Piotr! Piotr!
- Widziałeś, co się dzieje? - Wynegocjujmy kapitulację.
Tak:
ty skapitulujesz przede mną.
To właśnie widzę.
Pomyśl.
Ty, Cerkiew i ja razem ich rozpierdalamy.
Przyłącz się do mnie z Cerkwią - i będzie po sprawie.
Ja?
Słuchasz czy się zastanawiasz, jaki smak mają moje usta?
Nie byłbyś dla mnie dobry.
Byłbym.
Bardzo.
Zatraciłbym się.
Kurwa, na całego.
Pieprz Boga, to mnie potrzebujesz.
Nie.
Kurwa, nie!
Więc zginiesz z całą resztą, patriarcho.
Skurwiel!
Jebani ludzie!
Halo. Powóz czeka.
- Wolę kulkę w łeb. - Wątpię.
Usiłujesz zachować godność w chwili klęski.
Aha, nie pozwolili ci mnie zastrzelić.
Irytujące.
Dobry wieczór.
To znowu ty.
Dlaczego nie w szkole?
Skandal.
- Witam. - Żono.
- Pierdolony kłamca. - Sobowtór udaje. Ryzyko zawodowe.
Co ty mówiłeś ludziom!
Przyszłaś tam?
Na pewno było ci ciężko.
Mogę parę fig z ricottą?
Nie. Za to możesz pójść na układ i ocalić życie.
Wrócę do domu i będziemy sobie żyli jak turkaweczki?
Udając, że to była tylko sprzeczka kochanków?
Przestań. Bo tu wejdą i zetną ci głowę.
Tusz!
Dość!
Kłamałeś o mnie! O nim. Obudziłeś nienawiść w kraju!
Bez wysiłku. Szczerze mówiąc, nie lubią cię tu.
- Nawet dworzanie. - Wrócisz do Moskwy z moimi ludźmi.
Tam się poddasz jako Pugaczow, Kozak o cuchnącym oddechu.
Wredna! Dali mi tuńczyka, co mogłem zrobić?
Potem, wożony w klatce od wsi do wsi, masz opowiadać swoją historię,
a ludziom będzie wstyd, że za tobą poszli.
Mój mąż odzyska dobre imię.
Mogę też wybrać śmierć. Tak cię załatwię.
- Nie wybierzesz śmierci. - Tym się różnimy.
Ja kiedyś zginę od noża. Tak kończą tacy jak ja.
Wolę zginąć u szczytu niesławy,
po tym, jak wyrolowałem carycę i zbrukałem imię jebanego dupka.
Wy byście mnie zabili i rzucili świniom tamtej nocy, kiedy się pogodziliście.
Przeprosiłam.
Czy mnie zabijesz czy nie, przyjdą po ciebie.
Kochają mnie.
Gdy przemawiałem, aż drżały ściany. Czułaś, jak ludzie mnie kochają?
Może rządzenie tym krajem to moje przeznaczenie.
WIELKA. HISTORIA MIEJSCAMI PRAWDZIWA
PEWNEGO RAZU
Naprawdę zaplanował z wyprzedzeniem tyle śniadań?
Obłęd.
- Jestem zły, że nie dali mi go zabić. - Zamknij się.
Biedny zasraniec chciał odmienić swoje życie.
Kto by tego nie pragnął?
A jeśli zacznie gadać?
O tobie. Wtedy twoje życie się zmieni.
A niech gada. Już nie będę się bać.
To kłopotliwy, pyskaty wieśniak, którego teraz zabije ktoś inny.
Dokończysz? Zdenerwowałem się, a służbie nie ufam.
- Hugo wciąż tu jest. - Kutas.
Pójdzie za mną do Grigora.
To ja! Pogadamy?
- Won, napalona myszo. - Przynieś mój pistolet.
Właśnie po niego szłam.
Czekałem tam całą noc.
Mam przemyślenia:
jesteś piękną intrygantką i kłamczuchą,
której dawno nikt nie zerżnął, stąd lekka irytacja,
dodająca atrakcyjności. Chcę współpracować.
Ja chcę zobaczyć, jak krew tryska ci z oka.
Gdy tak to mówisz - to ja też.
Podasz nam herbatę?
Powiem ci, co zaobserwowałem.
Jesteś oportunistką.
Nienawidzisz jej i próbujesz dokuczyć. Ale nie chcesz czegoś więcej?
- Wszystkiego? - A ty możesz mi pomóc?
Dwie osoby w tym kraju mają królewskie doświadczenie. Patrzysz na jedną z nich.
Chcesz obalić carycę czy nie?
Ależ skąd! Kocham ją, wredny szwedzki kutasie.
Niech ci będzie.
Sprawa Pugaczowa. Ona ma wybór: ogłosić, że zabiła Piotra,
wyjaśniać, kim jest Pugaczow,
albo go zabić i uczynić męczennikiem. Buntowi zabraknie wodza.
Wszystko źle.
Dodajmy do tego powszechne przekonanie, że ona ma skłonności samobójcze...
i jest dla nas szansa.
Grigor ma Pawła.
Wiesz, gdzie są, tylko nie chcesz, żebym cię śledził.
Bardzo ryzykujesz, mówiąc to.
Wiem, ale to taki dzień: zmienia się czyjeś życie.
Mam dziś z Agnieszką rocznicę ślubu.
- Kogo to obchodzi? - 36 lat.
Co?
- Wyglądasz na... - 37?
Zgadza się. Królewski ślub. Miałem rok.
- Widzę cię jako królową. - Co mówisz?
Znajdź Pawła, namaść go i...
poślub.
No wiem, rewelacja!
Buntownicy w Moskwie niedługo się zorientują,
że nie mają przywódcy, a potrzebują.
Możemy opanować cały kraj. Kurwa!
Jestem królem.
Będzie super. Środek nasenny w herbacie.
Oczywiście, geniuszu.
Kurwa.
Dobranoc, przejrzysty szwedzki idioto.
A pomysł świetny.
To ważne, Maksymie, by się zastanowić, co ukoi twoje serce.
Sugerujesz modlitwę?
- Lubię tenisa, więc może to. - Tenis nie zaszkodzi.
Złoszczę się, gdy nie dostaję tego, czego chcę.
Musisz ulecieć z własnego ciała,
wzbić się wyżej i dostrzec kontekst tego świata ponad tobą.
W życiu mężczyzny są takie chwile,
że wie, kiedy się modlić, kiedy grać w tenisa,
a kiedy działać w obronie własnej egzystencji.
Dobra rada.
Co z tobą, mały?
Jestem Maksym.
- Dzień dobry. - Chcę pracę.
- Jaką? Nie jesteś polityczką. - Nie?
To mój pomysł zamachu stanu wyniósł cię na tron.
Polityka. Może będę doradczynią?
To nieokreślone i nie wymaga czytania.
Pamiętasz...
czy miałam poczucie przeznaczenia, zanim zaproponowałaś przewrót?
Może wymyśliłam to później, żeby dodać sobie wiary?
Od początku miałaś urojenia
- co do wszystkiego. - Ale kiedy to powiedziałam?
Zasugerowałam: "Zabij go",
a ty na to: "Wiedziałam, że tu jest moje przeznaczenie.
Może to nie miłość, tylko Rosja".
- Powiedziałam "może"? - Chuj wie. Daj mi jakąś pracę.
Nie mogę ustawiać butów jedenastoletniego męża.
Po ostatnim wieczorze czułam się...
- Znienawidzona? - I niemiecka. Cudzoziemka.
Tyle kłamstw.
- Nie pogadamy o mojej pracy? - Przynajmniej odzyskam Piotra dla Pawła.
Pugaczow musi pójść na układ.
- Jest totalnym łgarzem. - Przecież to powiedziałam.
- Kto to? - Kastrat.
Sławny kochanek. Bez nasienia. Dobra, nieważne.
Dziś wielki dzień.
Nigdy nie rządziłaś bez Piotra na karku, w głowie
- lub w dupie. - Marial.
Przewrót nareszcie się dokonał.
Udawaj dla mnie.
Jest pierwszy dzień.
Już!
Zobacz, jak by było, gdyby zginął tego pierwszego dnia.
Ominęłaby mnie wielka miłość.
Która zakłócała twoje rządy, tak. A poza tym?
Caryco... Cóż za dzień!
Ludzie są podekscytowani, ty także.
Przyniesiesz im radość.
Dzień pierwszy, start.
Jako główna doradczyni i współorganizatorka zamachu
patrzę z optymizmem.
Właśnie. Ileż szczęścia!
Jak będziesz rządzić? No, pokaż nam to.
Będę rządzić z lekkim sercem i radością,
wnosząc naiwność i urojenia we wszystko, co robię.
Twój fotel, pani.
Jestem przytłoczona, ale wiem, że będzie dobrze.
- Twój? - Tak, pani.
Mogę? Mikołaj Szostakowicz, królewski astronom.
Mam takiego?
Zatrudniłaś mnie z innymi naukowcami na początku panowania.
Dawno.
Tak. Nie poznaliśmy się.
Będę mówił szybko i konkretnie, bo może wyrzucą mnie gwardziści,
co niekiedy robią z przyczyn niewartych omawiania.
Zbliża się kometa.
To takie... zakłócenie.
Dziura, która mknie po niebie, pozostawiając świetlny ogon.
Za księżycem pył i lód
łączą się w kulę.
Nie, w pięść.
Świetlistą pięść, która leci przez Układ Słoneczny i nas mija.
Co 75 lat ta sama kometa
okrąża nas i pędzi po niebie.
To jedyna kometa, którą widać gołym okiem, bo przelatuje blisko ziemi.
Za kilka dni będzie nad - nie uwierzysz - Rosją!
- Niebywałe. - Co za okazja. W nocy pomyślałem:
"Trzeba było powiedzieć wcześniej. Kopnę cię, Mikołaju".
- Świetny dzień! - Fascynujący.
Rozgadałem się.
Ludzie zawsze uważali niebo za domenę Boga.
Za niezbadaną tajemnicę. Kościół wykorzystuje ten strach i podziw.
A może uprzedzimy ludzi?
Rozdamy mapy i teleskopy i pokażemy,
że dzięki nauce i rozumowi niebo można poznać.
Mężczyźni i kobiety mogą rozpoznawać i wyjaśniać zjawiska.
Możemy posłać w górę balon z armatami i rozwalić tę kometę.
Lub chociaż przepchnąć na inną orbitę.
Nie, to ostatnie jest niewykonalne.
Niepotrzebnie to powiedziałem. Idąc tu, myślałem: "Nie mów o balonie".
- Ale nie mogłeś się powstrzymać. - Właśnie.
Zrobimy to?
- Co? - Złamanie zabezpieczeń
- doprowadziło do złamania czaszki. - Nie!
Kurwa!
- Ty! - Cholera.
- Pojedynek! - Co jest? - Sprawa prywatna.
- Pojedynki są nielegalne. - Tak.
Kto zabił Pugaczowa?
Pojedynek! Z szacunkiem, choć może na to nie wyglądać.
- Spytałam, kto go zabił. - Maksym się przyznał. - Co?
Stłukę go do krwi.
- Zgadzamy się co do komety? - Leci kometa?
- Chyba powinienem iść. - Po co "chyba"? Widzimy się na łące.
- Kto go zabił? Co się stało? - Miałam plan.
Maksym. I potrzebujemy nowego planu.
Właśnie mi powiedzieli.
- Kurde! - Co teraz?
Pomyśleć, że kiedyś go dosiadałam,
a on świntuszył mi w ucho, gdy miałam orgazm.
Cytuję z pamięci:
"Rozszarpię ci pierś gołymi rękami,
wypieprzę cię w tchawicę, obmacując twoją wątrobę".
Bez kontekstu to brzmi dziwnie, ale orgazm miałam piorunujący.
Dość wspomnień.
Co teraz? Sytuacja jest trudna.
Katarzyno?
Czyli nie będzie objazdu hańby.
Śmierć Pugaczowa kończy bunt.
Przeciwnie. Tysiące ludzi - i pustka na górze.
Ze zwolennikami jednego przywódcy walczyć jest łatwo.
Gdy się podzielą na grupki, zmagasz się z chaosem.
- Lub ktoś inny sięga po władzę. - Pesymistyczna wizja.
I trafna.
Trzeba szybko zdecydować. Wiadomość o jego śmierci może doprowadzić do wybuchu.
Jeszcze nic nie wiedzą. Mamy przewagę.
Zbierzmy wojsko, weźmy zwłoki i...
Pani, przyznaj się do tej zbrodni.
On był Piotrem III. Powiedz, że zabiłaś Piotra.
Pokaż im zwłoki i powiedz:
"Piotr zginął z mojej ręki". A potem - deszcz kul armatnich.
Dodaj, że zakończyłaś ród Piotra Wielkiego i kraj jest twój.
Zakończyć ród Piotra? Jak śmiesz? Jest Paweł!
- Ostatnio nie widuję go w bufecie. - Nie zrobimy tych rzeczy.
A co? Bo coś, kurwa, musimy.
Jebać to miejsce!
Katarzyno!
- Dla mnie to było nierozstrzygające. - Dla mnie to nadąsana reakcja
na wielkie wyzwanie, co podaje w wątpliwość jej kompetencje.
A dla mnie to zdrada.
Ale czy uważasz, że to nietrafne?
Nie. Tak myślałem.
Musimy wytrzymać nerwowo i być razem.
On wróci. A to nie wszystko. Coś wam powiem:
zajmiemy pałac i Piotr wróci na tron Rosji.
Hura!
Czekasz na niego. Kurwa, Tatiano!
Mówił, że porwie na mnie suknię, ale wyjeżdżaliśmy w pośpiechu,
więc wzięłam mało sukien.
- Tak byłoby łatwiej. - On nie wrócił, więc wstań i się ubierz.
Nie wiem, gdzie jest, ale sala jest pełna maniaków gotowych do szturmu.
- Gdzie on jest? - Pewnie z inną.
- Zabolało. - Ty leżysz naga i czekasz na innego.
Mieliśmy sobie wzajemnie pozwalać na rozwój.
Wolałbyś, żeby małżeństwo nas dusiło?
Trudna sprawa.
Musisz panować nad tymi szaleńcami do jego powrotu.
Patrzą na mnie. "Jesteś jego przyjacielem, powinieneś wiedzieć".
Są nakręceni.
- Będziesz tak leżeć? - Kiedyś musi wrócić.
- Chcesz czegoś? - Przydałoby się jabłko.
Wybacz, że przychodzę do twych komnat, ale czas nagli.
Kometa. Mogę?
To świetny pomysł, który odwróci uwagę kraju.
I przepraszam za pojedynek. Wiem, że to nielegalne, ale muszę.
Tracę władzę na własnym dworze.
Spałeś z narzeczoną Pietrowa?
To się dzieje samo. Moje rozmowy z kobietami kończą się seksem.
Też tak myślę. To żałosne. Uważam się za innego, a jednak...
- Jesteś przypadkowym kobieciarzem. - Dobrze to ujęłaś.
Jak się rządzi Rosją?
Szok. Ja prowadzę trzyosobowe biuro. Przypomina to zaganianie...
pijanych, szalonych kotów, które strzykają trucizną
i gadają hieroglificznym szyfrem. Odwalamy dobrą robotę,
więc nie obcinaj nam funduszy, ale...
łatwo nie jest. Ludzie! "Za mało zarabiam". "Nie ma herbatników!"
"Dlaczego Anatol ma słońce w okno?". Z Rosją musi być...
Znów odbiegam od tematu. Brzydki zwyczaj.
Ale biuro z 80 milionami ludzi...
Obłęd! Pewnie eksploduje ci głowa.
Głowa, serce, wszystko.
Jak sobie radzisz?
Zdradzę ci sekret.
Nie wiem.
Próbuję być wredny, miły, przyjazny, tyraniczny.
Zawsze się mnie czepiają. Dlatego ciągle patrzę w niebo.
- To się dzieje. Tak jak mówiłeś. - Co?
- Wyruchaj mnie. - Co?
- Słyszałeś. - Tak, tylko...
- Powtórzyć? - Bardzo proszę.
Podejdź, przyprzyj mnie do ściany, unieś moją spódnicę i mnie wyruchaj.
Już się robi.
Hura!
Przestań mnie nachodzić! Nas!
Sprawdzałaś, czy z Piotrem robimy dziecko.
Idź, młodzieńcze.
Caryca, zapewne bez cytryny,
potrzebuje płukanki z pokrzywy i jadu węża.
Wchodzę znienacka,
bo wtedy widzę, co robią ludzie i jacy naprawdę są.
Jak wiewiórka zaskoczona przy jedzeniu orzecha.
Choć osobiście cieszę się, że znów się z kimś pieprzysz,
to jednak w dobie narodowego kryzysu zaczynam wątpić w twoje priorytety.
Wróć do seksu, gdy uratujesz kraj.
Uratowałam go.
- I reputację Piotra. - Sytuacja się zmieniła.
Plan ułożę sama.
- Kiedy? - Nie odzywaj się.
- Kiedy będę wiedziała, co robić. - To za mało. Dosyć łez i słabości.
Nie dosyć. Gdy będziesz mnie wyżymać, wyciśniesz tylko łzy i słabość.
To po prostu żałoba.
Możesz po prostu wyjść?
Nie.
- Elżbieto. - Katarzyno! - Straż!
- Wyprowadzić ją! - Dimitriju i Aleksieju,
jeśli dotkniecie mnie teraz, to już nigdy potem.
- Mój Boże. - Idźcie.
Widzimy się później.
Nad nikim nie mam kontroli.
Dowódca armii się pojedynkuje, choć zakazałam.
W całym kraju palą moje kukły.
Moje imię zachęca do nienawiści, nie do zmian.
A ja sama gniję z żalu.
Zaczynam być pewna,
że wmówiłam sobie i innym
wariacką historię, która...
teraz rzuciła Rosję na kolana.
Masz wrażenie, że zostałaś złamana.
Zostałam.
Nie do końca. Dziś rżnęłaś się z chłopakiem przy ścianie.
To było dziwne.
Nagle pomyślałam: "Chcę się z nim pieprzyć". Nic więcej.
Byłam tu i teraz i chciałam seksu.
- Czuję się okropnie. - Jakbyś oddaliła się od Piotra?
- Tak. Nie chcę tego. - Musisz to zrobić.
A jeśli nie mogę?
Wiem, że cierpisz i jesteś zdezorientowana,
ale musisz rządzić.
Albo?
Sama wiesz.
Ktoś inny zacznie. Ty?
Tak, ja.
Może, jak mówiłaś, to moje przeznaczenie, a nie twoje.
Może się myliłam.
Ja mam to zrobić,
ty zaś byłaś tylko ładną odskocznią, która pomogła mi zrozumieć.
Jezu.
Świat spala nas po wielokroć,
ale otrzepujemy się z popiołu i idziemy w następny ogień, wiedząc...
że nigdy nie strawi nas doszczętnie.
To ja. I taka osoba jest potrzebna.
Jutro, jeśli zasiądę na tym fotelu, nie wstanę.
Dla nikogo.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Gdzie ona jest? Nie poszedłeś za nią do Grigora?
Chyba się pomyliłem w osądzie.
A może nie. Zobaczymy.
Mam nadzieję, że połknęła haczyk i zrozumie, że nas potrzebuje.
- Postanowiłeś coś beze mnie? - Dołączyłem Georginę do planu.
Rozczarowująca, idiotyczna zdrada.
Załóżmy, że znajdzie dziecko. I pojmie, że jesteśmy następnym krokiem.
Niech zrobi następny krok, gdy następny krok będzie przygotowany.
Wiedziałam, że tu przyjdziesz.
To miejsce naszej trójki. Nikt by cię nie znalazł.
Gdzie Paweł?
- Grigor! - W górę nikt nie patrzy.
Ściągnij go.
Dokuczają mu ptaki, był też niedźwiedź.
- Niedźwiedź? - "Kudłaty" - powiedział Paweł po strzale.
Co za dzieciak.
- Z wiewiórczych skórek. Do kompletu. - Oszalałeś?
Najwyraźniej.
Ale już dobrze. Zajmę się tobą jak zawsze, kochanie. Odnieśmy go.
W pałacu nie jest bezpieczny. Dybią na niego i na nas.
W klatce na drzewie też nie jest bezpieczny.
Zróbmy to razem. Zawsze chcieliśmy dziecka.
- Nie. Mieliśmy Piotra. - Teraz to ożywiłoby nasz związek.
- Kocham Marial. - Nie! I drażni mnie, gdy tak mówisz.
Kocham ją. Ona nienawidziła Piotra, co jest dla mnie przykre.
Cierpię, gdy nie leży na mojej piersi.
Opłakuję tę stratę.
No i Piotr...
Nie czuję już nic.
Ale... Paweł jest wszystkim. To moja nowa dewiza.
Wciąż to powtarzamy. Paweł jest wszystkim.
Zgadzam się, jest wszystkim.
Powinien być carem. Załatwimy to.
- Co? - Jestem w tym dobra.
- W czym? Nie nadążam. - W polityce.
Udając, że się zmieniam, zmieniłam się naprawdę.
Jeśli sprawy pójdą w tę stronę, w którą zmierzają,
będzie potrzebny ktoś do rządzenia za Pawła.
Czyli ty?
- Co, kurwa? - Ty?
Czemu nie?
- Nie jesteś nimi. - Oni nie są nimi.
Nikt nie jest nimi, póki nie zdecyduje, że, kurwa, jest.
Można zmienić kraj na korzyść. Dla Piotra.
Dla naszego przyjaciela, by utrzymać jego ród.
- Nie pomogę ci jej zabić. On ją kochał. - Nas też. I dłużej.
Zrób to dla niego.
Nic jej nie jest, Pawełku. Widzisz?
Jej pierś faluje. To się nazywa oddychanie.
W lesie zawsze nasłuchuj odgłosu kroków.
Pamiętam.
Wszystko przerobiliśmy.
To!
Taczka z owocami.
- Wyborne! - Ty przystojny dzikusie.
Ty urocza seksualna chuliganko.
Jesteś niepewna. Wiesz, że tego nie lubię.
- Zastanawiam się. - Ty działasz instynktownie. Zabij ją!
Nadziej na pal i obwoź po Moskwie. Zasiądź tu z Pawłem na kolanach.
Pamiętam,
że patrząc w moje umierające, lecz piękne jak morze oczy,
obiecałaś podtrzymać mój ród.
- Są zmiany. Rozwinęłam się. - Nasza miłość jest wieczna.
Ty nie żyjesz, więc dla ciebie wszystko jest wieczne.
- Kocham ją. - Mnie bardziej.
Potrzebujesz mnie. Pamiętam to.
Potem był dziki seks.
Usuń ją,
zanim skatują cię byli Kozacy,
zezowaci od gorzały,
buzujący złością,
szczęśliwi tylko na widok krwi.
- Jezu. - Wiem,
mocnym opisem umiem zmienić nastrój. To jeden z moich talentów, pamiętasz.
Tak.
I kompletny brak empatii. Kolejny talent. Taki byłeś dla Piotra.
Kto tonie na własnym koniu? Ach, ten dzieciak!
Ty potworze bez serca.
- Podniecasz mnie... - Nie. Nazywam cię potworem bez serca.
Musisz objąć tron.
- Albo zginiesz i wszystko stracisz. - Sza!
Uciszyłaś Piotra Wielkiego?
Nie wybierzesz jej.
Może wybiorę coś innego:
moje pragnienia zamiast twoich.
Kłótliwa wywłoka!
Ślepy i głuchy tępak!
Mógłbym rozszarpać całe twoje ubranie zębami.
Ale nie możesz.
Możesz...
odejść.
Pojedynek. Nie powinienem.
To zaszkodzi carycy w tym delikatnym momencie.
Przypomina pijaka na skraju pomostu.
To się dzieje z ludźmi, gdy przeznaczenie przytłoczy serce.
- Odwołam to. - Nie.
Strzelajcie się. Ona musi rządzić.
Lub pokazać, że nie może.
Jak ja w dzieciństwie.
Miałem jabłka, ale ani nie chciałem ich ani rozdać,
ani zjeść, ani przerobić na cydr. Nie mogłem się zdecydować,
aż mi zgniły. Wyszedłem na idiotę.
Dla mnie ona jest jak młoda kobieta zagubiona na oceanie,
która rzyga do wody, bo męczy ją kołysanie i kąsają owady.
Ma nadzieję, że przyjazne rekiny doprowadzą ją do portu.
Szuka kompasu, ale, oślepiona przez kruka,
wpada do wody,
a wtedy rekiny po prostu...
Są rekinami?
Tak.
Armia i ja musimy iść równym krokiem, jak jeden mąż.
Rozumiem.
Cześć. To pilne.
- Hugo, co ty... - Wiesz, co tu czuję?
To, co kiedyś w Szwecji.
Upadek.
Przykro mi z powodu Piotra i armii.
Ponieważ wkrótce będziesz się dławić własną krwią, coś ci poradzę.
Uciekaj.
- Nie mogę. - Tak myślałem.
Chybione poczucie obowiązku.
"Nie zostawię ulubionego biurka".
A Paryż i Rzym?
Tam się będzie fetować ekskrólów i królowe.
To jedzenie, ta sztuka...
Widzę nowe życie.
O dziewiątej na dziedziniec podstawią powóz.
Weź Pawła lub powiedz mi, gdzie jest. Przyniosę go i pojedziemy.
Zastanów się.
Podejmij słuszną decyzję... lub nie - i giń.
Giń, dziwko!
Grigor. Co robisz?
Co za widok! Tego mi trzeba.
Czego chcesz? Poza, co logiczne, moim ciałem.
Wyjdź za mnie.
Znienawidziłeś mnie, bo nienawidzę Piotra. I zawsze będę.
Wiem. Ale cię potrzebuję.
W cichym lesie poczułem w sobie pustkę.
Odbijały się w niej echem odgłosy niedźwiedzi i ptaków.
Wypełnij tę pustkę.
- To ciebie mi brakuje. - Tak?
- Naprawdę? - Chcę nowego życia. Z tobą.
- Ja też. - Świetnie.
Zaszyjemy się w moim majątku, postawimy mur obronny i będziemy razem.
- Ty, ja i Paweł. - Jak to Paweł?
Muszę go wychować, dla Piotra. Teraz to rozumiem. Zróbmy to razem.
Miejmy własne dzieci. Rodzeństwo dla niego.
Nie będę wychowywać jego pieprzonego syna!
Wiem, że go nienawidziłaś, ale to dobrze.
Paweł pozna złożoność życia. Wychowamy go tak, by odebrał tron.
Albo i nie. Piotr tego nie chciał. Okaże się,
nie musimy decydować. Ubierz się. Jedźmy.
Kąpiel dobrze mi zrobi. I zęby mam fioletowe od jagód.
Kurwa.
Ty smutny człowieku.
Piękny i smutny.
Co robi Grigor w mojej wannie?
Myślałem, że ten chory romans się skończył.
- Cześć, Maksym. Odpoczywam. - Drzesz moje rzeczy.
Zabiłeś Pugaczowa
i rozpętało się piekło, ty zniewieściały potworku!
Arcy i ja panujemy nad sytuacją. Spoko.
Będziemy bezpieczni, gdy inni poginą. Mamy spryt.
Nie.
Nie "ty i Arcy".
Dość!
Skoro miałeś ją poślubić, uznaj to za udany unik.
Ty mogłeś zrobić unik, ale nie!
Ona nie była dla ciebie.
Niewierna i agresywna.
- Przyjaźniliśmy się. - I miałem wyrzuty.
Każde pchnięcie było jak wbicie sztyletu we własne serce.
- Chryste! Serio? - Wiedz, jak mi było źle.
W pewnym momencie zaczęła mi obciągać, a ja patrzyłem na twój portret.
- Wiesz, ten z rudym seterem. - Uwielbiam ten obraz.
Myślałem: "Niedobrze. Nie powinien się z nią żenić".
Szybciej, bo strzelę mu z bliska w tył głowy.
Dobra, zaczynajmy.
- Cudownie. Nie spóźniłam się. - To sprawa między nami.
Nielegalna.
Ale to rosyjskie zwyczaje. Chyba chcecie tak żyć. Tak?
Chciałabym zastąpić Mikołaja.
- Co? - Kpina.
- Ale przepisy pozwalają? - Tak.
Świetnie. Stań tam.
Sprzeciwiłbym się, ale...
...ja jestem carycą, a ty tchórzem, który nie chce umierać?
Ładnie powiedziane.
- Zaczynajmy. Wyjaśnij mi... - Nie mogę do ciebie strzelić.
Trudno. Ja do ciebie mogę.
- Super. - Zaczynamy!
10 kroków, obrót i strzał.
Raz...
dwa...
trzy...
Tu rządzi Katarzyna Wielka!
Kto nie rozumie, niech opuści dwór.
Pietrow, za godzinę w pałacu.
- Trzeba planować. - Będę!
To mój nos, tak.
- Daj mi go. - Idź do domu, Grigor.
On mnie potrzebuje.
Nie.
Ty jego.
Ale ona bardziej.
Jeśli odbierzesz mi Pawła, kiedyś cię odnajdę
i zabiję... w bardzo dziwny sposób.
Idź do domu.
- Ja nie mam domu. - Nieważne.
Zostaniesz carem, jak chciał dziadek.
A ja będę przy tobie jak życzliwy cień.
Pomogę ci w pałacu.
Nic mu nie jest, Pawle. Widzisz, jak faluje mu pierś?
Zobaczmy, gdzie jest wujek Arcy.
Spójrz, kogo znalazłam.
Cudownie!
- Tatiana? - Tak? A, to ty.
Przyniesiesz mi drugie jabłko?
Może położę się na brzuchu? Będzie mógł mnie wziąć od tyłu.
George przywiezie Pawła. Grigor też będzie.
- A Pugaczow? - Ani śladu. Ale co z tego?
Reszta pracuje dla Piotra oraz Pawła.
Tamci jedzą mi z ręki.
Udawajmy, że on mi wysyła rozkazy. Nie zorientują się.
Jakiś ty nakręcony! I przyniosłeś mi jabłko.
Chodź.
Szukałam cię.
Żeby znów mówić, jaki był okropny?
Wiem, co mi zrobił.
Wiem, że był złym człowiekiem i władcą.
Umniejszał mnie, a ja się starałam do niego dopasować.
Ale go kochałam.
Wciąż mam nas w sercu.
Zrozum to.
Rozumiem. A ty zrozum to.
Coś ci zaproponuję. Mam ważne materiały.
Potrzebujesz mnie.
Co to?
Korespondencja Arcy z Pugaczowem.
On to rozniecił i skłonił Maksyma do zabójstwa.
Znam ciemną stronę człowieka.
Dlaczego?
Bo ciągle spotykają mnie złe rzeczy,
a ludzie to kutasy. Dlatego mnie potrzebujesz.
Arcy...
Chodźmy.
Pan nasz udzielił mi mocy,
którą teraz kieruję w to dziecko,
by działało na Jego chwałę, gdy zasiądzie na tronie Rosji.
Ależ to się ciągnie. Przyspiesz, Arcy, i dawaj nam ślub.
Bóg dotknął...
- Tak, piesku! - Zaczęło się. Wybaczcie.
- Kurwa. Nie zwracaj uwagi. - Przyznajcie, że też w tym jesteśmy.
- Dobrze. - Dobrze.
Bóg cię dotknął i wybrał,
Pawle Piotrowiczu Iljiczu Wasiliewie Aleksiejewiczu Romanowie.
- Długo! - Mogłabyś...
- Powiedz: amen. - Wtedy strzelę.
- O cholera. - Hugo, ani kroku. Zginiesz!
Połóż go, Arcy.
Nie zastrzeli cię. Mów.
- Nie podoba mi się jego spojrzenie. - Dobra analiza.
Połóż dziecko i spierdalaj.
Wale!
Jesteś władcą, wybrańcem bożym. Amen.
- Amen! Tak! - Arcy!
Caryca chce widzieć patriarchę. Natychmiast.
Muszę pędzić.
Połowa załatwiona. Dla Piotra i Pawła, kochanie.
Między nami koniec.
Rozwód. Interesuje mnie długoterminowy związek z kim innym.
To się wydaje dziwnie właściwe.
Zasiadłaś.
Tak.
Pani, chciałbym przeprosić.
Niekiedy z lojalności burzy mi się krew
i zbyt zapalczywie działam w twoim interesie.
Także zabijam.
- Taki jest Maksym. - Siadaj.
Pani...
Arcy. Cześć.
Dziękuję za Pugaczowa.
Ja nie...
Nie obrażaj mnie fałszywym zaprzeczaniem,
ściskaniem paciorków różańca i zapewnieniami o niewinności.
We mgle żałoby tego nie zauważyłam,
ale to ty zawsze podsuwałeś mi rozwiązania.
Niedawno strzeliłam komuś w głowę zamiast sobie i przejrzałam na oczy.
Teraz widzę wyraźnie.
Tak.
Więc?
Prosiłam, byś mnie wyszkolił w politycznych rozgrywkach.
Tak.
To były dobre lekcje. Dziękuję.
Wszystko robiłeś sam czy z innymi?
Wdzięczność należy się... tylko mnie.
Działałem z miłości do ciebie. Sprawy wymknęły się spod kontroli,
ale zróbmy porządek i pokażmy Rosji twoją wielką władzę.
Tak.
Ludzie Cerkwi w całym kraju będą mówić, że prosili Boga o znak,
że Katarzyna Wielka jest przeznaczeniem Rosji.
Podasz im dzień i godzinę, niech patrzą w niebo.
- Kometa? - Właśnie. - Super.
Potrzebują historii. To jedna część.
Marial przygotowała ci oświadczenie.
- Co ci się stało? - Caryca mnie postrzeliła.
- Hura. - Maksym! Potrzebuję generała.
- Co proszę? - Jestem gotów.
Bez żartów, to berbeć!
Ogłoś, że zabiłeś Pugaczowa.
Objedziesz kraj z opowieścią o śmierci tego Kozaka.
Potem poślemy cię do szkoły wojskowej we Władywostoku.
Wyuczysz się tam fachu i wrócisz do mnie.
- Władywostok? - Tam są najlepsi krawcy w Rosji.
Ciekawe.
- Ale Marial... - Zgodziłam się dla dobra Rosji.
- Będę cię często odwiedzał. - Wystarczy raz w roku.
Wielementow, ty będziesz opowiadał o śmierci pod lodem.
Pietrow, w Moskwie przyznasz się do zabicia Piotra III i zrobisz...
- Proszę, powiedz: kanonadę. - Kanonadę.
- Genialnie. - Jemu to daje postrzelać.
Marial, przygotujesz oświadczenia: jedno, że Piotr III zmarł na hemoroidy,
drugie, że na ospę,
trzecie - że zginął w walce z powstańcami. I że ja jestem córką Piotra Wielkiego.
Lubię tę nową robotę.
Każdy dostanie historię, jakiej pragnie, a ja dostanę to, czego chcę i kiedy chcę.
Arcy, jeszcze jedno.
Straż!
Weźcie go, zerwijcie mu sutannę, wyszarpcie brodę z twarzy
i pogrzebcie go żywcem.
Stańcie w półokręgu... i naszczajcie na grób.
- Co? - Już!
Myślałem, że rozumiesz.
Czekajcie.
Cerkiew ma pół miliona chłopów pańszczyźnianych.
Podpiszesz to i dasz im wolność.
Ni chuja!
Dasz im też 10 milionów akrów, po 24 na chłopa.
Ten eksperyment odbędzie się bez szlachciców żądnej mojej krwi.
Mam nadzieję, że wstyd każe im uwolnić poddanych.
Podpisz lub giń.
Jasne.
- Dobrze. - Dzięki.
Puśćcie mnie!
Myślałeś, że cię uwolnią? Uroczo.
Brać go.
- Katarzyno. - Kurwa, ograłaś mnie!
Dobrze się wyuczyłam.
- Ściąć mu głowę i przynieść. - Głowa? Zrobi się.
To było ekscytujące.
Twój fotel.
Myślałam, że nie wstaniesz.
To było ultimatum.
Musiało zabrzmieć dramatycznie, inaczej by nie zadziałało.
Możesz odejść.
Mężu...
To dobry dzień, by zabić carycę.
Dawaj.
O kurwa.
Skurwiel!
Nie zrobiło tego przeznaczenie. Tylko ja.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober