или да им објасни кој е Пугачов, да го убие,
да создаде маченик и вакуум на врв на бунт. Сe е лошо.
Да додадеме и дека е во суицидален ступор
и имаме шанси. Григор го чува Павел.
Знаеш каде е и не сакаш да те следам таму.
Преземаш ризик кажувајќи го ова.
Знам, но таков е денот кога се менуваат животите.
Денеска ни е годишнина мене и на Агнес. -Што е важно? -36 години.
- Што? Изгледаш... - 37?
Имам 37 години. Кралски брак. Оженет на една година.
- Те замислувам како кралица. - Што зборуваш?
Земи го Павел, помажи го и омажи се за него.
Знам! Одлично е!
Има бунт во Москва и ќе сфатиш дека немаат водач, а им треба.
Може да ја преземеме земјава.
Бев крал. Ќе ни се допадне. Го затру чајот.
- Се разбира, генију! - Ебате!
Добра ноќ, проѕирен шведски идиоту. Добра идеја.
Важно е да се прашаш што ќе ти донесе мир во срцето.
Предлагаш молитва? Или уживам во тенис. Можеби тоа.
Тенисот не е штетен. -Станувам лут кога не добивам што сакам.
Мора да лебдиш над твоето тело и да додадеш смисла на тој свет.
Но има моменти кога треба да се молиш,
да играш тенис и кога треба да делуваш за да си го спасиш животот.
Добар совет.
Кој ѓавол ти е, малечок?
Викај ме Максим.
- Добро утро. - Сакам работа.
Каква? Не си личност од политиката...
Да? Ти дадов идеја за државен удар која те доведе до престолот.
Ми се чини политички. Може главен советник?
Нејасно е и не вклучува многу читање.
Дали имав чувство за судбина пред или по државниот удар?
Мислам, можеби тоа го измислив потоа, да ме натера да поверувам.
- Стигна во заблуда околу сe. - Но кога го реков тоа?
Предложив да го убиеме, а ти рече дека знаеш дека имаш судбина.
Мислев дека е љубов, можеби е само Русија.
Реков можеби? -Кој знае? Да мислиме на мојата работа. Ми треба.
Не можам да сум мажена за 11-годишник и да му ги средувам чевлите.
- Не сум се чувствувала повеќе... - Омразено?
И како Германка. Туѓинка. Толку лаги.
- Нема да зборуваме за работата? - Барем ќе го вратам Петар за Павел.
- Треба Пугачов да склучи договор. - Пугачов е голем лажго.
- Сега го кажав тоа. - Добро утро.
Кој е тој? -Кастрат. Познат ебач. Без семе.
Заборави на тоа. Прекрасен ден. Никогаш не си водела
без Петар на грбот, во главата или газот. -Мариел.
Државниот удар е конечно завршен.
Глуми за мене. Прв ден е. -Мариел.
Направи го тоа! Како ќе беше без него,
ако беше убиен првиот ден?
Освен што ќе ја пропуштев најголемата љубов?
Која ти го изопачи владеењето? Да, освен тоа.
Добро утро, царице.
Каков ден! Колку се луѓето возбудени!
И ти си возбудена. Каква радост ќе донесеш. Прв ден! Одиме!
Како главен советник и основач на државниот удар, возбудена сум.
Каква среќа! Како ќе водите? Дозволете ни да откриеме.
Ќе водам со леснотија во срцето и радост,
носејќи наивност и заблуда во сe што правам.
Вашето место, царице.
Боже, вџашена сум.
Сигурна сум дека ќе помине одлично.
Твое е? -Да, царице. Може? Николај Шостакич, царски астроном.
Имам астроном?
Ме вработивте на почеток на владеењето, се сеќавате?
Ми се чини одамна. Да.
Не сме се запознале. -Ќе зборувам брзо во случај да ме исфрлат,
понекогаш се случува од причини кои не мора да ги кажам.
Доаѓа комета. Кометата е пречка.
Дупка која го кине небото оставајќи зад себе млаз светлина.
Зад Месечината се собира прашина и мраз кои прават топка! Не, тупаница!
Тупаница од светлина и моќ која пука низ Сончевиот систем и минува пред нас.
На секои 75 години истата комета се врти и ита по небото.
Единствена видлива без телескоп и минува покрај Земјата
доволно за да ја видиме,
а за неколку дена поминува покрај Русија!
Одлично. -Да! И прилика. Одеднаш помислив...
Сношти. Требаше да се сетам порано. "Може да те шутнам, Николај."
- Убав ден. -Фасцинирачки. - Свртев од темата.
Народот го гледа небото како Божје подрачје.
Непознато. Мистеријата. Црквата го искористила тој страв.
Ако им кажеме на луѓето однапред, да испратиме телескопи
и да им покажеме со наука дека небото може да се осознае!
Луѓето може да ги знаат, да ги следат и да ги објаснат!
Можеби да испратат балон со топови и да го издуваат од небо.
Или барем да ја смени орбитата. Заборавете, не е вистина,
не требаше да го кажам тоа. Си реков на доаѓање:
- "Не спомнувај го балонот, Николај." - Но не одолеа.
Да. Може ли да го направиме тоа, да...
Што? -Кршењето на безбедноста носи кршење на черепот.
- Не! - Ебате!
- Ти! -Срање. - Двобој, господине.
- Што е ова? -Приватна работа. - Двобојот е илегален?
Да. Кој го застрела Пугачов?
Имаме двобој! Со почит, царице. Иако се чинеше дека го нема.
- Кој го застрела? -Максим. - Што?
- Ќе го претепам. - Царице, се сложуваме за кометата?
- Доаѓа комета? - Веројатно би требало да си одам.
Зошто веројатно? Ќе се видиме на теренот.
Кој го застрелал? Што се случило?
- Имав план. - Максим. Ни треба нов план.
- Само што слушнав. - Срање! Што сега?
Кога ќе помислам дека го јавав и кажуваше одвратни пцости на свршување.
Рече нешто како: "Ќе ти го распарам градниот кош
и ќе те дупам во дишникот додека ти го дркам црниот дроб."
Надвор од контекст, бизарно, но сепак свршив како виулица.
Но доста беа спомени. На што да се фокусираме?
На опасно место сме.
Катерина?
Предавањето на Пугачов сега е готово.
Мртов е. Готово е, нели?
Не! Напротив.
Имате маса од илјадници и вакуум на врвот. -Едни собрани зад човек,
лесна борба. Ќе се распаднат во помали групи
и ќе се борат во хаос, или друг ќе се крене. -Песимистички.
А сепак точно. Мораме да одлучиме пред нив.
Гласот за неговата смрт ќе запали фитил. -Уште не знаат.
Имаме предност. Да ги собереме трупите, да го донесеме телото...
Треба да ја присвоите неговата смрт.
Тој е Петар Трети. Треба да речете дека сте го убиле.
Идеално со телото, а потоа веројатно да речете:
"Петар е поразен од моја рака."
И да пуштите дожд од топови.
Сте ја прекинале лозата на Петар Велики, а сега ја имате земјата.
Ја прекинал лозата? Како смееш? Тука е Павел!
Дали? Го нема во бифето.
- Ништо од тоа! - Па што ќе правиме?
Мора да направиме нешто.
Ебате, ова место!
Катерина!
Неодлучна е. -Ова е мрзоволен одговор на голем предизвик
кој и ја доведува во прашање компетентноста.
Ова е предавство.
Но велите дека е неточно? Не, така и мислев.
Мора да имаме храброст и да се држиме заедно!
Ќе се врати, и не само тоа,
ќе ја преземеме палатата и ќе го вратиме Петар за поглавар на Русија!
Го чекаш. Бестрага, Татјана.
Рече дека сака да ми го искине фустанот, но брзавме,
немам многу фустани. Вака е полесно.
Не се врати, стани и облечи нешто.
Не знам каде е, но ходникот е полн со зовриени манијаци.
- Каде е? - Веројатно со некоја друга.
Болно. -Лежиш гола за друг маж и тоа е во ред.
Рековме дека ќе дозволиме да еволуираме како луѓе.
Или сакаш нашиот брак да ни го задуши личниот раст?
Тешко или/или.
Држи ги лудаците под контрола додека да се врати.
Ме гледаат како да треба да знам, јас сум му пријател.
Луѓето се гневни. Само ќе лежиш тука?
Мора да се врати некогаш.
- Сакаш нешто? - Добро би ми дошло јаболко.
Извинете, неприкладно влегување во одаите.
Имам проблем со времето. Кометата.
Одлична идеја и одвлекување на вниманието од проблемите.
Жал ми е за двобојот, незаконски е, знам, немам избор.
Мојата моќ во дворот опаѓа.
Си спиел со свршеницата на Петров?
Кога разговарам со жените често завршува со дупење.
Така се чувствувам. Смешно е, не како што се гледам...
- Ти си случаен женкар. - Може да се рече.
Како е да се води Русија?
Јас водам канцераија со тројца луѓе и тоа е кавга на пијани
и луди мачки кои постојано истураат отров во хиероглифски кодови.
Добро работиме, немојте да ни ги скратите средствата, но тешко е.
"Не ме плаќаат доволно. Нема кекс! Анатол има сончев прозорец?"
Русија мора да е... Свртив од темата.
Лоша навика, претерување.
Канцеларија од 80 милиони луѓе. Главата сигурно ви експлодира.
Главата, срцето, сe.
- Како успевате? - Ќе ти кажам една тајна.
Не знам.
Сакав да бидам злобен, добар, тиранин. Пак ме напаѓаат.
Можеби зашто цело време гледам во небото.
- Се случува како што рече. - Што?
- Дупи ме. -Што? - Слушна.
- Да, само... - Сакаш да чуеш пак?
Би сакал да чујам пак.
Дојди ваму, застани ме до ѕидот, крени ми го фустанот и дупи ме.
Доаѓам.
Престани да го правиш тоа! Да влегуваш кај мене! Кај нас!
Да видиш дали со Петар ќе направиме бебе.
Оди си, момче.
Царицата нема ставено лимон, треба бања од коприва и отров од змија.
Влегувам ненајавено да ги видам луѓето каде се
и да ги фатам какви што се.
Како би видел верверица како преплашено цица орев?
Иако, на лично ниво, мило ми е да се дупиш,
но на национално ниво, ги преиспитувам твоите приоритети.
Еби се откако ќе ја спасиш земјата од бунтот.
Ја спасив и решив!
- Името на Петар, сe! - Нештата се изменија.
- Ќе смислам сама што да правам. - Кога?
Престани да разговараш. Кога ќе знам, тогаш!
Не е доволно добро. Доста солзи и слабости.
Не е доста, ако ме намокриш, ќе излезат само солзи и слабости.
- Тоа е само тага. - Можеш ли да одиш? -Не можам.
- Елизабет! -Катерина! - Стража!
Тргнете ја! -Димитри и Алексеј, ако ме допрете сега, нема веќе никогаш!
- Боже! - Може да одите, но подоцна...
Немам контрола врз ништо.
Командантот на војската оди на илегален двобој.
Спалуваат кукли по земјата.
Моето име предизвикува омраза, не промена.
Гнијам од тага со целото мое битие.
Станувам сигурна дека на другите, а и на себеси,
сум им раскажала приказна која ја фрли Русија на колена.
- Знам дека се чувствуваш скршено. - Скршена сум.
Не до крај. Се дупеше со маж покрај ѕидот.
Тоа беше чудно. Одеднаш помислив: "Сакам да го издупам".
Само бев присутна и сакав дупење.
Не. Грозно се чувствувам.
- Како да си се оддалечила од Петар? - Да, и не сакам.
- Мораш. - Ако не можам?
Знам дека те боли и збунета си,
но мораш да се исправиш.
- Или? - Знаеш, или.
Некој друг ќе застане? Ти?
Да. Јас. Можеби тоа е моја судбина, не твоја.
Можеби не беше ти. Згрешив.
Јас сум таа. Ти беше добра отскочна штица да го сфатам тоа.
Боже!
Светот го запалува човека многу пати, ја истресуваш пепелта
и одиш во следниот оган знаејчи дека огнот не ти влегува во сржта.
Тоа сум јас и тоа ни треба сега.
Утре, ако седнам, нема да станам...
За никого. Те сакам.
И јас тебе.
Каде е? Не ја следеше до кај Григор?
Направив погрешна проценка.
Или не. Ќе видиме.
Се надевам дека ќе помисли дека и требаме.
- Реши без мене? - Ја додадов Георгина во планот.
Разочарувачко и идиотско предавство.
Да претпоставиме, Георгина ќе го добие детето и ние сме следен чекор.
Да одиме на следниот чекор откако ќе биде готово.
Знаев дека ќе дојдеш овде.
Тројцата доаѓавме овде. Никој не може да те најде. Каде е Павел?
Григор! -Најбезбедно. Никој не гледа нагоре.
Спушти го долу.
Птиците ми додеваа. Имаше и мечка. -Мечка?
Крзно. Рече "крзно" кога ја застрелав мечката.
Палто од верверичка. Совпаѓање. -Луд ли си?
Очигледно си. Во ред, јас се грижам за тебе.
Да го вратиме. -Не е безбеден на дворот. Го бараа него
и сите нас. -Не е безбеден ни овде, на дрвото.
Можеме заедно. Секогаш сакавме дете. -Не.
- Тоа би нe одвратило од Петар. - Ќе нe спои посилно.
- Ја сакам Мариел. - Не, ме нервираш кога велиш така!
Ја сакам. Го мрази Петар, па тешко ми е,
чувствувам болка од нејзиното отсуство во градите.
Главата ми плаче од нејзината загуба. А потоа, Петар...
Не можам ни да почувствувам. Но Павел е сe.
Моето ново мото. Постојано повторуваме, нели? Павел е најважен!
Се сложувам. Павел е најважен.
Би требало да биде цар и ние ќе го оствариме тоа.
- Што? -Добра сум во ова. - Во што? Не следам.
Политика. Глумејќи дека се менувам,
всушност се сменив. Ако тргне ова вака,
можеби ќе ни треба нов водач зад Павел. -Тоа си ти?
- Кој ѓавол? - Ти?
- Зошто не јас? - Ти не си тие.
Тие не се тие. Никој не е тие додека не одлучат.
Земјава може да се смени на подобро. За Петар.
За најомилениот пријател да ја одржи лозата.
Не ти помагам да ја убиеш. Ја љубеше. -Нe сакаше и нас.
Подолго време. Направи го тоа за него.
Таа е добро, Павел.
Види ги градите како се движат. Тоа е дишење.
Секогаш ослушнувај чекори зад себе во шумата.
Се сеќавам на ова. Ги направивме сите, нели?
Количка со овошје! Ја обожував.
- Згоден дивјаку! - Прекрасна секси хулиганке!
Изгледаш несигурно. Не го поднесувам тоа. -Размислувам.
Не ти, само инстинкт си. Убиј ја!
Вози ја низ Москва набодена на стап. Заземи го местото со Павел в скут.
Ги гледаше на моето умирање моите морско сини очи
и ми вети дека ќе ја заштитиш мојата лоза.
Нештата се менуваат. Еволуирав.
- Нашата љубов е вечна. - Мртов си, сe е вечно за тебе.
- Ја сакам неа. - Мене ме сакаш повеќе.
Сега ме боцкаш! Се сеќавам.
И потоа доаѓа жесток секс. Само тргни ја
пред козаците да те размачкаат во црно-модра паста,
пијаниот косоок, здивен од гнев
и потреба да почувствува прскање од крвта во очите за среќа.
Боже! -Знам, силни зборови кои ги менуваат миговите.
Една од моите многу дарби.
Се сеќавам. Немаш сомилост кон никого.
Уште една дарба. Таков беше со Петар.
Кој се дави на заебан коњ? Тоа дете!
- Безмилосно чудовиште. - Дрска волшебничке.
Не го правам тоа. Те викам безмилосно чудовиште.
Мораш да го заземеш престолот. Или ќе умреш и ќе изгубиш сe.
Го замолчуваш Петар Велики?
Нема да ја избереш неа.
Ќе изберам нешто друго. Она што сакам јас, а не ти.
Кавгаџиска противничка дркаџике.
Глув, слеп глупаку!
Со заби би ти ја растргнал облеката.
Но не можеш. Можеш само... Да си одиш.
Не би требало да одам на двобојот.
Ја поткопува царицата. Таа е како пијаница на крај на пристаниште.
Такви се луѓето кога ќе ги скрши судбината.
- Ќе откажам. - Не. Направи го тоа.
Мора да стане и да води, или не, ако не може.
Како кога бев мал. Имав јаболка, не сакав да ги јадам,
ни да ги јадам, ни да ги направам сок. Не можев да решам,
а потоа скапаа и испаднав идиот каков што сум.
Повеќе е како млада жена изгубена на море,
повраќа во океанот поради ветрот и убодите од инсекти,
надевајќи се на пријателска ајкула што ќе ја одведе дома.
Мора да најде компас, но ја заслепил гавран
и ако падне, ајкулата едноставно...
- Ќе мора да биде ајкула. - Да.
Со војската ќе маршираме во осумки и шестаголници како едно.
Во ред. Сфаќам.
- Здраво. Извини, итно е. - Хуго...
Надвор мириса како што мирисаше во Шведска. На имплозија.
Тешко ми е за Петар, што ти ја украдов војската.
Ќе се задушиш во сопствената крв, па ќе ти дадам совет.
- Мораш да избегаш. - Не можам да избегам.
Така и мислев. Од некоја бесмислена обврска,
судбина. "Нема да ја оставам омилената маса."
Но Париз, Рим...
Бившите кралеви ќе бидат славени таму.
Храна, уметност, гледам нов живот.
Ќе подготвиме кочија во 21 ч во дворот.
Доведи го Павел или кажи ми каде е да го земам и ќе одиме.
Ти препуштам тебе.
Донеси правилна одлука или немој и умри.
Умри, кучко!
Григор. Што правиш?
- Ти си глетката што ми треба. - Што сакаш?
- Освен, јасно и логично, моето тело. - Омажи се за мене.
Ме мразеше зашто го мразев Петар. Секогаш ќе го мразам.
Знам, но ми требаш. Во шумата е тивко,
почувствував празнина во себе, звуци кои одекнуваат низ мене,
мечки, птици, пчели, ти ми требаш во тој простор.
- Ти си делот што ми недостига. - Да. Вистина?
- Сакам нов живот. Ти и јас. - И јас сакам нов живот.
Одлично! Ќе одиме на мојот имот,
ќе организираме одбрана и ќе бидеме заедно.
- Ти, јас и Павел. - Како мислиш Павел?
Морам да го изгледам, за Петар. Можеме заедно.
Можеби ќе имаме и свои деца. Добро е за Павел.
Нема да му го одгледувам синот!
Знам дека го мразиш, но добро е.
Павел ќе ја учи сложеноста на животот. Ќе го насочиме да го преземе престолот.
Или не. Петар не го сакаше тоа, ќе го пропуштиме.
Не мора да решиме сега. Облечи се, ќе одиме.
Може да се послужам со кадата. Забите ми се како боровинки.
Ебате, ти преубав и тажен човеку.
Зошто е Григор во мојата када? Мислев дека оваа болна врска заврши.
- Здраво, Максим. Само минута. - Ми ја туткаш облеката!
Го уби Пугачов! Сега е пекол, мало чудовиште.
Со Арчи држиме сe под контрола. Олабави.
Ќе бидеме безбедни додека другите умираат.
Нема "Арчи и јас". Доста е!
Сакаше да се ожениш со неа, сметај дека си избегнал куршум.
Ти неуспешно ќе избегнеш куршум наскоро.
Таа не беше за тебе. Неверна и агресор. -Бевме пријатели.
Се чувствував ужасно! Секој замав ми беше како бодеж в срце.
Вистина? -Ти кажувам колку ми беше непријатно.
Ме зеде в уста и зјапав во твојот портрет на другата страна.
- Со црвен сетер? - Ја сакам таа слика. -Да.
Си реков: "Ова е лошо, не треба да се венча со неа."
Да побрзаме за да те застрелам в глава.
- Да почнеме. - Одлично, не задоцнив.
- Ова е меѓу нас. - Нелегално е прогласено од мене.
Но ова се руски правила и изгледа сакате вака. -Да!
- Сакам да го заменам Николај. - Тоа е смешно.
- Но е според правилата? -Да. - Николај, застани таму.
Би се расправал, но... -Царица сум, а ти кукавица, не сакаш да умреш?
- Добро кажавте. - Да почнеме. Објасни ми...
- Не можам да ве застрелам. - Не е мој проблем, јас тебе можам.
Почнуваме. Десет чекори, свртете се и пукајте...
Еден, два, три...
Живеете по правилата на Катерина Велика.
Сфатете или напуштете го дворот!
Петров, свечената соба за еден час. Ни треба план. -Добро.
- Ова е мојот нос. - Дај ми го!
- Оди си дома, Григор. - Му требам.
Не, тој ти треба тебе. Но нејзе и е попотребен.
Земи го Павел и ќе те убијам еден ден на чуден начин.
- Оди си дома. - Немам дом.
Не ме интересира.
Ќе бидеш цар, како што сакаше дедо ти.
Ќе бидам покрај тебе како сенка и водач низ овој двор.
Добро е, Павел.
Градите одат горе-долу. Да го најдеме чичко Арчи.
Види кого најдов.
Неверојатно!
- Татјана? - Да? Ти си.
Ќе ми дадеш јаболко?
Подобро да сум свртена напред само да ме зграби одзади?
Павел доаѓа со Георгина. А и Григор.
- А Пугачов? - Нема знаци од него.
Работиме во име на Петар и Павел. Ги натерав да ми јадат од рака.
Да глумиме дека ни праќаат наредби. Тие не знаат.
Види се. Вриеш.
И ми донесе јаболко. Дојди...
- Те барав. - Да ми кажеш, што?
Колку беше ужасен? Знам што ми направи,
дека беше ужасен човек и водач.
Ме грабна, се згрчив за да се вклопам.
Но го сакав и двајцата ги носам во срцето.
- Сфати. - Сфаќам.
Ти сфати го ова. Имам што да понудам.
Морам да имам раце на нешто важно и го имам тој што ти треба.
- Што е тоа? - Писмата меѓу Арчи и Пугачов.
Тој го запали огнот и го пушти Максим да го убие.
Добив мрачна глетка на човештвото. Знаеш зошто?
Постојано ми се случуваат лоши нешта, луѓето се свињи
и затоа ти требам!
Арчи.
Одиме.
Со овластувањето од Бога ја насочувам неговата моќ во ова дете
да го изврши Божјото дело и да стане руски водач.
Ова е долго, побрзај, Арчи. Да преминеме на венчавката.
- Бог го допре... - Добро кутре!
- Среде сe. Извинете. - Игнорирај ги.
- Да прифатиме дека сме дел од ова. - Добро.
Бог те допре и избра, Павел Петрович
- Илич Василиев Алексејевич Романов. - И тоа е долго.
- Можеш ли... -Кажи амин! - Ако кажеш, ќе те застрелам!
- Срање! - Хуго, не мрдај!
Ќе умреш. Спушти го, Арчи.
Нема да те застрела. Ајде...
- Не ми се допаѓа погледот. - Добра анализа.
Спушти го детето и оди.
Ти си водачот кој Бог го избра. Амин! -Амин!
Арчи! -Царицата го бара патријархот. Веднаш!
- Морам да брзам! - На половина готово.
- Сe е за Петар и Павел. - Јас и ти завршивме.
Ме интересира некој друг, договорено е.
Се чини необично правилно.
- Седна. - Да.
Царице, се извинувам.
Мојата лојалност понекогаш зоврива,
па дејствувам во ваш најдобар интерес.
И убиец сум. Тоа е Максим.
- Седни, Максим. - Царице...
Арчи, здраво. Ти благодарам за Пугачов.
Не знам... -Не навредувај ме со одрекување
и плеткање на бројаникот низ солзи со невин поглед.
Бев во магла од тага и не можев да видам,
но ти секогаш ми нудеше решенија.
Неодамна застрелав човек в глава, место себеси
и мислам дека ми се расчисти нешто.
- Сега гледам многу јасно. - Во ред. Па?
Те замолив да ме подучуваш за политика, нели? -Да.
Беше добра лекција и ти благодарам.
Тоа е твое дело или се вмешани и други?
Заслугата ми припаѓа мене.
Од љубов кон тебе. Не мислев да излезе од контрола,
но да расчистиме и да и ја покажеме на Русија вашата моќ.
Да. Црквата ќе излезе и ќе каже дека од Бога
побарале знак дека Катерина Велика е руска судбина.
Ќе им ги кажете денот и времето да погледнат во небото.
- Кометата? -Да. - Одлично!
Им треба приказна. Ова ќе биде едниот дел.
Мериал има проглас за вас.
- Што ти се случи? - Царицата ме застрела.
- Максим, ми треба генерал. - Извини?
- Подготвен сум. - Те молам, има 4.
Ти ќе преземеш заслуга за убиството на Пугачов.
Ќе раскажуваш за смртта на козакот Пугачов.
Потоа, на Воена академија во Владивосток.
Ќе учиш таму, а потоа ќе ни се вратиш. -Владивосток?
Таму се најдобрите корјачи од Русија.
- Интересно. Мариел... - За доброто на Русија, прифатив.
- Често ќе те посетувам. - Еднаш годишно е доволно.
Велементов, одите на југ да кажувате за смртта во мразот.
Петров, во Москва ќе објавиш смрт на Петар Трети, ќе го ослободиш...
- Кажете со топовски ѓулиња. - Топовски ѓулиња! -Одлично.
Ќе добиеш ѓулиња. -Мариел, подготви изјава за Петар Трети
како умрел од хемороиди, втора од сипаници.
поинаква, каде умрел во борбата против востаниците.
И уште една, дека сум ќерка на Петар Велики. -Си ја сакам работата.
Секој ќе добие приказна каква што сака, а јас која ќе ми затреба.
Арчи, уште нешто. Стражари!
Скинете му ја мантијата, избричете го
и закопајте го жив. Потоа, во полукруг,
- измочајте му се на гробот. - Што? -Веднаш!
- Мислев дека разбра! - Чекајте!
Црквата има половина милион кметови што ги поседува.
- Ќе потпишите и ќе ги ослободите. - Како не!
Имате 50 000 км2, по 1 км2 по кмет, ќе бидат наградени.
Државата ќе гледа опит без благородници да се капат во моја крв.
Ќе ги посрамам со пуштањето на кметовите. Потпиши или умри.
- Во ред. - Фала.
Пуштете ме!
Мислеше дека ќе те пуштат? Одведете го!
- Катерина! - Ме изигра!
Сметај ме за школувана.
Пресечи му ја главата и донеси ми ја. -Главата? Може.
Тоа беше возбудливо.
- Твоето место. - Мислев нема да станеш.
Беше ултиматум. Мораше да звучи драматично или не е добро.
Можеш да си одиш.
Мажу...
Добар ден за убивање царица.
Палете!
Ебате!
Срање!
Не беше судбината, јас го направив тоа.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС