Wiesz już, co powiesz?
- Piotr nie żyje, a to jest oszust. - Mamy też broszury.
I cholerną Katarzynę Wielką. Kobietę z przeznaczeniem.
Inteligentną i dowcipną.
Z pysznym ciałem.
Liczy się umysł, kurwo. Ta tylko o cipie!
Jak dwa wściekłe kociaki w kuble.
Zawsze uważałam,
powinien zbliżać kobiety.
Grigor robi wam dwoma palcami, nucąc?
Chyba mamy odpowiedź.
Ja go nauczyłam. Na instruktażowej orgii dla szesnastolatków.
Robi. I to jest...
- dziwne. - Dziwna jest melodyjka.
Orkiestry marszowej!
Jesteś podniecona, a on... pam, pam, pam!
Ale i tak jebie jak złoto.
Proszę bardzo.
Jesteśmy. Nie wiem, co jeszcze powiedzieć.
Samo przyjdzie. Albo i nie.
Przyjdzie.
Ma ktoś kumkwaty? Naszła mnie ochota.
- Ruchaj ich wzrokiem. - Wiadomo, że to mówisz.
WIELKA. HISTORIA MIEJSCAMI PRAWDZIWA
PRZEZNACZENIE
- Jazda! - Jasny gwint, było ostro!
Jebana niemiecka kurwo!
Rzucę twoje ścierwo u stóp Piotra!
Dzięki.
Zakładasz, że celowałam w niego?
W porządku?
Naprawdę mnie nienawidzą.
Dzięki, że nie próbujecie mnie pocieszać.
Nie pomogło, gdy przestałam mówić i się rozpłakałam.
Wyczuli słabość.
Dla Piotra!
Ktoś za nami biegnie. Zastrzelić go czy niech się zmęczy?
- Zastrzelić. - Widzicie? Można się dogadać.
Wciąż o tym myślę.
Tkwimy tu od wielu dni
i dlatego zaczynamy sobie dogryzać.
Nie mógłbym zabijać rodaków. To godne podziwu.
Rozumiem.
Tylko że byliśmy tak blisko odzyskania Szwecji,
a ty to spaprałeś, bo się boisz widoku krwi.
Teraz ukrywamy się w komnacie,
a ja, zawsze, gdy biorę widelec,
mam ochotę wbić ci go w twarz.
Widzisz? Dogryzamy sobie.
Kurna, tam się coś wyprawia.
Nie sądzę.
Gdyby chciała nas zabić, to już by zabiła.
Dobra, ona nie chce. Ale inni?
Mam dobre przeczucie.
Hugolandia jeszcze może się ziścić.
Wizjonerski pomysł.
Jestem przyszłością. Wiem to.
Tylko nietypową. Nie jestem jakimś starym królem.
Jestem... kimś innym.
Dziwnie dobrze się czuję. Jakby przyszłość czekała, aż ją zerwę.
Nienawidzę cię.
Niemożliwe. Chodźmy.
Hugo!
Co robimy?
- Przyłączamy się do Piotra. - On nie żyje. - Tak?
Na to wygląda. Zginął.
Ona tak mówi.
Ale ciała nie ma.
Ponoć Elżbieta postanowiła go nie wyciągać.
- Ja myślę, że to jest Piotr. - Sobowtór.
Logiczne: gdy zaczął się bunt, Piotr był tutaj.
Tak? Czy zostawił sobowtóra,
bo sam wyjechał, a ona go kryła?
Kurwa! Ciekawe.
Myśl o tym, o czym nie chcą, żebyś myślał.
- Nie rozumiem, co to znaczy. - Że wyjeżdżamy. Do niego.
Pugaczow wziął Moskwę.
Dobrze, dzięki.
"Dobrze, dzięki?". Słyszałaś?
Tak. Pugaczow wziął Moskwę.
Kurwa. Katarzyno!
- Pietrow, strzelaj do nich. - W głowę czy w dupę?
- Jedną w głowę, drugą w dupę. - Ktoś musi jej pomóc.
Nie ktoś. Ja.
Muszę nakarmić Maksyma.
Dziwne to, ale miłe.
Elżbieto?
Trzeba namaścić Pawła. To syn Piotra,
- a Katarzyna ma kłopoty. Działajmy! - Nie próbuj manipulować.
Mylę się co do czegokolwiek?
Gotowe?
Co robisz?
Nie to, co się zdaje. To gra.
Nie są naładowane?
Jeden powinien być.
Ten. Ciekawe.
Wszystko w porządku?
Szczerze mówiąc, martwię się o ciebie. Choć nie wiem dlaczego.
To nie jest śmieszne. Co się dzieje?
Nie przejmujesz się powagą sytuacji, a teraz to?
- Musisz wziąć się w garść. - Próbuję.
- Przystawiając sobie broń do głowy? - To taka próba.
Gdy przyjechałam do Rosji, poczułam coś. Przeznaczenie.
Albo coś sobie uroiłam,
by nie myśleć o tym, że Piotr mnie nie kocha.
Jeśli to przeznaczenie, nie wybiorę złego pistoletu.
Szaleństwo!
Jeśli przeznaczenie - to Pugaczow nie wygra.
A jeśli mam urojenia, to ludzie mnie znienawidzą.
I on zwycięży.
Potrząsnę tobą bardzo mocno
w nadziei, że klepki wpadną na miejsce.
Przyznaję, to zły moment na ten dylemat egzystencjalny.
Zadziobywana na śmierć kaczka nie wie, czy sama potrzebuje dzioba?
To chujowy moment!
Ale to jest we mnie.
A raczej - nie czuję, że jest.
Pomyśl o Piotrze.
Opowiadał historie o swoim przeznaczeniu,
którego nie miał.
A te urojenia doprowadziły go do śmierci.
Ty nie jesteś nim.
Czym się różnimy?
Ty masz przeznaczenie!
Zabawne. I prawdziwe, według dzisiejszych pistoletów.
Gdzie jest Paweł?
- W bezpiecznym miejscu. - Znów mnie zbywasz.
- Oszczędzę mu tej gry. - Urodził się w niej.
Dla nikogo z nas nie ma ucieczki.
Dobre jabłko.
Musi zostać namaszczony.
Nie.
- Jesteś zła? - Aż się trzęsę.
Jak twoje rządy.
Pugaczow udaje Piotra i mówi, że bezprawnie zasiadasz na tronie.
- Namaść Pawła, bądź członkinią rodu! - Pomyślę.
Rozpanoszył się w Moskwie. Nie ma czasu na myślenie.
Pozwól, że ci pomogę.
- Ponieważ ja to wiem. - Zawsze wiesz.
Czemu tron nie jest twoim przeznaczeniem? Radzisz sobie znakomicie.
To nie dla mnie.
Służysz tym mężczyznom.
A ty sama?
Nie masz tego w sobie?
Nigdy sobie tego nie wyobrażałaś? To sobie wmówiłaś?
Nie chcę sobie wyobrażać niczego poza tym, że przeżyjesz
i że nie zobaczymy przez okno
ludzi biegnących do pałacu, by poderżnąć nasze blade szyje.
Każ namaścić Pawła i zaatakuj Pugaczowa.
Wszyscy myślą, że to Piotr.
Jeśli go zabiję, uznają, że zamordowałam własnego męża.
Nie tego chcę dla Pawła.
Ani dla Piotra.
Marzył o dziedzictwie.
Ale nie o takim.
O rety.
Ciężko, prawda?
Żyć bez niego.
Wszędzie, gdzie go nie ma.
- Czyli... - Wszędzie.
Tak.
Marial, rozwiąż mnie.
Jesteś bardzo złą żoną.
Ratuję ci życie.
Muszę się pokajać. Twierdziłem, że go zabiłem. Wychodzę na głupca.
Owszem.
Nie do wiary!
Myślałem, że tworzymy zgrany związek.
Muszę przypominać, że jesteś dzieckiem?
Jestem twoim mężem i należy mi się szacunek.
Proszę, rozwiąż mnie, moja droga.
Marial!
- Jesteś niesamowita. - Jak on!
Tatiano, jesteś jedwabista!
Tak! I zawsze mnie pragnąłeś.
Zawsze. Jesteś jak... brzoskwinia z kremem w letni dzień.
Tak, mów o jedzeniu!
Jesteś grzybami... Stroganowem...
Sufletem!
Widział ktoś Pu... cara Piotra?
Arkady!
Mój przyjaciel i prawa ręka. Tyle razem przeżyliśmy!
Tak. Przyjaciele, co się mówi?
Piotr! Piotr!
Nienawidzą jej.
Pugaczow jest w pierdolonej Moskwie!
Potnie nasze ciała na figury szachowe.
Jesteśmy następni.
Stąd przenośnia z szachami. Nadążasz?
Grigor.
- Słyszysz? - Myślę o Pawle.
Tak. Wszyscy myślimy o Pawle.
Trzeba go namaścić.
Piotr tego nie chciał. Namaszczenia nie będzie.
Idzie Marial. Pomyślałam, że warto was ostrzec
podczas tej zdradliwej, ekscytującej rozmowy.
Przestań podsłuchiwać!
Muszę przyznać, pani Dymowa, że twoja pasja jest...
- Dziękuję, Petro. - Och, podziękujesz.
Wpakowałam się.
- Grigor. Porozmawiamy? - My rozmawiamy.
Małżeństwo. Gadaj z Maksymem.
- Ocaliłam ci życie. - Tak?
Wielu rzeczy żałuję. Tej najbardziej.
- Grigor. - Nie nadążam.
Nie możemy zrezygnować.
Ty możesz - jeśli trzeba ci opinii kogoś z zewnątrz.
Zamknij się! Grigor.
Wszyscy wypowiadają słowa. Ale to tylko słowa.
Unoszą się w powietrzu i nic już dla mnie nie znaczą.
Piotr umarł. My nie.
Dla mnie wszyscy umarli.
Nie zależy mi na żadnej z was.
Czasem widzi gwóźdź i staje się młotkiem.
To mnie zaskakuje i kręci.
Mówił o tobie, nie o mnie.
Tak? Łzy w twoich oczach wskazują na coś innego.
- Wypierdalaj stąd. - Nie.
Mieszkam tu. Z mężem.
Zejdź z niej.
Zostań.
- Żartujesz? - Muszę przypominać dlaczego?
No dobrze.
Dzień dobry, Pawełku. Jak ci się spało?
Nie jedz tego. Mam dużo rzeczy.
Marynowane orzechy, gołębie piersi,
sery o smaku dupy... twój tata je uwielbiał.
I mleczny szot z wódką.
Hura.
Kiedy ty będziesz ucztował...
Twój tata kochał muzykę.
Chciałby, żebyś i ty ją pokochał.
Jedz, a ja będę grał.
Piotr! Piotr!
Kolejne zwycięstwo, przyjaciele!
I będziemy zwyciężać dalej,
bo jestem prawdziwym carem Rosji,
wybranym przez Boga.
Katarzyna wkrótce zginie,
bo pokazała, że służy złu.
Jest potworem, a najlepiej wie to...
mój przyjaciel Arkady Wasiłowicz.
Serce rośnie! Znów się widzę z moim przyjacielem, Piotrem III!
Trzeba to uczcić!
Jutro spotkamy się z tysiącami naszych braci
i odbijemy ten cholerny kraj!
- Pobudka, grubasie! - Hura!
Ubierzcie się ładnie.
Wyrucham każdego, kto o to poprosi.
Ja proszę!
- Gdzie Jean-Pierre? - Komuś naleśniczka?
Trochę się zdenerwowałem. Powiedziałaś: tylko raz.
To sprawa polityczna.
Georgina robiła to dla Grigora, ja robię to dla ciebie.
Wiesz, że to nie on.
Wiem. Chyba.
Ale wreszcie jesteśmy numerem dwa, więc proszę bardzo!
Przystawki, foie gras, ostrygi, do tego...
sok z różowej cebuli.
Arkady! Omów resztę menu z Jean-Pierre'em.
Oczywiście, Piotrze. Hura.
Twój tata miał... własne, charakterystyczne brzmienie,
którego niestety nie umiem odtworzyć.
Nigdy nie zaznasz tej słodyczy.
- Cipka. - Hura, Pawle!
Mleczko z wódką.
Tak!
- Przepiękne skrzepy. - Miło, że się podobają.
Daj mi coś na ból.
Wódka nie pomaga.
- A może cię wyleczę? - Zabawne.
Trzy dziennie. Za miesiąc będziesz zdrów.
Ojciec to miał. To samo.
I na to umarł.
Parę lat temu wymyśliliśmy, jak to leczyć.
Gdyby ktoś czytał moje broszury, toby wiedział. Ale, kurwa, nie.
Rozumiem. Myślałeś, że umierasz, więc wszystko spieprzyłeś.
Teraz Piotr nie żyje, a ty już nie jesteś żołnierzem.
Morał? Czytaj moje broszury.
Dziwne, że nie zabiła ciebie i Hugona, ale z nią samą jest źle.
- Myślisz, że Elżbieta mnie poślubi? - Co ty...
Widziałeś ją z Piotrem Wielkim.
- Nie umieram? - To już mamy ustalone.
Zmiana tematu.
Pytam, czy ona kiedykolwiek pogrzebie tego człowieka.
Był bogiem, nie człowiekiem.
Człowiekiem. Leczyłem go na brodawki weneryczne.
Kurwa!
Głupio ci, co?
- Tak. - Na to lekarstwa nie mam.
Tak.
Nie umieram.
Nie umieram!
Zignoruję fakt, że ruszałaś językiem.
Fałszywy Piotr właśnie wziął Moskwę. Mam silne...
- Déjà vu? - Ty też?
Szlag. Trzeba nam sojusznika.
- Kogo z dworu się nie zabija? - Kogoś, kto jest walorem.
Nie pójdziemy do Katarzyny. Może o nas zapomniała
i nagle sobie przypomni, że miała nas ściąć.
Trafna analiza sytuacji.
Więc... kto jest drugi w kolejności?
- Robię coś nie tak? - Kilka rzeczy.
Ma to związek z giętkością języka
i brakiem przypadkowych kolistych ruchów,
które przełamują rytm, wywołują inne doznania
i doprowadzają mnie prawie do orgazmu.
Ale nie o to chodzi. Tylko o... Katarzynę.
Martwię się buntem, sobą, Piotrem...
i gdzie jest Paweł?
Jak skończę? Porąbana na steki dla Kozaków?
Byłby to fascynujący kres.
Tak. Zamierzałem oświadczyć ci się po orgazmie.
- Co? - Może to zły moment.
Podpowiem: nigdy nie jest dobry.
- A może? - Nie.
A gdyby tę czarną dziurę w tobie mogłaby wypełnić miłość dobrego doktora?
Kocham tylko jednego mężczyznę.
Piotr Wielki umarł. Ty żyjesz. Ja żyję.
Jeśli rozwiążę problem kolistych ruchów i giętkości,
- to powinno być dobrze. - Nie w porę?
Przeciwnie. Dziękuję, Vinodel, możesz odejść.
- Przemyśl moje słowa. - Nie przemyślę.
- Hugo, jak tam noga? - Cholernie boli.
To wspaniale.
Zastanawiamy się, co możemy zaoferować Rosji.
Może wasze samobójstwo?
Niestety Katarzyna ma dziwnie ambiwalentne uczucia.
Oszczędzi nas?
To może się zmienić. Teraz jest dziwna.
Bo ma problemy.
Bunt... Wiesz co? Znam to, mam przemyślenia.
W pałacu nie ma nikogo innego z królewskim doświadczeniem.
Upadły król!
Wiem, jakich pułapek i błędów się wystrzegać.
Jestem też niesamowitym strategiem, cwanym jak cholera,
ukradłem wam armię. Bolesny punkt, lecz wart napomknięcia.
Jestem też... pół-potężnym kochankiem.
No, sporadycznie.
Vinodel ewidentnie pozostawił niedosyt,
a ja, jak widzisz,
jestem niezmiernie mocny w gębie. Tam na dole radzę sobie po mistrzowsku.
- Przydałby ci się ktoś taki. - Rzeczywiście.
Obłęd. To co, lizać?
- Znajdź Pawła. - Fantastycznie.
Agnieszko... ty możesz zostać.
Chwytamy go i dobijamy targu.
Pytanie do ciebie: jak go schwytamy?
Cóż... dwie sprawy.
Odradzam chwytanie.
Jego ludzie, chcąc go uwolnić, ruszą na Sankt Petersburg.
To nie podlega negocjacjom. Odradzaj w głowie, a nie w mowie.
Zaplanował wiec w Moskwie.
Zamiast wielkiego ataku, który skończy się krwawo dla nas,
milicji, zwierząt i sprzedawców precli,
odizolujmy go na scenie i załatwmy strzałem snajperskim.
Niech zobaczą jego śmierć i nie wiedzą, czy strzelali nasi, czy ktoś z nich.
Co ze słuchaniem moich rozkazów?
Ważniejszy jest obowiązek mądrego doradzania.
- Jesteś pewny siebie. - To fakt.
Bo jestem cholernie przystojny i mam łatwe życie,
jak z pewnością wiesz.
Dorastając, miałem wiele okazji i cipek. Uważałem to za własną zasługę.
Ale raz opadły mnie wątpliwości. Nazrywałem konwalii
i przez parę miesięcy miałem wysypkę i zaropiałe oczy.
Tak, jak podejrzewałem, zabawa się skończyła.
Zrozumiałem, że spryt i dyscyplina umysłowa doprowadzą mnie dalej.
Choć niedawno bełkoczący kurdupel zerżnął moją narzeczoną, więc...
Odbiegamy od tematu.
Podoba mi się plan Pietrowa. Do ziemi z draniem.
Mogę o coś spytać?
Na polu bitwy,
gdy świszczą kule i zabijają na chybił trafił,
gdy w każdej chwili możesz zginąć... Jak to postrzegasz?
Ryzyko śmierci, los, przeznaczenie?
Fart. Cholerny, głupi fart.
Tak? Ja nigdy nie wierzyłam w fart.
Wiem, że nie chciałaś mnie widzieć.
- Nadal nie chcę. - Bardzo przepraszam.
Jestem osłem. Głupim, starym człowiekiem...
upajającym się historiami o mojej misji, o mojej śmierci.
Zawiodłem cię.
Przez resztę życia będę tego żałować.
Myślałem, że przeznaczenie
dało ostatnią kartę temu staremu koniowi.
Okazuje się jednak,
że ta reszta życia potrwa długo, bo nie umieram.
Powinniśmy być na bieżąco z broszurami Vinodela.
Oszczędzilibyśmy sobie żalu!
Głupi fart.
Lub logika: w chorobie warto iść do lekarza.
- Cudownie. - Tak czy siak, wspaniała nowina.
To wielka ulga, słyszeć, że poczułaś ulgę.
Podobno Pugaczow zdobył Moskwę.
- Wiem, co robić. - Cieszę się, ale panujemy nad sytuacją.
Pozwól, że wyłożę moją koncepcję.
Trzeba wziąć go żywcem.
I ogłosić, że to nie Piotr,
tylko durny, nędzny kozacki karaluch.
Daruj mu życie w zamian za to, że objedzie kraj,
będzie się przyznawał, że nie jest Piotrem i uspokoi chaos, który spowodował.
Myślę to samo.
Mnóstwo w tym luk.
Zrealizujemy plan Wielementowa.
Zostawiając przy życiu głupiego Kozaka, podtrzymasz powstanie.
Ciało bez głowy się nie ruszy.
Jeśli zabijemy go na wiecu, wszyscy uznają, że to Piotr.
Taka wersja będzie krążyć, zawsze, i Paweł będzie miał wątpliwości.
- Fakt. - Bierzemy plan Wielementowa.
Pietrow, do dzieła.
Plan jest mój. Ja mogę go zrealizować/
On dowodzi armią/
- Cieszę się, że żyjesz. - Tak...
Idź.
Wieści z Moskwy przeraziły dwór.
Porozmawiaj z ludźmi, rozwiej ich obawy.
Robiąc długie przerwy i płacząc.
Ten fatalizm cię zabije.
Albo nie.
Słuchając tego wszystkiego, myślę, że plan Pietrowa był lepszy.
Chcesz śmierci Pugaczowa, bo przypomina Piotra.
Wcale nie.
Brzydki bandyta.
Ale mówi coś, czego ludzie słuchają.
Co masz na myśli?
No właśnie, co?
- Ma coś w sobie. - Skąd wiesz?
Byłam sługą. Przychodził na dół, nasze ścieżki czasem się przecinały.
- Nie wiedziałam. - Ani ja. Opowiadaj.
O czym tu gadać? Po prostu ma coś w sobie.
Może chodzi o styl mówienia,
na który ludzie reagują. Ale ten plan jest świetny.
To chciałam powiedzieć.
Ja też mam swój styl.
- Wąchaj zapach Pawła, piesku. - Najlepszy pies na trupy.
Żywych też znajduje?
Nigdy nie próbowaliśmy.
Po co ci pies na trupy?
To prywatna sprawa. Zwróćcie mi go jutro.
Na dworze trup będzie się słał gęsto. Przez tę szaloną kurwę.
Mogę powiedzieć kilka słów?
Wiem, że się martwicie
i że zrobiło się nerwowo z powodu wydarzeń w Moskwie.
Ale wiedzcie, że cokolwiek się stanie,
to stanie się to.
Mamy plan.
Ten człowiek, Pugaczow...
Powtórzcie za mną:
Pugaczow, nie Piotr III.
Cały kraj ma to wiedzieć.
Zostanie ujęty i przestanie zagrażać naszemu życiu.
Zwyciężymy.
Dziękuję, Georgino. Pięknie.
Proponuję herbatę i ciastka w swobodnym nastroju,
pasującym do skali zagrożenia.
- Za Katarzynę Wielką! - Hura!
Patrzyła prosto na mnie.
I nadal patrzy.
Hugo i Agnieszka. I pies.
Ogromnie nam przykro z powodu Piotra.
- Był mi bratem-królem. - Podejmował swoje decyzje.
A ty zdecydowałaś, że nas nie zabijesz?
Pytam dla jasności.
Pewnie powinnam.
Ale... czy to wasza wina? Wy próbowaliście odzyskać kraj,
Piotr - szacunek do siebie,
a ja - żywego męża. Wszyscy ponieśliśmy porażkę
i wszyscy cierpimy.
Dziękuję, Smolny. Jak miło!
Migdałowe. Pycha!
Mogę trochę?
Proszę.
Ty jebany idioto!
Oskarżasz mnie o otrucie carycy? Nie masz podstaw!
Smak migdałów? Arszenik. Każdy to wie.
- Czemu ty jej nie zabijesz? - Bo jestem na to za mądra.
Cześć, mężusiu.
Świetnie. Odwiążcie mnie.
- Zabawa nowożeńców. - Nieprawdaż?
Pamiętasz, jak zamknęłaś mnie w szafie i co godzinę wbijałaś gwóźdź?
Nagle zobaczyłem czubek. Co za emocje.
A ten seks, gdy cię wypuściłam!
Posprzeczaliśmy się.
Odwiążcie mnie.
Nie powinniśmy się wtrącać w małżeńskie sprawy innych.
- Muszę siku. - Czy ona ma Pawła?
Może. Odwiąż mnie, to powiem.
Powiedz, albo każę psu okaleczyć ci twarz.
Nie.
Cześć!
Słodziak z ciebie.
Dzięki.
Doskonale.
- Wszystko w porządku? - Tak. Wrócę do niego.
Elżbieta będzie szukać. Inni może też.
Nic ci nie jest?
- Odrobina arszeniku. - Arszenik?
Zanim pójdziesz, opowiedz mi o nim.
Pamiętam, jak po kolacji z torturami
pierwszy raz wyznał ci miłość.
Potem przyszedł do mojego pokoju.
Był roztrzęsiony, bo nigdy przedtem nie czuł czegoś takiego.
Przez wiele dni kazał mi próbować różnego jedzenia.
On wszystko odczuwał...
silniej.
Las mu pulsował, ostrygi były jak morskie fale.
Powiedział, że przyćmiłaś świat, który do tej pory znał,
i zastąpiłaś go nowym, migoczącym.
Dobra opowieść.
Może idź do Vinodela?
Prześpię się i minie. Lub nie.
Powiedz Pawłowi, że go kocham.
Znasz Pugaczowa.
- Jak on to robi? - Co?
Skłonił dziesiątki tysięcy ludzi do buntu i narażania dla niego życia.
To idiota.
Marial uważa, że to przez styl mówienia.
Skąd miałaby to wiedzieć?
Pójdę już.
- Gdzie się podział ten pies? - Kurwa!
To Grigor. Zabije cię.
Mamy problem.
Tak, to pistolet. Dobrze wyczułeś.
Cześć, to ja. Parę spraw.
Z twojej tchawicy zrobię słomkę do napojów.
A może się zaprzyjaźnimy?
- Pojebało cię? - Obaj jesteśmy w żałobie.
Nasz przyjaciel nie żyje. Mam dziwne poczucie winy.
Bo to, kurwa, była twoja wina!
Może. Ciekawe.
- Przyjaźń musi rzucać wyzwania. - Wezmę młotek
i powoli roztrzaskam twoją czaszkę na kawałeczki.
Nie jesteś gotów, by mnie wysłuchać. Rozumiem.
Jest ci smutno. Rozumiem. Mnie też.
Nauczmy się razem żyć.
- A może... - Zabawne.
Spalę cię żywcem!
Zawsze cię lubiłem.
Kurwa!
Paweł jest wszystkim.
Szlag.
Widziałaś go, prawda?
- Kogo? - Pugaczowa.
Ponoć słyszałaś jako sługa, jaki miał styl mówienia.
Tak.
Nie. Byłaś na wiecu.
Tak, byłam. Już cię nie okłamuję.
Dziękuję.
I?
Trudno to wyjaśnić. Po prostu...
Chwilami masz wrażenie, że on rozumie.
Może powinnam go posłuchać.
Ruszajmy. Dobrze?
Przygotuj powóz, jadę do Moskwy.
- Prosiłam: zaczekajcie. - Powiedz to psu.
Co wy tu robicie?
- Patrz. - Dała go Grigorowi.
Kogo dała Grigorowi?
- Dziękujmy. - Pawła?
Tego nie mówię. Wpadliśmy tylko się przywitać.
Już dobrze.
Ojej.
Las jednak nie jest najbezpieczniejszym miejscem.
- W porządku? - Kudłaty.
Tak, był kudłaty.
Uciekasz? Wznieciłeś pożar i...
Ugaszę go.
Jestem na ciebie wściekła.
Zrób to jeszcze raz.
Nie, bo ci się spodoba.
Można uratować sytuację.
Plan, proszę?
- Zabiję go. - Brawo.
A dasz radę?
Boję się, że będziesz mu rysował serduszka na plecach.
Odzyskałaś Pawła?
Też się nie wywiązujesz.
Przez ciebie możemy wszystko stracić.
Więc pozwól mi działać.
Podniecające.
Trochę się dzieje.
No, w Rosji zawsze coś się dzieje. Powinieneś wiedzieć.
Wielu ludzi chce zabić twoją mamę
dla kogoś, kto udaje twojego tatę.
I jeszcze... wszyscy chcą cię namaścić.
To jakby ci namalować tarczę strzelecką.
Już lepiej, żeby pożarł cię niedźwiedź.
Tata nie chciał ci tego robić.
Więc jebać ich! Żadnego namaszczenia.
Będziemy tu bezpieczni. Ty i ja.
Jedz foie gras .
Proponuję drugą próbę z moim językiem.
Potraktowałem go sokiem z czarnego bzu, co dodało miękkości i giętkości.
Zawsze próbujesz.
Jak to naukowiec. Eksperymentuję, póki nie znajdę wzoru.
Podziwiam to.
A jednak wciąż ze smutkiem patrzysz na Wielkiego.
Jak to wyleczyć?
W dniu, gdy go poznałam, zmieniło się całe moje życie.
Od tamtej pory pragnęłam tylko jego i tego, czego pragnął on.
Czy słyszę żal?
Nie. Ale może już pora, bym coś zmieniła. Obrała własną drogę.
Mogłabyś wybrać drogę ze mną.
To niewykluczone.
Słyszałeś, mięczaku o szerokich plecach?
Piotr! Piotr!
Dobry wieczór, Moskwo!
- W porządku? - Tak.
Dotarliśmy tu na fali waszej miłości do mnie,
Piotra III.
Mógłbym tego słuchać cały wieczór.
Trzeba by wynaleźć dzwonek, który wydzwaniałby moje imię.
Uwaga wszyscy! Zgłodnieliście?
Przepiórki z aioli!
- Ja pierdolę. - Zupełnie jak on. - Tak.
Trzeba soli cytrynowej?
Jego sól. Skurwysyn!
Rozerwą cię na strzępy.
Tak, karmię mój lud,
nie jak ta niemiecka fleja Niemka z twarzą wiedźmy.
Z twarzą wiedźmy?
Do Rosji ściągnął ją obecny patriarcha,
podejrzewam, że na usługach diabła.
Musimy go zabić,
by chronić czystość Cerkwi.
- Kocham Boga! - Bóg! Bóg!
- Jak wam smakują przepiórki? - Przepiórki! Przepiórki!
To jakiś żart? Cholerni idioci.
Ja go biorę na muszkę, ty pakujesz do wozu.
Lub na odwrót. Tobie drżą ręce.
Patrz:
Jak tablice Mojżesza.
Nie zabijaj, tylko weź go żywcem. Wariactwo.
- Rozkazy. - Rozkazy? Ukradłeś armię?
Ja go przechwycę. Patrz i ucz się.
Ja to zrobię, a ty czekaj w powozie.
To był rozkaz. Mój, głównodowodzącego.
Salutowanie jest opcjonalne. Lubię porządek, ale i swobodę.
To dopiero jest dziwne. Podejdźcie bliżej.
Kochałem ją. Całym moim pieprzonym sercem.
Na moment dałem jej władzę.
Za to was przepraszam i proszę o wybaczenie.
Poryw serca. Znacie to, prawda?
Ale... potem coś się stało.
W czasie przejażdżki trafiłem do prostej chaty.
Starsi ludzie. Nic nie mieli, tylko ziemniaki i chleb.
Zaprosili mnie do stołu.
Jedliśmy, piliśmy wódkę,
śpiewaliśmy i patrzyliśmy na gwiazdy na naszym boskim rosyjskim niebie.
Spojrzałem w ich ciemnoniebieskie oczy
i coś we mnie pękło.
Zalała mnie miłość i zrozumiałem,
czego potrzebuje mój lud.
To ludzie są bogactwem Rosji,
nie złoto ani jedwabie. Oni!
Kurwa.
Rosjanie. Mój lud.
Powiedziałem Katarzynie o tym objawieniu, i wiecie, co ona na to?
"Tacy jak oni powinni umierać w łonie matki".
Wtedy pojąłem, że nasza miłość była oszustwem
i ona jest oszustką, która nas nienawidzi!
Wtedy chwyciła nóż i ze śmiechem zaczęła mnie dźgać.
Pomówmy o Pawle. Uwięziła go.
Ponoć on już nie żyje,
a ona kazała sobie uszyć torebkę z jego skóry.
Zostanie zabita albo padnie przede mną na kolana.
Tak, to metafora, ale też żart o obciąganiu. Hura!
Ja odmienię nasz kraj,
pozabijam cudzoziemców,
pobuduję najwyższe wieże na świecie
i poślę statki po całe złoto i wszystkie szopy pracze z Ameryki!
Sprowadzimy sobie sługi.
Żaden Rosjanin nie będzie służył. Wszyscy będziemy obsługiwani!
Same kłamstwa.
Lubię coś na zakończenie kolacji.
Worek głów!
Hrabio Wolpow, ty pierwszy.
Patrzcie, jak poleciał.
Księżna Pasternak. Oczy jeszcze otwarte.
A teraz na szybko:
Michałow!
Lebiediew!
Pani Nikitina! Jeszcze w kolczykach.
Zabić ją! Zabić ją!
Katarzyno!
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober