Размисли што ќе речеш?
Петар е мртов. Тој човек е натрапник.
Имаме и памфлети. -И ебаната Катерина Велика, судбоносна жена.
Интелигентна и разумна. -Со слатко тело. -Паметот е важен, кучко!
- Глупава си. - Се карате како куче и маче.
Мислев дека дупењето со ист маж ги зближува жените.
Го прави ли Григор она со два прсти и зуечка вибрација?
Разбирам. Јас го научив на воведната оргија за 16-годишници на дворот.
Го прави. Многу е...
Чудно е кога го прави тоа. -Звукот е чуден. -Како лимен оркестар.
Во занес си и одеднаш почнува: "бам, бам, бам". -"Пам, пам, пам".
"Пам, пам, пам, пам, пам-пам-пам-пам-пам".
Но одлично се дупи.
Нема на што.
Стигнавме. Не знам што друго би кажала.
Ќе се сетам на нешто. А можеби и нема. Ќе се сетам.
Имате ли камкват? Ми се јаде.
- Изеби ги со очи ако може. - Се разбира, го кажа тоа.
ВЕЛИКАТА
ПОВРЕМЕНО ВИСТИНСКА ПРИКАЗНА
СУДБИНА
- Тргнувај! -Ова беше жестоко, ебате! - Ебена германска курво!
Ќе ти го фрлам трупот пред Петар!
Фала. -Мислиш дека нишанев во него? -Добро си?
Навистина ме мразат.
Навистина не треба да ме тешите.
Не помогна кога престанав да зборувам и се расплакав.
Надушкаа слабост.
За Петар!
Маж трча покрај кочијата. Да го застрелам или да почекам да се измори?
Застрелај го!
Гледате? Сепак можете да се сложувате.
- Не престанувам да мислам на тоа. - Овде сме со денови и се натегаме.
Не можам да го убивам својот народ, Агнес! Тоа е за восхит. -Сфаќам.
Освен делот кога бевме блиску да си ја вратиме Шведска, а ти се откажа.
И сега се криеме в соба, а кога ќе земам виљушка в рака,
посакувам да ти ја заријам во лицето.
Гледаш? Се натегаме.
Би требало да излеземе. Нешто се случува!
Не знам баш. -Да сакаше, веќе ќе нe убиеше.
Токму така. Таа не сака да нe убие, а другите би можеле!
Имам добро претчувство. Мислам дека "Хуголенд" е уште во игра.
Тоа е визионерска идеја. Јас ја претставувам иднината!
Никој не го очекува тоа. Не сум некој стар крал. Јас сум...
Поинаков.
Се чувствувам зачудувачки добро. Како новата иднина да чека избор.
- Те мразам! - Невозможно! Да одиме.
Хуго!
Што да правиме? -Ќе му се придружиме на Петар. -Петар е мртов!
- Сигурен си? -Наводно е. - Таа вели дека е, но нема труп.
Елизабета наводно решила да не го враќа.
- Мислам дека Петар е жив. - Тој му е двојник, Татјана.
Има смисла. Беше овде кога почна востанието. -Мислиш?
Или беше двојникот зашто тој замина, а таа го покриваше? -Ебате!
Интересно... -Мисли на она што не сакаат да мислиш, Аркадиј.
- Не разбирам... - Заминуваме. Му се придружуваме.
Пугачов ја зазел Москва.
- Во ред. Фала. - Молам? Ме слушнавте?
- Да. Пугачов ја зазел Москва! - Ебате! Катерина!
- Петров, застрелај ги. - Во ред. Главата или газот?
Еден в глава, еден во газ. -Некој мора да и помогне. -Тој некој сум јас!
Морам да го нахранам Максим.
Чудно, но слатко.
Елизабета?
Мора да го помажеме Павел. Тој е син на Петар, а Катерина е во неволја.
- Не обидувај се да ме изиграш. - Зар немам право?
Подготвено е?
Што изведуваш?
- Не е како што изгледа. Игра е. - Не се наполнети.
Па, еден би требало да биде.
Овој. Интересно.
Добро си?
Искрено, загрижена сум за тебе. А не можам да сфатам зошто.
Не е смешно! Што се случува?
Не ја сфаќаш сериозноста на ситуацијата! А сега и ова? Прибери се!
Се трудам. -Вперувајќи си пиштол в глава? -Тестирам.
Кога дојдов во Русија, почувствував нешто. Судбина.
Или си вообразив така. Да избегам од фактот дека Петар не ме сакаше.
Ако ми е судено, нема да изберам погрешен пиштол.
Тоа е лудо! -Ако ми е судено, Пугачов нема да победи.
Ако е заблуда, луѓето ќе ме мразат. Како што е. А тој ќе успее и победи.
Ќе те протресам со надеж дека некои нешта ќе ти се средат во главата.
Знам дека не е добар момент за егзистенцијална криза.
Одеднаш стана несигурна во тоа? Ова е грозен момент.
Но тоа е во мене.
Всушност, не чувствувам како да е. Погледни го Петар.
Имаше приказна за својата судбина, но не беше тоа.
Тоа беше заблуда која го одведе во смрт. -Ти не си тој!
- Во што сум поинаква? -Имаш судбина! - Смешно. И вистинито,
судејќи по денешните пиштоли.
Каде е Павел?
- На безбедно. -Постојано велиш така. - Не сакам да го вмешувам.
Но роден е во ова! Нема излез за никој од нас!
Добро јаболко!
Мораме да го помажеме!
Не.
Гневна си? -Се тресам. Како и твоето владеење. Пугачов го глуми Петар
и вели дека си нелегитимна. Мораш да го помажеш Павел да биде дел од лозата.
Ќе размислам. -Вечерва е во Москва. Немаше време за размислување!
Дозволи ми да ти помогнам. Знам што треба да направам.
Изгледа дека секогаш знаеш. Зошто овој престол не е твоја судбина?
- Сe ти оди одлично. -Тоа не е за мене. - Им служиш на тие мажи.
А зошто не би можела ти? Го нема во тебе или не си размислувала за тоа?
Си размислувала ли за тоа?
Размислувам само за тоа да останеш жива и да не мораме да гледаме
низ прозорецот како доаѓаат да ни ги пресечат бледите вратови.
Помажи го Павел и тргни на Пугачов.
Сите мислат дека е Петар.
Ако го убијам, ќе мислат сум го убила маж ми.
Не сакам таква приказна за Павел.
Ни за Петар.
Тој сакаше наследство.
Ова не смее да биде тоа.
Боже!
Тешко е, нели?
Да бидеме без него.
Насекаде е каде што го нема.
А тоа е...
Насекаде.
Да.
Мариел, одврзи ме!
Грозна жена си! -Ти го спасувам животот. -Морам да ги поправам нештата.
- Тврдев дека го убив и испаднав будала. - Така и изгледаш.
Неверојатно!
- Мислев дека ни тргна добро. - Се сеќаваш ли дека си дете?
Јас сум ти сопруг и мораш да ме почитуваш!
Би сакал да ме одврзеш, душо.
Мариел!
- Одлична си! - Биди како него!
- Татјана, како свила си! - Да! И отсекогаш ме посакуваш!
Отсекогаш те посакувам. Ти...
- Ти си како праска со крем во лето. - Да! Зборувај ми за храна! Тоа!
- Како сос "Строганоф" си. - Да!
Како "суфле" си.
Го видел некој Пу... Царот Петар?
Аркадиј! Мојот најдобар пријател и десна рака. Сешто поминавме! -Да.
- Да, јас сум. - Пријатели, што велиме?
Петар! Петар! Петар! Петар!
Тие ја мразат. Пугачов е сега во Москва.
Ќе нe изрезбарат како шаховски фигури. -По Москва, следуваме ние.
Затоа го реков тоа. Ме слушаш ли воопшто?
Григор?
Ме слушаш ли? -Размислувам за Павел. -Сите размислуваме.
Мора да го помаза. -Тој не сакаше. Нема да го помазаат!
Доаѓа Мариел. Да ве предупредам во текот на предавничкиов,
- но возбудлив разговор. - Не прислушнувај!
Г-це Димова, вашата страст е...
- Фала, Петра. - Навистина ќе ми заблагодарите.
- Навистина згрешив со неа. - Григор?
Може да разговараме? -Ние разговараме. Венчани сме. Го имаш Максим.
- Ти го спасив животот. - Да? -Цел живот се каам.
Поради ова најмногу ќе се каам. Григор... -Не знам што се случува.
- Не можеме да се откажеме. - Можете. Ако сакате туѓо мислење.
Замолчи! Григор... -Сите кажуваат нешто. Но тоа се само зборови.
Лебдат во воздухот и не ми значат ништо. -Петар е мртов. Ние не сме.
Сите се мртви за мене отсега. Не ми е гајле за вас.
Понекогаш реагира импулсивно и непромислено.
- Неочекувано е и секогаш се навлажнувам. - Мислеше на тебе, не на мене.
Мислиш? Солзите во твоите очи велат поинаку. -Ќе се откачиш ли?
Нема! Зашто живеам овде со мојот сопруг.
Тргнете се од неа!
Останете така.
- Се шегуваш? - Морам ли да ве потсетувам?
Ајде тогаш...
Добро утро, Павел! Како спиеше?
Не јади го тоа. Ти донесов многу храна.
Кисели ореви, гради од гулаб, сирења со вкус на газ
какви што сакаше татко ти и млеко со вотка.
На здравје!
А додека ти се гостиш... Така е.
Татко ти обожуваше музика.
Би сакал да ти го пренесам тоа.
Ти јади, а јас ќе свирам.
Петар! Петар! Петар! Петар!
- Уште една победа, пријатели. - Да живее! -Петар! Петар!
И ќе продолжиме да победуваме
зашто јас сум вистинскиот цар на Русија, избран од Бога! -Да живее!
Катерина наскоро ќе биде уништена зашто предизвикува зло.
Никој не го знае тоа подобро од мојот пријател, Аркадиј Василевич!
Срцето ми затрепери зашто сум пак со мојот пријател, Петар Трети.
Мора да го прославиме ова! Утре заедно со илјадници браќа
ќе си ја вратиме оваа ебана земја! -Тоа!
- Разбуди се, гомно дебело! - Да живее!
Сите облечете се убаво.
Ќе го ебам секој што ќе посака! -Јас сакам!
- Каде е Жан-Пјер? - Сака некој палачинки?
- Вознемирен сум. Рече само еднаш. - Тоа е политика, Аркадиј.
Георгина го правеше тоа за Григор, јас за тебе. -Знаеш дека не е тој?
Знам. Веројатно. Но конечно сме втори. Нема за што.
Предјадења, паштета од гуска, школки и сок од розов кромид.
Аркадиј, разголедај го менито со Жан-Пјер.
- Петар! -Се разбира, Петар. - Петар! Петар! -Да живее!
Татко ти имаше сопствен звук кој јас не можам да го произведам.
Нема да ја сфатиш таа убавина.
- Пичка! - Да живееш, Павел!
Млеко со вотка.
Да! Да...
- Прекрасна згрутчена крв! - Мило ми е што се забавуваш.
Ми треба нешто против болки. Вотката веќе не помага.
- А да те убијам? - Смешно.
Три таблети од овие дневно и ќе помине за еден месец. -Молам?
Не. И татко ми го имаше ова. Умре од тоа.
Пред неколку години откривме лек.
Да ми ги читаше памфлетите, ќе знаеше. Но не ги читаш.
Сфаќам. Мислеше дека ќе умреш, па закашка сe.
Сега Петар е мртов и не си веќе војник. Треба да ги читаш памфлетите.
Изненаден сум што не ве уби и тебе и Хуго, но изгледа и таа не е добро.
- Би се омажила ли Елизабета за мене? - Ебате... -Долго ја знаеш.
- Знаеше за неа и за Петар Велики. - Не умирам?
Го утврдивме тоа и почнавме нова тема. Ќе го закопа некогаш тој човек?
Тој беше бог, не човек. -Го лекував од генитални брадавици. Беше човек.
- Ебате! - Се чувствуваш како глупак.
- Да. - За тоа немам лек.
Не умирам!
Ќе го игнорирам фактот дека многу користеше јазик.
Лажниот Петар наводно ја зазел Москва. Имам големо...
- "Дежа-ву"? - И ти исто? -Да.
Срање! Ни треба некој пријател.
Знаеш кого не го убиваш на дворот?
Корисните луѓе.
Не може да одиме кај Катерина, можеби нe подзаборави,
ќе ја потсетиме да ни ги пресече главите. -Секоја чест.
Па... Која ни е најдобра опција?
Правам нешто погрешно? -Неколку нешта врзани за свитливоста на јазикот
и недостаток од кружни движења кои би предизвикале поинакво чувство
за за ме доведат до оргазам.
Но не е тоа, туку...
Катерина. Ова востание, Петар...
Каде е Павел?
И дали на крај ќе ме расчеречат како стек за козаците?
- Фасцинирачка смрт, всушност. - Сакав да те побарам по оргазмот.
- Што? -Можеби не е вистинско време. - Никогаш не е, ако те интересира.
Не?
Не. -Не? Можеби таа твоја црна дупка ќе ја пополни љубовта на добар доктор.
- Сакам само еден човек. - Петар Велики е мртов. Ти си жива.
Јас сум жив. Ако ги поправам кружните движења и свитливоста на јазикот,
- би биле добар пар. -Погрешно време? - Не. Фала, Винодел.
- Можеш да си одиш. - Размисли за тоа. -Нема.
- Хуго, како ногата? - Многу болно. -Одлично.
Размислувавме што можеме да и понудиме на Русија.
Самоубиство би било одлично. За жал, Катерина е необично неодлучна.
- Ќе нe остави да живееме? - Можеби нема. Чудна е.
Има проблеми, сум искусил востание и имам искуство.
Никој во палатава нема искуство како крал, нели? -Пропаднат крал.
Знам стапици и грешки кои треба да ги избегнува, добар стратег сум,
лукав, ја придобив руската војска. Болна точка, вредна да се спомене.
Но сум и прилично добар љубовник.
Повремено. Но очигледно е дека Винодел не ве задоволи,
па како што забележувате, брз сум на јазик и мајстор сум долу.
- Може да ви послужи некој како мене. - Да. -Одлично!
- Да ви ја излижам минџата? - Најди го Павел. -Фантастично!
Агнес, ти можеш да останеш.
Ќе го фатиме и ќе се спогодиме. Петров, како да го фатам?
Две нешта. Не сум за фаќање. Ќе ги поттикне неговите следбеници
- да го нападнат Санкт Петербург. - Одлучено е. Размислувај во себе,
- но не зборувај. - Планира собир во Москва.
Место нападот кој ќе стане крвопролевање,
милиција, животни и продавачи, да го изолираме на сцена и да го стреламе.
Мора да умре пред нив. Никој нема да знае кој бил.
А да ги слушаш моите наредби? -Треба да давам паметни и искрени совети.
Самоуверен си. -Го има тоа во себе. -Затоа што сум згоден,
па животот ми е полесен, како што знаете.
Пораснав со многу прилики и жени, си ги припишував заслугите за тоа,
но еден ден се запрашав. Набрав лилјани
од кои долго имав осип по лицето и воспаление на очите.
Како што и очекував, тоа се повлече.
Сфатив дека паметот и дисциплината ќе ме туркаат понатаму.
Но неодамна некој несмасен идиот ми ја дупел свршеницата, па ете.
Свртивме од темата. Ми се допаѓа неговиот план за убиството.
Да те прашам нешто, Петров?
На боиште летаат куршуми околу тебе, луѓе умираат, а би можел и ти,
како гледаш на тоа? Неизбежна смрт, судбина? Што?
- Среќа. Ебено глупава среќа. - Вистина? Не верувам во среќа.
- Знам дека не сакаше да ме видиш. - И уште не сакам. -Многу ми е жал.
Бев будала... Глупав старец со приказни како требало да живеам,
како да умрам. Те разочарав. Ќе се каам до крајот на животот.
Мислев судбината го дофати овој стар коњ.
Но испадна дека нема да умрам уште долго време.
Да ги следиме памфлетите на Винодел и да се спасиме од мака.
Ебано глупава среќа. -Или логика да одиш кај доктор кога си болен.
- Чудесно! - Како и да е, одлични вести.
Полесно ми е кога знам дека тебе ти е полесно.
Слушнав, Пугачов ја зазел Москва. Знам што треба.
- Мило ми е, но сe е под контрола. - Послушај ми го планот.
Ни треба жив. Сите да дознаат дека не е Петар,
туку глупав и ништожен козак.
Заменете му го животот за турнеја на која ќе признае дека не е Петар.
- Ќе уништи сe што создаде. - И јас мислам така. -Полно е дупки.
- Петров, послушај го Велементов. - Ако е жив, ќе има побуна.
- Без него, другите не ќе знаат каде. - Ако го убиеме, ќе мислат дека е Петар.
Павел ќе се прашува што се случило. -Да.
Ќе го следиме планот на Велементов. Петров, реализирај. -Тоа е мојот план.
- Ќе го реализирам. - Тој е на чело на војската.
- Мило ми е што си жив. - Во ред. -Оди!
На дворот во Москва владее напнатост и страв.
Разговарај со нив и смири ги.
Без долги паузи и плачење, се надевам.
- Тој фатализам ќе те убие. - Можеби и нема.
Мислам дека планот на Петров е подобар.
Сакаш да го убиеш Пугачов зашто те потсетува на Петар. -Не е вистина.
- Грд е и нижтожник е. - Очигледно луѓето го слушаат.
- Што треба да значи тоа? - Да, Мариел, како мислиш?
- Има нешто. - Од каде знаеш?
Бев слугинка. Понекогаш се гледавме.
Не знаев. -Ни јас. Кажи, Мариел. -Не е важно.
Има нешто. Добар говорник е. На луѓето им се допаѓа.
Но ми се допаѓа планот. Тоа сакам да кажам.
И јас сум добар говорник.
- Исполни го носето со мирисот на Павел. - Најдобар трагач за трупови.
- Наоѓа и живи? -Не сме пробале. - Зошто ви е?
Приватна работа. Утре вратете ми го. Ќе има трупови на дворот,
благодарение на лудата кучка.
Може да кажам нешто?
Знам дека луѓето се загрижени и владее паника поради она во Москва.
Сакам да знаете, што и да се случи... Тоа ќе се случи.
Имаме план. Пугачов... Повторувајте по мене.
Пугачов, а не Петар Трети.
Пугачов, не Петар Трети. -Важно е цела земја да го знае тоа.
Ќе биде фатен и заканата ќе исчезне од нашите животи. Ќе победиме.
Фала, Георгина. Да се напиеме чај и да каснеме колачи,
- претставува слаба закана. - За Катерина Велика! -Да живее!
- Гледаше право во мене. - И уште гледа.
Хуго, Агнес и кучето.
Многу жалиме за Петар. Ми беше како брат крал.
- Сам избра. - А ти избра да не нe убиеш.
- Сакам да разјасниме. - Можеби би требало.
Но, дали сте вие виновни? Се обидовте да си ја вратите земјата,
Петар самодовербата, а јас маж ми жив. Никој не успеа, па...
Сите ќе страдаме.
Фала, Смолни. Многу љубезно.
Бадеместо е. Многу вкусно.
Може да пробам?
Се разбира.
Идиот си! -Ако мислите дека ја отрув, грешите!
Бадеместо? Арсен и бадеми. Сите знаат.
- Зошто вие не ја убиете? - Попаметна сум од тоа.
- Здраво, маженце. -Одврзете ме. - Погодно за младенци.
Нели? Се сеќаваш кога ме заклучи во орманот и забиваше шајки?
Одеднаш една ќе ми излезеше. Беше напнато.
А пак сексот кога те пуштив...
Малку се скаравме. Одврзете ме.
Не треба да се мешаме во туѓи бракови.
- Морам да мочам. -Павел е кај неа? - Одврзете ме и ќе ви кажам.
Кажи или ќе го натерам кучето да те изеде.
Нема.
Пријатно!
Какво колаче си!
Фала.
Совршено.
Добро е? -Да. Сега ќе одам пак кај него.
Елизабета ќе го бара. А можеби и другите.
- Добро си? -Само малку арсен. - Арсен?
Раскажи ми нешто за него пред да одиш.
Се сеќавам, по онаа вечера кога ти кажа дека те сака.
Дојде во мојата соба, трепереше, зашто никогаш не го почувствувал тоа.
Со денови ме тераше да пробувам сешто.
Сe ми се чинеше... Некако поостро. Шумата живна,
а школките беа како морски бранови. Не знам ни сам.
Рече дека си го уништила светот што го знаел и си го заменила со блескав.
Убава приказна.
- Ќе одиш кај Винодел? - Ќе помине. Или нема.
Кажи му на Павел дека го сакам.
- Го знаеш Пугачов. Како успеа? - На што мислиш?
Поттикна десетици илјади луѓе да се побунат и да ризикуваат за него.
Идиот е. -Мариел вели дека е добар говорник.
Од каде знае таа? Ќе одам.
- Каде замина кучето? - Григор. Ќе те убие.
Тоа е проблем.
Да, ова е пиштол. Имаш добри сетила.
- Здраво, јас сум. Само нешто... - Ќе ти го откорнам дишникот
- и ќе го користам како сламка за пиење. - Или, да бидеме пријатели. -Луд ли си?
Двајцата тагуваме, ни умре пријателот. Имам чудно чувство за вина.
Зашто си виновен!
Можеби е тоа. Интересно. Најдобри се пријателите кои предизвикуваат.
Со чекан ќе ти го смачкам черепот на мали парченца.
Не сакаш да ме ислушаш. Те сфаќам.
Знам дека си тажен. И јас сум. Но мора да бидеме заедно.
Или... -Ми се допаѓа. -Жив ќе те запалам! -Од секогаш ми се допаѓаш.
Ебате!
Павел е најважен!
Ебате!
- Си го видела, нели? - Молам? -Пугачов.
- Рече дека е добар говорник. - Да. -Не. Си била на собирот.
- Да, бев. Нема веќе да те лажам. - Го ценам тоа.
И?
Не можам да објаснам, едноставно...
На моменти ти се чини како да те разбира.
Можеби морам да го видам за да разберам.
Да одиме.
Ќе одиме?
Подгответе кочија за Москва.
- Реков да почекате! - Кажи му на песот. -Што правите?
- Како се осмелувате? - Види!
- Му го дала на Григор? - Кого?
- Фала. -Павел? - Не го реков тоа. Само наминавме.
Сe е во ред.
Боже!
Мислам дека во шумава не си сигурен, Павел.
- Добро си? - Влакнесто.
Да, беше влакнеста.
Бегаш?
- Запали оган и... - Ќе го изгаснам!
- Лута сум ти. -Ајде пак. - Нема да уживаш во тоа.
- Уште има надеж. - А планот е?
Ќе го убијам.
Добар план. Се плашам дека повеќе сакаш да се галиш со него.
Го најде Павел?
- Ни ти не ја заврши работата. - Може да изгубиме сe поради тебе.
Тогаш дозволи да продолжам.
Колку возбудливо!
Сешто се случува, Павел. Во Русија секогаш нешто се случува.
Многу луѓе сакаат да ја убијат мајка ти поради тој што го глуми татко ти.
И... Сите сакаат да те помажат.
Тоа би те направило мета. Подобро да те изеде мечката.
Татко ти не го сакаше тоа.
Нека одебат, нема да се случи тоа.
Ти и јас овде сме безбедни.
Види.
Јади паштета од гуска.
Ти предлагам нова рунда со јазикот. Пиев сок од бозел,
сега е понежен и поеластичен.
Постојано се трудиш. -Научник сум. Испробувам додека не успее.
Го ценам тоа.
Но пак го гледаш оној великан.
Како да те излекуваме?
Цел живот ми се измени кога го запознав.
Сe што сакав беше тој и неговите желби.
Жалиш по тоа?
Не, но можеби е време да сменам нешто и да најдам своја насока.
Можеш да го најдеш тоа и со мене.
Можеби.
Слушна? Гаду еден!
Петар! Петар! Петар! Петар!
Добра вечер, Москво!
Дали си добро?
Да. -Се собравме овде поради љубовта кон мене, Петар Трети!
Петар! Петар! -Можам да го слушам ова цела ноќ.
Треба да измислиме ѕвоно кое ќе ѕвони како моето име!
Да ве чујам! Гладни сте? -Да!
- Потполошка во сос од лук! - Да живее!
- Ебате! - Се однесува како него.
- Да. - Малку сол со лимон.
- Ја користи неговата сол? Копиле! - Катерина, ќе те убијат!
Го хранам својот народ и се грижам за него,
за разлика од онаа шугава германска вештерка и курва!
"Вештерка"?
Во Русија ја доведе сегашниот патријарх кој е обземен од ѓаволот.
Ќе го убиеме да ја зачуваме чистотата на Руската црква! Го сакам Бога!
- Бог! Бог! - Ви се допадна потполошката?
- Потполошка! Потполошка! - Заебани идиоти!
Нејзе не и е гајле за нас! Ние сме...
"Не" значи "не", царице!
Јас велам дека е доста!
- Јас ќе одам, ти однеси го во кочијата. - Можам и јас. Ти треперат рацете.
Погледни!
- Како плочите на Мојсеј. - "Не убивај го, фати го жив." Глупост!
- Заповед. -Нели ја презеде војската? - Јас ќе одам. Гледај и учи.
Биди во кочијата, јас ќе одам. Моја заповед, на чело на војската сум.
Поздравот не е задолжителен. Строг сум, но олабавен.
Петар! Петар!
Еве што е чудно. Дојдете поблизу.
Ја љубев...
Со целото свое ебано срце!
Дозволив да управува со царството и затоа барам ваша прошка.
Глупаво срце! И вие сте биле такви, нели? -Да!
Но потоа се случи нешто.
Додека јавав, наидов на една барака. Имаше еден стар пар.
Имаа компири и леб, ме поканија да седнам. Јадевме.
Пиевме вотка... Пеевме. Погледнав во нашето ѕвездено небо
и нивните сини очи...
И се скршив. Бев преплавен од љубов
и сфатив што му треба на мојот народ. Тие се богатството на Русија.
Така е! -Не се златото и свилата. Тие се! -Така е!
Ебате!
Рускиот народ... Мој народ! -Така е!
Русија! Русија!
Потоа и кажав на Катерина за просветлувањето. Знаете што рече?
"Звучат како луѓе кои требало да умрат уште во утробата."
Сфатив дека нашата љубов е лажна, а таа е измамничка што нe мрази!
И смеејќи се, го зеде ножот и ми го зари!
Да разговараме за Павел. Го заточи.
Слушнав дека е веќе мртов и од неговата кожа си направила чанта.
Ќе биде убиена или ќе падне на колена пред мене!
Да, тоа е метафора, но и шега за пушење патлак!
На здравје!
Ќе ја подобрам нашата земја, ќе ги убијам странците што нe презираат,
ќе изградам најголеми тврдини и ќе испратам бродови да го украдат
целото злато и ракуни од Америка! Ќе имаме слуги,
но нема да бидат Руси! Нам ќе ни служат!
- Така е! -Да! - Тоа!
Ова се лаги! -Од секогаш сакам вака да ја завршам вечерта.
- Со вреќа полна со глави! - Тоа!
Гроф Волпов, вие сте прв!
Колку добро го фрлив!
Војвотката Пастанак! Уште и се очите отворени! -Да!
Брза измена!
- Микалов! - Тоа!
- Лебедев! - Тоа!
Благороничката Никитин! Уште ги има обетките! -Тоа!
Убиј ја! Убиј ја!
- Катерина? Катерина! - Убиј ја! Убиј ја!
Убиј ја! Убиј ја! Убиј ја!
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС